Ακόμα μια πέτρα στον κόσμο

 Ακόμα μια πέτρα στον κόσμο 

Είχαν πέσει πολλές σταγόνες πάνω της.

Και δεν ήταν καν πέτρα από την αρχή. 

Σφουγγάρι ήταν. Μάζευε. 

Ο,τι ερχόταν, το δεχόταν. Γέμιζε και φούσκωνε. Ώσπου ήρθε η πλημμύρα.

Και ξέρασε από μέσα της όλες τις μελωδίες που έκρυβε.

Πικρές ή αλμυρές, νοσταλγικές και με αγάπη τονισμένες. 

Δεν έμεινε ούτε μια νότα, ούτε μια γλυκιά ανάμνηση.

Κι απέμεινε ο πυρήνας. Ο ελάχιστος. Ο άφθαρτος διαμαντένιος, αχάραγος πυρήνας.

Τα διαμάντια πέτρες είναι κι αυτά . Πέτρες που δείχνουν αδιαφορία. 

Ας πέσουν όσες σταγόνες είναι να πέσουν. Βασανιστήριο δε θα 'ναι, ούτε ρέουσα τιμωρία. Μια τρύπα θα είναι, ένα κενό.

Και το ξέπλυμα. Μιας Βρωμιάς. Κι ενός ανθρώπου.

Τα τρία σενάρια

 Κατόπιν εορτής και μετά της απομάκρυνσης εκ του ταμείου, αν το ξανασκεφτώ το ζήτημα, που φυσικά ούτε κάποιο νόημα έχει ούτε και κάποια ωφέλεια για μετέπειτα δράσεις, θα μπορούσα να "δω" τρία παρελθοντικά σενάρια, τελείως άχρηστα για το παρόν, αδιάφορα και άσχετα με το πού καταλήξαμε και πού βρισκόμαστε.

Στο δια ταύτα, what Ifs, maybes, might-have-beens, ως πνευματική άσκηση, απουσία ουσίας και ενεργείας, έχω να πω τα εξής:

Σενάριο 1) 

θα έκανα υπομονή, θα το βούλωνα, θα έπαιρνα αρκετά ναρκωτικά κι ουσίες και θα άντεχα να μείνω στην Ελλάδα του '12. 

Ναι, θα περνούσα εκεί την συζυγική κρίση, το διαζύγιο (πιθανώς και όχι!)  γενικά την ανατροφή των παιδιών με μειωμένους πόρους, ίσως έβγαινα στον ιδιωτικό τομέα ξανά, αλλά ίσως όχι στη Σαλονίκη, μπορεί στην Αθήνα (μπααααα!!!), ίσως έμενα και στο κωλονοσοκομείο που ήμουν. Θα είχα άλλες συζητήσεις, προς Θεού όχι πολιτικές, θα ψήφιζα μάλλον Μένουμε Ευρώπη και θα υπεμενα αυτό το τσίρκο του Σύριζα στην γκλάβα μου. Θα ήμουν εκεί κατά τη διάρκεια της πανδημίας και θα ήμουν ενεργός αλλά όχι απαραίτητα εμπρός. Πότε άρρωστος, πότε κανονικός δημόσιος υπάλληλος, "πήγε τρεις παρά, Κύριος, σχολασαμε!!" , πότε με τα παιδιά, πότε με την Κυρά, ή την εκάστοτε συντροφιά. Ποιος ξέρει! 

Θα κρατούσα παλιές φιλίες, μουσικές, βραδιές σε ταβέρνες, θα έβλεπα κάθε μέρα Θαν-Παν, θα συμμετείχα πιο ενεργά δηλαδή. Θα απέφευγα πολλά στρες, ίσως να γινομουν και πιο διεφθαρμένος, να (επρεπε να ) τα άρπαζα και να πατούσα επί πτωμάτων, να τα τσεπωνα, να ενσωματωθώ επί τέλους στο ελληνικό Σύστημα. Θα έπρεπε να ακούω οπουδήποτε τους συριζαιους, να μιλάνε για την "πρώτη φορά Αριστερά" και θα άκουγα με εμετιλα να μιλάνε για το Μάτι ή για "τα παιδιά" που (δικαιολογημένα) ξυλοκοπούν πρυτάνεις και καταστρέφουν ό,τι βρουν. Ναι, δυστυχώς είναι πολλοί ακόμα, δεν τους ξεφορτώθηκε η χώρα, ζουν ακόμα εκεί, θα ψηφίσουν Κασελακη για πρωθυπουργό.

Χμ, ακουγεται βαρύ, μάλλον δε θα έφτανε μόνο η κάνναβη, ίσως να χρειαζόταν να έμπαινα στα πιο βαρειά.

Σενάριο 2) 

θα έφευγα μεν, αλλά όχι στη Γερμανία δε. Σουηδία; Χμμ, ναι, καλή πιθανότητα. Αλλά πιο πριν από την αδελφή μου; Θα ήταν αρκετά ευφάνταστο. Αυστρία; Όπως το σχεδίαζα; Νορβηγία; Ή Ισπανία, στη Μούρθια, που το είχα στο μυαλό μου από το 2006? 

Φοβάμαι ότι θα ήταν εξίσου σκατά, όπως κι εδώ. Θα είχε τους ίδιους ξενοφοβους ρατσιστές, κομπλεξικους γηγενείς χωρίς Παιδεία, που θα έπρεπε να τους αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, απλά ένα μουλάρι, που θα κουβαλάει χωρίς γκρίνιες τα βάρη της αχρηστίας τους. 

Ναι,αν εξαιρέσεις βέβαια τις συγκεκριμένες χώρες, ξερωγω Γερμανία, Σουηδία, Μ. Βρετανία, (την Ισπανία είχα ονειρευτεί, είχα κάνει ηλεκτρονική αίτηση στη Μούρθια, το 2006 , από τότε την είχα ψυλιαστει!),

μένει ένας τεράστιος αριθμός χωρών, στις άλλες τέσσερις ηπείρους. Ας εξαιρέσουμε Ρωσίες, Κινες, Ασίες, Νότιες Αμερικές ,όλη την Αφρική, αρκτική/Ανταρκτική/Αυστραλία, ΗΠΑ με τίποτα, ....ναι, τώρα που το βλέπω, δεν μείναν τελικά και πολλοί τόποι. "Έτσι που την ζωή σου ρήμαξες εδώ, στην κόγχη τούτη τη μικρή, Σ' όλη τη γη τη χάλασες".

Ναι, σκατά! Άλλη χώρα ή άλλο πλανήτη;

Σενάριο 3) ΟΚ, Γερμανία/Σουηδία/ Σκωτια/Ισπανία/Μόσχα, Τελ Αβίβ, Φάρο, Τάμπερε. Πού στο διάβολο θες.....

Αλλά.... μόνος. Τελείως. Σόλο. Σινγκλ. Ρεμαλι. Κανένας. Αλκοολικός, Ναρκομανής, Κόκα κι έκσταση, να γυρνάω από πορνείο σε πορνείο. Να τρώμε τα λεφτά μας, όσα θα μένουν από τα λεφτά προς την Ελλάδα. 

Πόσο να άντεχα μεχρι την κίρρωση ή το overdose? Δύσκολα να προβλεφτεί, θα έλεγα μας-ο-μένος το πολύ δέκα χρόνια.... Ήδη θα ήμουν δηλαδή στον άλλο κόσμο, τώρα που μιλάμε... 

Γλέντι, κάθε νύχτα; Πάρτυ και κατάχρηση; Κάποια στιγμή μένεις και χωρίς δουλειά, αλλά και χωρίς λεφτά, να τα λέμε κι αυτά!

 Οπότε....Ναι....ο,τι πάρεις, εκατό! Στη σφαίρα της φαντασίας, των σεναρίων μιας ταινίας, στα υποχθόνια και υπερχθόνια όνειρα, στις "αιθέριες ιδέες" και "Νεφέλες" μας, ίσως να είχαν νόημα όλα τα προγραφομενα. 

Αλλά εδώ που είμαστε, όπως είπα και στην αρχή, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά της απομάκρυνσης εκ του ταμείου. Που αν το δεις στωικά, δεν είναι καν λάθος. Η απόφαση της τρέχουσας στιγμής, ανήκει στη δύναμή μας, αλλά λαμβάνει υπόψη τα δεδομένα- κυριολεκτικά- κάποιων λεπτών και ωρών. Άρα στη δεδομένη στιγμή, αυτό που αποφασίστηκε ήταν ... Αυτό και μόνο Αυτό. Η πορεία και το "Ύστερα" κρίνουν χωρίς οίκτο, και ονοματίζουν και καταδικάζουν ως λάθος ή σωστό.

Εδώ είμαστε. Τώρα.  

Στο δρόμο που πήραμε. Κι όχι στον road not taken. 

All ist dry

 Once a river, 

now this quite and sandy road, 

leads to an eclipse. 

It wasn't to be for a long. The vigorous flow

 lost the winning streak to the ravage, that

 was not time. 

He lost the dynamik not the essence, he 

reduced himself, drying in, not up. What 

now follows, is a manifest of sensual 

awkwardness. 

And dryness. Never to be seen

 preponderance, only burden has reached

his land. These last drops expired in the heat

of medieval years, watching them, is like

an inevitable rebirth. Or repetitive

 alienation.

Let him dry and become an ether not a whiff

of unpleasant thoughts. May the river find  

its nature, the cause of it, hence in constant

flux, do all things stream.

Am Akragas

 Am Akragas

Das geklärte Wasser in den Händen,

an dem Mittag mit den weißen Brauen,

wird der Fluß die eigne Tiefe schauen

und zum letzten Mal die Dünen wenden,

mit geklärtem Wasser in den Händen.

Trägt der Wind aus Eukalyptushainen,

Blätter hochgestrichen, hauchbeschrieben,

wird der Fluß die tiefren Töne lieben.

Festen Anschlag von den Feuersteinen

trägt der Wind zu Eukalyptushainen.

Und geweiht vom Licht und stummen Bränden.

hält das Meer den alten Tempel offen,

wenn der Fluß, bis an den Quell getroffen,

mit geklärtem Wasser in den Händen

seine Weihen nimmt von stummen Bränden.

Αγαπημένη Bachmann, καημένη Bachmann. Κορίτσι του Κλαγκενφουρτ.

O Ακράγαντας, το Agrigento. Valle dei Templi. Η θάλασσα πιο μακρυά, που κρατάει τους αρχαίους Ναούς ανοιχτούς. Αυτό μας έβγαλε το μάτι. Κάποτε.

Να πάμε με την αδελφή μου. Κάποτε. Αυτό θέλω. 

.

Τα ανοίγματα

 Ένα περίεργο πράγμα. Διαβάζω στα αγγλικά και στα γερμανικά τα βιβλία θεωρίας στο σκάκι και μου έρχονται μονίμως στο μυαλό οι ελληνικές λέξεις. 

Όπως ισχύει και παντού, αν δεν έχεις το φυσικό ταλέντο, θέλει πολύ διάβασμα και συνεχές, πολύ παίξιμο, μέχρι να καταλαβαίνεις γιατί πράγμα μιλάμε. 

Οι τρόποι ανάπτυξης είναι πολλοί και σχετικά εύκολα απομνημονευσιμοι, για κάποιον με φρέσκο μυαλό. Προσωπικά, έχω κολλήσει στα ανοίγματα. Διαβάζω ότι αυτά καθορίζουν σχεδόν >50% του αποτελέσματος, ότι από κει μπαίνουν όλες οι βάσεις για την κατεύθυνση που θα πάρει το μεσαίο παιχνίδι, εκεί προς το τέλος του, λίγο πριν βγουν τα μαχαίρια για το Endspiel.

Άρα κάθομαι κι αραδιαζω, από το σκωτσέζικο, το ιταλικό, της Βιέννης, ινδική άμυνα, Ruy Lopez, άμυνα του Philidor. Μου αρέσει πολύ η σικελική άμυνα, είτε με την παραλλαγή Najdorf είτε (λιγότερο) με την με μορφή Levenfish. Λέω λιγότερο γιατί έχει κάτι παράξενο εκείνο το a6. Είναι για να απελευθερώσει τον αξιωματικό ή να δώσει αντιπερισπασμό και σε δεύτερο χρόνο να ενισχύσει (να προστατεύσει) τον ίππο της βασίλισσας; 

Το σύστημα του Λονδίνου, το φτάνω μέχρι ενός σημείου, αλλά δεν το "πιάνω" στη σύλληψη του. Είναι άνθρωποι που ορκίζονται σ'αυτό, το τηρούν απαρέγκλιτα και λένε ότι κερδίζουν πάντα. O Magnus Carlsen ας πούμε. Εισάγει και πρωτοτυπίες. Εγώ "βλέπω" πχ γιατί η ινδική άμυνα είναι καλή απάντηση των μαύρων με το άνοιγμα στον αξιωματικό στο g7. Αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί είναι τόσο γαμάτο το "πρώιμο" c5. Ο λευκός μπορεί πάντα να ανοίξει καλύτερα τις γραμμές, παρόλο που έχει εγκλωβισμένους τους αξιωματικούς του. Ίσως είναι αυτό το φιανκέτο, που δεν το θυμάμαι να το έπαιζα και πότε καλά, παρόλο που ήταν από τα πρώτα πράγματα που έμαθα στο κατηχητικό στον Άγιο Φώτιο. (Ναι, ήμουν και παιδί του κατηχητικού,αμ πώς; Με πινγκ πονγκ και σκάκι και Ιερουσαλήμ-Ιεριχώ. Μη βλέπεις πώς κατάντησε η ιστορία!). 

Τέλος πάντων, ξεφύγαμε πάλι!

Επίσης τα γκαμπί. Του βασιλιά (που δεν παίζεται πλέον), της βασίλισσας. Αν απαντιεται, καλώς. Αν το αρνείται όμως κανείς, τότε ή βρίσκεσαι στη σλαβική άμυνα με ανταλλαγή ή χάνεσαι στο ηττοπαθές Doppelbauer. Φυσικά δεν είναι κανένα σοβαρό πρόβλημα, κυρίως των αρχαρίων σκέψεις. Σκέψεις σαν το ναπολεοντειο άνοιγμα ή τον περίπατο της βασίλισσας δεν κάνω πλέον. Κάτι μάθαμε!

Έχω έναν κανόνα που βρήκα στο YouTube. Είναι βέβαια λίγο τυφλοσουρτης, αλλά υπάρχει πολλή θεωρία από πίσω του. Για αρχή, πολλούς θα τους βοηθήσει.

Επίσης προτείνω και το Secrets of practical Chess, του John Nunn. Εκεί βρήκα ένα καταπληκτικό Motto, ένα ακρωνύμιο. 

DAUT: If in doubt, "Don't Analyse Unnecessary Tactics". Γενικά εξηγεί το πώς η τακτική ανάλυση είναι επιρρεπής σε σφάλματα. Και πόσο πιο γρήγορο κι αξιόπιστο είναι να βασίζεται κάνεις σε καθαρά τοπογραφικά πλεονεκτήματα. 

Κι εδώ, όσον αφορά τα ανοίγματα, λέει και προτείνει ξεκάθαρα να αποφύγουμε τον πειρασμό να διαλέξουμε ασυνήθεις κινήσεις, γιατί δε χρειάζονται και πολύ μελέτη. Να επιμείνουμε, λέει, στις παραδοσιακές συνταγές,ακριβώς γιατί δεν είναι απλά καλές, αλλά γιατί είναι τόσο πολυδουλεμενες και συμπαγή συμπλέγματα κινήσεων και σχεδιασμών, που ακριβώς γι'αυτό το λόγο σου δίνουν την ελευθερία που χρειάζεσαι να επανελεγχεις τυχόν αποκλίσεις από τον αντίπαλο. Κλασικό παράδειγμα είναι η άμυνα του  Chigorin (κι όχι του Morphy, οπως ξέρω εγώ) στο κλειστό Ruy Lopez.  Όπου ο λευκός χρειάζεται μια γραμμή αντικατάστασης, χωρίς πανικό. 

Αλλά γιατί να γράφω παραπάνω, αφού τα έχουν πει όλα οι GMs? Είναι και οι ταινίες στο Νετφλιξ, μας ξύπνησαν παιδικές μνήμες. Ζημιά! Κι όχι τίποτα άλλο, δε θα βγούμε και σε κάνα τουρνουά. Πατ'απάν! 

Η αδερφή μου

 

Της το χρωστάω. Δε θυμάμαι, ειλικρινά δε θυμάμαι, να έχω γράψει, να της έχω αφιερώσει ποτέ κάποιο ποστ. Σίγουρα βρισκόταν ανάμεσα στα λεγόμενα και γραπτά μου, αλλά κυρίως έμμεσα.

Ήρθε η ώρα λοιπόν για ένα ξεκαθάρισμα. Ένα ξεσκόνισμα. Κι ας μην είναι η κατάλληλη στιγμή. Πότε είναι επιτέλους αυτή η κατάλληλη στιγμή; Ή είναι νωρίς ή είναι αργά. Το ακριβές ταιμινγκ δεν το ξέρει κανείς.

Κι αυτό ακριβώς είναι το θέμα με την αδερφή μου. Εκεί χαθήκαμε κι εκεί βρεθήκαμε. Σε ένα ταιμινγκ. Όταν αυτή πήγαινε, εγώ μπουσουλούσα πνευματικώς. Όταν εγώ ξεκίνησα κι άρχισα να  πηγαίνω, αυτή ήδη ερχόταν.  Αν ήμουν εγώ ο μεγαλύτερος, θα ήταν πιθανόν διαφορετικά, κάπου θα βρισκόμασταν. Πιο γρήγορα εκείνη, πιο αργά εγώ, στη μέση η συνάντηση.

Αλλά έλαχε να βγει αυτή πρώτη. Βασίλισσα, αφεντικίνα, για τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Ποιος να της το 'λεγε, το "κακό" που τη βρήκε!! Γεννήθηκα 4 χρόνια μετά εγώ κι απάνω που είχε καλομάθει στις περιποιήσεις, της είπαν "ξέρεις θα έχεις κι αδερφάκι".😅😳

Άμυνα, λέει, εκ πρώτοις. "Όχι, όχι δεν είναι δικό μας αυτό, κανονικά από τους γύφτους το πήραμε, να τους το πάμε πάλι πίσω". Δεν πιάνει!! Ξαναδοκιμαζει! Αν δεν μπορώ να τον ξαποστείλω, να τον ελέγχω τουλάχιστον! "Εσείς όλοι θα αγαπάτε εμένα κι εγώ θα αγαπώ το μωρό! Θα δίνετε όλα τα δώρα σε μένα και γω θα διαλέγω τι θα δίνω στο μωρό" Μεσάζων, Δερβέναγας, Νταβατζης. 

ΟΚ, δεν προχώρησε κι αυτό. "Θα τον πάω στο σύνδρομο Στοκχόλμης, να με έχει ανάγκη ακόμα κι ως αιχμάλωτος", σκέφτηκε. "Πειθαρχικό μέσω ταπείνωσης". Με έβαζαν στη μέση και μο έβαφαν το πρόσωπο με κραγιόν, με μάσκαρα, με σκιές ματιών. Μια μέρα που τις πήρε πρέφα ο Σάκης, έγινε της τρελής! Πιο μετά παίζαμε (μου επέτρεπαν να παίζω μαζί με τις φίλες της) παιχνίδια του στυλ, εγώ ήμουν ο υπηρέτης και τις σέρβιρα. Με πετσέτα στο χέρι, σαν γκαρσόνι σε ακριβό ξενοδοχείο. Ή ήμουν ο μάγειρας στο ακριβό εστιατόριο και τις μαγείρευα. Ωραία πράγματα! Η πλάκα είναι ότι κι εγώ χαιρόμουν! Το απολάμβανα! Μου έδιναν σημασία. Σύνδρομο Στοκχόλμης κανονικά!

Αργότερα την ξαναγνώρισα ως πολύ κοινωνικό πρόσωπο, περσόνα με επαφές. Έκανε μυθικά πάρτυ στο σπίτι μας, με δίσκους βινυλίου, με Χρυσή δισκοθήκη και σλόου χορούς. Κυριακή απόγευμα μαζεύονταν και έβλεπαν πυρετό της δόξας, το Λίροϋ το χορευταρά. Κιχ εγώ! 

Είχε επιτυχίες, όχι χαζά! Έβγαινε, τη ζητούσαν από παντού, αγαπητή, μέσα σε όλα, ρούχα, λούσα, μαγαζιά, νύχτα. Και μην ξεχνάτε, όλα αυτά κάτω από τη μύτη του Σάκη. Του μπαμπά μας. Του Κέρβερου, του Βεληγκέκα. "Να με μια φίλη βγήκα, να ήταν και ο μπαμπάς της Φιλίτσας μαζί, όχι, δεν καπνίζω φυσικά, ποτό;; Θα αστειεύεσαι φυσικά". Μια 1900, μια στη folle-nuit. Κι άλλα που δεν ξέρω, δεν πήρα μυρουδια (ούτε εγώ ούτε κι ο Σάκης μάλλον!!) Και που ίσως καλύτερα που δεν τα ξέρω!!🤣😝

Εγώ αφελής και ακοινώνητος, αγάμητος, μάζευα χαρτζιλίκι από γιαγιάδες και θείους. Τι να τα κάνω; Αφού δεν έβγαινα έξω! Ερχόταν το κορίτσι μας "μου δανείζεις 20, 30, 50, 100, 500".  Είχαμε και υποτίμηση της δραχμής κάποια στιγμή, θυμάστε; Κι εγώ της τα "δάνειζα". Σπάνια μου τα γύριζε πίσω, κυρίως τα ξεχνούσα. Χαλάλι, δεν πειράζει, έλεγα.

Στις περιπέτειες των πανελληνίων εξετάσεων και των δυο μας, ήδη φάνηκε το πρώτο χάσμα, το πρώτο σχίσμα. Αυτή φοιτήτρια, με όλη τη ζωή της Θεσσαλονίκης, νύχτα και μέρα, κι εγώ στο "ενδιάμεσα", μια Κατερίνη και μια φροντιστήρια έκθεσης στο Γιαννέλο, μια λίγο κτηνιατρική με το Ζώη, μια πίσω με το Θοδωρή. Θυμάμαι κάνα δυο συναυλίες, που βγήκα με τους φοιτητές, γουάου, δυο επίπεδα πάνω, η μια ήταν στο Καυταντζόγλειο, να ακούσουμε τα Λάτιν του Νταλάρα και η άλλη ήταν.......χμμμ, δε θυμάμαι!

Το (μικρό) πρόβλημα άρχισε όταν μετακόμισα επίσημα και ήμασταν τρόπον τινά συγκάτοικοι. Εκεί σαν να γνώρισα μια άλλη αδελφή. Μια άλλη γυναίκα. Με τα "δύσκολα" της, με ιδιοτροπίες, με άγχη, με κλάματα και κλείσιμο στην τουαλέτα, πριν να δώσει μαθήματα στην εξεταστική, με πάρτυ και μεγάλες παρέες (ξανά!)----την παρατηρείτε τη ζήλεια μου, υποθέτω!----- με ταξίδια Εράσμους, με εμπειρίες και "προχώ" καταστάσεις, με γκρίνιες για το καθάρισμα του σπιτιού, με μια γενική δυσ-χημεια.

 Δε λέω, είχαμε και τις ωραίες μας στιγμές, όταν της άφηνα στην πόρτα ποιήματα του Δροσίνη, ή της έστηνα μεγάλο παιχνίδι μες στο σπίτι για να της δώσω το δώρο της. Ή όταν μας έπιανε η αυτολυπηση, το Selbstmitleid, που θα μείνουμε μόνοι στη ζωή και κανείς δε θα μας θέλει. Είχε στιγμές πλάκας, όλα όχι τόσο πολλές, που να χτιστεί μια στέρεη σχέση μεταξύ ίσων.

Εκεί κάπου προέκυψε το μικρο-πρωτο μπαμ. Μετά ακολούθησαν μετακόμιση, σχέση δική μου, σχέση δική της, αρραβώνας δικός μου, αρραβώνας δικός της, στρατός, γάμος δικός μου........και τέλος. Από μαλακία δική μου, πολλή μεγάλη μαλακία δηλαδή, κολοσσιαία μαλακία, να τα λέμε κι αυτά, έκοψα κάθε δίαυλο επικοινωνίας, ανατίναξα κάθε γέφυρα, που θα μπορούσε να μας επανασυνδέσει. Κι αυτό για χάρη της πρώην συζύγου. Χοντρή μαλακία!!

Και μετά...........ένα κενό. Ένα κενό δέκα χρόνων περίπου, συν/πλην.

Ακολουθεί το τσάκισμα , το μπαμ, η πτώση χωρίς αλεξίπτωτο, η σφαλιάρα και η γροθιά στα αρχίδια.

Μετά οι συγνώμες και η προσδοκώμενη επανένωση. Να μη λέω χαζά, δεν περίμενα να με ξαναδεχτεί σαν αδελφό ξανά, έχουμε ακούσει κι έχουμε ιστορίες για αδέλφια που δεν ξαναμίλησαν ποτέ, για ομηρικούς καυγάδες για ένα στρέμμα γης.

Εδώ έδειξε η αδελφή μου το μεγαλείο της ψυχής της. Όχι απλά με συγχώρησε και με ξαναδέχτηκε, αλλά μου έδειξε και ότι όλο αυτόν τον καιρό με νοιάζονταν, ρωτούσε για μένα, να μάθει, έστελνε δώρα για τα παιδιά. 

Κι αυτό έκανε (και ακόμα κάνει) την ντροπή μου πιο μεγάλη. Σε ποια τρύπα να χωθώ, πού να κρυφτώ! Αλλά και πάλι, vergeben/vergessen. Πάμε για άλλα, πάμε μπροστά!

Έκτοτε, από το 2012, δεν υπάρχει σχεδόν μέρα που να μη μιλάμε μια δυο τρεις φορές, που να μην τη σκέφτομαι, να μην της κάνω πλάκα, να μην τη νοιάζομαι, πώς είναι, πώς την παλεύει στο εξωτερικό, πώς ξαναβρίσκει τον εαυτό της ως μητέρα, σύζυγος, εργαζόμενη γυναίκα, τροφός και φροντιστής, ψυχολόγος και all-around Player στα κοινωνικά. 

Ως κομπλεξικός μικρός αδελφός, εννοείται ότι την έχω στην σκληρή κριτική. Αλλά είναι και ο σεβασμός μου για το άτομο της τόσο μεγάλος που ξεπερνά κάθε μικρότητα. Την παραδέχομαι, της βγάζω το καπέλο!

Και θα εξηγήσω γιατί κι ας ακούγεται αλλαζονικό: δεν της το είχα! Δε μου φαίνονταν ότι θα τα έβγαζε με το μυαλό της πέρα, εξαιτίας της κοινωνικότητας της,πίστευα ότι θα χάνονταν σε ένα λούσο και χορό. 

Κι όμως η αδελφή μου έκανε την ανατροπή, μετά ακόμα κι από πενήντα αλλαγές στο χρώμα των μαλλιών της, έβγαλε μια ωριμότητα ζωής, μια πατώ-στα-πόδια-μου στάση ζωής, ξέρει ποια είναι, ξέρει τι μπορεί, δε μασάει, δε μάσησε δηλαδή πότε της, κοιτάει τον κάθε μισαλλόδοξο στα ίσα, δε θα χαρίσει σε κανέναν κερατά, θα διεκδικήσει το δίκιο της, απέναντι σε κάθε αλλαζονα κι άδικο άντρα/γυναίκα, Έλληνα/Σουηδό/Γερμανό, δε θα χαρίσει κάστανα σε κανέναν, ούτε θα λυγίσει σε καμία περίπτωση, θα φάει τον καθένα που θα πάει να πειράξει την οικογένεια, ούτε μύγα στο σπαθί της, που λένε, σα λέαινα θα κατασπαράξει τον οποιοδήποτε που θα πειράξει έστω και τρίχα από τα παιδιά της, είναι μεγάλη γυναίκα, μεγάλη σε ηθικό ανάστημα, μεγάλη σε μεγαλείο και μεγάλη σε αντοχές/ανθεκτικότητα και υπομονή. Έμαθε στα χρόνια, να μην απαντά στον πρώτο χρόνο, να μη χτυπά στην πρώτη επαφή, να ελέγχει το παιχνίδι, όπως ξέρει αυτή καλύτερα, είναι η ισχυρότερη γυναίκα πίσω από τον ισχυρό άντρα. Αν οι συνθήκες ήταν κάπως αλλιώς, θα κυβερνούσε μια πόλη, μια πολιτεία, μια χώρα. Το πιστεύω ακράδαντα.

Αδελφή, δε λέω άλλα! Θα σε ξεγελάσω όμως, ώστε να μη διαβάσεις αυτήν την ανάρτηση άμεσα, θα την κρύψω κάπου στις παλιές, για να μη σε πιάσουν κλάματα. 

Αλλά να ξέρεις, ότι δεν υπάρχει μέρα που να μη σκέφτομαι, πόσο τυχερός είμαι που είσαι στη ζωή μου, πόση ευλογία έχω που σε ξαναβρήκα, που με ξαναδέχτηκες. Η φωνή σου είναι εδώ και χρόνια μουσική στα αυτιά μου, γαλήνη στην καταραμένη ζωή μου.

Μακάρι να  μπορώ να κουβαλήσω εγώ το σταυρό σου . Μακάρι να έβρισκε εμένα αντί για σένα. 

Μαζί.