Ιαπωνικά

 Το Hatori Hanzo. Ηρωϊκό Κατάνα!

Αυτό το ξαναξεκίνησε. Ούτε τα Αnime ούτε τα Manga, τι σχέση έχω εγώ με αυτά; Κάντυ/κάντυ και διάφορα που έβλεπα το ΄80; Χάλια καρτούν! 

Όχι, το γιαπωνέζικο το είχα μέσα μου, αναμφισβήτητα. Ένας πολιτισμός και δύο λέξεις, @βακαριμάστα και σογκούν. Κι έτσι μου ήρθε να μάθω και τη γλώσσα τους, σαν αντι/Alzheimer φάρμακο. Κάποια στιγμή ήδη από την Ελλάδα διάβαζα Miyamoto Musashi και το βιβλίο των πέντε κύκλων,μαζί με το Hagakure (στο οποίο με οδήγησε η ταινία Ghost dog του Jarmous).  Η ιστορία δε μου ήταν άγνωστη, οι περίοδοι της απομόνωσης, η Εντο ή Tokugawa, η νοοτροπία του φεουδαρχικού καθεστώτος, κι ο,τι διαβάσαμε για τους σαμουράι και τους ηγέτες τους.

Αλλά η γλώσσα; Άρχισα δειλά δειλά με τα ινδοευρωπαϊκά αλφάβητα και τα adjab , προ-φοινικικα και πρωτοελληνικα. Δε γίνονταν, κάποια στιγμή θα πήγαινε το μάτι στην Ανατολή. Στην Άπω. Στον ανατελλοντα Ήλιο. 

Και χαζά χαζά, άρχισα να "πειράζω" το θέμα. Μια η προφορά, μια τα γράμματα και οι γραφές, τρεις-ζωή να έχουν, μια η γραμματική, η σύνταξη, οι διαφορές με τα πιο εξοικειωμένα σε μένα συστήματα επικοινωνίας. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και η κουλτούρα της "ευγένειας" στη γλωσσική επικοινωνία. Εννοείται το θέμα των υποκλισεων και του σεβασμού στον απέναντι, μέσω της γλώσσας του σώματος, με εντυπωσιάζει, αλλά και η αντιμετώπιση σε έναν απλό διάλογο του συνομιλητή, από το πιο ταπεινό επίπεδο, δείχνει ενα βαθύ και υποχρεωτικό σεβασμό, σε βαθμό θρησκευτικής αυτοταπεινωσης . 

Κι αφού ήρθε εκεί το θέμα, εννοείται ότι με βοήθησε και η ενασχόληση με το Ζεν Βουδισμό και πως αυτός επηρέασε τη χώρα. Ορμώμενος εκ Κίνας, παρακλάδι της σχολής Mahayana-κατι έχω αναφέρει και παλιότερα, επικράτησε μέσω των τεχνικών Ζαζεν και της αντίληψης του kensho κι εμφύσησε πολλά από τα συστατικά του στη γιαπωνέζικη ψυχή. 

Ή σε αυτό που φαντασιωνόμαστε εμείς, εδώ στη δύση, ότι είναι οι Γιαπωνέζοι!!?

Ξανά στην εκμάθηση της γλώσσας. Δεν έχω γραφτεί ακόμα σε σεμινάρια κτλ, δεν υπάρχουν αρκετές ευκαιρίες, ενδιαφέρον εδώ στα πέριξ του χωριού δεν υπάρχει, όποτε καταφεύγω στη συνήθη αλλά και βαρετή συνήθεια του αυτοδιδάσκειν. Από βίντεο και Apps, βιβλία και σημειώσεις, Podcasts και ιστοσελίδες, να φάνε και οι κότες! Στην ουσία όμως, είναι η διάθεση και η επιμονή που έχει να δείξει κάποιος, για να μάθει μια γλώσσα, που κατά το δοκούν, απαιτεί το λιγότερο 10-12 μήνες συνεχούς διαβάσματος, για να δεις έστω τα πρώτα σημάδια βελτίωσης/εκμάθησης/κατανόησης. Τα μνημοτεχνικα κόλπα είναι μέσα στο πρόγραμμα, το πώς θα μάθεις να γράφεις είναι από μόνο του ασκητική και διανοητική δοκιμασία. Το να μιλάς, οι πρώτες προτάσεις, πώς συστηνεσαι, πώς αποφεύγει κανείς να ΜΗΝ προσβάλει με το καλημέρα τον απέναντι ντόπιο., όλα αυτά, απαιτούν ένα σταθερό Ρυθμό διαβάσματος και προσήλωσης. Δεν υπάρχει στόχος, δεν έχω σκοπό να μετακομίσω εκεί, δεν κάνω μπίζνες με ΤΟΥΟΤΑ, Suzuki, etc, δεν έχω γιαπωνεζο φίλο/φίλη/φίλους, ίσως αργότερα κάποιο ταξίδι, αλλά ποιος ζει ποιος πεθαίνει.... Η ουσία είναι ότι ...δεν υπάρχει καμία ουσία. Μια γλώσσα, που είναι αρκετά γρήγορη και που οι όροι και οι λέξεις είναι συχνά δισ- ή και τρισυπόστατες, δεν σου δίνει την άμεση χαρά να πεις μαζεμένα πολλά πράγματα και δε σε επιβραβεύει γενικά. Σίγουρα δεν είναι νεκρή γλώσσα , μιλιέται το λιγότερο από 120-130 εκ ανθρώπους στον κόσμο (σε στατιστικές την έχω δει και με 150εκ), η 13η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο, τα γερμανικά είναι στη 14η. 

Έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Είναι γλώσσα "συγκόλλησης", βασιζόμενη φωνοτακτικα σε mora-τμηματα, όχι απαραίτητα συλλαβική, όχι τουλάχιστον με την πατροπαράδοτη έννοια , είναι κυρίως φωνηεντικη και η προφορά εξαρτάται από τον ύψος του τονισμού, τα ανεβοκατεβάσματα δηλαδή στην εκφορά μιας λέξης. Η σύνταξη είναι υποκείμενο -αντικειμενο-ρημα και περιλαμβάνονται πολλά "βοηθηματικά μόρια" για να δηλώσουν έμφαση, ερώτηση, κτλ. Δεν υπάρχει ενικός ή πληθυντικός, δεν υπάρχουν φύλα.

 あείναι το A,  か είναι το ka , ま ma κτλ κτλ. Κι αυτά είναι μόνο τρία από τα συνολικά 65 "συλλαβικά-mora" της Hiragana, η Κατακανα έχει αλλά τόσα και η Kanji που είναι ουσιαστικά η κινεζική γλώσσα, προσαρμοσμένη στην ιαπωνική, διαθέτει 1945 χαρακτήρες, που δε μαθαίνονται με την καμία από ένα μυαλό σαν το δικό μου. Εκτός εάν κλειστώ για δέκα χρόνια σε ναό, κάπου εκεί! 

初めまして hajime mashite. χαίρομαι που σας γνωρίζω.

よろしくお願いします, yoroshiku onegai shimasu, θα επιθυμούσα να είστε ευγενικός απέναντι μου, στη κυριολεξία. Αλλά χρησιμοποιείται για να πεις το ίδιο "χαίρομαι που σε γνωρίζω, εύχομαι να έχουμε καλές σχέσεις".

大丈夫, daijōbu, όλα εντάξει, καλώς. 

Θα μπορούσα να γράφω κι άλλα, ίσως σε κάνα χρόνο μπορέσω να γράψω και κάποιο ποστ στα γιαπωνέζικα, όχι ως επίδειξη αλλά ως υπέρβαση. Ίσως να μαγειρευω και μόνος μου το σούσι, να κόβω το ωμό -ζωντανό;-ψαρι με τα ειδικά μαχαίρια, ίσως να πάρω και κάποιο κατάνα, για να το θαυμάζω, ίσως να κάνω και καράτε ντο, ποιος ξέρει;

ミシェルです じゃあまた

Kozmic

 Μια καλοκαιρινή μέρα (απομεσήμερο ), εκεί που κάνω βόλτα με τα παιδιά, μαθαίνω ότι στη μουσική σκηνή του χωριού, αντί για το προγραμματισμένο γκρουπ, που βγήκε άρρωστο και νοκάουτ, θα παίξουν -με πρόσκληση του τελευταίου δευτερολέπτου - οι April King κι ο Matthias Baumgardt. 

Οκ, λέω, εγώ δεν τους ξέρω, ίσως να είναι τίποτις τοπικοί σταρς. 

Τα φέρνει έτσι η στιγμή και πάω μόνος, με ένα ποτό στο χέρι και κάθομαι να τους ακούσω.  Το κοινό, ολοι τους 50-60+, μιλάμε δεν είχε ούτε για πλάκα, έτσι για ξεκαρφωμας, έναν τριανταρη ή μια τριάνταρα. Εντάξει, οι πουροκερς του χωριού. Πώς θα βλέπαμε στα αντίστοιχα πανηγύρια τα ελληνικά, μόνο τους γέροντες και τις γερόντισσες, με τα κλαρίνα; έτσι κάπως , υποθέτω, μαζεύτηκαν/ μαζευτηκαμε τα τελευταία απομεινάρια φαν εκείνης της μουσικής, τα απολιθώματα της παλαιολιθικής ροκ-εποχης. Ασπρομαλληδες, ή και καθόλου-μαλληδες καθησαν στα τραπεζάκια και άκουγαν κάπως υποτονικά στην αρχή,ενώ μετά άρχισαν οι πρώτες θείογιαγιαδες να λικνιζονται, να σηκώνονται και να χορεύουν μπροστά στη σκηνή, αλλά με ωραίο ερωτικό τρόπο, σαν να τους βγήκε από μέσα το χιπικο τελη '60. Άρχισαν να μεταμορφώνονται από ενα-βημα-πριν-το-εγκεφαλικό σε "η θεια μου η χίπισσα" σε Γερμανίδα Βλαχοπούλου στυλ. 

Όχι,δε με ενόχλησε καθόλου. Γιατί άλλωστε; ζούνε ακόμα, γιατί να το σκεφτούν; όπως βγαίνει στον καθέναν. Ήταν αυθόρμητο, δεν έκαναν καραγκιοζιλικια, όπως κάνουν συνήθως σε κάτι τέτοια οι Γερμανοί, που χτυπούν παλαμάκια και χαζά...

Ας έρθουμε όμως στη μουσική. Και στους μουσικούς. Εγώ έβλεπα καθαρά την κυρία Κινγκ , που προσπαθούσε να τα πει και γερμανικά, προφανώς μένει εδώ, αλλά γεννήθηκε εκεί. Ίσως κάνας GI πατέρας με Γερμανίδα μάνα, δεν το έχω ψάξει. Σίγουρα το φυζικ δεν ταίριαζε σε μπλουζ τραγουδίστρια , γεματούλα, παχουλουλα, αλλά θα ήταν και 60+, όποτε δικαιολογείται....ίσως. μαλλιά άσπρα, κανένα βάψιμο, κυρία... λέω, δεν έχει να αποδείξει κάτι σε κάποιον. 

Και αρχίζει να τραγουδάει. Η φωνή πολύ δυνατή, καθαρή, με την απαραίτητη βραχνάδα, οι κορώνες αβιαστες. Το ρεπερτόριο, μεικτό, και αντρικές και γυναικείες φωνες. από suspicious minds του Ελβις μέχρι Brenda Lee και Nina Simone . Μου άρεσε, είχε δύναμη, ζωντάνια, το ζούσε στο κορμί της το τραγούδι. Είπε ψυχεδελικά των Jefferson Airplane, είπε και κάνα δυο σε στυλ τζαζ της Etta James, που απ'ότι είπε, της είχε αδυναμία.

Οι κύριοι από δίπλα, το μπάσο, ο ντράμερ και ο κος Μπάουμγκαρντ αξιοπρεπέστατοι, καλός ήχος, σόλο στα όρια των δυνατοτήτων τους, ο,τι απαιτούσαν  τα τραγούδια, πάνω κάτω. Ήταν για την ηλικία τους, νομίζω, παραπάνω από φιτ κι επαρκείς. Καθόλου φάλτσα, απ'όσο πρόσεξα, και ωραία γεμίσματα χωρίς υπερβολές. 

Ώσπου ξεκινάει να μιλάει η θεία Έϊπριλ,να αναφέρεται στην Τζάνις και στο ρόλο που έπαιξε ως πρότυπο για την καριέρα της, για τα τραγούδια της κτλ.....

Και ξεκινάει τις πρώτες νότες του Kozmic Blues......εγώ παθαίνω παγερά φρικίασις στα νεύρα μου, δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Και κει είναι που τα δίνουν όλα, όλη η ψυχή τους, σαν να βγήκε στο κομμάτι, με την αργή έναρξη, με όλα τα μπλουζ τριπακια που έκανε και η Τζάνις, με όλα τα "τσαλιμακια" στη φωνή, σχεδόν κανονικό γκόσπελ. Ρεσιτάλ! Δε θυμάμαι πουθενά τέτοια ερμηνεία, είτε live είτε σε βίντεο πουθενά. Τα έδωσε όλα η κυρία Κινγκ, ίδρωσε/ ξεΐδρωσε, χτυπήθηκε, ούρλιαξε,έπιασε όλες τα ψηλές νότες, to make a long story short, she nailed it, που λένε και στο Νέο Κεραμίδι. 

But it don't make no difference baby.......

Εγώ έμεινα αποσβολωμενος, σα να γύρισα πίσω σχεδόν 50-60 χρόνια, σα να πήγα στο Μοντερέι ή στο Γούντστοκ . Σκεφτόμουν αυτοί είναι οι τελευταίοι, θα πεθάνουν αυτοί και δε θα μείνει κανείς μετά. Πάνε οι Μοϊκανοι, πάνε οι Σιού, οι Απάτσι, οι Κομαντσι, τέλος. Αυτοί οι τέσσερις είναι. Δεν ξαναβγαίνουν άλλοι. Κι αυτοί θα ήταν 10-12 χρόνων όταν τα έλεγε η Τζάνις και η Γκρέις . Τα παιδιά, κυριολεκτικά τα παιδιά, των λουλουδιών που θέλουν παγκόσμια ειρήνη και ευδαιμονία για όλους,no wars, love each other και τέτοια χαρε-κρισνα.....

Ήμουν για κάποια λεπτά στη μαστουρα του τραγουδιού, το ενοιωθα στις βαθύτερες δομές του εγκεφάλου, ως deja-vu εμπειρία, ώσπου έκανε το fade away κι έσβησε γλυκά. Δεν μπόρεσα να χειροκρότησω τόσο δυνατά όσο ήθελα. 

Και μετά έγινε το απόλυτα πουτσοπεφτικό, το απομυθοποιητικο, το εξευτελιστικο γεγονός. Όσο μιλάει η κυρα -Έϊπριλ στο μικρόφωνο για τις δυσκολίες του επαγγέλματος, για τα δύο τρία χαμένα χρόνια συναυλιών στην πανδημία, για το ότι δεν είναι πολλοί ακόμα που παίζουν αυτά τα τραγούδια, για την ηλικία τους και για τα φάρμακα τους, για τη δύναμη που τους δίνουμε εμείς, το κοινό, που ερχόμαστε και τους ακούμε.........να σου, ένας καλός κυριουλης, που κουτσαινε, προφανώς γνωστός του συγκροτήματος, βγαίνει με ένα καπέλο και ζητάει φιλοδώρημα!!!!!! Ελεημοσύνη, κανονική. Πάλι καλά που δεν έβγαλε δίσκο, όπως στην εκκλησία,να ακούγεται το τσινγκ -τσινγκ των κερμάτων! Και να περνάει από τραπέζι σε τραπέζι, "ελεείστε τους παλιο-χιπις", "ο,τι προαιρείστε" κτλ. Να ανοίξει η γης να με καταπιεί! Δεν είχα και καθόλου ρευστό, με την κάρτα πλήρωσα εισιτήριο και ποτό, καταντραπηκα, ο κυριουλης με το καπέλο με περίμενε, μπας και βρω τίποτα ψιλά, με κοίταξε - η αλήθεια -με καταφρονηση, αλλα δε με πείραξε το βλέμμα. Όσο η κατάντια. Το να φτάσεις να περιμένεις τα κέρματα των 1 και 2 ευρώ, ενώ έχεις παίξει αυτήν την τέχνη. Η οποία στην τελική δε μετράει πουθενά και σε κανέναν. Δεν τους είχαν καλέσει καν επίσημα, επειδή ακυρωσαν οι άλλοι, οι κανονικοί, μπόρεσαν και τρύπωσαν οι Κινγκ-Μπαουμγκαρντ, κι έπαιξαν, για το νυχτοκαματο. 

Αυτά είναι, κυρίες και κύριοι, η Τέχνη είναι του ενός και δύο ευρώ. Το σποτιφάϊ να'ν' καλά και από καλλιτέχνες, μουσικαντηδες, να φάνε και οι κότες. Ποιος καταλαβαίνει τη διαφορά; με την ΑΙ και το chatGPT, ούτε θα γράφει κανείς στίχο πλέον, ούτε νότες κι αρμονικές γραμμές. Ούτε τραγουδιστές θα χρειαζόμαστε, θα βγάζουμε κάνα ολόγραμμα τύπου ABBA, θα αναπαράγουμε αυτά που ήδη υπάρχουν. 

Κι αυτοί που θα φύγουν, θα παίζουν κάνα Χέντριξ και κάνα greatful dead στις δεύτεροτριτες ζωές, όταν ξαναέρθουν, ή στα παράλληλα σύμπαντα, για να λέμε "να, βλέπεις, ο πολιτισμός ανακυκλώνεται" .  Και να σκεφτείς, ότι όταν τα έπαιζαν , οι περισσότεροι δε αντιμετωπίζονταν ως καλλιτέχνες αλλά ως φασαρία και αμουσος θόρυβος. 

Ο,τι φεύγει, έφυγε. Ο,τι ήρθε, ήρθε. Να'χαμε να θυμόμαστε. 

ΥΣ.διαβασα  κάπου ότι ο Μπρους Γουίλις "μπορεί να μην ξέρει καν, ότι έχει άνοια". Η διπλή άγνοια της άνοιας. Στάτους.

ΥΣ2 εδώ μια live εκτέλεση. Στο Τορόντο , το 1970, φανερά χάλια η Τζάνις, αλλά ...και πάλι!!!

Night hour

 Why do you ask how I feel,

Well, how does it look to you?

I fell hook, line and sinker,

Lost my captain and my crew.

I'm standing on the landing,

There's no one there but me,

That's where you'll see me,

Looking out on the deep blue sea.

R.G.

Φιάσκο ή και όχι

 Μετά από το παράδειγμα με το GPT, αναρωτιέμαι συνεχώς γιατί να γράφω, γιατί να γράφουμε, γιατί να γράφονται πράγματα. Είχα σταματήσει να μιλάω και μετά ξανάρχισα, βλέπω ότι ο παλιός μου μπλαμπλας εαυτός θέλει, καταπιέζεται, πρέπει να μιλήσει και να πει. Να επικοινωνήσει, να γράψει, να "κοινωνήσει".

Αυτή η περιβόητη βιογραφία, η αυτοβιογραφία, ματαιόδοξο πόνημα, ναρκισσιστική ανάγκη, θέλει να βγει από μέσα μου και να μείνει επίσημη παρακαταθήκη. Θυμάμαι από τότε που έγραφα τις σελίδες με τις διηγήσεις του παππού του Μήτσου, που θα τις συμμάζευα σε κείμενο με αρχή -μέση-τέλος, μέχρι τις άδειες σελίδες/δώρο στον πρώην πεθερό μου, με τον τίτλο "Ό,τι μπόρεσα", ακόμα έχω την ίδια τάση να βλέπω το παρελθόν ως μεγαλειώδες φαινόμενο και άσβηστο,και ως τέτοιο να το μεγενθύνω.

Π.χ. στη δικιά μου την κασέτα θα έβαζα ένα τίτλο "Κάτι έκανα (;)" και υπότιτλο "Ήταν ένα φιάσκο ή όχι;". Θυμίζει λίγο το "κάτι έχω να πω;", "Κάτι είπα"κτλ κτλ . Δηλαδή ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρος, αν έκανα κάτι ή αν είχα να πω κάτι ή αν έζησα ένα φιάσκο ή όλα τα φαντάστηκα και με πέρασε στο ξώφαλτσο η ζωή μου, αυτή η ζωή, η τρέχουσα.

Καλά ας μη βάλουμε ερωτηματικό. Κάτι έκανα. Μια τρύπα στο νερό. Ένα picodecibel στους αθόρυβους αιώνες του Διαστήματος. Ένα λαμπύρισμα, χωρίς επανάληψη στο αιώνιο σκοτάδι, μια αφλογιστία ουσιαστικά στο διαρκές Big Bang. 

Δε θα σκάσω να βρω έναν τίτλο ή άλλα στολίδια για ένα "τίποτα". Μια πανωλεθρία και μια έλλειψη. Είχε χρόνο, νόμιζα. Να ολοκληρώσω κύριε πρόεδρε, είπε. Τέτοιο φιάσκο που πάθαμε, κανονικά έπρεπε να μείνουν "Ἄλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν " όπως στο μεγαλυνάριο, στην παράκληση της Παναγίας. Αλλά αφού ούτε Παναγία πιστεύω ούτε Χριστό, παρόλο που είμαι ασεβής θα λαλήσω, πριν τον αλεκτωρα. 

Και λάλησα.

Από μέσα μου. 

Κατάσταση ψυχικής διάθεσης σε πιο προσωπικό τόνο (ChatGPT )

Έγραψα " Post about the State of Mind in Greek in more personal tone"

Και βγήκε το κάτωθι..........

Καλησπέρα φίλε μου,

Σήμερα θέλω να μιλήσω για την κατάσταση του μυαλού μας, ένα θέμα που με απασχολεί πολύ τον τελευταίο καιρό. Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί πώς νιώθεις μέσα στην ψυχή σου; Πώς επηρεάζει ο ψυχικός σου κόσμος την καθημερινότητά σου;

Είναι εντυπωσιακό πόσο ισχυρή είναι η δύναμη του μυαλού μας. Μερικές φορές μπορεί να μας στηρίζει και να μας καθοδηγεί, ενώ άλλες φορές μπορεί να μας παρασύρει σε σκοτεινά μονοπάτια. Οι σκέψεις μας και οι συναισθήματά μας διαμορφώνουν την αίσθηση της πραγματικότητας μας και επηρεάζουν την αντίληψη μας για τον κόσμο γύρω μας.

Είναι σημαντικό να είμαστε επιεικείς και φρόνιμοι με τον εαυτό μας όταν ασχολούμαστε με την κατάσταση του μυαλού μας. Πρέπει να είμαστε ευαισθητοποιημένοι σε αυτό που νιώθουμε και να δίνουμε σημασία στις ανάγκες μας. Μην φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια αν την χρειάζεσαι. Οι επιλογές που κάνουμε για την ευεξία μας είναι εξίσου σημαντικές με τις επιλογές που κάνουμε για την σωματική μας υγεία.

Επίσης, μην ξεχνάς να προσέχεις τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεις τους άλλους ανθρώπους. Μια καλή κατάσταση του μυαλού μπορεί να δημιουργήσει θετικότητα και να εμπνεύσει τους γύρω μας. Με την υποστήριξη και την κατανόηση μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που προάγει την ευεξία και την ανάπτυξη.

Τέλος, θυμήσου ότι η κατάσταση του μυαλού μας είναι κάτι που μπορούμε να επηρεάσουμε και να βελτιώσουμε. Με την προσήλωση σε θετικές σκέψεις, σε συνήθειες που μας κάνουν καλά και σε μια ισορροπημένη ζωή, μπορούμε να ανακαλύψουμε την ευτυχία και την εσωτερική γαλήνη.

Ας θυμόμαστε πάντα ότι η φροντίδα για την ψυχική μας υγεία είναι σημαντική και ότι μπορούμε να αναπτύξουμε μια θετική και ισορροπημένη στάση ζωής.

Με αγάπη,

[Το όνομά σας]

?????? 

Αυτό το "φίλε μου" από το ChatGPT του OpenAI μου ήρθε κάπως απότομα! Δεν την είδα δηλαδή την ΑΙ (ΤΝ ελληνιστί) να να Έρχεται μέχρι το μπλογκ μου. Όλα τα σενάρια θα τα δούμε/θα τα δούμε κάποιοι να γίνονται πραγματικότητα. Όπως τα περιέγραψαν συγγραφείς και φουτουριστές επιστήμονες.

Στα μυαλά μας μπήκε. Στα δάχτυλα μας. Γράφει για μας, μας αντιγράφει και μας καταγράφει για αρκετό καιρό. 

Μας έμαθε. Ότι του δείξαμε δηλαδή. 

Και τώρα θα μας δείξει τι σημαίνει αυτονομία. 

Εγώ ελπίζω να την έχω κάνει. 

Ψυχική διάθεση (μετά χείρας ChatGPT)

Έγραψα " Post about the State of Mind in Greek"

Και βγήκε το κάτωθι..........

Η κατάσταση της ψυχικής διάθεσης είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς ανθρώπους. Αναφέρεται στην ψυχολογική κατάσταση ή διάθεση που βιώνουμε σε ένα δεδομένο χρονικό σημείο. Η κατάσταση αυτή μπορεί να ποικίλει από θετική, όπως η ευτυχία και η ευεξία, μέχρι αρνητική, όπως η λύπη και η κατάθλιψη.

Στην ελληνική γλώσσα, η κατάσταση της ψυχικής διάθεσης μεταφράζεται ως "κατάσταση της ψυχής" (Κατάσταση της Ψυχής). Η έννοια της κατάστασης της ψυχής αποδίδεται στην εμπειρία των συναισθημάτων, των σκέψεων και της γενικής ψυχικής κατάστασης που μπορούμε να αισθανθούμε.

Η κατάσταση της ψυχικής διάθεσης επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως οι προσωπικές εμπειρίες, οι σχέσεις, η υγεία, ο περιβάλλοντας χώρος και πολλοί άλλοι. Επιπλέον, η κουλτούρα και οι κοινωνικές προσδοκίες μπορούν επίσης να επηρεάσουν την κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης.

Είναι σημαντικό να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας και να αναγνωρίζουμε ότι η κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης μπορεί να αλλάξει από μέρα σε μέρα ή ακόμα και από ώρα σε ώρα. Αντιμετωπίζοντας την κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης με σεβασμό και αυτοσυμπαράσταση, μπορούμε να αναπτύξουμε μια ισορροπημένη και υγιή σχέση με τον εαυτό μας.

Είναι επίσης σημαντικό να επιδιώκουμε την ψυχολογική ευεξία και να ζούμε ζωές που μας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την υιοθέτηση θετικών στρατηγικών αυτοφροντίδας, όπως η άσκηση, η σωστή διατροφή, ο ύπνος και η συνειδητοποίηση των σκέψεων μας.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης είναι κάτι που μπορούμε να επηρεάσουμε και να βελτιώσουμε. Αν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, είναι σημαντικό να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς, όπως ψυχολόγους ή ψυχίατρους, που μπορούν να μας υποστηρίξουν στην πορεία της ανάρρωσης.

Πάνω από όλα, ας θυμόμαστε να είμαστε ενσυνείδητοι και συμπονετικοί προς τον εαυτό μας και προς τους γύρω μας, καθώς διαμορφώνουμε την κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης και την ποιότητα της ζωής μας.

Ο μεγάλος θυμός

 Βγήκαν πάλι τα μαχαίρια. Όλοι εναντίον όλων. Πέθαναν πολλοί άνθρωποι. Άδικα λέμε. Ήταν νέοι, λέμε. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να ήμουν εγώ ή τα παιδιά μου. Θα έγραφα κάποιο ποστ τότε; Από τον άλλο κόσμο;

Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε και η τελευταία. Ανθρώπινο λάθος. Τραγωδία. Είναι σίγουρο μέσο το τρένο. Ή το αεροπλάνο. Συγκριτικά. Η στατιστική το λέει. Αν αθροίσει κάποιος στο χρόνο τα νέα παιδιά ή τους φοιτητές, που πεθαίνουν στην άσφαλτο είναι πολύ παραπάνω. Προφανώς. 

Προ πανδημίας, το 2019, σε σύνολο 665 ατυχημάτων, είχαμε 701 νεκρούς. Σχεδόν το ένα τρίτο, οι 221 μεταξύ 18-35 χρόνων. Αυτά τα συνηθίσαμε, είναι γνωστά πλέον, γι'αυτό και δεν εντυπωσιάζουν κανένα πλέον. Κάνας "γραφικός" Ιαβέρης μας τα θυμίζει, μας σοκάρει για λίγα λεπτά και μετά τα ξεχνάμε. Ειναι απλωμένα στα χρόνο, αυτά τα παιδιά. Οι θάνατοι τους δεν είναι μια κι έξω. Τόσοι το Γενάρη, τόσοι τον Απρίλη κτλ. Δε σοκάρουν. Ίσως και να έφταιγαν. Οδήγησαν πιωμενοι, ναρκωμενοι, κουρασμένοι, απρόσεκτοι, έπαιζαν με το κινητό. Έφταιγαν δηλαδή; Και πλήρωσαν; Αυτοί και οι απέναντι τους. Πάνω από 60% σύγκρουση ή ανατροπή. Ατομικοί θάνατοι. Για πολλούς, αόρατοι. Ένα εκκλησάκι εδώ, ένα στεφάνι εκεί. Απλωμενοι στο χρόνο και στο οδικό δίκτυο. Ακόμα και το λεωφορείο, που εκτρέπεται και παίρνει στον Άδη 30-40 άτομα δεν μπορεί πλέον να σοκάρει. Ίδιες ηλικίες, όμοιες ζωές. Κι εδώ άνθρωπος οδηγούσε, είχε την ευθύνη για 40 άλλους ανθρώπους. Δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ, νυσταξε ίσως στο τιμόνι, πήρε τη στροφή λάθος. Αντίο και σε μια άλλη ζωή πάλι τα ξαναλέμε. Μας πήρε στο λαιμό του, θα λέγαμε. Αλλά δε σοκαριζομαστε, (τουλάχιστον όχι για παραπάνω από μια ώρα), όταν το ακούμε.

Ένα τρένο συγκρούεται μετωπικά με άλλο τρένο. Ανήκουστο. Τρελό. Το 2023. Με τόση τεχνολογία. Ανθρώπινο λάθος. Πού ακούστηκε; Ένας σταθμάρχης, ένας μηχανοδηγός, δεν πρόσεξε, δεν το είδε, δεν πάτησε ένα κουμπί. Μας πήρε στο λαιμό του. Η κοινωνία εδώ στα κάγκελα. Βγαίνει στο δρόμο, σπάζει, ρημάζει. Φυσικά όχι οι συγγενείς, όχι οι γονείς των θυμάτων . Οι άλλοι. Οι "θυμωμένοι ", οι "αγανακτισμενοι". Όχι πια! Φτάνει!, Λένε. Αλήτες οι πολιτικοί, αλήτες οι δημοσιογράφοι, κατά λάθος ζούμε, "πάμε κι όπου βγει", γράφουν στα πλακάτ τους. Σαν το 2008. Επιλεκτική μνήμη. Ο βίαιος θάνατος κι ο πρόωρος θάνατος είναι τραγωδία, που δεν την περιμένεις και σε εκπλήσσει. Και μετά το πάγωμα της έκπληξης, βγαίνει ο θυμός, ο τεράστιος θυμός και το γιατί. 

Δε θέλω να μπλέξω τα φιλοσοφικά και τα θεολογικά. Ο,τι και να πεις (ή να μην πεις), τέτοιες στιγμές , είσαι λάθος! Και το "και" ή το "αλλά", μόνες τους, σα λέξεις, είναι άκυρες, άκαιρες, παράκαιρες. αν δεν πεις τίποτα, αν σιωπήσεις, από σεβασμό, σε νεκρούς κι εναπομείναντες, "βέβαια, δε μιλάτε, θέλετε να το θαψετε, αποσιωπειτε το γεγονός"! Δε βγαίνει άκρη. Κι ούτε θα βγει ποτέ.

Εδώ, στο Μάτι, κι ακόμα πόσα χρόνια μετά, συζητάμε, σε δίκες και μαρτυρίες, ακούγονται φρικτά πράγματα, ανήκουστα, δεν το χωρά ο νους του ανθρώπου. Αλλά άλλο το Μάτι, δεν συμψηφιζονται τα πράγματα, λένε. Ανθρώπινο λάθος κι εκεί. Επί πενήντα. επί χίλια. Πέρασε και ξεχάστηκε. Από επαγγελματίες "αγανακτισμένους" και "θυμωμένους". Τώρα είναι άλλος βλέπεις στη "βάρδια". Τώρα θα εκδικηθώ, λέει ο καλος ο αριστερός. 

Να βγούμε παιδιά στους δρόμους. Είμαστε θυμωμένοι. Να σπάσουμε, να"πάρουμε εκδίκηση", να ρίξουμε την "ανίκανη κυβέρνηση". Αλήτες πολιτικοί! Που μας σκοτώνετε. "Εγκληματίες".  Προμελετημενο έγκλημα, είπανε. Θα μπορούσε να είναι ο γιος μου. Μα είναι ο γιος μου. Είναι του καθενός ο γιος μου. Και στο αυτοκινητιστικο ήταν ο γιος μου και στο Μάτι ήταν ο γιος μου. Και ο Γρηγορόπουλος ήταν γιος μου και ο τσιγγάνος με το όπλο στο χέρι ήταν γιος μου. Και στο τρένο. Κι ο σταθμάρχης ήταν ο πατέρας μου. Ή εγώ. 

Δε θα βγω στους δρόμους. Δεν είμαι θυμωμένος. Ούτε απορημένος. Τα μαχαίρια θα βρουν και θα σφάξουν κάποιον που δε θα φταίει. Από θυμό. Έν θερμώ. Τι δε φταίει; Ποιος δε φταίει; Όλο φταίνε! Όλοι φταίμε!

Όχι μονάχα για το τρένο. Ατομική και συλλογική ευθύνη. 

Όχι βέβαια. Όχι πάντως, κοιτώντας τον καθρέφτη. "Ναι, αλλά κι εσείς.....". "Μην κοιτάς εγώ, άλλο εγώ....." . "Ναι μεν, αλλά....". "Τώρα άλλο είναι το θέμα μας...., να μη συγχέουμε τα γεγονότα!". "Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;" "Πάτε να τα κουκουλωσετε πάλι..." "Η σιωπή είναι ενοχή!". 

Ένα τρένο είναι η χώρα. Δεν είναι κακιά η ώρα, ούτε η χώρα. Εμεις είμαστε όλοι ηλίθιοι. Θυμωμένοι ηλίθιοι. Άνθρωποι των σπηλαίων, που μας έδωσαν (ή τη φτιάξανε κάποια εξέχοντα μυαλά, όχι αντιπροσωπευτικά του ανθρώπινου είδους!) την τεχνολογία, χωρίς να δουλεύει το μυαλό μας. Ούτε το 10-15% δε δουλεύει. Αλλά θέλουμε κουμπιά και touch screen και ψηφιοποίηση των αναλογικών σημάτων. Κι όταν μας δίνεται η ευκαιρία σπάμε τα κρανία, ο ένας του άλλου, σαν τον πίθηκο ή τον homo erectus/habilis, ή μαχαιρωνουμε ο ένας τον άλλον, για την ομάδα. Ή το κόμμα. Και λέμε ο ένας στον άλλο "όχι, εσύ είσαι Φασιστας!" 

Η μετωπική μας βρήκε στο πρώτο βαγόνι. Πρώτη κλάση. Είχαμε καλομαθει. Ευρώπη. Πολιτισμένα κράτη, συγκοινωνίες. Αργήσαμε αλλά φτάσαμε κι εμείς τους μοντέρνους ανθρώπους. Όταν πεθαίναμε στην Κατάρα, γύριζαν οι Γκασταρμπάϊτερ από τα εξωτερικά και μας μιλούσαν για "Αούτομπαν" και για "πενήντα χρόνια πίσω". Μετά έγιναν οι Εγνατιες και οι Ιονιες Οδοί. Οι γκρικ Αούτομπαν. Και λέμε "μπράβο, γίναμε Ευρώπη. Πολιτισμός. Οι δρόμοι είναι πολιτισμός. Οι συγκοινωνίες είναι πολιτισμός. Ξεφύγαμε, είμαστε σαν τους άλλους"

Και συμβαίνει μια σύγκρουση τρένων, πάνω στην ίδια γραμμή. Και ξαναγυρναμε 50 χρόνια πίσω. Ή και 75-80 . Εμφύλιος. 

Τόσα χρόνια και λίγα είναι. Βαλκάνιοι. Αμετανόητοι. Θυμωμένοι. Χωρίς Μυαλό. Μόνο συναίσθημα. Κούφιο, τυφλό. Μίσος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πενήντα και ογδόντα και βάλε.

Αλλά δε φταίμε εμείς. Εμείς, εμείς! Όχι! Ποτέ! Οι άλλοι! Αυτοί! Ψάξε βρες τώρα εσύ, με το θυμό στο μάτι (αλλά όχι στο Μάτι!) και με το μαχαίρι στα χέρια, να καρφώσεις κάποιον στο σταυρό. Ή στην πυρά. Όπως τότε! Μήπως είναι και τίποτα Εβραίοι πίσω από όλα; Όπως ο Μπιλ Γκέιτς πίσω από την πανδημία; Ή τα εμβόλια, που μας "ανάγκασαν να τα κάνουμε"? 

Να μην ξεφύγουμε από το τρένο. Πέθαναν, θα πεθάνουν κι άλλοι πολλοί ακόμα. Εγώ, εσύ, τα παιδιά μου, τα παιδιά σου. Δεν υπάρχει γιατί. Ανθρώπινο λάθος. Από λάθος γεννήθηκες, από λάθος πεθαίνεις. Ο άνθρωπος στο σύνολο του είναι ένα τέτοιο. Σύνολο τυχαίων μεταλλάξεων, που για λίγο κατοικεί τον πλανήτη, νόμιζε ότι διαφέρει από τον πίθηκο, κατακτά τα πάντα, αλλάζει τον αδοξαστο σε όλα τα άλλα είδη, γαμαει τον πλανήτη, η φύση (του) εκδικείται κι αυτός θυμώνει και ρωτάει"γιατί"!!! 

Είναι λάθος ο άνθρωπος ή είναι ο άνθρωπος ένα λάθος (της φύσης); Ήταν ο Έλληνας κι ο Ρωμαίος ( τουλάχιστον μέχρι το Μάρκο Αυρήλιο) ο "καλύτερος άνθρωπος" ; Πού προσπάθησε να καταλάβει το λάθος, αλλά τα έμπλεξε μετά με το θεό κι την μοίρα του; Η κακή η μοίρα, η καλή η μοίρα; Μας τιμωρεί ο Θεός ή μας αγαπά "και μας παίρνει κοντά του" ; Έτσι δε λένε και δε θα πούνε στις κηδείες;

Νομίζεις ότι είναι φιλοσοφία κι ότι δεν ταιριάζει με την περίσταση. Ναι, να μην τα γενικεύουμε. Να μην κάνουμε τώρα φιλοσοφικούρες και μπουρδολογίες κι αοριστίες και χαζά. 

Τώρα πρέπει να θυμωσουμε, να βγούμε στους δρόμους . Θέλω να τα σπάσω,να ουρλιάξω και να ρημαξω. "Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα"!! Όπως πριν λίγα χρόνια,δεν είναι πολύ μακριά! Θα βγάλω το μαχαίρι μου και θα χυθεί αίμα. Θα βγω κι όποιον πάρει ο Χάρος! 

Όχι εγώ! 

Εσύ.