Die Hoffnung stirbt zuletzt

.......aber stirbt!!!
Eine der ersten Sachen, die Du im Leben lernen solltest. Die Sterblichkeit. Alle sterben.
ich, Du, alle. Und wie das Lied schön erzählt, "es wird alles mal vorübergehen".

Keine Frage, kann mit dem weiter gehen, solange die andere entsprechend sich verhalten. Ich sag häufig den Satz "nie die Hoffnung aufgeben". Was bringt aber, wenn alle das Ende ahnen?

Unheimlich fühl ich mich an denen Momenten, den ich meine Kräfte verliere, oder wenn der Boden unter meinen Füßen bricht. Denn ich denke, ich kriege den Infarkt. Gleich geht's los, νυν απολύεις το δούλο σου. Nichts ist unsterblich, alle gehen mit Sonderlicht, mit Lärm, andere ganz leise und still. Jetzt oder später, hier oder dort, im Sommer oder im Winter, stirbt die Hoffnung und können wir nach Hause gehen. Finito la musica, passato la fiesta. Ό,τι φάγατε, φάγατε. Τα φάγατε τα ψωμιά σας, δε λένε;;; Das Lazarus Syndrom geschieht eher selten. Daher hast Du nur eine einzige Chance, verschwende sie nicht, genieß sie, dehn sie aus, bevor es spät wird.

Επεράσαμ΄ όμορφα, όμορφα

Πέρασαν κι αυτές οι διακοπές πολύ εντυπωσιακά, με ταξιδάκια δω και κει, εμπειρίες μοναδικές, φάσεις ανεπανάληπτες, φωτογραφίες που θα μείνουν στο χρόνο και στο μυαλό μας. Το ταξίδι στη Legoland το ονειρευόμουν από μικρός και το κατάφερα με τα αγόρια, κούραση αλλά και πολλή ενέργεια αποθηκευμένη, once in a lifetime. ξενοδοχεία, αμάξια, αεροπλάνα, βαλίτσες, παιχνίδι, φαγητό, μετά επιστροφή. Μπάνια, καταδύσεις, μαθήματα, πισίνες, γνωριμίες. στα πάτρια με παππούδες και γιαγιάδες, αποχαιρετισμούς με ξαδέρφια, θείους&θείες.
Τώρα που το σκέφτομαι, είχε πολλή πράγμα αυτό το καλοκαίρι για να τα αντέξει μια καρδιά, πολλή συναίσθημα και συγκίνηση.

Πάλι του χρόνου, σωστοί στο μέτρημα.....

Διακοπές

δεν βρήκα κάτι πιο ταιριαστό

έφυγα γιατί ήτανε ώρα μου για φευγιό
......κι από ταυτότητα εμείς δεν είχαμε ποτέ.
....ίσως και να τα κλαίνε τίποτα Γερμανοί!

Metallica Rock am Ring (das gleiche wie im im Park)

2 χρόνια εδώ

23 Ιούνη του '12 έφτασα Μόναχο, 24 ήμουν Seligenstadt, 25 Δευτέρα ξεκίνησα.
Με τα χαζά και τα ψέμματα δύο χρονάκια, σα νερό, και είμαι ακόμα εδώ. Κόβω κάθε γέφυρα πίσω μου, αλλά οι γονείς μου και τα παιδιά μου είναι ακόμα πίσω.
Με το βλέμμα πάντα μπροστά, την πίστη και τη θέληση χαρακωμένα μέσα μου, σαν τατουάζ στα πόδια, σημάδι μυστικό και φανερό μαζί. Ξαγρυπνώ και σωπαίνω, θυμάμαι και ουρλιάζω, αγαπώ κι αγαπιέμαι, πάντα όμως στα μέτρα μου. βλέπω τον ήλιο με άλλα μάτια, δε ζητάω ελεημοσύνες, θα πάρω αυτό που μου πρέπει.
Αν καθήσω και σκεφτώ τι μου έμαθαν  αυτά τα δύο χρόνια, θα πρέπει να περάσω άλλα δύο σε ψυχοθεραπευτήριο.
Σαν Κάθαρση, σαν θεία Τιμωρία, σαν Επιφάνια.
Οι κουβέντες μου πολλές, οι ουσιαστικές λιγότερες, μπλοκάρουν γλώσσα και μυαλό, το σώμα όμως θα εισπράττει ξενύχτι, πόνο και πληγές, χαρές και χάδια. Το αληθινό βρίσκεται πάντα και παντού, δε θέλει πολλά πολλά, μπλα-μπλα και φανφάρες, ένα βλέμμα, μία επαφή.
Σπίθα είναι.
Η χώρα εδώ, οι άνθρωποι της, ξένοι και ιθαγενείς, οι λέξεις, πάντα οι λέξεις. Να μείνω λέω. θα τα καταφέρω;; ο ρουφιάνος ο καιρός ξέρει.
Ξέρει, αλλά δε λέει.
πάντως μέχρι εδώ, καλό ήταν το ταξίδι, φουρτούνα και μπόρα, αλλά και ορίζοντας, ηλιοβασιλέματα, ξαστεριά. να μη μας προδώσουν οι ναύτες, καμιά ανταρσία φοβάμαι, αλλιώς οι άγκυρες λυμένες, και όπου βρούμε λιμάνι θα αράζουμε, όχι πίσω, στα πέρα μέρη, στις πέρα χώρες, να ανοίξει το μάτι μας, κει που θα μας κοιτάνε με άλλο τρόπο, με άλλη γλύκα.
2 χρόνια. Δε μας πήρε η μπάλλα ακόμα, στα πόδια μας την έχουμε, εμείς έχουμε την κατεβασιά, ο κόσμος δεν έφυγε ακόμα από το γήπεδο, μας περιμένει, μήπως κάνουμε την καλή τη φάση, στο 85', στο παρά πέντε, έχω ακόμα χρόνο, ή έτσι νομίζω..........

Νέμεση

Επειδή βαρέθηκα να διαβάζω πλέον για τις παραλίες μας, "τις καταπληκτικές, τις καλύτερες του κόσμου", που όλοι (?) τις "αγαπάμε"(??), και το πώς θα τις καταστρέψουν οι επιτήδειοι μέσω του νομοσχεδίου, η λέξη είναι μία:
Νέμεση. Θεία Δίκη, γεννήθηκε για να κρατά σε ισορροπία τις ανθρώπινες υποθέσεις και να τιμωρεί την υπεροψία και την αλαζονεία των ανθρώπων, αυτό που λέμε και Ύβρη.
Από πού να το πιάσεις; Πότε φροντίσαμε εμείς αυτό το θησαυρό που μας δόθηκε; Πότε νοιαστήκαμε για το θεϊκό μας φυσικό περιβάλλον; Πότε δώσαμε την περιποίηση που του αξίζει; Πότε πιέσαμε πολιτικούς παράγοντες ή τοπικούς "άρχοντες"(τι μούσι!) να κάνουν κάτι; Οι ελάχιστοι με ευαισθησίες, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, η πλειοψηφία Ελληναριό. Πότε είδαμε αμμουδιά χωρίς σκουπίδι και βρώμα; Άμα δε σεβαςτείς εσύ το σπίτι σου, γιατί να το σεβαστεί ο ξένος; Καλά μας κάνουν=αν είναι σχέδιο και καλά να πάθουμε=αν στραβώσει τελείως και καταστραφούν όλες οι ακτογραμμές μας, όπως περίπου έγινε (απ'ότι ακούω) με τις Βαλεαρίδες.
Στάχτη και μπούρμπερη! Έχουμε την πολιτική ηγεσία που αξίζουμε. Οι Γιουγκοσλάβοι δηλαδή που έχασαν σε δυο βραδιές τη χώρα τους ήταν περισσότερο μαλάκες από μας; Ή οι Ουκρανοί σε λίγο καιρό; Αφού δεν ξεσηκώνονται και οι πέτρες τώρα........ "Αγαπούλα; Πούλα!!" Οι εβραίοι πώς ζούσαν τόσες αιώνες χωρίς χώρα, πριν γίνει Ισραήλ; Πουλάμε κι εμείς τα νησιά μας, Κρήτη, Ρόδο κτλ, τις παραλίες μας, τα βουνά μας (γιατί όχι;) στους γύπες που καραδοκούν και ζούμε ως έθνος μεταναστών, έθνος χωρίς χώρα. Αλλά χωρίς Χρέη ή "Χρέη". Και με τα γνωστά τζάκια πολιτικών, να μας κουνάν και το δάχτυλο.
Δεν την αξίζουμε αυτή τη θεϊκή χώρα, δεν μπορέσαμε να προστατευτούμε από τον εαυτό μας, τα παραδείγματα άπειρα.
Δε μισώ κανέναν, απλά λυπάμαι για την κατάντια μας. Και το να κοιτάζω "τι κάνουν οι άλλοι" ή "τι ΜΑΣ κάναν οι άλλοι", απλά δε με βοηθάει
Και επειδή στις "δήθεν δημοκρατίες" που ζούμε, οι πλειοψηφίες (και τα σχέδια των οικονομικών εξουσιών)
καθορίζουν τις τύχες μας, ας προσέχαμε! Τώρα (μάλλον) δεν έχει επιστροφή. Όπου γης πατρίς.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει, οι (Νεο)Έλληνες ήταν απλά περαστικοί από κει. Να φύγουν, να παν αλλού.

ΥΣ. Αν ενόχλησα ή πρόσβαλλα κανέναν, ταπεινά ζητώ συγνώμη, δεν απευθύνομαι σε κανέναν προσωπικα. Σε όλους μας τα λέω. Όλοι, μειοψηφίες/πλειοψηφίες, κομματικοί/ακομμάτιστοι, ήπιοι/ριζοσπάστες, όλοι έχουμε την Ευθύνη. Δεν πειράζει όμως, η ζωή θα συνεχίσει και χωρίς εμάς. Εμείς θα φάμε τη Νέμεσή μας στα μούτρα και όπου βγει, όπως κάναμε άλλωστε πάντα. Χωρίς σχέδιο, χωρίς ομόνοια, ο καθένας μόνος του ή κατά παρέες, "πάμε και βλέπουμε".
Τι να δούμε πλέον; Είδαμε! Το εμπεδώσαμε!
Καλή μέρα αδέρφια, σε όλους μαζί και στον καθένα ξεχωριστά. Η τύχη μαζί σας. 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ......

Ανατρίχιασα 15 φορές, είχα να το δω χρόνια, δεν έχω λόγια, μόνο τις εικόνες........