2 χρόνια εδώ

23 Ιούνη του '12 έφτασα Μόναχο, 24 ήμουν Seligenstadt, 25 Δευτέρα ξεκίνησα.
Με τα χαζά και τα ψέμματα δύο χρονάκια, σα νερό, και είμαι ακόμα εδώ. Κόβω κάθε γέφυρα πίσω μου, αλλά οι γονείς μου και τα παιδιά μου είναι ακόμα πίσω.
Με το βλέμμα πάντα μπροστά, την πίστη και τη θέληση χαρακωμένα μέσα μου, σαν τατουάζ στα πόδια, σημάδι μυστικό και φανερό μαζί. Ξαγρυπνώ και σωπαίνω, θυμάμαι και ουρλιάζω, αγαπώ κι αγαπιέμαι, πάντα όμως στα μέτρα μου. βλέπω τον ήλιο με άλλα μάτια, δε ζητάω ελεημοσύνες, θα πάρω αυτό που μου πρέπει.
Αν καθήσω και σκεφτώ τι μου έμαθαν  αυτά τα δύο χρόνια, θα πρέπει να περάσω άλλα δύο σε ψυχοθεραπευτήριο.
Σαν Κάθαρση, σαν θεία Τιμωρία, σαν Επιφάνια.
Οι κουβέντες μου πολλές, οι ουσιαστικές λιγότερες, μπλοκάρουν γλώσσα και μυαλό, το σώμα όμως θα εισπράττει ξενύχτι, πόνο και πληγές, χαρές και χάδια. Το αληθινό βρίσκεται πάντα και παντού, δε θέλει πολλά πολλά, μπλα-μπλα και φανφάρες, ένα βλέμμα, μία επαφή.
Σπίθα είναι.
Η χώρα εδώ, οι άνθρωποι της, ξένοι και ιθαγενείς, οι λέξεις, πάντα οι λέξεις. Να μείνω λέω. θα τα καταφέρω;; ο ρουφιάνος ο καιρός ξέρει.
Ξέρει, αλλά δε λέει.
πάντως μέχρι εδώ, καλό ήταν το ταξίδι, φουρτούνα και μπόρα, αλλά και ορίζοντας, ηλιοβασιλέματα, ξαστεριά. να μη μας προδώσουν οι ναύτες, καμιά ανταρσία φοβάμαι, αλλιώς οι άγκυρες λυμένες, και όπου βρούμε λιμάνι θα αράζουμε, όχι πίσω, στα πέρα μέρη, στις πέρα χώρες, να ανοίξει το μάτι μας, κει που θα μας κοιτάνε με άλλο τρόπο, με άλλη γλύκα.
2 χρόνια. Δε μας πήρε η μπάλλα ακόμα, στα πόδια μας την έχουμε, εμείς έχουμε την κατεβασιά, ο κόσμος δεν έφυγε ακόμα από το γήπεδο, μας περιμένει, μήπως κάνουμε την καλή τη φάση, στο 85', στο παρά πέντε, έχω ακόμα χρόνο, ή έτσι νομίζω..........

Νέμεση

Επειδή βαρέθηκα να διαβάζω πλέον για τις παραλίες μας, "τις καταπληκτικές, τις καλύτερες του κόσμου", που όλοι (?) τις "αγαπάμε"(??), και το πώς θα τις καταστρέψουν οι επιτήδειοι μέσω του νομοσχεδίου, η λέξη είναι μία:
Νέμεση. Θεία Δίκη, γεννήθηκε για να κρατά σε ισορροπία τις ανθρώπινες υποθέσεις και να τιμωρεί την υπεροψία και την αλαζονεία των ανθρώπων, αυτό που λέμε και Ύβρη.
Από πού να το πιάσεις; Πότε φροντίσαμε εμείς αυτό το θησαυρό που μας δόθηκε; Πότε νοιαστήκαμε για το θεϊκό μας φυσικό περιβάλλον; Πότε δώσαμε την περιποίηση που του αξίζει; Πότε πιέσαμε πολιτικούς παράγοντες ή τοπικούς "άρχοντες"(τι μούσι!) να κάνουν κάτι; Οι ελάχιστοι με ευαισθησίες, φωνή βοώντος εν τη ερήμω, η πλειοψηφία Ελληναριό. Πότε είδαμε αμμουδιά χωρίς σκουπίδι και βρώμα; Άμα δε σεβαςτείς εσύ το σπίτι σου, γιατί να το σεβαστεί ο ξένος; Καλά μας κάνουν=αν είναι σχέδιο και καλά να πάθουμε=αν στραβώσει τελείως και καταστραφούν όλες οι ακτογραμμές μας, όπως περίπου έγινε (απ'ότι ακούω) με τις Βαλεαρίδες.
Στάχτη και μπούρμπερη! Έχουμε την πολιτική ηγεσία που αξίζουμε. Οι Γιουγκοσλάβοι δηλαδή που έχασαν σε δυο βραδιές τη χώρα τους ήταν περισσότερο μαλάκες από μας; Ή οι Ουκρανοί σε λίγο καιρό; Αφού δεν ξεσηκώνονται και οι πέτρες τώρα........ "Αγαπούλα; Πούλα!!" Οι εβραίοι πώς ζούσαν τόσες αιώνες χωρίς χώρα, πριν γίνει Ισραήλ; Πουλάμε κι εμείς τα νησιά μας, Κρήτη, Ρόδο κτλ, τις παραλίες μας, τα βουνά μας (γιατί όχι;) στους γύπες που καραδοκούν και ζούμε ως έθνος μεταναστών, έθνος χωρίς χώρα. Αλλά χωρίς Χρέη ή "Χρέη". Και με τα γνωστά τζάκια πολιτικών, να μας κουνάν και το δάχτυλο.
Δεν την αξίζουμε αυτή τη θεϊκή χώρα, δεν μπορέσαμε να προστατευτούμε από τον εαυτό μας, τα παραδείγματα άπειρα.
Δε μισώ κανέναν, απλά λυπάμαι για την κατάντια μας. Και το να κοιτάζω "τι κάνουν οι άλλοι" ή "τι ΜΑΣ κάναν οι άλλοι", απλά δε με βοηθάει
Και επειδή στις "δήθεν δημοκρατίες" που ζούμε, οι πλειοψηφίες (και τα σχέδια των οικονομικών εξουσιών)
καθορίζουν τις τύχες μας, ας προσέχαμε! Τώρα (μάλλον) δεν έχει επιστροφή. Όπου γης πατρίς.

Η Ελλάδα δεν πεθαίνει, οι (Νεο)Έλληνες ήταν απλά περαστικοί από κει. Να φύγουν, να παν αλλού.

ΥΣ. Αν ενόχλησα ή πρόσβαλλα κανέναν, ταπεινά ζητώ συγνώμη, δεν απευθύνομαι σε κανέναν προσωπικα. Σε όλους μας τα λέω. Όλοι, μειοψηφίες/πλειοψηφίες, κομματικοί/ακομμάτιστοι, ήπιοι/ριζοσπάστες, όλοι έχουμε την Ευθύνη. Δεν πειράζει όμως, η ζωή θα συνεχίσει και χωρίς εμάς. Εμείς θα φάμε τη Νέμεσή μας στα μούτρα και όπου βγει, όπως κάναμε άλλωστε πάντα. Χωρίς σχέδιο, χωρίς ομόνοια, ο καθένας μόνος του ή κατά παρέες, "πάμε και βλέπουμε".
Τι να δούμε πλέον; Είδαμε! Το εμπεδώσαμε!
Καλή μέρα αδέρφια, σε όλους μαζί και στον καθένα ξεχωριστά. Η τύχη μαζί σας. 

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ......

Ανατρίχιασα 15 φορές, είχα να το δω χρόνια, δεν έχω λόγια, μόνο τις εικόνες........

Ο Απρίλης του 14 με έστειλε αδιάβαστο

Μετά από μια ψυχική και σωματική κούραση&ξεκούραση μαζί, στα μέσα και τέλη Μάρτη, που περιλάμβανε άδεια, ταξίδι με τα παιδιά, αλάφρωμα από παλιά βάρη, με βρήκε ο Απρίλης και με βάρεσε......παντού!
Νέα δουλειά, νέος έρωτας, καινούριες ελπίδες, ζόρικες προκλήσεις, γνωριμίες, ανανέωση.
Φτύνω και ξαναφτύνω τον εαυτό μου, είμαι και προληπτικός παναθεμά με, (φτύστε κι εσείς, η βασκανία λειτουργεί άμα την πιστεύεις :) δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι κάπως ισορροπώ, ότι κάπως βρίσκω στιγμές ευτυχίας, δεν το χωνεύω, δεν έχω καταλάβει ότι συμβαίνει σε μένα, όνειρο ζω, κι όταν θα ξυπνήσω θα είμαι πάλι στο Βιετνάμ (ακολουθεί ανάρτηση, χαλαρά).
Βλέπω μπροστά, έχω δρόμο, όλα είναι δρόμος, τον ακολουθώ, σε κάθε γωνιά, σε κάθε κρυφή στροφή έχει κάτι να με γοητεύσει, να με παρασύρει, να με κάνει να σκοντάψω, να πέσω.
Με πιάνουν κλάματα χαράς, έκρηξη κι εκτόνωση, δε ζω για το χρήμα, χαίρομαι τα πάθη μου, κι αυτά μου δίνουν πίσω τα όνειρά μου. Ήταν ο Απρίλης αυτός σφαλιάρα και πέταγμα στον αέρα, ανατριχίλα και τσίτα μαζί. Δίνω τον εαυτό μου, κρατάω λίγα για αργότερα, έχω να προσφέρω και να μου δώσουν πολλά ακόμα. Είμαι σε θέση, μπορώ. Μπορώ και θέλω, πιστεύω και τα καταφέρνω.
Στη δουλειά, με σεβασμό και πάντα προσοχή, συγκρατημένα, σεμνά και ταπεινά. Μέση γραμμή, κοντρόλ, πάσες δεξιά-αριστερά, έχει χρόνο ακόμα, δε βιαζόμαστε, το λάθος μας περιμένει το μπακ, το βλέπω στα μάτια του, δε θα του κάνω τη χάρη, κι αν μας κλωτσήσει από πίσω, ούτε θέατρο, ούτε ψευτοκλάμα, όρθιος και ντούρος, χαλυβδώνεσαι και ξαναβγαίνεις με φόρα, σε περιμένουν, αν όχι εσύ, τότε ποιος;
Στα κοινωνικά, οι γυναίκες, μικρές μεγάλες, είναι πάντα εκεί, πάντα ήταν και θα εξακολουθούν να είναι, όσο εσύ θα απλώνεις την πραμάτεια σου, χωρίς να το φωνάζεις, χωριό που φαίνεται, θέλει κολαούζο; Μια ύπαρξη που μου χαρίστηκε, ίσως προσωρινά, ίσως για μια στιγμή, ίσως παραπάνω, μου ζητάει κι εγώ απλόχερα, όπως νομίζω πάντα έτσι έκανα, δίνω, δίνομαι,καίγομαι, νωρίς ή αργά, ποια η σημασία; ξέρω πότε θα έρθουν οι στιγμές μου; να περιμένω ποιον και τι;
Είναι η αναμονή, είναι η προετοιμασία, η τέλεση, ιεροτελεστία καλύτερα, κόντρα σε μοντέρνα μοτίβα, ανάποδα τα παίρνω τα πράγματα, αρχοντιά, ποτέ μιζέρια, ποτέ ξανά.....
Φίλους, φίλο καλό, βρήκα και τον κρατάω, σπάνιο είδος, λιγοστεύουν όσο πάει, δοκιμασμένα πράγματα, δε ξαναθυσιάζω φίλους αδερφικούς σε γυναίκες που στην τελική δεν πολυάξιζαν, αν και μου έδωσαν στα καλύτερα μου χρόνια αυτά τα παραδείσια πουλιά, που τα φωνάζω "παιδιά μου" και με το κεφάλι ψηλά, τους κοιτάω, τους μιλάω, και τους σκέφτομαι κάθε ώρα και στιγμή.
Αυτά τα λίγα για τον Απρίλη που πέρασε, ζόρικος και γεμάτος ήλιους, έξω και μέσα. Μας περιμένουν τα δύσκολα, μετά από το μήνα με τα μέλια, έρχονται οι μπόρες και οι καταιγίδες, τα μπουρίνια και οι τρικυμίες, γεγονός.  Άστατος ο καιρός το Μάη, έχω το κεφάλι μου στη θέση του όμως, τα πόδια μου γερά και σταθερά στο έδαφος και την ψυχή μου γεμάτη αισθήματα, έτοιμα να φουσκώσουν τα πανιά και να ξεφύγουν από κάθε παγίδα.
Καλό μήνα αδέρφια

Hipster Wars. Episode 1

όταν έχεις ταλέντο, ....έχεις ταλέντο! Βγάζεις γέλιο όχι από τις βρισιές, αλλά από την ειρωνεία και το σαρκασμό, την υπερβολή, το ξεχείλωμα πραγματικών και τωρινών καταστάσεων, που μπορεί να βρίσκονται μέσα σου, μπορεί και όχι.
Δεν είχα πολλά πάρε δώσε με αυτή τη γενιά, πριν έρθω Γερμανία.
Τώρα τους ζω πιο κοντά, διαφέρουν ίσως λίγο απ'ότι αν θα ήταν ακόμα Ελλάδα, Μαρούσι και Παλαιό Φάληρο, Κρήνη και Πανόραμα. Εδώ ίσως τρώνε λίγο περισσότερες σφαλιάρες, αλλά ζουν ανάμεσά μας, μέσα στο FB, έξω από αυτό δεν υπάρχει ζωή, "ποστάρω άρα υπάρχω" "φτύστε στη σαλάτα, είμαι οικολόγος" είναι από αυτά που παλιά εμείς τα λέγαμε "φοράω ταγάρι, είμαι αριστερός", "κάνω ιδεολογία με τα λεφτά του μπαμπά" "δεν πιστεύω στον καπιταλισμό, απλά το χρεώνω στην πιστωτική της μαμάς" Γουστάρω hipster, είναι τόσο κοντά στην γενιά Υ, που τη βλέπω και ανατριχιάζω, ήρθαν για να μείνουν, δε γίνεται αλλιώς, πρέπει να πιάσουμε κι άλλο πάτο

Το κοπέλι μας άφησε βραχνιασμένους

2014-03-18 22.41.06.mov from Michael Vassiliadis on Vimeo.

Μεγάλο μπράβο στον τύπο για την παρουσία του, τους μουσικούς του, το στήσιμο και τις ενορχηστρώσεις, ήχο και πρόγραμμα. Μας έστριψε βέβαια το μαχαίρι στην πληγή (ξενιτεμένα μου πολιά κτλ κτλ) αλλά χαλάλι του. Το άξιζε, η παρουσία πολλών γερμανών στην αίθουσα επιβεβαιώνει ότι είναι πέραν συνόρων αξιοπρόσεχτος. Ας συνεχίσει έτσι και ας τον υποστηρίξουν συνθέτες/τραγουδοποιοί/στιχουργοί/συνάδελφοι μουσικοί και φυσικά κοινό, ας έχει και Ρουβίτσες, δεν πειράζει, το βασικό είναι να λέει "από τα καλά, μήπως και ξαλαφρώσουμε".......
Bis zum nächsten mal.

Home is where the heart is (Γενέθλια revisited 41.0)

Περνάω στιγμές καλές, ξεκούρασης μετά από τρελή ένταση, ξενύχτια και ταλαιπωρία, κυρίως σωματική αλλά και ψυχική. Τώρα έρχομαι στα ίσα, στανιάρω. Έτσι ήρθε και με βρήκε το γενέθλιο, σε Bettruhe, nicht in Gedanken vertieft, sondern in stoischen Laune.
Κάτι ζουμιά που μας πήραν, στεγνώσαν. Κάπως έρχονται ώρες και στιγμές, με αναπολήσεις, mit Reminiszenz an früher, αλλά μέχρι το σημείο που κοιτάω γύρω μου. "Εδώ είμαι"
θα έρθουν κι άλλα, θα μας βρουν χειρότερες μπόρες από αυτές, θα ξενυχτήσω και με σκοτεινότερο φεγγάρι, θα βαράω το κεφάλι μου και σε καλύτερο ατσάλι, γερμανικό.
αλλά θα μάθω και τα καινούρια τραγούδια, αυτού του τόπου, με όλες τις συγχορδίες μάλιστα
και θα (τους) τα λέω και στα "γαλλικά", άμα λάχει. Βλέπω έξω το σκηνικό, αλλάζει υπέρ μου, κάποιος θα στοιχηματίσει και πάνω μου, ο Ψαρής δεν είναι ψωράλογο, δεν είναι Weichei, έχει ρεζέρβες, τις είχε κρυμμένες σε κάποιο πυρηνικό καταφύγιο. Τώρα βγαίνει έξω στο χώμα, στο τσιμέντο, με τις οπλές φθαρμένες και θα τρέξει. Ίσως όχι στη μεγάλη κατηγορία, κάπου θα ζυγιστεί και θα μετρηθεί ισάξια.
Πίσω σκοτείνιασε, αλλού τώρα.