The Unforgiven I, II, III

Όπως προτείνει και κάποιος πιτσιρικάς, αν παίξεις το πρώτο Unforgiven σε ταχύτητα 1,25 ακούγεται πιο γαμάτο. Για μένα πάντως, που περάσανε και τα χρονάκια μου, πάνω στο γεγονός ότι μιλάμε για 1991 μέχρι 2010, από το πρώτο μέχρι το τρίτο Unforgiven, θεωρώ ότι και των τριών οι στίχοι είναι τρομεροί, δυνατοί, στο μεδούλι, ίσως λίγο παραπάνω του ΙΙΙ.
How can I be lost, if there's got no way to go?
Απολαμβάνουμε Μετάλλικα/Ατσάλικα όπως απολαμβάνουμε έναν καφέ στο ξημέρωμα, όπως τα Βραδεμβούργια στο μισοσκόταδο, ή Γιοβάν Τσαούς σε γεμάτο καπνούς καταγώγι. Γιατί υπάρχει αλήθεια μέσα τους. Καληνύχτα.

Σαν το Θανάση δεν έχει

 06.03.2015
12 μέρες πριν τα γενέθλια, λαμβάνω προκαταβολικά το δώρο μου.

Φάγαμε τρελό κυκλοφοριακό από Όφφενμπαχ, ουρές μεγάλες, 4 ώρες για μια διαδρομή μιάμισης ώρας, αλλά άξιζε.
Το support group πολύ δυνατό, Royal Street Orchestra, με έναν Έλληνα στο μπουζούκι/ούτι, 9 μουσικοί επί σκηνής, εκπληκτικοί, World Music, θα τους παρακολουθώ.

Για το Θανάση τι να πω; Έχω ξαναγράψει και παλιά (εδώ εδώ κι εδώ), αλλά δε γίνεται κι αλλιώς, εγκεφαλική βλάβη είναι, ουλή στο μυαλό.

Περίμενα λοιπόν σα χαζός, σαν 12χρονος, να βγει το πρότυπό μου, ο άνθρωπος που με εμπνέει, που θα ήθελα να το γνωρίσω, να πιούμε και πέντε τσίπουρα, ίσως να μου παίξει και να του τραγουδήσω, ή το ανάποδο.
Βγήκαν με την Αγρύπνια, συνέχισαν με τα αντι-σουξέ, έλειπε βέβαια ο Φώτης, νομίζω κι ο κλαριτζής, η τρομπέτα κάλυψε επάξια το κενό. Φυσικά είπαν κι από το Κυάνιο, λέω να το παραγγείλω.
Ο Μυστακίδης μεγάλος παίχτης, μεγάλη αξία, αν και αδιάθετος, μουτζουφλός, δεν αντίδρασε ακόμα κι όταν του φώναξα "γεια σου Μυστακίδη άρχοντα!!", δεν πειράζει, μετριόφρων αλλά δένει με το σχήμα τόσο που νομίζεις ότι ο Θανάσης θα ήταν μισός χωρίς αυτόν. Για τη Ματούλα δεν ξέρω, τσιρίζει λίγο παραπάνω απ'ότι θα το άντεχα, αλλά είναι εκφραστική, επικοινωνιακή και έχει ρεύμα. Φωνητικώς είναι πιο τραχιά από τη Μελίνα και τη Φριντζήλα, αλλά έχει μείνει παραπάνω μαζί του από τις άλλες (άπισται γυναίκαι!!), την ουρά την αλόγου τη ψιλοσκότωσε, δεν πράζ', αναπλήρωσε με άλλα.
Το κοινό-- πιτσιρικάδες, φοιτητές, πολύ μούσι, κυρίως νεο-μετανάστες, λιγότεροι απ'ότι φανταζόμουν, αλλά Δευτέρα γαρ, με τις κότες κοιμόμαστε εδώ (ή ξενυχτάμε σπίτια μας).  Ήμασταν κι εμείς, οι κάποιας ηλικίας, που νομίζουμε ότι γυρνάμε έτσι το χρόνο.
Δυστυχώς η δουλειά την άλλη μέρα, η κούραση της διαδρομής, ανάγκασε την παρέα (κυρίως το κορίτσι μου, που δεν ήξερε και τη γλώσσα) να φύγει νωρίτερα από το προβλεπόμενο. Με το που είπε ".....κι είχε παιδιά στην ξενιτειά..." την κοπανίσαμε.
Να είστε καλά, Θανάση και λοιποί Λαϊκεδέλικα, μας χαρίσατε ανάσες, οι φωνές είναι ακόμα στα αυτιά μας, καλή δύναμη στην πορεία σας.
ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Στην Εκκλησία

 Ήμουν Θεσσαλονίκη το Φλεβάρη κι αισθάνθηκα ότι "έπρεπε", ότι ήμουν υποχρεωμένος να πάω στην Εκκλησία, στο Ναό. Και πήγα. Δευτέρα, θεωρητικά το πρόγραμμα άρχιζε στις 11μμ, εννοείται ότι μετά από κανα 45λεπτο ξεκίνησαν, ο Βασίλης ο Σκούτας κι ο Δημήτρης ο Μηταράκης, τρομεροί και οι δύο, νομίζω δεν τους είχα ξαναδεί ζωντανά, το ρεπερτόριο επιλεγμένο, όχι τα τρανταχτά πασίγνωστα.

Οι θαμώνες κι αυτοί "οι φανατικοί του είδους", είδα γνωστές φάτσες, είδα τον Πρόεδρο να μιλάει συχνά με το Σφίγγο, τα μπουκάλια ουίσκυ σερί, είδα τον (Πάνο ή Γιώργο, θα σε γελάσω!!) Ξανθόπουλο από το Χατζή Μπαξέ (που απ'ότι έμαθα δεν ανήκει πλέον σ'αυτούς), μαζί με τον κ.Νίκο Στρουθόπουλο, τα πιτσιρίκια με τις κιθάρες και τα μπουζούκια, κατευθείαν από το μάθημα, μπαίναν και βγαίναν, πολλοί ήταν μαθητές των μουσικών εκεί μέσα, είδα ζευγαράκια με τις κοπέλες να ξέρουν όλους τους στίχους, αγόρια να τις αγκαλιάζουν φουλ στο έρωτα, είδα μπαρμπαδάκια-παρεάκια να κάνουν πλάκα σαν 15χρονα, μου φάνηκε ότι πήρε το μάτι μου τη Χασκίλ, δεν παίρνω όρκο, ήταν πολλοί μόνοι τους σαν και του λόγου μου, παραμιλούσαν τους στίχους, άλλοι απλώς φωτογράφιζαν ή βιντεοσκοπούσαν.

Όλοι μαζί προσευχόμασταν, η Θεσσαλονίκη μας άκουγε κι ανακουφιζόταν, "δε μου μειναν μόνο οι χιπ/χοπάδες, έχει κι από τους άλλους, ευτυχώς", ίσως να έλεγε...

Έφυγα χορτάτος, κατά τις 3:30, αλαφρωμένος, ο θεός ψιλοζαλίστηκε εκεί μέσα, αλλά την άλλη μέρα θα ξυπνούσε νωρίς, οπότε μου είπε: "ας την κάνουμε λάου-λάου, μην ξημερωθούμε". Τον άκουσα, έκανα το σταυρό μου, μπήκα στο ταξί και πήγα στη μαμά μου, που με περίμενε.

Δι ευχών των αγίων Πατέρων ημών............

Η ποίηση ως αφορμή

Δεν ξέρω πολλά για τις Παγκόσμιες Μέρες τάδε και τάδε, γιατί και πώς φτιάχτηκαν και τι σημαίνουν, μου αρέσει όμως να μου θυμίζουν αυτά που λόγω καθημερινότητας συχνά αποσβαίνουν από τη μνήμη μας.
Παραδείγματος χάριν, η Ποίηση. Για τον Αναγνωστάκη έχω ξαναγράψει (εδώ κι εδώ),
τον ξαναθυμήθηκα ένα βράδυ που περπατούσα μόνος όχι σε δρόμους παλιούς, αλλά σε καινούριους, που σιγά σιγά γίνονται κι αυτοί παλιοί.

"και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανέναν, κι ούτε κανένας με γνώριζε".

Άγνωστοι μεταξύ αγνώστων προχωρούμε, "ξέρουμε" ανθρώπους, αλλά δεν τους "γνωρίζουμε".

μετά θυμήθηκα τότε που ηχογραφούσαμε με το Χάρη, τους "Ίσκιους".
".....Τὶς νύχτες ποὺ μόνος γυρνοῦσα χωρὶς κανεὶς νὰ μὲ νιώσει
Τὶς νύχτες ποὺ σκότωσα μέσα μου κάθε παλιά μου αὐταπάτη......"

Οι λέξεις, τα νοήματα, όπλα φονικά, τραυματίζουν, οδηγούν σε πράξεις, αυτές μας κρίνουν, αλλά σπάνια σκεφτόμαστε πώς καταλήξαμε σ'αυτές....

Δεν ξέρω τι είναι αγάπη και τι έρωτας

....αισθάνομαι όμως ότι μπορώ να περιγράψω, αυτό που μου συμβαίνει.
Σα να γεννήθηκα χτες, σαν να μην υπήρξαν τα χρόνια πίσω μου, σαν αυτά που ακούω ή που νομίζω ότι ακούω, αυτές οι λέξεις που βγαίνουν από το στόμα της, να φτιάχτηκαν μόνο για μένα. Δε μοιάζουμε, αλλά ταιριάζουμε, βρεθήκαμε και τυχαία και μοιραία. από άλλο κόσμο αυτή, από άλλη γλώσσα, από άλλη κοσμοθεωρία. Μίλησε όμως ιδανικά μέσα μου, με καταλαβαίνει κι ας μη με καταλαβαίνει πάντα.
Ένα είναι σίγουρο. Την περιμένω να έρθει. Σα τρελός, σα βλάκας, σαν διψασμένος.
Οι αισθήσεις μου τρελαίνονται όταν τη συναντώ, φοράω τα γυαλιά μου και τη βλέπω, χωρίς γυαλιά είναι μια κοπέλα όπως οι άλλες. Στα δικά μου μάτια  είναι η βασίλισσα μου.
Αν ήθελε κάποιος να μιλήσει ωφελιμιστικά, θα έλεγε ότι καλύπτουμε ανάγκες, ο ένας του άλλου. Τα καλά και συμφέροντα. Δεν ξέρω. Αισθάνομαι αλλιώς. Μου αρέσει το κορμί της, μου αρέσει η φωνή της, η κουβέντα της, δεν έχει κάποιο μέτρο σύγκρισης, είναι αυτή που είναι, όπως είναι. Δεν το πολυψάχνω, αφήνομαι στα στοιχειώδη, στα βασικά δομικά των συναισθημάτων. Την πρωτογνώρισα λίγο πριν τα γενέθλια μου, πριν ένα χρόνο. Μετά από ένα χρόνο, τα συναισθήματα ολοένα κι αυξάνονται. Δεν έχει λογική, στηρίζεται στη χημεία, αργότερα μπορεί να χρειαστεί μια επεξεργασία, ένα κάποιο ραφινάρισμα. Τώρα όμως όχι, τώρα ρολάρει μόνο του. Κι εγώ το απολαμβάνω.
Μου άλλαξε μια ολόκληρη οπτική, με ξανάκανε να ελπίζω σε κάτι, με στήλωσε. Θέλω να την κάνω ευτυχισμένη, να ζήσει αυτό που ονειρεύτηκε, κι ας μην ξέρει τι είναι αυτό. Είμαι σίγουρος όμως ότι το αισθάνεται. Το γεγονός ότι η έκφραση των δικών της συναισθημάτων διαφέρει ριζικά από τη δική μου, κάνει την κατάσταση ιδιαιτέρως γοητευτική, γιατί δεν περιμένεις τίποτα από τον άλλο, τίποτα αναμενόμενο. Απλώς προσφέρεις. Και περιέργως γυρίζει πίσω σε μένα.
Είναι μια πορεία έντονα σωματική κι αισθαντική, που ξεκινά από τη μυρωδιά του σώματός της, περνά από τις "άχαρες" στιγμές της, τη στάση και τις κινήσεις της και καταλήγει στο λόγο. Είναι πορεία θριάμβου, δικού της, που τα επιφωνήματα ακούγονται μόνο στα δικά μου αυτιά. Πώς να το καταλάβουν οι άλλοι, όταν δεν το καταλαβαίνω καλά καλά εγώ;
Αισθάνομαι δικός της, δεν ξέρω αν είναι σωστό, δεν ξέρω αν είναι αγάπη, έτσι είναι. 

Να ένα έτος

Λόλα πού είναι το έτος; να Λόλα ένα Έτος, πάρτο το Έτος και βαλ'το εκεί που ξέρεις.
Ξεκίνησε καλά είναι η αλήθεια, πού θα καταλήξει; ο Θεός και ο Σαμαράς του. Μηδένα προ της εξόδου από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση μακάριζε.
Ήρθε πάλι νέο έτος μ'εκλογές πολιτικές
το μυαλό μας είν' χαμένο, τι ψηφίζω; άντε βρες!!!
Εγώ διλήμματα δεν έχω, με τις εκλογές καθάρισα, σκούπισα, τέλειωσα.
Οι μέρες μου έχουν καμπούρα στην πλάτη και τα χέρια στην τσέπη, αλλά γελάνε συχνότερα από πριν.
Βρίζουν πάλι, βγάζουν γλώσσα, αποθρασύνονται. "Τι να τις κάνω κύριε Μήτσο μου;"
Χαζεύω ολοένα, αγαπώ περισσότερο, δίνω και παίρνω πολλές χαρές.
Τα πορτοφόλια τρύπια, η κούτρα άδεια, τα μάτια ψιλοχορταίνουν, τα μαλλιά λίγα κι αραιώνουν, εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας, μεταξύ Spessart και Schweinheim.
Καλή χρονιά σε όλους μας, αγάπη δώστε, σκορπιστείτε απλόχερα, μην κρατάτε και πολλά, μόνο βάρος είναι.
Να δώσει η Γιαραμπίνα να μην κλάψει παιδί χωρίς οικογένεια πουθενά στον κόσμο.
Καλώς με ξαναβρίσκω εδώ (πού ήμουνα;;) άντε και του χρόνου

Die Hoffnung stirbt zuletzt

.......aber stirbt!!!
Eine der ersten Sachen, die Du im Leben lernen solltest. Die Sterblichkeit. Alle sterben.
ich, Du, alle. Und wie das Lied schön erzählt, "es wird alles mal vorübergehen".

Keine Frage, kann mit dem weiter gehen, solange die andere entsprechend sich verhalten. Ich sag häufig den Satz "nie die Hoffnung aufgeben". Was bringt aber, wenn alle das Ende ahnen?

Unheimlich fühl ich mich an denen Momenten, den ich meine Kräfte verliere, oder wenn der Boden unter meinen Füßen bricht. Denn ich denke, ich kriege den Infarkt. Gleich geht's los, νυν απολύεις το δούλο σου. Nichts ist unsterblich, alle gehen mit Sonderlicht, mit Lärm, andere ganz leise und still. Jetzt oder später, hier oder dort, im Sommer oder im Winter, stirbt die Hoffnung und können wir nach Hause gehen. Finito la musica, passato la fiesta. Ό,τι φάγατε, φάγατε. Τα φάγατε τα ψωμιά σας, δε λένε;;; Das Lazarus Syndrom geschieht eher selten. Daher hast Du nur eine einzige Chance, verschwende sie nicht, genieß sie, dehn sie aus, bevor es spät wird.