Υπερ-Ρασούλης

 https://thesecretrealtruth.blogspot.com/2015/03/blog-post_502.html?m=1

Είναι φευγατος, ήταν φευγατος, Περασε με ορμή, σάρωσε. Έδωσε ένα στίγμα, έγραψε, είπε.

Η σχέση με τον Όσο γνωστή. 

Αλλά με τον Γκουρτζίεφ; 

"......βυθώντας τ' απαράμιλλου Γκουρτζίεφ τ' άγιο ψέμα....."

Τι είπε πάλι; Τι ήθελε να πει; Πόσο Esoteriker ήταν ο Georges Gurdjieff? Το Άγιο του ψέμα. Η δική του/τους ουτοπία. Ζήσανε τις τρελές τους ημέρες, μέχρι τέλους. Κοιμήθηκαν δίπλα στις Πυραμίδες, ενοιωσαν τον Ακενατόν πατέρα και υιο.  

Η φιλοσοφία ήταν μες στην τρελα του, στην παρανοϊκή του κανονικότητα ή εγινε η τρέλα, η άρνηση της πραγματικότητας ,η φιλοσοφία της ζωής του; Γι'αυτό αγαπούσε τους υπερρεαλιστές, τον Άκη Πάνου π.χ. 😉

Ώπα, να και τα Emoji σε ποστ για τον ΜανΡας!

Η συνέντευξη είναι καλή, διαβάστε την. Εμένα μου είπε καινούρια, άγνωστα  πράγματα. 

Αν μου έρθει κάτι έξυπνο, θα επανέλθω στην ανάρτηση, το υπόσχομαι.

Die Ist-Analyse

 Der Soll-Ist Vergleich. 

Wirtschaftlich gewährt ist die Abweichungsanalyse, zwischen den geplanten und den tatsächlichen Ergebnissen. Sie führt dazu, dass jede Idee, jedes Produkt, jedes Verfahren, bevor sie umgesetzt und etabliert werden, vorher kontrolliert und analysiert werden müsste, in einer Art von  Probe. Die Gegenüberstellung zwischen gesammelten Fakten und auf Modellen-basierten Prognosen benötigt eine neutrale Sicht, eine unvoreingenommene Haltung. 

Die sogenannten Forschungsphasen bevor zB ein Medikament die Zulassung erhält. Es kann Jahre dauern, bis die Ergebnisse das Einmarken befürworten . Und es gibt einen guten Grund dafür. Risiko-Kosten.

Ok, verstanden? Genug Bullshit?

Tja, ergibt einen Sinn überhaupt? Mit anderen Worten.

Ist-Situation. Gegenwart unter dem Wahrnehmungsfilter der Vergangenheit. Die harte und bittere Wahrheit. Keine Rosarote Brille. The shithole you're in. Die Fakten lügen dich nicht an, angenommen dass sie sachlich interpretiert werden. Du kannst dich nicht immer verstecken....von dir selbst. 

Or to put it properly, as Rango did: No man can walk out from his own story. 

Die Ist-Situation spuckt dir ins Gesicht, haut dir eine Schelle und schreit an. "Wie bescheuert bist du denn? Merkst du es nicht?" 

Lasst uns abstrakt werden. 

Ich bin hier und jetzt, ich bin das Hier und das Jetzt. Wie kann ich mein Jetzt einschätzen, wenn sich der Prüfer des Gegenstandes  als derselber Gegenstand definiert? Man befindet sich in einer Geschichte ohne Ende, in einer reinkarnierten Kreisverkehr ohne Ausfahrt.

Und stellt sich die Frage: welches Benefit hab ich aus dieser Analyse heraus?

Wieder ins Persönliche. Meine Ist-Analyse wird von mehreren Aspekten gescannt. Aus dem Inneren (subjektiv), filtriert durch die Altersdemenz und aus dem Aussen durch die Widerspiegelung der fremden Gedanken. Eine neutrale Betrachtung gibt's jedoch nicht, all dies ist fiktiv und gleichzeitig  realer als man denkt. Realität ist nicht immer neutral.  Und aus dem Grund  entsteht die Diskrepanz, die Spaltung zwischen dem Aktuellen, Ist-Wert und dem Wunschdenken, Soll-Wert. 

Abgelenkt. Unpersönlich. 

Von meiner Ist-Analyse resultieren eher die negativen Auswirkungen obwohl mein Glas halb voll bleibt. Hätte, hätte, Fahrradkette, και τα τοιαύτα. Meine Kapitel hatten die positiv bewerteten Seiten und plötzlich kam die Änderung. Diese Wende schmeckt mir bis zum heutigen Tag bitter. Mein Ist-Wert langweilt mich, träume noch auf meinen Soll-Wert. Es fühlt sich an, wie eine Zeitschleife, ein Time-Loop. Mein Gegenwart sollte nicht meine Zukunft sein, wenn ich in der Vergangenheit schwebte, entfaltete sich mit einer kräftigen Trägheit. Ich könnte nicht anders, es riß mich mit. Die Synchronizität sozusagen. 

Aber das ist ein anderer Post.

You can call me Joker.

 Man is not the creature of circumstances, circumstances are the creatures of men.

Benjamin Disraeli.

Παπαριές κυρ Ντισραέλι μου! Μας τα πε κάνα δυο αναρτήσεις πιο κάτω ο μπάρμπα Γιούνγκ. Όσο δε μας φτιάχνουν οι περιστάσεις, άλλο τόσο δεν είμαστε εμείς οι δημιουργοί των περιστάσεων.

Είδα τον Τζόκερ, ταινία του 2019, προ κορόνα εποχή. Όσκαρ για το Φοίνιξ! Ο τύπος το άξιζε πέρα για πέρα! Το υποσυνείδητο μας, η συλλογική μας ανάδρομη μνήμη και ο ορισμός της εντροπίας, σε ένα πακέτο βίας και αυτοδικιας. 

Η απόλυτη μεταμόρφωση ενός Άρθουρ Φλεκ στο γνωστό τέρας. Η ψυχοπαθολογία ως αθώα βάση κι έναρξη μιας πορείας, που την τσάκισαν στο ξύλο, την ποδοπατησαν, την κλωτσοπατησαν, την εξευτέλισαν. Και ποια ψυχοπαθολογία δηλαδή; Ένα παθολογικό γέλιο, ασυνάρτητο, άκαιρο. Κι αυτό ως μηχανισμό άμυνας, ένα ξόρκι σε παλιά τραύματα, αβάσταχτα κι ανυπόφορα. 

Ενας κλόουν 🤡, ένας καραγκιόζης που γελάει χωρίς να θέλει, γιατί δεν μπορεί να κλαψει, δεν μπορεί και δε θέλει να κλάψει, πρέπει να να δείξει μια χαρά, μια ευτυχία. 

Και τον έκαναν κουρέλι, του πήραν τα πάντα, τη μάνα, τον πατέρα, την ερωμένη, τη δουλειά, τη χαρά της δημιουργίας, τη χαρά της επαφής. 

Στο μυαλό μου ήρθε η Παραγγελιά. Το μακρύ Ζεϊμπέκικο για τον Τζόκερ. 

Όχι κυρ Ντισραέλι μου, δε φτιάχνει Ο ανθρωπος τις γύρω καταστάσεις του, άλλοι άνθρωποι φτιάχνουν τις καταστάσεις και αυτές είναι που δημιουργούν (ή καλύτερα επανεφευρίσκουν) τον άνθρωπο και το μεταμορφώνουν στο τέρας, που έτσι κι αλλιώς έκρυβε μέσα του. Ένα τέρας με παθολογικό γέλωτα. 

Όλοι μας θα βρούμε τις δικαιολογίες μας, ακριβώς όπως ο Τζόκερ. Τα ελαφρυντικά βέβαια μετράνε για τη μείωση της ποινής, όχι για την αθώωση! Ένοχος  ο κάθε Τζόκερ ανάμεσα μας, αλλα με κάπως μειωμένη ποινή. Όλοι όμως οι Τζόκερ θα πρέπει να το πληρώσουν, να εκτίσουν την ποινή, με άλλοτε άλλη μορφή. Κάποιοι θα την πουν "ατυχία στη ζωή", άλλοι θα φύγουν νωρίς, άλλοι θα δουν τους αγαπημένους τους να φεύγουν πρώτοι, άλλοι θα τα χάσουν όλα και θα πρέπει να ξαναρχίσουν από το μείον. 

Θα θυμούνται όμως οι Τζόκερ μέσα μας ότι κι εμείς σφαξαμε κάνα δυο τρεις τέσσερις; Θα θυμούνται το αίμα που κυλούσε από το μάτι; Θα κρατάνε το περίστροφο σα φυσική προέκταση του χεριού; Θα γελάνε κάτω από το φως του σεληνόφωτος; 

Ένας αμνός ήταν ο Τζόκερ. Λύκο τον έκαναν οι συνθήκες. 

Φοβού τον επίκτητο λύκο, φοβού το Γενίτσαρο. 

Carl Jung Synchronizität

 Bis du dem Unbewussten bewusst wirst, 

wird es dein Leben steuern und du wirst es Schicksal nennen . 

Mehr dazu darf man nicht sagen, sonst explodiert der Moment. Synchron!

Δος μοι τούτον τον ξένον

 Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας

και το καταπέτασμα του ναού διαρραγέν

τω του Σωτήρος θανάτω, ο Ιωσήφ θεασάμενος

προσήλθε των Πιλάτω και καθικετεύει λέγων:

«Δος μοι τούτον τον ξένον,

Τον εκ βρέφους ως ξένον ξενωθέντα εν κόσω.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ον ομόφυλοι, μισούντες θανατούσιν ως ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ον ξενίζομαι βλέπειν του θανάτου τον ξένον.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

όστις οίδε ξενίζειν τους πτωχούς και τους ξένους.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

Ον Εβραίοι τω φθόνω απεξένωσαν κόσμω.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ίνα κρύψω εν τάφω, ος ως ξένος ουκ έχει την κεφαλήν πού κλίνη.

Δος μοι τούτον τον ξένον,

ον η μήτηρ ορώσα νεκρωθέντα εβόα:

Ω Υιέ και Θεέ μου, ει και τα σπλάχνα τριτρώσκομαι

και καρδίαν σπαράττομαι νεκρόν σε καθορώσα

αλλά τη ση αναστάσει θαρρούσα μεγαλύνω».

Και τούτοις τοις λόγοις δυσωπών τον Πιλάτον

ο ευσχήμων λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα,

ο και φόβω εν σινδόνι ενειλήσας και σμύρνη,

κατέθετο εν τάφω τον παρέχοντα πάσι

ζωήν αιώνοιν και το μέγα έλεος.

Πρέπει να πάω στο Άγιο όρος. Πρέπει να βρω τον πατέρα Ανανία. Πρέπει να μου μιλήσουν. Πρέπει να πάρω πίσω τούτον τον ξένον.

Ένα λάθος

 Learning by doing mistakes. Λένε. 

Errare humanum est. Είπαν. 

Ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου. Οι δικοί μας το έγραψαν αυτό.

Η λέξη είναι από μόνη της ...ένα λάθος.  Ενώ πηγάζει από το ρήμα λανθάνω, κάπου έκανε λάθος κι έχασε το νι.  

Το λανθάνω βέβαια σημαίνει παραμένω κρυμμένος, δε γίνομαι αντιληπτός, όπως η λανθάνουσα αρρώστια (στα αγγλικά latent, στα γερμανικά latente) ή λανθάνουσα μνήμη (cache memory).

Άσε με να κανω λάθος.  Όχι λάθη, μόνο λάθη. 

Mea culpa. Ουδείς αλάνθαστος.

Ο Οσσο, ο γκουρού που μύησε το Ρασούλη στη βουδιστική κοσμογονία, κατά κόσμον Μπαγκουάν Σρι Ραζνίς του είχε πει:

"δεν υπάρχει κάτι σαν την αμαρτία. Μόνο λάθη, σφάλματα. Δεν υπάρχει καταδίκη. Το λάθος μπορείς να το διορθώσεις. Είναι απλό." 

Apropos σφάλματα.

Σφάλλω: κάνω κάποιον να πέσει, ρίχνω κάτι. Αλλά και παραβιάζω τον ηθικό κανόνα.

Ένα σφάλμα έκανα, πρέπει να το ξεχάσεις. Ένα μόνο; 

Ποιος είναι ο ασφαλής; Εσφαλλες κύριε; Θα πληρώσεις! 

Και το πληρώνω, εδώ και χρόνια. Πέντε για την ακρίβεια. Μα μπορείς να το διορθώσεις, είπε ο Όσσο, είναι απλό. Λέει ο γκουρού. 

Το λάθος βέβαια είναι ζωντανός οργανισμός, αναπνέει, βρυχάται, ξυπνά και κοιμάται, μεγαλώνει, βγάζει πλοκάμια, γεννοβολά κι άλλα λαθάκια, μικρά μικρά, αλλά μεγαλώνουν κι αυτά. Πού όταν τα βλέπεις, δε σου μοιάζουν για λάθη! Δεν μπορεί, λες. Όχι και λάθη! Βαθειά όλοι το ξέρουν και το βλέπουν. Το ερμηνεύουν απλώς ως μη -λάθος ή ως δικαίωμα στο κάπως-λάθος. Ίσως, λένε οι αισιόδοξοι, να κάνω δύο λάθη, ώστε να ισοφαρίσουν το ένα το άλλο και να γίνουν Πάτσι. Όπως τα δύο αρνητικά που μας κάνουν ένα θετικό!

Λάθος! Μέγα Σφάλμα! Ή λατινικά (που έκοψαν το σίγμα από μπρος!) Fallo, fallere, στα νεοιταλικα falso (φάλτσο, που το πήραμε ως αντιδάνειο). Οι Γερμανοί το λένε falsch!!!

Ενός κακού (λάθους) μύρια έπονται. Φαινόμενο καταρράκτης, ντόμινο! Μας πήρε η μπάλα. Το παν είναι να μην κάνεις το πρώτο λάθος, μετά ξεφεύγει και δεν γυρίζει πίσω. Στο σκάκι η λάθος κίνηση θα σου στοιχίσει όλη την παρτίδα, αν ο άλλος δε σε συγχωρήσει ή είναι απρόσεκτος. Δεν την παίρνεις πίσω αυτήν την κίνηση. Το 'πιασες το ξύλο, πιες τουσέ, πιες ζουέ. Τι να κάνουμε τώρα; Ας πρόσεχες!

Είπαμε, τα λάθη πληρώνονται. Και φαίνονται, δεν τα κρύβει και δεν τα ξεπλένει τίποτα. Και μετά τη διάπραξη του λάθους, έρχεται αυτό το "να το διορθώσω, να το ξαναφτιάξω πάλι, να γίνει όπως πριν". Λάθος στο λάθος, δηλαδή. Για να γίνει θετικό. Η πληγή που πας να επουλώσεις. Το κόκκαλο που έσπασε. Και μετά μένει η ουλή, ο πώρος. Να πονάει κάθε φορά που αλλάζει ο καιρός. Να σου θυμίζει το ανώφελο της προσπάθειας. Το κρίμα κρίνεται κι ο αίτιος ευθύνεται. 

Παρασύρθηκε. Τον παρέσυρε το ρέμα. Δεν ήξερε (ήξερε και παραήξερε δηλαδή!), δε ρώταγε; Βιάστηκε. Και σκόνταψε. Σηκώθηκε, σκούπισε τα αίματα, τίναξε τη σκόνη. Μέγα σφάλμα, είπε. Και συνέχισε. 

Να κάνει λάθη. 

Καλέ μου Μουσαφίρη, πόση πίκρα!

 Δεν είμαι δα κι ο καλύτερος άνθρωπος, αλλά μ'αρέσει να το φαντασιώνομαι! 

".... γιατί μου έχουν κάνει τη ζωή μου μια μιζέρια, γαμω το στανιό μου....."

Μ'αυτό το παράπονο θα φύγω! Έφταιγα, δεν έφταιγα.