Night hour

 Why do you ask how I feel,

Well, how does it look to you?

I fell hook, line and sinker,

Lost my captain and my crew.

I'm standing on the landing,

There's no one there but me,

That's where you'll see me,

Looking out on the deep blue sea.

R.G.

Φιάσκο ή και όχι

 Μετά από το παράδειγμα με το GPT, αναρωτιέμαι συνεχώς γιατί να γράφω, γιατί να γράφουμε, γιατί να γράφονται πράγματα. Είχα σταματήσει να μιλάω και μετά ξανάρχισα, βλέπω ότι ο παλιός μου μπλαμπλας εαυτός θέλει, καταπιέζεται, πρέπει να μιλήσει και να πει. Να επικοινωνήσει, να γράψει, να "κοινωνήσει".

Αυτή η περιβόητη βιογραφία, η αυτοβιογραφία, ματαιόδοξο πόνημα, ναρκισσιστική ανάγκη, θέλει να βγει από μέσα μου και να μείνει επίσημη παρακαταθήκη. Θυμάμαι από τότε που έγραφα τις σελίδες με τις διηγήσεις του παππού του Μήτσου, που θα τις συμμάζευα σε κείμενο με αρχή -μέση-τέλος, μέχρι τις άδειες σελίδες/δώρο στον πρώην πεθερό μου, με τον τίτλο "Ό,τι μπόρεσα", ακόμα έχω την ίδια τάση να βλέπω το παρελθόν ως μεγαλειώδες φαινόμενο και άσβηστο,και ως τέτοιο να το μεγενθύνω.

Π.χ. στη δικιά μου την κασέτα θα έβαζα ένα τίτλο "Κάτι έκανα (;)" και υπότιτλο "Ήταν ένα φιάσκο ή όχι;". Θυμίζει λίγο το "κάτι έχω να πω;", "Κάτι είπα"κτλ κτλ . Δηλαδή ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρος, αν έκανα κάτι ή αν είχα να πω κάτι ή αν έζησα ένα φιάσκο ή όλα τα φαντάστηκα και με πέρασε στο ξώφαλτσο η ζωή μου, αυτή η ζωή, η τρέχουσα.

Καλά ας μη βάλουμε ερωτηματικό. Κάτι έκανα. Μια τρύπα στο νερό. Ένα picodecibel στους αθόρυβους αιώνες του Διαστήματος. Ένα λαμπύρισμα, χωρίς επανάληψη στο αιώνιο σκοτάδι, μια αφλογιστία ουσιαστικά στο διαρκές Big Bang. 

Δε θα σκάσω να βρω έναν τίτλο ή άλλα στολίδια για ένα "τίποτα". Μια πανωλεθρία και μια έλλειψη. Είχε χρόνο, νόμιζα. Να ολοκληρώσω κύριε πρόεδρε, είπε. Τέτοιο φιάσκο που πάθαμε, κανονικά έπρεπε να μείνουν "Ἄλαλα τά χείλη τῶν ἀσεβῶν " όπως στο μεγαλυνάριο, στην παράκληση της Παναγίας. Αλλά αφού ούτε Παναγία πιστεύω ούτε Χριστό, παρόλο που είμαι ασεβής θα λαλήσω, πριν τον αλεκτωρα. 

Και λάλησα.

Από μέσα μου. 

Κατάσταση ψυχικής διάθεσης σε πιο προσωπικό τόνο (ChatGPT )

Έγραψα " Post about the State of Mind in Greek in more personal tone"

Και βγήκε το κάτωθι..........

Καλησπέρα φίλε μου,

Σήμερα θέλω να μιλήσω για την κατάσταση του μυαλού μας, ένα θέμα που με απασχολεί πολύ τον τελευταίο καιρό. Πόσες φορές έχεις αναρωτηθεί πώς νιώθεις μέσα στην ψυχή σου; Πώς επηρεάζει ο ψυχικός σου κόσμος την καθημερινότητά σου;

Είναι εντυπωσιακό πόσο ισχυρή είναι η δύναμη του μυαλού μας. Μερικές φορές μπορεί να μας στηρίζει και να μας καθοδηγεί, ενώ άλλες φορές μπορεί να μας παρασύρει σε σκοτεινά μονοπάτια. Οι σκέψεις μας και οι συναισθήματά μας διαμορφώνουν την αίσθηση της πραγματικότητας μας και επηρεάζουν την αντίληψη μας για τον κόσμο γύρω μας.

Είναι σημαντικό να είμαστε επιεικείς και φρόνιμοι με τον εαυτό μας όταν ασχολούμαστε με την κατάσταση του μυαλού μας. Πρέπει να είμαστε ευαισθητοποιημένοι σε αυτό που νιώθουμε και να δίνουμε σημασία στις ανάγκες μας. Μην φοβάσαι να ζητήσεις βοήθεια αν την χρειάζεσαι. Οι επιλογές που κάνουμε για την ευεξία μας είναι εξίσου σημαντικές με τις επιλογές που κάνουμε για την σωματική μας υγεία.

Επίσης, μην ξεχνάς να προσέχεις τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζεις τους άλλους ανθρώπους. Μια καλή κατάσταση του μυαλού μπορεί να δημιουργήσει θετικότητα και να εμπνεύσει τους γύρω μας. Με την υποστήριξη και την κατανόηση μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα περιβάλλον που προάγει την ευεξία και την ανάπτυξη.

Τέλος, θυμήσου ότι η κατάσταση του μυαλού μας είναι κάτι που μπορούμε να επηρεάσουμε και να βελτιώσουμε. Με την προσήλωση σε θετικές σκέψεις, σε συνήθειες που μας κάνουν καλά και σε μια ισορροπημένη ζωή, μπορούμε να ανακαλύψουμε την ευτυχία και την εσωτερική γαλήνη.

Ας θυμόμαστε πάντα ότι η φροντίδα για την ψυχική μας υγεία είναι σημαντική και ότι μπορούμε να αναπτύξουμε μια θετική και ισορροπημένη στάση ζωής.

Με αγάπη,

[Το όνομά σας]

?????? 

Αυτό το "φίλε μου" από το ChatGPT του OpenAI μου ήρθε κάπως απότομα! Δεν την είδα δηλαδή την ΑΙ (ΤΝ ελληνιστί) να να Έρχεται μέχρι το μπλογκ μου. Όλα τα σενάρια θα τα δούμε/θα τα δούμε κάποιοι να γίνονται πραγματικότητα. Όπως τα περιέγραψαν συγγραφείς και φουτουριστές επιστήμονες.

Στα μυαλά μας μπήκε. Στα δάχτυλα μας. Γράφει για μας, μας αντιγράφει και μας καταγράφει για αρκετό καιρό. 

Μας έμαθε. Ότι του δείξαμε δηλαδή. 

Και τώρα θα μας δείξει τι σημαίνει αυτονομία. 

Εγώ ελπίζω να την έχω κάνει. 

Ψυχική διάθεση (μετά χείρας ChatGPT)

Έγραψα " Post about the State of Mind in Greek"

Και βγήκε το κάτωθι..........

Η κατάσταση της ψυχικής διάθεσης είναι ένα θέμα που απασχολεί πολλούς ανθρώπους. Αναφέρεται στην ψυχολογική κατάσταση ή διάθεση που βιώνουμε σε ένα δεδομένο χρονικό σημείο. Η κατάσταση αυτή μπορεί να ποικίλει από θετική, όπως η ευτυχία και η ευεξία, μέχρι αρνητική, όπως η λύπη και η κατάθλιψη.

Στην ελληνική γλώσσα, η κατάσταση της ψυχικής διάθεσης μεταφράζεται ως "κατάσταση της ψυχής" (Κατάσταση της Ψυχής). Η έννοια της κατάστασης της ψυχής αποδίδεται στην εμπειρία των συναισθημάτων, των σκέψεων και της γενικής ψυχικής κατάστασης που μπορούμε να αισθανθούμε.

Η κατάσταση της ψυχικής διάθεσης επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως οι προσωπικές εμπειρίες, οι σχέσεις, η υγεία, ο περιβάλλοντας χώρος και πολλοί άλλοι. Επιπλέον, η κουλτούρα και οι κοινωνικές προσδοκίες μπορούν επίσης να επηρεάσουν την κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης.

Είναι σημαντικό να είμαστε επιεικείς με τον εαυτό μας και να αναγνωρίζουμε ότι η κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης μπορεί να αλλάξει από μέρα σε μέρα ή ακόμα και από ώρα σε ώρα. Αντιμετωπίζοντας την κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης με σεβασμό και αυτοσυμπαράσταση, μπορούμε να αναπτύξουμε μια ισορροπημένη και υγιή σχέση με τον εαυτό μας.

Είναι επίσης σημαντικό να επιδιώκουμε την ψυχολογική ευεξία και να ζούμε ζωές που μας φέρνουν χαρά και ικανοποίηση. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την υιοθέτηση θετικών στρατηγικών αυτοφροντίδας, όπως η άσκηση, η σωστή διατροφή, ο ύπνος και η συνειδητοποίηση των σκέψεων μας.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης είναι κάτι που μπορούμε να επηρεάσουμε και να βελτιώσουμε. Αν αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, είναι σημαντικό να ζητήσουμε βοήθεια από ειδικούς, όπως ψυχολόγους ή ψυχίατρους, που μπορούν να μας υποστηρίξουν στην πορεία της ανάρρωσης.

Πάνω από όλα, ας θυμόμαστε να είμαστε ενσυνείδητοι και συμπονετικοί προς τον εαυτό μας και προς τους γύρω μας, καθώς διαμορφώνουμε την κατάσταση της ψυχικής μας διάθεσης και την ποιότητα της ζωής μας.

Ο μεγάλος θυμός

 Βγήκαν πάλι τα μαχαίρια. Όλοι εναντίον όλων. Πέθαναν πολλοί άνθρωποι. Άδικα λέμε. Ήταν νέοι, λέμε. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να ήμουν εγώ ή τα παιδιά μου. Θα έγραφα κάποιο ποστ τότε; Από τον άλλο κόσμο;

Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε και η τελευταία. Ανθρώπινο λάθος. Τραγωδία. Είναι σίγουρο μέσο το τρένο. Ή το αεροπλάνο. Συγκριτικά. Η στατιστική το λέει. Αν αθροίσει κάποιος στο χρόνο τα νέα παιδιά ή τους φοιτητές, που πεθαίνουν στην άσφαλτο είναι πολύ παραπάνω. Προφανώς. 

Προ πανδημίας, το 2019, σε σύνολο 665 ατυχημάτων, είχαμε 701 νεκρούς. Σχεδόν το ένα τρίτο, οι 221 μεταξύ 18-35 χρόνων. Αυτά τα συνηθίσαμε, είναι γνωστά πλέον, γι'αυτό και δεν εντυπωσιάζουν κανένα πλέον. Κάνας "γραφικός" Ιαβέρης μας τα θυμίζει, μας σοκάρει για λίγα λεπτά και μετά τα ξεχνάμε. Ειναι απλωμένα στα χρόνο, αυτά τα παιδιά. Οι θάνατοι τους δεν είναι μια κι έξω. Τόσοι το Γενάρη, τόσοι τον Απρίλη κτλ. Δε σοκάρουν. Ίσως και να έφταιγαν. Οδήγησαν πιωμενοι, ναρκωμενοι, κουρασμένοι, απρόσεκτοι, έπαιζαν με το κινητό. Έφταιγαν δηλαδή; Και πλήρωσαν; Αυτοί και οι απέναντι τους. Πάνω από 60% σύγκρουση ή ανατροπή. Ατομικοί θάνατοι. Για πολλούς, αόρατοι. Ένα εκκλησάκι εδώ, ένα στεφάνι εκεί. Απλωμενοι στο χρόνο και στο οδικό δίκτυο. Ακόμα και το λεωφορείο, που εκτρέπεται και παίρνει στον Άδη 30-40 άτομα δεν μπορεί πλέον να σοκάρει. Ίδιες ηλικίες, όμοιες ζωές. Κι εδώ άνθρωπος οδηγούσε, είχε την ευθύνη για 40 άλλους ανθρώπους. Δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ, νυσταξε ίσως στο τιμόνι, πήρε τη στροφή λάθος. Αντίο και σε μια άλλη ζωή πάλι τα ξαναλέμε. Μας πήρε στο λαιμό του, θα λέγαμε. Αλλά δε σοκαριζομαστε, (τουλάχιστον όχι για παραπάνω από μια ώρα), όταν το ακούμε.

Ένα τρένο συγκρούεται μετωπικά με άλλο τρένο. Ανήκουστο. Τρελό. Το 2023. Με τόση τεχνολογία. Ανθρώπινο λάθος. Πού ακούστηκε; Ένας σταθμάρχης, ένας μηχανοδηγός, δεν πρόσεξε, δεν το είδε, δεν πάτησε ένα κουμπί. Μας πήρε στο λαιμό του. Η κοινωνία εδώ στα κάγκελα. Βγαίνει στο δρόμο, σπάζει, ρημάζει. Φυσικά όχι οι συγγενείς, όχι οι γονείς των θυμάτων . Οι άλλοι. Οι "θυμωμένοι ", οι "αγανακτισμενοι". Όχι πια! Φτάνει!, Λένε. Αλήτες οι πολιτικοί, αλήτες οι δημοσιογράφοι, κατά λάθος ζούμε, "πάμε κι όπου βγει", γράφουν στα πλακάτ τους. Σαν το 2008. Επιλεκτική μνήμη. Ο βίαιος θάνατος κι ο πρόωρος θάνατος είναι τραγωδία, που δεν την περιμένεις και σε εκπλήσσει. Και μετά το πάγωμα της έκπληξης, βγαίνει ο θυμός, ο τεράστιος θυμός και το γιατί. 

Δε θέλω να μπλέξω τα φιλοσοφικά και τα θεολογικά. Ο,τι και να πεις (ή να μην πεις), τέτοιες στιγμές , είσαι λάθος! Και το "και" ή το "αλλά", μόνες τους, σα λέξεις, είναι άκυρες, άκαιρες, παράκαιρες. αν δεν πεις τίποτα, αν σιωπήσεις, από σεβασμό, σε νεκρούς κι εναπομείναντες, "βέβαια, δε μιλάτε, θέλετε να το θαψετε, αποσιωπειτε το γεγονός"! Δε βγαίνει άκρη. Κι ούτε θα βγει ποτέ.

Εδώ, στο Μάτι, κι ακόμα πόσα χρόνια μετά, συζητάμε, σε δίκες και μαρτυρίες, ακούγονται φρικτά πράγματα, ανήκουστα, δεν το χωρά ο νους του ανθρώπου. Αλλά άλλο το Μάτι, δεν συμψηφιζονται τα πράγματα, λένε. Ανθρώπινο λάθος κι εκεί. Επί πενήντα. επί χίλια. Πέρασε και ξεχάστηκε. Από επαγγελματίες "αγανακτισμένους" και "θυμωμένους". Τώρα είναι άλλος βλέπεις στη "βάρδια". Τώρα θα εκδικηθώ, λέει ο καλος ο αριστερός. 

Να βγούμε παιδιά στους δρόμους. Είμαστε θυμωμένοι. Να σπάσουμε, να"πάρουμε εκδίκηση", να ρίξουμε την "ανίκανη κυβέρνηση". Αλήτες πολιτικοί! Που μας σκοτώνετε. "Εγκληματίες".  Προμελετημενο έγκλημα, είπανε. Θα μπορούσε να είναι ο γιος μου. Μα είναι ο γιος μου. Είναι του καθενός ο γιος μου. Και στο αυτοκινητιστικο ήταν ο γιος μου και στο Μάτι ήταν ο γιος μου. Και ο Γρηγορόπουλος ήταν γιος μου και ο τσιγγάνος με το όπλο στο χέρι ήταν γιος μου. Και στο τρένο. Κι ο σταθμάρχης ήταν ο πατέρας μου. Ή εγώ. 

Δε θα βγω στους δρόμους. Δεν είμαι θυμωμένος. Ούτε απορημένος. Τα μαχαίρια θα βρουν και θα σφάξουν κάποιον που δε θα φταίει. Από θυμό. Έν θερμώ. Τι δε φταίει; Ποιος δε φταίει; Όλο φταίνε! Όλοι φταίμε!

Όχι μονάχα για το τρένο. Ατομική και συλλογική ευθύνη. 

Όχι βέβαια. Όχι πάντως, κοιτώντας τον καθρέφτη. "Ναι, αλλά κι εσείς.....". "Μην κοιτάς εγώ, άλλο εγώ....." . "Ναι μεν, αλλά....". "Τώρα άλλο είναι το θέμα μας...., να μη συγχέουμε τα γεγονότα!". "Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;" "Πάτε να τα κουκουλωσετε πάλι..." "Η σιωπή είναι ενοχή!". 

Ένα τρένο είναι η χώρα. Δεν είναι κακιά η ώρα, ούτε η χώρα. Εμεις είμαστε όλοι ηλίθιοι. Θυμωμένοι ηλίθιοι. Άνθρωποι των σπηλαίων, που μας έδωσαν (ή τη φτιάξανε κάποια εξέχοντα μυαλά, όχι αντιπροσωπευτικά του ανθρώπινου είδους!) την τεχνολογία, χωρίς να δουλεύει το μυαλό μας. Ούτε το 10-15% δε δουλεύει. Αλλά θέλουμε κουμπιά και touch screen και ψηφιοποίηση των αναλογικών σημάτων. Κι όταν μας δίνεται η ευκαιρία σπάμε τα κρανία, ο ένας του άλλου, σαν τον πίθηκο ή τον homo erectus/habilis, ή μαχαιρωνουμε ο ένας τον άλλον, για την ομάδα. Ή το κόμμα. Και λέμε ο ένας στον άλλο "όχι, εσύ είσαι Φασιστας!" 

Η μετωπική μας βρήκε στο πρώτο βαγόνι. Πρώτη κλάση. Είχαμε καλομαθει. Ευρώπη. Πολιτισμένα κράτη, συγκοινωνίες. Αργήσαμε αλλά φτάσαμε κι εμείς τους μοντέρνους ανθρώπους. Όταν πεθαίναμε στην Κατάρα, γύριζαν οι Γκασταρμπάϊτερ από τα εξωτερικά και μας μιλούσαν για "Αούτομπαν" και για "πενήντα χρόνια πίσω". Μετά έγιναν οι Εγνατιες και οι Ιονιες Οδοί. Οι γκρικ Αούτομπαν. Και λέμε "μπράβο, γίναμε Ευρώπη. Πολιτισμός. Οι δρόμοι είναι πολιτισμός. Οι συγκοινωνίες είναι πολιτισμός. Ξεφύγαμε, είμαστε σαν τους άλλους"

Και συμβαίνει μια σύγκρουση τρένων, πάνω στην ίδια γραμμή. Και ξαναγυρναμε 50 χρόνια πίσω. Ή και 75-80 . Εμφύλιος. 

Τόσα χρόνια και λίγα είναι. Βαλκάνιοι. Αμετανόητοι. Θυμωμένοι. Χωρίς Μυαλό. Μόνο συναίσθημα. Κούφιο, τυφλό. Μίσος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πενήντα και ογδόντα και βάλε.

Αλλά δε φταίμε εμείς. Εμείς, εμείς! Όχι! Ποτέ! Οι άλλοι! Αυτοί! Ψάξε βρες τώρα εσύ, με το θυμό στο μάτι (αλλά όχι στο Μάτι!) και με το μαχαίρι στα χέρια, να καρφώσεις κάποιον στο σταυρό. Ή στην πυρά. Όπως τότε! Μήπως είναι και τίποτα Εβραίοι πίσω από όλα; Όπως ο Μπιλ Γκέιτς πίσω από την πανδημία; Ή τα εμβόλια, που μας "ανάγκασαν να τα κάνουμε"? 

Να μην ξεφύγουμε από το τρένο. Πέθαναν, θα πεθάνουν κι άλλοι πολλοί ακόμα. Εγώ, εσύ, τα παιδιά μου, τα παιδιά σου. Δεν υπάρχει γιατί. Ανθρώπινο λάθος. Από λάθος γεννήθηκες, από λάθος πεθαίνεις. Ο άνθρωπος στο σύνολο του είναι ένα τέτοιο. Σύνολο τυχαίων μεταλλάξεων, που για λίγο κατοικεί τον πλανήτη, νόμιζε ότι διαφέρει από τον πίθηκο, κατακτά τα πάντα, αλλάζει τον αδοξαστο σε όλα τα άλλα είδη, γαμαει τον πλανήτη, η φύση (του) εκδικείται κι αυτός θυμώνει και ρωτάει"γιατί"!!! 

Είναι λάθος ο άνθρωπος ή είναι ο άνθρωπος ένα λάθος (της φύσης); Ήταν ο Έλληνας κι ο Ρωμαίος ( τουλάχιστον μέχρι το Μάρκο Αυρήλιο) ο "καλύτερος άνθρωπος" ; Πού προσπάθησε να καταλάβει το λάθος, αλλά τα έμπλεξε μετά με το θεό κι την μοίρα του; Η κακή η μοίρα, η καλή η μοίρα; Μας τιμωρεί ο Θεός ή μας αγαπά "και μας παίρνει κοντά του" ; Έτσι δε λένε και δε θα πούνε στις κηδείες;

Νομίζεις ότι είναι φιλοσοφία κι ότι δεν ταιριάζει με την περίσταση. Ναι, να μην τα γενικεύουμε. Να μην κάνουμε τώρα φιλοσοφικούρες και μπουρδολογίες κι αοριστίες και χαζά. 

Τώρα πρέπει να θυμωσουμε, να βγούμε στους δρόμους . Θέλω να τα σπάσω,να ουρλιάξω και να ρημαξω. "Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα"!! Όπως πριν λίγα χρόνια,δεν είναι πολύ μακριά! Θα βγάλω το μαχαίρι μου και θα χυθεί αίμα. Θα βγω κι όποιον πάρει ο Χάρος! 

Όχι εγώ! 

Εσύ.

Τζογαδόρος αληθείας

 Έτσι με ονόμασε ο γιος μου.

Δε με είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ότι είμαι ένας τέτοιος. 

Δεν ακούγεται τίτλος τιμής. Έχει το τυχαίο μέσα του, που κάνει το αληθινό λιγότερο συνειδητό και δόκιμο. Ποντάρω στην αλήθεια μου. Πάντα σ'αυτην πόνταρα. Αλλά έχανα κυρίως. Αλλά ξαναπόνταρα, δεν το άφηνα. Μέχρι πρόπερσι. Αυτό ήταν. Δεν υπάρχει άλλο τζόγος, ούτε αλήθεια.

Ούτε και χρόνος για αλλά τυχερά παιχνίδια.

Ούτε καν χρόνος.

Καναρίνι μου γλυκό

 Τι ωραία στιγμή! Εγώ και οι άνθρωποι μου,οι δικοί μου. Ο ωκεανός. Πρώτη φορά. Βγήκα από τη λίμνη της Μεσογείου και κολύμπησα στα βαθειά. 

Η ισπανική γλώσσα, οι Νορβηγοί ηλιοκαψαλισμενοι τουρίστες, τα παιδιά που δουλεύουν στον τουρισμό κι έρχονται είτε από την Αφρική είτε από τη νότια Αμερική είτε από τις Φιλιππίνες, άνθρωποι/οικογένειες/παιδιά, βαρεμενοι συνταξιούχοι, μπεκρήδες, οξείς και χρόνιοι αλκοολικοί της βόρειας Ευρώπης, της Γροιλανδίας φυγάδες, όλοι στις παραλίες και στις ξαπλώστρες. Μετά τον Κόβιντ, να ξαμοληθουν όλοι στους ισημερινους και στα τουριστοξενοδοχεια, που τους έλειψαν ...

Όχι σε μένα! Σε μένα δεν έλειψε τίποτα! Ήθελα μια φορά να το δω, τον Άτλαντα και τον Ατλαντικό. Στα πενήντα αξιώθηκα. Με την αδελφή και συνοδοιπόρο μου. Είδαμε αστέρια , που δε φαίνονται από δω που είμαστε, ηλιοβασίλεμα σαν μην είδαμε άλλο παρόμοιο. Τα χρώματα της σελήνης πάνω στη γη. Έρημος με κάκτους και φοίνικες. 

Έκλεισα τα μάτια σε όλο αυτό το τρομαχτικό τουριστικό εργοστάσιο και στην ανεξέλεγκτη αφύσικη βαριά βιομηχανία των "βραχιολακηδων" και είδα μόνο δύο παιδάκια να παίζουν στην άμμο και να φωνάζουν "πατέγα"! Τους το είχα τάξει! Δε θα θυμούνται τίποτα από αυτό το ταξίδι, θα βλέπουν τις φωτογραφίες, εάν ακόμα υπάρχουν και θα φτιάξουν τις αναμνήσεις τους όταν γίνουν 12-13χρ, όπως κάναμε όλοι. Αυτές όμως τις στιγμές τις κρατάω μόνο εγώ, στο μυαλό. Για όσο καιρό έχω ακόμα. 

Ήταν Κανάριες διακοπές. Το καναρίνι ζει. Ακόμα.