Ο μαχητής

Αυτό είναι το τρέχον αγαπημένο τραγούδι του μικρού μου γιου, πριν λίγο καιρό άκουγε σαν τρελός το "υπήρχαν πράγματα", τώρα μουρλαίνεται μ'αυτό. Τα λέγανε εκεί στο Όφφενμπαχ με ένα φίλο μου το Βασίλη, για την κατάσταση του hip-hop/rap στην Ελλάδα (???!!), ο μικρός είχε άποψη, πέρα από τα τραγούδια, που τα έχει παπαγαλίσει και τα λέει με στυλάκι και μάγκικο υφάκι. Ήρθε η ώρα να ανησυχήσω, ή να περιμένω όταν δω τα τατουάζ και τις αλυσίδες στο λαιμό; ;; Θα ρωτήσω τον Πιτ, αυτός θα ξέρει.....
Ότι φταίω κι εγώ είναι προφανές, αφού το σιγοντάρω αυτό το πάθος, zB του κατέβασα τα τραγούδια νόμιμα, "δεν κάνει να τον κλέβεις τον καλλιτέχνη", του είπα, το βάλαμε μαζί το βίντεο και το είδαμε, το σχολιάσαμε , το τραγουδήσαμε, προσπαθώ να μπω στον κόσμο του, τι να κάνω;;;; να του πω "είναι νωρίς για τέτοια;;" μαλακία δε θα 'ναι;;; Ο μικρός έχει κεραίες, για να τα καταλαβαίνει καλύτερα αυτά που "θα του μάθει η πουτάνα η ζωή".
Χτίζω ακόμα έναν Φράνκενστάιν και δεν το παίρνω χαμπάρι;; Τι τραγουδούσα εγώ στα 10 μου;;;; Ααα ναι θυμήθηκα, "the eye of the tiger" και "με παρέσυρε το ρέμα". Οι συγκρίσεις περιττές!!!!!!
Τα μυαλά να είναι ζωντανά και στη θέση τους, τα μάτια 800 και για τα άλλα, η Φύση ξέρει, Εντροπία είναι αυτή, κάπου θα βρει να τα βολέψει.
Καλό μας ταξίδι στην πατρίδα

Ταλέντο στους δρόμους

Τα μαργαριτάρια στους χοίρους είναι κάτι συνηθισμένο, θεωρητικά δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Εντάξει φίλε μου, σου έλαχε κάτι το εξαιρετικό, κάτι εξωπραγματικό, κάτι θεϊκό, γιατί όχι; κάτι που σε ξεχωρίζει από τη μεγάλη μάζα. Δυστυχώς (;) γεννήθηκες Ουζμπέκος, Τουρκμένος, ίσως Παλαιστίνιος, Λευκορώσος, Σύριος, χωρίς στον ήλιο μοίρα, με βιοποριστικές ανάγκες. Κι έτσι βρίσκεσαι μια Πρωτοχρονιά απόγευμα, σε έναν πεζόδρομο της Στουτγκάρδης, εκεί που ο κόσμος περπατάει αμέριμνος, μετά τα μεθύσια και τις καταναλωτικές υπερβολές της προηγούμενης μέρας, να παίζεις με τον αδερφό σου για το μεροκάματο, για δύο ή πέντε ή δέκα ευρώ.
Και παίζεις το allegro non molto από το καλοκαίρι του Vivaldi, καπάκι το presto, κατά 50% πιο γρήγορα, όταν γυρίζω σ' ακούω να "ξεσκίζεις" το Libertango. Και μένω άγαλμα! έχω πάθει πλάκα, μου έχουν γυρίσει τ΄άντερα, δεν πιστεύω στ'αυτιά μου! Από τη ζήλεια μου, σαν Ανατολίτης, που ποτέ δε θα μπορέσω να παίξω σαν κι εσάς, μου 'ρχεται να σας πλακώσω στο ξύλο, αλλά με τη λογική και τον πολιτισμό του Δυτικού, αισθάνομαι περήφανος για το ταλέντο σας, σαν να σας είχα ξαδέρφια και τυχερός, που αξιώθηκα να σας ακούσω. Σας ζήτησα δειλά να σας φωτογραφήσω, ντράπηκα να βιντεοσκοπήσω ή να ηχογραφήσω, αφού πουλούσατε τα CD σας με 1,5 και 2 ευρώ. λόγια δεν έχω άλλα, ήθελα να καθόμουν όλη μέρα εκεί, αλλά έπρεπε να συνεχίσω και σεις να κάνετε και κανα διάλειμμα, γιατί έχει και ψοφόκρυο και τα γαμ$#^%να τα δάκτυλα μουδιάζουν και κοκκαλώνουν.
Φίλοι κι αδέρφια, δεν έχει λογική το όλο ζήτημα, "γιατί" και "κρίμα" δε χωράνε σε συζητήσεις, κάντε αυτό που γουστάρετε, αυτό που σας έτυχε, αυτό που σας κληρώθηκε. όποιος καταλάβει, όποιος αισθανθεί, τυχερός. Όποιος πάλι προσπεράσει, ας πάει καλλιά του.
Εσείς εκεί, μη λυγάτε, δώστε τα εκείνα τα μαργαριτάρια, ρίξτε τα σε μας τους φτωχούς, τους ρεμάληδες της κοινωνίας, ό,τι σε μας δώσετε, να σας το δώσει ο Γιαραμπής σε πλούτο, όπως τον αντιλαμβάνεστε, υλικό, ουράνιο, σε είδος ή σε επιταγές, όπως και να 'χει, η ανωτερότητά σας δεν μπορεί να ξεπληρωθεί στον κόσμο τούτο.
Χάρηκα για τη γνωριμιά σας, ας γίνει να ξανασυναντηθούμε και να "μιλήσουμε", "κομίζοντας εις την τέχνη" αυτά που ο νους δε βάζει. 

Am Ende (bevor dem Start)

Am Ende eines Jahres
gehen meine Gedanken zurück.
Was habe ich getan?
Was habe ich versäumt?
Und wieder ist ein Jahr vergangen.

Am Ende eines Jahres
gehen meine Gedanken in die Zukunft.
Was wird mich erwarten?
Wie viel Zeit habe ich noch?
Was bringt das neue Jahr?

Am Ende eines Jahres
suche ich Zuflucht bei Dir.
Du, Gott, gibst meinem Leben
eine Zukunft.
Anno Domini, im Jahre des Herrn.

(καθολική προσευχή)

Ein frohes neues Jahr......

wünschen wir uns, ohne nachzudenken, was das bedeutet. Ist es abhängig von unserem früheren Vorgehen? Hat es damit zu tun, ob wir ganz durchgedreht waren und während des letztes Jahres alles kaputt gemacht hatten....Wie ich die Lage einschätze, ist das neue Jahr ein maskiertes Altes, nicht miserabel, sondern neutral.
Trotzdem volles Versprechens und auf der Suche nach Glück und Liebe
Εύχομαι σε όλο τον κόσμο, υπαρκτό και μη, μόνο αγώνα, κάντε ένα από τα καλύτερα σας παιχνίδια φέτος, ψυχή με αντοχές και σκοινιά γερά.
μη λυγίσουμε αδέρφια, μη μας πάρουν ούτε σπιθαμή θάρρους, να κοιταζόμαστε με ευθύ τρόπο, να ξεχάσουμε τα πλάγια, πλέον μόνο στο κέντρο.
Δώστε τα όλα στο χρόνο αυτό, μην κρατήσετε τίποτα μέσα σας, την τελευταία ρανίδα ξοδέψτε την για τους γύρω σας, καβούκια τέλος.
Αυτό λέω να κάνω εγώ τουλάχιστον

I have a dream

Μ'αυτό κοιμάμαι, μ'αυτό ξυπνάω. Ο νέος χρόνος θέλει ευχές και γαλιφιές, θέλει πολλές γλύκες και πλάνες, δυστυχώς δεν έχω όρεξη για τέτοια. Το δικό μου όνειρο, δε βγαίνει στα πλάνα, δε χωράει σε μονάδες μέτρησης, χρόνων κι εποχών. Υπάρχει ως αυτοσκοπός, ως αυτοτροφοδοτούμενη ενεργειακή υποστήριξη της κάθε μου κίνησης και σκέψης.
Προσπαθώ να πιστεύω ότι δεν είμαι ένας ακόμα κυρ-Παντελής.
Βλέπω στο μέλλον, όσο μπορώ και ζητάω αλλά δεν απαιτώ, επιδιώκω αλλά δεν κυνηγώ, προσεύχομαι αλλά δεν επαιτώ.
Οι σκιές μου, οι στιγμές των παλαιότερων χρόνων, μου μιλούν, με σηκώνουν από το κρεβάτι, με στέλνουν εκεί που θέλουν, εκεί που νομίζουν ότι πρέπει, με κρατάνε όρθιο, ζωντανό, ακμαίο, μου θυμίζουν κάθε δευτερόλεπτο το όνειρό μου, το Daseinzweck, Ma Raison d'etre, ma raison de vivre, το έχουν χαράξει πολύ βαθιά και μαζί πολύ επιφανειακά, δεν μου το κρύβουν. "αυτός, λένε, είναι ο δρόμος για το όνειρο, δεξιά/αριστερά δεν έχει, μια ευθεία είναι, έτσι απλά, όσο τα περιπλέκεις, θα χάνεσαι, κοίτα μπρος, μόνο μπροστά".
Έχω το όνειρο, την ελπίδα, να μείνω όρθιος μέχρι το τέλος του χορού, να σταθώ στο ύψος μου, σε ένα ύψος δεδομένο, ούτε πιο πάνω ούτε και πιο κάτω, να δω αυτά που φυτεύω και σκαλίζω, να τα δω να μεγαλώνουν και να θεριεύουν, να κατακτήσουν αυτά που τους μέλλουν, από μια γωνιά να παρακολουθώ και να θαυμάζω, τα δικά μου θαύματα, αυτά που μου έδωσαν για λίγο στα χέρια και τα άφησα πάλι να φτιάξουν τα δικά τους, τα προσωπικά τους θαύματα, όσα κι αν είναι αυτά.
Έχω ένα όνειρο και ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλλέτω.
Einen guten Rutsch ins neue Jahr, viel Glück im neuen Jahr, wünsch ich euch alle

venceremos, venceremos,
la miseria sabremos vencer.

Halt die Stellung !!!

....μου γράφει ένας φίλος. Παλεύω κάθε μέρα, υπερασπίζω τα μετερίζια μου, μετράω τα όπλα μου, τα γεμίζω, τα ξαναγεμίζω, υπολογίζω απώλειες. Η μάχη είναι πάντα με τον εαυτό μας.
Κοιτάζω τα κοντινά, εδώ μπροστά στη μύτη μου και αυτή η ενασχόληση με το εγγύς μου θολώνει τη μακρινή μου όραση. Ξεχνώ το πέρα, κρατάω κι υπερασπίζομαι μόνο τη θέση μου, όχι πάντα με επιτυχία.
Εδώ κάνω σκοπιά, το λέω και το ξαναλέω, κυριολεκτικά/μεταφορικά, Von meine Warte aus, η έννοια "κάνω γερμανικό νούμερο" που λέγαμε στο στρατό, πλέον πήρε μια άλλη μορφή, για την ακρίβεια πήρε σάρκα κι οστά. Ο χρόνος θα κυλίσει, το ίδιο κάνει παντού, ο σκοπός όμως θα αλλάξει μόνο αν έρθει η απαλλαγή του (σε λίγα χρόνια, ξέρω, μπορώ να περιμένω), δεν το κουνάει ρούπι, απλώς κινείται λίγο πέρα-δώθε, να ξεμουδιάσει και ξανά τις κεραίες τεντωμένες, τα αυτιά και τα μάτια τετρακόσια, μυαλό σε εγρήγορση. Μετράει τα όπλα, τα γεμίζει. Και πάνω από όλα κρατάει τη θέση του.

Είναι οι μέρες των θρησκειών

I, pet goat II from Heliofant on Vimeo.

Δύσκολα μπορεί να συνειδητοποιήσει κανείς πόσο η εσωτερικότητα μας κατευθύνει και μας δίνει το κίνητρο για κάθε ενέργειά μας. Για αιώνες αυτό ήταν αποκλειστικό έργο των θρησκευτικών ηγετών, μικρότερων ή μεγαλύτερων, ολοφάνερα με καταστροφικές συνέπειες για άπειρους αριθμούς γενεών. Το Innere που λέμε, διαθέτει χαρακτηριστικά αγνής δεκτικότητας και εύκολα γίνεται έρμαιο σε όμορφους και παραπλανητικούς τρόπους επηρεασμού. Το δυαδικό στην ψυχή μας, χαράχτηκε ως μέσο επιβίωσης και αντοχής σε συνθήκες Ιουράσειες. "Ή αυτοί, π.χ οι εξωτερικές συνθήκες, τα ζώα που θέλουν να τραφούν από μένα, ή που θέλω εγώ να τραφώ με αυτά, γενικά τα έξω από το Εγώ μου, οι άλλοι που έχουν την φωτιά και προστατεύονται, οι αυτοί λοιπόν ή εγώ". Στο πέρασμα αιώνων, αυτό χαλυβδώθηκε και παγιώθηκε ωραία και χαρακτηριστικά μέσα από την "κατασκευή" των θρησκειών, πολυθεϊστικών ή μονοθεϊστικών. Υπάρχουν, δεν υπάρχουν, δεν είναι ζήτημα, βασικό θέμα είναι το αν πιστεύεις ή δεν πιστεύεις, αυτό έχει τη μεγάλη σημασία. Και φυσικά ακόμα μεγαλύτερη, μέχρι ποιο σημείο είσαι διατεθειμένος να φτάσεις, να υποστηρίξεις αυτή την Πίστη σου. Μπορείς να αφεθείς στο Φορέα της Πίστης αυτής, τις κάθε λογής Θρησκείες και Εκκλησίες, Ιερείς και Ιέρειες, Εκπροσώπους κι Αντιπροσώπους ή αισθάνεσαι αυτόφωτος και αυτοπρόσωπος; Λειτουργείς με τις αρχές και τα δόγματα τους ή τα προσαρμόζεις στο δικό σου τρόπο και ύφος. Αν ανήκεις στους πρώτους, οι παγίδες είναι πολλές. Το "ή αυτοί ή εγώ" (και αυτό το απέδειξε η Ιστορία) σε οδηγεί πάντα εκτός εαυτού, χωρίς απαραίτητα να είναι πάντα αυτό κακό, για κάποιο διαβολικό όμως λόγο, στο 90% ναι, όντως, είναι κακό,παράγει μόνο διχασμό και διχόνοια, μίση και πάθη, αναίτιες διαφοροποιήσεις και εχθρικότητες σε παντελώς ηλίθιες αφορμές.
Διαβάζω, ξαναδιαβάζω ιστορίες λαών, εθνών, ανθρώπων (προσφάτως αυτή των Γερμανών, παιδιά μας κι αυτοί,από τους αλλόφυλους, στα αδερφά (germanii) φύλα των Ρωμαίων, μετά στην Αγία Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με τη Χριστιανοποίηση τους, την Ευρωποποίησή τους, αργότερα την Εθνικιστικοποίησή τους κτλ κτλ). Όλα περάσανε και περνάνε ακόμα από τη χειραγώγηση των ανθρώπων μέσα από θρησκείες του "ή αυτοί ή εγώ". Οι μουσουλμάνοι, οι χριστιανοί, οι ινδουιστές, οι ιουδαϊστές, οι βουδιστές (ναι,ακόμα κι αυτοί), όλα τα παρακλάδια τους, όλες οι αιρέσεις, μπήκαν μάλλον ιδία θέληση σε πλαίσια,από τα οποία δεν μπορούν να ξαναβγούν, κόλλησαν εκεί μέσα και ως γνωστόν κάθε "κόλλημα", είναι από μόνο του ένα πρόβλημα.
Δε λέω, ουδέν κακό αμιγές καλού, υπάρχουν και τα πλεονεκτήματα, η κοινωνικότητα μέσω των ίδιων Πιστεύω, η αίσθηση του Ανήκειν και Πιστεύειν και Ελπίζειν, σε πάει γλυκά από την ψυχική απελευθέρωση στην ομαδική παράκρουση, η απόσταση του να τραγουδάς τον ύμνο σε μια συγκινητική κατανυκτική ατμόσφαιρα ενός ναού ή μοναστηριού, μέχρι του να ζώνεσαι εκρηκτικά κι "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων" (Κριταί, 16, 30) είναι πραγματικά απειροελάχιστη. Όσο κι αν φαίνεται αποκρουστικό, στο μυαλό μου είναι πλέον ξεκάθαρο, χρειαζόμαστε τις θρησκείες τόσο όσο δε μας διαχωρίζουν σε αγέλες ζώων, έτοιμες να κατασπαράξει, πνευματικά/κοινωνικά/λειτουργικά/κυριολεκτικά η μία την άλλη, όσο δεν "οπαδοποιούμαστε"----τον παπά μας θέλουμε, τον παπά μας θέλουμε----όσο δε γινόμαστε έρμαια μια υποκριτικής ελπίδας, (ουσιαστικά τον εαυτούλη μας να σώσουμε κι ας καεί το σύμπαν), τότε θα υπάρχει κάτι να στηριχθούμε. Αλλιώς όσο οι θρησκείες, πολιτισμένες ή απολίτιστες, δυτικές ή ανατολικές, παλαιές και νέες, γήινες ή διαστημικές, μοιράζουν και χωρίζουν τον κόσμο, δε "λειτουργούν", απλά λειτουργούν ως προαιώνιο "διαίρει και βασίλευε", ένα διαρκές και τραγικό παιχνίδι Δύναμης κι Εξουσίας, Κράτους (το Κράτος ως Ρώμη, ως κραταιά Δύναμη, αυτό που μας κρατά γερά) και Καταστολής, απογύμνωσης από αλήθειες και απόσταση από την ουσία, τα αισθήματα τα ονομάσαμε συναισθήματα όχι τυχαία, στο συν βρίσκεται ο στόχος, όχι στο δια.
Ζούμε και βασιλεύουμε, ζητώντας την ένωση, την ολότητα, κι όχι την διαίρεση, το διχασμό, τη διχοτόμηση, τα σύνορα (εντός κι εκτός μας) δεν υπήρχαν, οι θρησκείες τα εφεύραν, οι ψευδαισθήσεις που κυριάρχησαν, οι "Εκλεκτοί" και οι μη, οι "μεταθανάτιες προσδοκίες" ήδη κατέστρεψαν έναν πλανήτη, φτιαγμένο από λάβα και εκρήξεις, μάγμα αγάπης και έντασης, σε ένα ψυχρό κι απάνθρωπο τόπο, που παραμονεύει ο ένας τον άλλο στη γωνία. Δεν υπάρχει καμία σωτηρία, δεν υπάρχει καμία ελπίδα για ομόνοια/αγάπη/συμπάθεια/πρόνοια/αλληλοβοήθεια/θέωση όσο παρεμβαίνονται αυτά τα μυστήρια, τα περίεργα "μυστήρια", οι λέξεις και τα νοήματα, που κρύβουν μίση και διχασμούς, "ή αυτοί ή εγώ". Η αγάπη όμως δεν μπορεί να κατακερματιστεί, ήταν και θα είναι πάντα μία, ο Χριστός και ο Μωάμεθ, ο Δίας κι ο Ζωροάστρης, ο Βούδας με τη Κάλι, όλοι ήταν και θα είναι στους αιώνες των αιώνων, πάντα Ένα, πάντα το Ίδιο, η ίδια Ουσία, από αυτή φτιαχτήκαμε, για αυτήν είμαστε προγραμματισμένοι, τα υπόλοιπα είναι απλώς θολούρα στις σκέψεις μας.

Υπερούσιος ουσία, άρρητε λόγε, φως άκτιστον, συ ει Κύριε
άφραστον Κάλλος, αι γενεαί υμνούσι, εν αμεθέκτω μετοχήν