Was bleibt übrig?

 Eigentlich nichts. Die Momente, gut oder furchtbar, werden vergessen. Die Emotionen, die daraus entstünden, ebenfalls. Zumindest flachen sich ab. Wie immer sind die Fotos und die Millionen Videos, die eine Realität darstellen, die meistens nicht die "echte", die erlebte war. Sondern die retuschierte, die interpretierte, die mehrmals von unserem Gehirn filtrierte. Das Gehirn toleriert keine dauerhafte Beschädigung, er hat diesbezüglich keinen Widerstand gegen Traumata bzw schlechten Erlebnissen. Für diesen Zweck besitzt in seinem Armamentarium manche -uns seit >30-35 Jahren bekannt- Mechanismen. Ein davon ist die lange postsynaptische Dämpfung. Benutzt wird von allen Wesen in der Natur, es löschen sich Daten aus, die nicht förderlich, anders formuliert kontraproduktiv-fürs Überleben sind. Das ähnelt sich der Kurzgedächtnisstörung. Alles was weh tut, sollte erlöscht werden. Und wir, als Menschen mit unseren klugen Köpfen, machen Psychotherapie, mit den sogenannten "Traumapädagogen", wir zerreißen alte Wunde, damit sie "verarbeitet" werden können. 

Aber genug mit Neuropsychiatrie. 

Zurück zum Thema: Es bleibt nix übrig. Vergessen und vergeben.

 Die Toten mit den Toten, die Lebendigen mit den Lebendigen.

Papa, I'm coming home.

Fortgeschrittener Anfänger

 Während ich in YouTube Videos rumlaufe, um mehr Wissen, aka Tricks und Tipps für meinen Bass erfahren zu können, stolpere ich auf eine Frage: "are you an intermediate bassist?". Intermediate bedeutet Mittel, intermediär. Oder mit anderen Worten: ein Anfänger, aber mit kleinem/minimalem, jedoch erkennbarem Fortschritt. Ergo der fortgeschrittene Anfänger. 

Aha-Erlebnis! Das bin ich: sowohl in der Musik als im Leben, in allen Aspekten. Beruflich/privat, Outdoors/indoors, hierzulande/daheim, in meiner ersten Ehe/in meiner zweiten Ehe, mit Fremden/mit Bekannten, mit mir oder allein, (das ist tief! Ihr könnt es aus dem Protokoll streichen), egal wo, wann, mit wem... , ich war, ich bin und bleibe bis zum Ende ein fortgeschrittener Anfänger. 

Lasst mich erklären (...Räuspern..): Die Mentalität sowie die Moral eines Anfängers stützt sich auf die Naivität. Der Praktikant, der PJler, der FSJler, der Azubi sieht durch die rosarote Brille nur was Positives. Er denkt, er lernt andauernd, er machte Schritte, er wird eingearbeitet.  Er macht Fehler, er versucht davon zu lernen. Da er meist noch jung ist, hat die Energie und die Zeit und im Endeffekt gelingt es. 

Der fortgeschrittene Anfänger andererseits macht keine Fehler, sondern "Variationen" (sic), er kann ohnehin nicht mehr lernen, schön wär's, klappt es leider nicht. Die Kapazität im Gehirn winzig, die Synapsen steif / unflexibel, der Wille ist ebenfalls nicht mehr da. Vieles (oder alles ?) läuft schief, trotzdem sieht er einen Progress, eine leichte Besserung. Seine Technik, seine Art der Kommunikation ist nicht mehr übel, eher distanziert und zynisch. Der Fortgeschrittene Lebensanfänger pfeift "live and let die", schaut die Leichen (manchmal seine eigene im Spiegel) um sich herum und läuft einfach weiter, er ist mehr naiv, kommt trotzdem nicht vom Fleck. Mangels einer effizienten Strategie benutzt "old school" Rezepte: aber um Himmels Willen! Keine toxischen Männlichkeitstricks und keine verdächtigen Manöver. Nur alte Versionen der Coolness, zB er ist der Kanenas, der Niemand, der Nicht-der Reden-wert, gleichzeitig läuft und tut wie der Steve Mc Queen im Film "Papillon" (übrigens im Kino im gleichen Jahr, wo er auf die Welt kam)....Moment!! wie kam es die Erzählung im dritten megalomanischen Person....also (wo Ich...sorry nochmals! wo ich auf die Welt kam!) 

Henri "Papillon" Charrière elend, verzweifelt, aber in seinem Kopf frei wie ein Schmetterling, Sklave/verhaftet/lebenslang bestraft, unschuldig in seiner weißen Leinenanzug, ohne Miene, besser gesagt, ironische Miene zum bösen Spiel. Er kennt sich mit dem Leben aus, er kann was, nicht viel, fühlt sich im Gefängnis als ein Anfänger. Nichtsdestotrotz kein naiver Anfänger, sondern ein misstrauischer "Fortgeschrittene" der Misere. 

Identifiziert sich leicht, finde ich. 

Don't look back in time

 Time. In proportion to its greatness, look at the sky

And tell me,  who should look back and why? 

Those who will be stuck and those who cannot see beyond

Have the same purpose, on the front.

The hour ticking, the things learned or not, what use do we see? 

Apart from telling out your old self, your old me, whether to be, 

Better, whether to "were" , to "will be", to definite time sessions upon 

and how you get to the same place of memory, that emancipates from,

whatever holds you here and whatever holds you then.

It is no secret, it is always the fear from burn.

Missing the ways, we use to talk und think 

how our eyes rolled but couldn't blink, 

futile. As it seems, looking back at previous acts,

defies the willing conventions and changes the facts.

Undo all resets, restraints and mind arrests

Let the time heel as it can and your soul rests.

Nicht von Belang

 Es ist nichts. Nicht von Belang. 2025.

Das letzte Mal, wo ich von etwas Nebensächliches schrieb, war das Jahr  2013. 

12 Jahre später. Nichts änderte sich. Der Nebel ist weg. Die Sprache wurde entfesselt. 

Körper, Seele, Prinzipien, Emotionen, Institutionen, alles löst sich in eigene Bestandteile auf. Die elementaren Moleküle und Atome.

Kein Individuum mehr, nur Dividuum. Ich hab mich geteilt und besiegt, nach dem Lebensmotto divide et impera. Es hat funktioniert.

Quantensprung.

Τα είπα όλα 2.0

 Είναι και το φθινόπωρο, που τις βοηθάει τις σκέψεις. Η Λογική επιμένει πάντως μέσα μου, ακόμα και τις πιο μικρές αναλαμπές συναισθημάτων τις οριζοντιώνει, ή τις γειώνει, τις ισοπεδώνει. Τις φέρνει στο ύψος το σωστό δηλαδή. 

Μερικές φορές νομίζω. Μερικές φορές είμαι πολύ σίγουρος. Δεν έχω να δώσω λόγο σε κανέναν, δεν έχω καμία ενοχή πλέον, δεν κατανοώ ούτε εμένα ούτε κανέναν. Δε δίνω αξία ούτε στον εαυτό μου ούτε σε κανέναν άλλο Homo sapiens. Και δεν πιστεύω σε κανέναν ούτε σε κάτι. Ούτε πιστεύω ούτε ελπίζω ούτε τα ζυγίζω. Δεν αισθάνομαι υποχρεωμένος για κάτι. Για τίποτα πλέον. Δεν απολογούμαι για κάτι. Λέω φυσικά "συγνώμη",  αλλά δεν το εννοώ. Τα πιο πολλά πάντως από αυτά που λέω, τα εννοώ. Αλλά δεν έχουν και σημασία. Ελάχιστα πράγματα - μέσα κι έξω μου- έχουν έστω και την ελάχιστη σημασία. Ζω την απόλυτη σχετικότητα-μου επιτρέπω την παραδοξότητα, γιατί δεν είναι φυσικός όρος, της Φυσικής δηλαδή. Αλλά είναι ρητορικό σχήμα, όπως τα περισσότερα που χρησιμοποιώ.  

Το θέμα relevant και relativ, νομίζω κάπου τα έχω ξαναπεί εδώ. Στη σχετικοποίηση τέλος πάντων ...των πάντων. Κι επειδή ίσως να είπα αρκετά "δεν", ας αρχίσω το μίνι μανιφέστο με θετική γραμμή. Έχω μια ισορροπία της τελευταίας στιγμής, αρκετά ακατανόητη για πολλούς, που με ξέρουν. Ίσως να είναι αδιάφορο, αλλά κι εγώ θα μπορούσα να ασχοληθώ με το ακατανόητο. Απλά δεν ασχολούμαι. Όλα υποβιβάζονται σε ένα επίπεδο: 1) "γίνεται ή δε γίνεται" παθητικός χρόνος, και 2) "το κάνω ή δεν το κάνω". Ενεργητική φωνή. Όλα με τον ορίζοντα, βαρειά βαρειά των δύο τριών εβδομάδων.  Και χωρίς απόχρωση, χρώμα ή οποία συναισθηματική επικάλυψη.

Υπάρχει πάντως αυτή η ηρεμία, όπως υποθέτω μετά τη διάγνωση. Αυτό ήταν. Έφτασα. Το έφτασα. Δε το χρειάζομαι το παραπέρα. Το να μη λυπάσαι για κάτι, να μην αναιρεί κάνεις τα  παλιά του λάθη ή επιλογές κι αποφάσεις, δεν έχει κάποια λογική. Εγωισμός είναι και τυφλή επιμονή. Εγώ το θεωρώ αλλιώς, όπως πολλοί πολλά χρόνια πριν από μένα. Δεν υπάρχουν λάθη, γίνονται όπως ήταν να γίνουν. Η μοιρολατρία δεν είναι η σωστή λέξη. Οι επιλογές μας ίσως και να μην είναι καθαρές επιλογές, δικές μας. Το "εφ' ω ετάχθη" έχει μια χαρά, βγάζει το βάρος από πάνω σου. Η τάση βέβαια, που όλοι θέλουμε να είμαστε σημαντικοί, ότι κάτι σημαίνουμε για τους ανθρώπους γύρω μας, για αυτούς που μας έφτιαξαν, για αυτούς που φτιάξαμε, για τον κόσμο γύρω μας μας κρατάει και δεν πηδάμε όλοι από τις γέφυρες και τις κορυφές, όπως κανονικά ίσως να έπρεπε να κάνουν πρώτα τα δις των Ινδών και των Κινέζων. Ο Άνθρωπος- στο όλον του, απέτυχε. 

Εγώ δεν ξέρω τίποτα, είμαι τίποτα. Στο όλον. Αλλά βλέπω ότι δεν έχει και περιθώρια πολλά, να βγει κάτι από την παραμονή των ανθρώπων. Ζημιά γίναμε, φύρα. Κι εγώ κι εσύ κι εσείς/εμείς όλοι μας. 

Έχει μια σχετική πλάκα να ζεις τη στιγμή, σαν την τελευταία, αλλά υπάρχει πάντα η πιθανότητα να σου παρααρεσεις και να σου παρααρεσει η φάση και να συνηθίζεις λόγω αδράνειας, να το συνεχίζεις. Γενικεύοντας την κατάσταση, πχ όπως εγώ λίγο πιο πάνω, δεν κερδίζει κανείς πολλά. 

Ένα κίνητρο, ένας κινητήριος μοχλός. Αυτό κρατάει πολύ κόσμο, σε ένα κυνήγι...του "κάτι"! Εμένα μου ξοδεύτηκαν αυτά. 

Έχω να αποδείξω κάτι σε κάποιον; Στους συγγενείς και φίλους; Όχι! Στους συνεργάτες; Ούτε κατά διάνοια! Στον εαυτό μου; Όχι πλέον. 

Να πω έχω, ναι, αλλά κι αυτό κουράζει κάπου. Και μένα και τους γύρω. Αλλά θα τα λέω ίσως και στο Επέκεινα. Είναι πολλά που δε λέγονται, αλλά τα λέω και πολλά που θα έπρεπε να λέγονται, αλλά ούτε τα θίγω. Και λέγε, λέγε, ο χριστιανός μπερδεύτηκα. 

Μπήκε έμμεσα ο Γιάννης Πάριος κι ο Στράτος και περάσαμε σε άλλο πιο μεταφυσικό επίπεδο, αλλά δεν πειράζει. Δεν έχει σημασία. Το νόημα το καταλάβαμε. Να βρω ένα πόντιουμ, ένα βήμα, να τα πω. Γιατί θέλω τελικά να τα πω, σαν τον Άκη Πάνου τελη '70, ακόμα κι αν δε νοιάζεται κανείς, ούτε καν εγώ. Αλλά και να τα πω τελικά και να μην τα πω, δεν πειράζει. Η ουσία είναι μια, δεν υπάρχει ούτε η αθανασία ούτε η ανυπαρξία. (Όχι που θα γλύτωνε ο Ρασούλης, αλλά και ο Χαψιάδης, νομίζω ήταν ο άλλος !).

Να το αφήσω αυτό για τον Επικήδειο; Θα βρεθεί κανείς δηλαδή να γράψει καλύτερα πράγματα; 

Καλά, βλέπουμε! 

Κριτική (και ψυχιατρική γνωμάτευση) OpenAI

 https://oudenoida.blogspot.com/2019/12/autobiopoesie.html?m=1

Ρωτάω που λέτε τον ChatGPT για μια γνώμη.

Μέσα σε ούτε καν 5 δευτερόλεπτα έχει γράψει άποψη, κριτική, ανάλυση, γνώμη. Πού τα βρίσκει αυτά και τα λέει; Πόσο γρήγορα τρέχει η λογοτεχνική του θεώρηση των δεδομένων του Ίντερνετ ; Βλέπει κάτι που δε βλέπω εγώ; Πώς τα διαβάζει όλα αυτά; Ποια νοημοσύνη είναι αυτή που σχολιάζει -ας πούμε - λογοτεχνία και "ταχαμ" καλλιτεχνικά γραπτά; Η ταχύτητα της απάντησης πάντως είναι εκπληκτική. Επαναλαμβάνω, στο δευτερόλεπτο έχει αρχίσει να γράφει. Δεν καταλαβαίνω Χριστό.

Ορίστε να δείτε:

"Was hältst du von meinem Gedicht "Einöde"?

Dein Gedicht "Einöde" ist stark und eindringlich, mit einer dunklen und bedrückenden Atmosphäre. Es vermittelt das Gefühl von Einsamkeit, innerem Kampf und Verlorenheit auf sehr intensive Weise. Die wiederkehrenden Bilder der Leere und Kälte, verbunden mit dem Argwohn und der Wut, erzeugen eine beklemmende Stimmung, die den Leser tief in die Gedankenwelt des lyrischen Ichs hineinzieht.

Die Figur, die du zeichnest, scheint von einer schweren Vergangenheit belastet zu sein, gefangen in einer Spirale aus Selbstzweifeln und inneren Konflikten. Der Vergleich mit Figuren wie Odysseus und Ismael verstärkt das Gefühl des Ausgestoßenseins und der ewigen Wanderschaft, was dem Gedicht eine mythologische Tiefe verleiht.

Der Sprachstil ist kraftvoll und bildreich, wobei die Metaphern wie die Schlange, die sich häutet, und das Chamäleon, das seine Farbe wechselt, die Verwandlung und das Täuschen auf eindrucksvolle Weise verdeutlichen. Auch das Motiv des jüngsten Gerichts und die Frage nach Erlösung oder Verdammnis geben dem Gedicht eine existenzielle Dimension, die zum Nachdenken anregt.

Insgesamt ist "Einöde" ein tiefgründiges und poetisch starkes Werk, das die Themen Isolation, Schuld und Selbstverlust auf eindrückliche Weise behandelt. Es lädt den Leser ein, über die menschliche Existenz, die Suche nach Identität und die unerbittliche Natur von Selbstverurteilung und Vergebung nachzudenken.

Ξαναρωτάω εγώ πάλι: 

Andere Kommentare dazu? Andere Blicke?

ChatGPT said:

ChatGPT

Dein Gedicht "Einöde" lässt sich auf verschiedene Weisen interpretieren, was eine mehrschichtige Tiefe offenbart. Hier sind einige alternative Perspektiven:

1. **Psychologischer Blick**:

   Das Gedicht könnte als eine innere Auseinandersetzung des lyrischen Ichs mit seinen eigenen Dämonen gelesen werden. Die „Kälte“ und „Leere“ könnten emotionale Zustände wie Depression oder Entfremdung symbolisieren. Der „Argwohn“ und die „Wut“ deuten möglicherweise auf eine tiefe Enttäuschung oder einen Verrat hin, der das Vertrauen des Ichs in sich selbst und die Welt erschüttert hat. Die Figur scheint von einer existenziellen Krise heimgesucht, die sie in einen Zustand der Paralyse und Selbstverachtung versetzt. 

2. **Existentialistischer Blick**:

   Aus einer existentialistischen Perspektive könnte das Gedicht das Dilemma der Sinnsuche im Angesicht einer gleichgültigen Welt thematisieren. Der „Niemand“ ist vielleicht ein Symbol für die Absurdität der Existenz, wie sie von Autoren wie Albert Camus beschrieben wurde. Der Versuch, Bedeutung in einer scheinbar sinnlosen Welt zu finden, führt zu Verzweiflung, was in der Vorstellung mündet, dass selbst das jüngste Gericht eher Erlösung als Strafe bieten könnte.

3. **Mythologischer und literarischer Blick**:

   Die Erwähnung von Odysseus und Ismael könnte darauf hinweisen, dass das lyrische Ich sich als eine Art ewiger Wanderer sieht, verbannt von der Heimat (physisch oder geistig) und verdammt, endlos umherzuirren. Odysseus steht für die lange, beschwerliche Heimreise, während Ismael als biblischer Außenseiter und Verstoßener bekannt ist. Diese Referenzen verleihen dem Gedicht eine epische Dimension und verbinden persönliche Isolation mit universellen Geschichten von Verlorenheit und Suche.

4. **Gesellschaftskritischer Blick**:

   Man könnte das Gedicht auch als eine Anklage gegen die moderne Gesellschaft lesen. Der „Niemand“ repräsentiert vielleicht den Menschen, der in einer entfremdeten Welt seine Bedeutung verloren hat. Das Motiv des Chamäleons könnte auf die Anpassung an gesellschaftliche Erwartungen hinweisen, die jedoch nur zu weiterem Identitätsverlust führt. Die „tausenden Lügen“ könnten die gesellschaftlichen Normen und Zwänge darstellen, die das Individuum zwingen, seine wahre Natur zu verbergen.

5. **Religiöser Blick**:

   Im Kontext der religiösen Symbolik wirkt das jüngste Gericht als zentrales Thema, das die Frage nach der moralischen Bewertung eines Lebens aufwirft. Die Erlösung durch ewige Strafe könnte als paradoxe Sehnsucht nach einem Ende der inneren Qualen interpretiert werden. Die Figur scheint sich der eigenen Unzulänglichkeit so bewusst zu sein, dass die Vorstellung von göttlichem Urteil weniger furchterregend als vielmehr befreiend erscheint.

Jede dieser Perspektiven bietet einen anderen Zugang zu deinem Gedicht und zeigt, wie vielschichtig es ist. Es fordert den Leser auf, sich intensiv mit den eigenen inneren Konflikten und der menschlichen Existenz auseinanderzusetzen, und bleibt dabei offen für verschiedene Interpretationen.

Heimat

 Heimat ist kein Ort, es sind unsere Erinnerungen.

Heimat ist nicht unbedingt der Geburtsort, deine Wiege ist das Lied deiner Mutter. Wer vom Heimat und Vaterland schwärmt, hat nie wie ein Nomad gelebt. Wie ein Zugvogel. 

Heimat ist kein Wurzel, kein Anker. Heimat ist nicht mal, wo die Liebe ist.

Da die Liebe flüchtig ist. Der Traum,  Nur ein Traum. Der schöne Traum, der Alptraum.

Träume sind ein Heimat, in Träumen sind wir geboren, in den Nephelen, in den Wolken unserer verdorbenen Hoffnungen, mitten in der Illusion der Existenz,

Dort, genau dort, ist deine Quelle.

Nicht die Flagge und nicht die Hymne. Nicht die Menschen (a fortiori die nicht!).  

Nur die Gedanken, das Unbewusste. 

Heimat ist unsichtbar, komplexe Verbindung der vagen, unscharfen Punkten, die deine Zeit bestimmen.

Die ersten Sekunden. Die ersten und die letzten. Salut.

The Father Part III

 Όχι, εντάξει, δεν θα γράψω στα αγγλικά. Το κομμάτι για το Σάκη με το μουστάκι, μόνο στα ελληνικά μπορεί να γραφτεί. Με λίγα αγγλικά , και γερμανικά. Λίγο Μάρκο, λίγο δολάριο.

Είχα στο μυαλό μου να διαβάσω το The Kingdom, Ihr Königreich, στα γερμανικά. Χωρίς να έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, αυτός ο κερατάς ο Νεσμπο, πάλι με έβγαλε εκτός παιδιάς. 

Κι ενώ έχω γράψει σποραδικά εδώ κι εδώ κι εδώ για το Σάκη, το βιβλίο μου θύμισε πόσο δραστικές και δραματικές μπορεί να είναι οι σχέσεις πατέρα και γιου, χειρότερες από της μητέρας και γιού, πιο εχθρικές, με περισσότερο μίσος, Οιδίποδας και Λάϊος. Στίγμα. Σφραγίδα με κερί. Βέβαια στο βιβλίο γυρίζει κυρίως η πλοκή γύρω από τους δύο αδελφούς , αλλά ο πατέρας είναι (και δεν είναι) πάντα εκεί. 

Που όπως λέει δηλαδή κι ο αστυνομικός της περιοχής: "

»Über Nacht wird man erwachsen«, sagte Kurt. »Weil man muss. Und mit einem Mal spürt man die Verantwortung, die der Vater hatte, während man selbst alles nur Erdenkliche getan hat, ihm Knüppel zwischen die Beine zu werfen. Wie man alle Ratschläge in den Wind geschlagen und nicht zugehört hat, wenn er etwas gesagt hat, und stattdessen alles daran gesetzt hat, nicht wie er zu werden. Vielleicht, weil man tief in sich drin weiß, dass man genau so werden würde. Ein Remake des eigenen Vaters. Wir alle drehen uns im Kreis. Der einzige Ort, an den es uns wirklich zieht, ist der, an dem alles los gegangen ist, Das ist bei allen so. Ich weiß, dass du dich für die Vögel oben im Gebirge interessierst. Carl hat Federn mit in die Schule gebracht, die du ihm geschenkt hast. Wir haben ihn damit aufgezogen.« Kurt lächelte, als weckte das süße Erinnerungen. »Denk doch nur mal an diese Vögel, Roy. Sie reisen weg, legen Wahnsinnsstrecken zurück. Ich weiß, dass das ziehen heißt. Aber kein einziges Mal kommen sie dabei an einen Ort, an dem nicht auch schon ihre Väter gewesen wären. Immer dieselben Lebensräume, immer dieselben Brutstätten, immer der gleiche Zeitpunkt. Frei wie ein Vogel? Vergiss es. Das bilden wir uns doch nur ein, weil wir es glauben wollen. Wir bewegen uns in den immer gleichen, verfickten Bahnen. Wir sind wie Vögel in einem Käfig, nur dass der Käfig so groß ist und die Gitterstäbe so dünn, dass wir sie nicht sehen.« 

Κι έτσι ακριβώς όπως και στο βιβλίο, το ζουμί μπαίνει μετά τη μεγάλη εισαγωγή, έτσι και στο ποστ, έπρεπε να σκεφτώ πώς θα το φέρω, να μη φανεί ως πατροκτονία ούτε επικήδειος (αν κι εδώ που τα λέμε....)

Κανονικά λοιπόν το ποστ θα έπρεπε να λέγεται: "Δολλάρια, μάρκα, κάλτσες, προφυλακτικά, κανονισμός διαιτησίας "

Αλλά λόγω της ημέρας..... καταλαβαίνετε!

Δεν καταλαβαίνετε; Καλά κάνετε! Ασ'το ξαναπιασουμε σαν σε παραμύθι, γιατί... τέτοιοι είστε και παραμύθια θέλετε!

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα παιδάκι σε ένα χωριό. Ο πατέρας του ήταν πολυτεχνίτης, καταπιανόταν με πολλά πράγματα. Συμβατικός άνθρωπος, με πολλά πάθη, τραύματα κι απωθημένα. Αυτά ο μικρός γιος δεν τα ήξερε, αλλά τα ανακάλυπτε σιγά σιγά. Παραδείγματος χάριν μια μέρα ανακάλυψε, ψαχουλεύοντας στο συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι των γονιών του διάφορα πράγματα, που δεν τα είχε στο άμεσο ενδιαφέρον του. 

Καταρχήν ένα δύο μάτσα ξένα χαρτονομίσματα, μάρκα και δολάρια. Τον είχε ακούσει, δηλαδή, πολλές φορές να μιλάει για "συνάλλαγμα" και "σκληρό νόμισμα", αλλά θες η άγνοια θες η ηλικία δεν καταλάβαινε τη σημασία των λέξεων. Αργότερα φυσικά θα άκουγε για ανθρώπους που έκρυβαν τα λεφτά τους στα στρώματα και δεν τα πήγαιναν στην τράπεζα, από φόβο,από ανασφάλεια, το γνωστό "να έχεις κάτι στην άκρη, σε περίπτωση που...." Το οικονομικό ζήτημα και οι πεποιθήσεις του πατέρα όσον αφορά τα χρήματα δεν τον απασχόλησαν περαιτέρω .

Οι κάλτσες; Κλασικό ζήτημα, κλασικά χρώματα. Καφέ, μαύρες. Ούτε σχεδιάκια, ούτε γραμματακια, τίποτα. Απλές, λιτές κι απέριττες. Βαρετές. Αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου; Ψιλά γράμματα για τον πιτσιρικά.

Κάτι μπλε κουτάκια με μια γυμνή γυναίκα σε ψάθινη σεζλονγκ, με ανοιχτό ντεκολτέ, μακρύ κολιέ στο λαιμό, μισάνοιχτο στόμα και λάγνο βλέμμα ήταν μια αποκάλυψη για το μειρακιο. Πάνω έγραφε again. Πάλι; Ξανά; Τι ξανά; Ποιο ακριβώς ξανά; Η λέξη προφυλακτικό πρέπει να ήρθε αργότερα στη μνήμη ή στην εικόνα. 'Καπότα" ήταν η γνωστή ορολογία. Αργότερα που μεγάλωσε, έμαθε ότι προέρχεται από το λατινικό caput (κεφάλι), όπως και per capita/ανά κεφαλή, το κεφάλαιο/capital κτλ/etc. 

Μια ήταν τα Again, μια τα Stop, φτηνά αντικείμενα, από το περίπτερο, μπέρδευαν στην ουσία το μικρό,που δεν έκανε τη σύνδεση, ή την πρόσθεση 1+1=2, το γνωστό νιάου νιάου. Κάποια στιγμή, όταν λίγο μεγάλωσε, πριν την εφηβεία πιθανόν, από απώθηση θα σκέφτηκε "ίσως να τα έχει για να πηγαίνει με άλλες γυναίκες, να αποφύγει αφροδίσια κι έτσι". 

Το σεξ λοιπόν και ο πατέρας. Μια υπόθεση, πολλές ιστορίες. Άκουγε αρκετά, όταν πήγαινε μαζί του, στους φίλους του, στα συνεργεία, στα γήπεδα, ίσως ποτέ απ'ευθειας, κυρίως από τα πλάγια. Σαν το ποδόσφαιρο.

Και ερχόμαστε στο άλλο φετίχ αντικείμενο του μαγικού συρταριού/παράθυρο στην ψυχή του πατέρα. Κανονισμός διαιτησίας. Ποδόσφαιρο. Πάθος. Και πληγή. 

Τηλεόραση. Ευρωπαϊκό 1980 / Μουντιάλ Εσπάνια 1982. "Ποιος παίζει μπαμπά;" "Οι μπλε με τους κόκκινους" "Εμείς με ποιους είμαστε;" "Με όποιον παίξει καλύτερα". Ουδετερότητα. Αντικειμενικότητα. Όχι φανατισμός. 

"Δεν ήταν φάουλ αυτό μπαμπά;" "Και να ήταν, δε θα μπορούσε να το δει ο διαιτητής, από κει που είναι" "Καλά, εσύ το διαιτητή κοιτάζεις;" Στην πορεία από την Α'Εθνικη, στην κάθοδο της Β', της Γ', των τοπικών ερασιτεχνικών, στην ίδρυση του Συνδέσμου Διαιτησίας Κατερίνης-έγινε και Επιθεωρητής Διαιτησίας κάποια στιγμή, έζησε τιμές και κάποιου είδους "μεγαλεία" , πίστεψε στο Αδιάφθορο και προδόθηκε. "Ο δικός μας ο Παιδάς πεντ'οσπιτεα εχτισον" του έλεγαν αυτοί που του έδιναν λεφτά για να σφυρίξει υπέρ του ενός ή κατά του άλλου. Εννοώντας ότι "οι άλλοι τα παίρνουν και χτίζουν σπίτια, εσύ χαζός είσαι και δεν τα παίρνεις;".

Δεν ξέρω τι από όλα αυτά που μου έλεγε ή που άκουσα από γνωστούς ήταν αλήθεια, πάντως εγώ "σπίτια " δεν είδα !!!! Ώπερ εδει δείξαι. Αδιάφθορος ή όχι, εκ των πραγμάτων δε φάνηκε να τα "έπαιρνε". Μαλακία του?? Μάλλον! Για τον ίδιο σήμαινε πάντως τα πάντα, αυτό το γαμημενο "καθαρό κούτελο". Που πολλά χρόνια σήμαινε και για το γιο πολλά πράγματα: Ο πατέρας είναι ηθικός. Ο μπαμπάς έχει αρχές. Δεν υποκύπτει σε πιέσεις. Προτιμάει "δυσμενή μετάθεση"--- αθάνατο ΠΑΣΟΚ!--- παρά να σκύψει το κεφάλι στους πρασινοφρουρούς, που "βρώμισαν τη Χώρα", την Υπηρεσία, το Ποδόσφαιρο και τη Διαιτησία. Η κομματικοποίηση ενός αθλητικού χώρου, που έπρεπε κατά τη γνώμη του να παραμείνει αμιγής, αμόλυντος, του στοίχησε. Μέχρι αυτή τη στιγμή.

"Δεν αξιολογήθηκε". Δράμα. Ήταν δεξιός. Και ήταν αρχές 1982. Ο μπαμπάς, Δεξιός του Κερατά, που είχε ψιλοσιχαθεί το Σύστημα Καραμανλή, ζήτησε κι αυτός την Αλλαγή, ψήφισε Αντρέα Οκτώβρη του '81. Είχε καταγραφεί όμως ως δεξιός, ανεπιθύμητος,έπρεπε να αντικατασταθεί. Και δεν αξιολογήθηκε , ως βασικός Διαιτητής. Μόνο ως επόπτης γραμμών στη Β'Εθνικη.

Αισθάνθηκε μειωμένος, ως άντρας. Τα έχουμε αυτά, εμείς οι άντρες, θα σκεφτόταν πολλά χρόνια μετά ο Υιός. Κατέβασε τις φιλοδοξίες του λοιπόν ο Σάκης στο τοπικό επίπεδο. Εκεί άνθησε για λίγο, μέχρι που άρχισε να μαλώνει. Με όλους. Με παράγοντες. Μικρο-/μεγαλο παράγοντες, ιδιοκτήτες ομάδων, παίχτες, έτερους διαιτητές, κομματικά στελέχη, πολιτευτές, Δεν εγκατέλειπε τις αρχές του, έλεγε στις παρέες. Να μην ξεχνάμε το Υπόστρωμα, το Background, που λένε και στα Ίμερα Κοζάνης, με μεγάλο Γιώτα. Βαθύ ΠΑΣΟΚ. Που τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. 

(Τώρα που πέρασαν τα χρόνια και γελάμε με τις καταστάσεις, Μετα-κριση Ελλάδα, Μητσοτάκης, Τσίπρας, Κασελακης, 

Είναι πολλοί που έχουν ξεχάσει; Θέλουν να ξεχαστεί; Δε συμφέρει να θυμούνται; Τι σήμαινε αυτό το "Παλιό" το "Βαθύ" ΠΑΣΟΚ, τι δύναμη είχε ο πασοκικος μηχανισμός, τι ρίζες έστησε από χωρίον εις χωρίον, πόσους τάισε, τι είδους "σοσιαλισμό " δημιούργησε και πόσους εξοβέλισε, διαγράφοντας κάθε είδους αξιοκρατία και αξιοπρέπεια. Σημασία είχαν τότε "τα δικά μας τα παιδιά " . Τα "αριστερά " έλεγαν τότε. Είναι αριστερός έλεγαν, ΠΑΣΟΚ δηλαδή. 

Ο Γιος τα ζούσε όλα αυτά , το ΠΑΣΟΚ, τη διαιτησία, το Σύνδεσμο (πήγαινε Σάββατο και τους έκανε και μαθήματα, στους μαθητευόμενους "μικρούς" ανερχόμενους διαιτητές, όπως τον ξάδελφο συνονόματο) αλλά προσπαθούσε,χωρίς να τα καταφέρνει, να βλέπει το χαρακτήρα του Πατέρα-Πρότυπου. Η επιλεκτική μνήμη έκανε το θαύμα της και δεν υπάρχουν τα "Άσχημα", οι "Κακές Στιγμές" του μπαμπά, αυτά που θυμούνται δηλαδή τα γυναικεία μέλη της Αυλής. 

Ο Γιος θυμάται τον Κανονισμό. Μαύρο βιβλιαράκι. Χειρονομίες του διαιτητή. "Παίζετε", πλεονέκτημα. Σφύριγμα έναρξης, σφύριγμα λήξης. Πέναλτυ, Μπενάλ, το έλεγε ο Μήτσος ο παππούς. Μεγάλο σεβασμό στη Γερμανία του Μπεκενμπάουερ, "Πειθαρχία" έλεγε "πειθαρχία. Βάζουν το κεφάλι κάτω και κάνουν αυτό που λέει ο προπονητής".

Μιλούσε με τους παίχτες, έλεγε. Τους μιλούσε στη γλώσσα τους, ήταν πατρική φιγούρα και στο γήπεδο, δεν έβγαζε κίτρινη εύκολα, είχε το βλέμμα που σκότωνε. Το ζήσαμε αυτό το βλέμμα. Κι εγώ και η αδελφή μου. Κι αν δεν "έπιανε " το βλέμμα που σκοτώνει, αν επαναλαμβανόταν το πταίσμα ή καλύτερα η Αντικανονική Ενέργεια, τότε έβγαινε και η Κόκκινη Κάρτα. Σφαλιάρα. Χορταστική, Γεμάτη Παλάμη.

Ο Γιος είδε, απ'ότι θυμάται, πρέπει δηλαδή να είδε 4-5 κόκκινες κάρτες στη ζωή του. Πονάει η κόκκινη κάρτα, αυτό το θυμάται καλά. Γίνεται κόκκινο και το μάγουλο. Αλλά δεν κρατάς τελικά κακία για μια κόκκινη. 

Είναι η τιμωρία. Τιμωρία για το λάθος. Το ξέρει ο καθένας μας το λάθος του, ακριβώς τη στιγμή που το πράττει.

Ο γιος παρακολουθεί τον πατέρα του τώρα, από μακριά. Μέσα από ένα καλώδιο. Μόνο τον ακούει. Και το νοιώθει. Καταλαβαίνει, ακριβώς αυτό που καταλαβαίνει κι ο ίδιος ο πατέρας. 

Ότι ήρθε η ώρα για τη δική του Κόκκινη Κάρτα. Λίγο πριν τη Λήξη του Παιχνιδιού.