This is Sparta, eeehm sorry, Touba!!

ΕΞΩ ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ ΑΠΌ ΤΑ ΓΗΠΕΔΑ

Παρακάτω λέει το γνωστό "ζούμε για μια Κυριακή, βάλτε μας όλους φυλακή".
ΟΚ, μέσα, να σας βάλω, αλλά είστε και πολλοί!!! Πρέπει να σας στριμώξω μαζί με τους μετανάστες, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ίσως να έχετε πολλά να πείτε, πολλά κοινά ...ζητήματα να λύσετε...

Διατηρώ βέβαια τις επιφυλάξεις μου για το "μπλε" σύνθημα, ίσως λόγω του χρώματος, μήπως είναι καμιά προβοκάτσια των Ηρακλειδέων, δεν ξέρω.
Πάντως είτε Παοκ, είτε Ηρακλής, είτε Άρης, είτε Πανσερραϊκός, είτε  Διαγόρας Ρόδου, είτε Καρβουνιακός Μελισσίων, όποιο πιτσιρίκι το έγραψε, μπορεί να είναι περήφανο που ανήκει....Σ'ΑΥΤΗΝ τη ΧΩΡΑ!!!!! Πραγματικά του αξίζει και η χώρα και ο κόσμος της και μπράβο στην οικογένεια που τον ανέθρεψε. Άξιος!! Εμπεριέχει όλο το ευ αγωνίζεσθαι, την άμιλλα, τη χαρά του αθλητισμού, να μοιράζεσαι χαρές και λύπες στα αγωνίσματα, την διαπαιδαγώγηση των νέων μέσα από τον αθλητισμό και την τεράστια σημασία του αθλητικού ήθους στην κουλτούρα ενός νέου.
Γενικά μέσα από το σύνθημα, γίνεται φανερό, πόσο σπουδαία δουλειά γίνεται όχι μόνο στα σχολεία, στις οικογένειες, αλλά και στα γήπεδα, στα γυμναστήρια, στους αθλητικούς συλλόγους. Η αγάπη για την προσπάθεια, ακόμα κι αν δε συνοδεύεται πάντα από νίκη, η αποδοχή της ανωτερότητας του αντιπάλου, η άρνηση της βίας, αλλά και η αδελφοσύνη των συναθλητών και η από κοινού ψυχική ανάταση που μόνο η γνήσια αθλητική άμιλλα μπορεί να προσφέρει, όλα αυτά μαζί σε έναν τοίχο!

Αυτό είναι! άλλος βλέπει το δέντρο (σιγά και τι έγραψε το παλικάρι, δεν είπε και κάτι κακό, την πλάκα του έκανε!), άλλος βλέπει το (καμένο) δάσος!
άμα θες το βλέπεις έτσι, άμα θες γουβέτσι. Τι σκας;;;;

Στο διάβα μου (ή αλλιώς ich gehöre nicht hierher)

Ξεκινάω για μια δουλειά. 10 λεπτά περπάτημα, 10 λεπτά λεωφορείο και ξανά 10 λεπτά περπάτημα, Μισή ώρα, τι είναι, σιγά το πράμα, τι να προλάβεις να δεις ή να σκεφτείς; Κι όμως! Αν έχεις ανοιχτά μάτια και καθαρό μυαλό, σε 30 τέτοια λεπτά περνάει όλη η Ιστορία σου από μπρος.
Ξεκινάω να περπατήσω λοιπόν, αλλά δεν βρίσκω ούτε ένα πεζοδρόμιο ελεύθερο. Όλα είναι κατειλημμένα από αυτοκίνητα, που έχουν παρκάρει εκεί. Ωραία αμάξια, ακριβά, άλλα με κουκούλες, άλλα σπορ, άλλα σα λιμουζίνες, σταθμευμένα πάνω στα πεζοδρόμια. Εγώ περπατάω πάνω στην άσφαλτο. Βλέπω κάτι παιδιά να σκαρφαλώνουν κάγκελα 3 μέτρα για να πάνε να παίξουν στο σχολείο, που έχει μπασκέτες και τέρματα. Λέω άμα πέσει τώρα κανας πιτσιρικάς, ποιος θα φταίει; Ο πιτσιρικάς φυσικά θα μου πεις!
Όπου κι αν περπατήσω, παντού βρώμα, σκουπίδια γεμάτος ο δρόμος, σακούλες με αποφάγια σκισμένες, πεταμένες πορτοκαλόκουπες, κάτι αδέσποτα σκυλόγατα τις σέρνουν πέρα-δώθε, παραπέρα ένα παρκάκι (παρκάκι να το πει ο θεός!) με σπασμένα τα ξύλα στα παγκάκια, κάτι κορίτσια κάθονται πάνω στις βρωμιές και χαζογελάνε, τι άλλο έχουν να κάνουν;
Όποτε συναντάω φανάρι, σταματάω και περιμένω το πράσινο για τους πεζούς, ακόμα κι αν δεν περνάει κανένα αμάξι. Φαίνεται ότι είμαι ο μόνος, γιατί όλοι, μα όλοι περνάνε με κόκκινο. Κανείς τους μάλλον δεν πιστεύει ότι πρέπει να υπακούς στον Κώδικα, αν είσαι πεζός. Μόνο οι χαζοί περιμένουν, θα σκέφτονται βλέποντάς με. (Τις προάλλες σταμάτησα με το ποδήλατο σε ένα φανάρι κόκκινο-πάντα σταματάω και διαπιστώνω πάλι ότι είμαι ο μόνος--κι έχω δίπλα μου έναν ταξιτζή, που κατεβάζει το παράθυρο και μου λέει: "πρώτη φορά βλέπω ποδηλάτη να σταματάει σε κόκκινο" και του απαντάω: "Ναι, όντως, εγώ δεν είμαι από δω, γι'αυτό!"). Περιμένω το λεωφορείο, κάθομαι, και κοιτώ έξω. Από αυτή τη συνοικία είχα χρόνια να περάσω. Τόσα άθλια σπίτια πότε φτιάχτηκαν, τόσα μίζερα διαμερίσματα, ποιοι μένουν σε αυτά, χωρίς πράσινο, χωρίς απόσταση μεταξύ τους, να τρως στη μάπα το βρακί του άλλου, άθλιοι εργολάβοι, άθλιες Πολεοδομίες, κακομοιριά, κακογουστιά. Αλλά οι σημαίες, σημαίες. Ααα όλα κι όλα, επέτειο είχαμε, μην ξεχάσουμε να καμαρώσουμε για το έθνος μας!
Πίσω μου μιλάνε κάτι άνθρωποι "για κάτι που πρέπει να πάρω, κάτι από αυτά που έχει το αίμα, πώς τα λένε, από αυτά μωρέ που είναι σαν το αίμα (προφανώς μιλάει για σίδηρο), που είναι στα γυαλάκια τα μικρά (αμπούλες;;!!), που τα σπας και ....τα βράζεις;; ρωτάει ο άλλος, όχι-όχι, δεν τα βράζεις, τα πίνεις, πώς τα λένε μωρέ, Αααα ναι, ναι, κατάλαβα, ξαναλέει ο άλλος, τις βιταμίνες εννοείς, ναι μωρέ αυτά τα βιταμίνες, πρέπει να πάω να μου τα γράψει ο γιατρός, αλλά πρέπει να τον πληρώσω κι αυτόν, τι να κάνω;;;;;;;;!!!!!!".
Αυτή η ωραία κι ενδιαφέρουσα συνομιλία που δεν γινόταν να μην ακούω, αφού φώναζαν σαν να ήταν μόνοι τους στο λεωφορείο, εξελίχθηκε στη διαδρομή μέχρι που κατέβηκα. Εκείνη τη στιγμή περνούσε ένα λεωφορειάκι μικρό, που στη θέση του συνοδηγού καθόντουσαν δύο παιδάκια, ηλικίας Δημοτικού, 8-9 χρονών, εννοείται χωρίς ζώνη. Λέω ξένοι θα 'ναι, Βουλγαρία κι έτσι, κοιτάω, πινακίδες Θεσσαλονίκης, ξανακοιτάω μπροστά, μπας και δω ποιος είναι οδηγός, μπαμπάς ή κανας ξάδερφός τους, πιτσιρικάς δηλαδή, ανοίγει το παράθυρο το ένα παιδάκι από τα δύο και μου φωνάζει: "Τι κοιτά ρε μαλάκα;;;;;;". ΟΚ, ευχαριστώ, δεν το θυμόμουν, την είχα ξεχάσει προς στιγμήν την ιδιότητά μου αυτή. Και συνεχίζω. Προσπερνάω πρεζόνια, μετανάστες, που φτύνουν δεξιά-αριστερά, μαύρους που μαζεύουν την πραμάτεια από τα υπαίθρια μαγαζιά τους, αφίσες στους δρόμους "Απελάστε το ρατσισμό", κάτι κορίτσια βγήκαν για βίζιτα νωρίς-νωρίς, οι νταβατζήδες λίγο πιο πίσω, μπαίνουν σε ένα μαγαζί, χωρίς φώτα, με κουρτίνες στη βιτρίνα, δε φαίνεται τίποτα. Βρώμα από κόπρανα διάχυτη σε όλο το πεζοδρόμιο. Λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου, ένας νεαρός 20-25, με σταματάει:"Φίλε να σε ρωτήσω κάτι;". Σταματάω και λέω"Τι;", "να ξέρεις, περιμένω το λεωφορείο, δεν έχω λεφτά, μμκλμμκς (μασημένα λόγια), δεν έχω να φάω, μνκξνρτ κανα ευρώ, άμα έχεις και δύο φδτρρλλμ....". Ψάχνω πάνω μου βρίσκω ένα ευρώ, του το δίνω. "Μήπως σου βρίσκονται δύο;;" ξαναρωτάει. "Όχι δικέ μου, μόνο αυτό έχω!". Γυρίζει, με κοιτάει ψιλοτσαντισμένος, δε λέει ούτε ευχαριστώ, μπορεί να είπε και "άει γαμ..." από μέσα του, και στρίβει. ΟΚ, είναι οι κοινωνίες ζορισμένες, τι να κάνουμε;;

Αυτά και αυτοί βρέθηκαν στο διάβα μου σε διάρκεια μισής ώρας. Δεν ήταν άσχημα! Σε λίγα λεπτά κατάλαβα 1) τι ωραίο έθνος, τι ωραία χώρα είμαστε, τι ωραία Παιδεία έχουμε 2) σε τι όμορφη πόλη ζω, σε τι ωραίο περιβάλλον 3) τι ωραίο μέλλον θα έχουμε, τι ωραία θα είναι σε λίγα χρόνια που θα περάσει και αυτή η κρίση και 4) και κυριότερον, καταλαβαίνω πόσο πραγματικά εγώ....ΔΕΝ ανήκω εδώ!!!! 

Τι θα γινόταν αν υπήρχε MEGA το 1821;

Καλό, αστείο, ενδιαφέρον! Αντιγραφή από infognomon


Δελτίο των 9, λίγο μετά το ξέσπασμα ταραχών στο Μωριά.............


Τρέμη: «Και ενώ η παγκόσμια κατάσταση είναι τόσο δύσκολη, υπάρχουν ακόμα κάποιοι αμετανόητοι που εξακολουθούν να στεναχωρούν τον πολυχρονεμένο μας σουλτάνο, που ο γιαραμπής να μας κόβει χρόνια και να του δίνει μέρες».

Πρετεντέρης: «Όχι μόνο αυτό Όλγα. Ενώ όλες οι υγιείς δυνάμεις του τόπου, κοτζαμπάσηδες - δεσποτάδες - καραβοκύρηδες έχουν πλέον αντιληφθεί πως η χώρα χρειάζεται ηρεμία και ανάπτυξη γιατί αλλιώς οι Οθωμανοί θα σηκωθούν... να φύγουν και θα μας αφήσουν μόνους μας, αυτοί οι αλιτήριοι κατσαπλιάδες, αυτές οι μειοψηφίες έχουν το θράσος να απειλούν τους νοικοκυραίους».


Τσίμας: «Έχεις δίκιο Γιάννη. Μάλιστα έμαθα πως αυτές οι περιθωριακές ομάδες κουκουλοφόρων – φουστανελοφόρων έχουν επικεφαλής έναν τύπο, Κολοκοτρώνη, κάπως έτσι, που έχει το θράσος να απειλεί με βία, φωτιά και τσεκούρι, την φιλήσυχη πλειοψηφία που την αποκαλεί προσκυνημένη».

Καψής: «Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι λέτε τόση ώρα, όμως το αδελφάκι μου που είναι μέγας δραγουμάνος του Μεγάλου Βεζίρη στην Ιστανμπούλ μου είπε πως αυτός ο …κοτρώνης και τα άλλα μπουμπούκια εξτρεμιστές Παπαφλέσσας και λοιποί είναι η αιτία που η Υψηλή Πύλη μας έχει στην μπούκα».

Τρέμη: «Σωστά Μανώλη. Όμως έχουμε τον ίδιο τον τρομοκράτη στο τηλέφωνο να τον ανακρίνουμε. Κύριε Κολοκοτρώνη με ακούτε; (Στα παράθυρα γύρω από την Τρέμη οι άλλοι τρεις κάνουν μορφασμούς απέχθειας).


Κολοκοτρώνης. «Συμπαθάτε με, δεν σας γρικώ καλά γιατί εδώ είμαστε έξω στον αέρα και το αγιάζι, και πέφτουν και κουμπουριές πότε – πότε».

Τρέμη: «Πείτε μας κ. Κολοκοτρώνη, που βρήκατε το θράσος να αναστατώνετε τον τόπο και να παραβιάζετε την νομιμότητα; Αφού οι προύχοντες που μας κυβερνούν έχουν κάνει μνημόνιο με τον Ιμπραήμ, εσείς τώρα τι θέλετε;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις πάει να πει μια συλλαβή, τον διακόπτει ο Πρετεντέρης).

Πρετεντέρης: «Όλγα, για ρώτα τον κύριο σε παρακαλώ … γιατί εμείς όλοι είμαστε αναγκασμένοι να πληρώνουμε σήμερα τους συνδικαλισμούς και τις μαγκιές που έκανε στα Δερβενάκια και την Τριπολιτσά».

Κολοκοτρώνης: (Πάει πάλι να μιλήσει, αλλά τον ξαναδιακόπτουν).

Τρέμη: «Μην μιλάτε κύριε, ο Γιάννης είπε να σας ρωτήσω, δεν σας ρώτησα ακόμα. Για απαντήστε λοιπόν, πως τολμάτε να σηκώνετε κεφάλι όχι μόνο στους Οθωμανούς αλλά και στους ευρωπαίους. Η ιερά συμμαχία Αγγλία – Γαλλία – Αυστροουγγαρία – Ρωσία μας είπε να κάτσουμε στα αυγά μας και να λέμε "σφάξε μας αγά μου ν’ αγιάσουμε". Εσείς τι παριστάνετε, ξέρετε καλύτερα από όλους αυτούς;»

Κολοκοτρώνης: (Πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη, τον διακόπτει ο Καψής αυτή τη φορά).

Καψής: «Εγώ ακόμα δεν έχω καταλάβει ποιο είναι το θέμα, όμως τώρα θυμήθηκα πως το αδελφάκι μου έγραψε τις προάλλες πως στο σεράϊ συζητιέται πολύ ότι πίσω από τις ταραχές είναι μια ύποπτη περιθωριακή οργάνωση που λέγεται "φιλική εταιρεία". Αυτοί δεν σέβονται τίποτα, έχουν διώξει όλους τους επενδυτές… φανταστείτε πως είχε έρθει ένας σοβαρός λόρδος ονόματι Έλγιν που έδωσε μια ολόκληρη φούχτα λίρες για να πάρει κάτι παλιομάρμαρα ο κουτόφραγκος, και αυτοί οι αμετανόητοι προσπάθησαν να τον εμποδίσουν μαζί με κάτι ψευτοκουλτιουράδηδες κοραήδες και λοιπούς. Πάλι καλά που δεν τα κατάφεραν, γιατί η επένδυση αυτή δημιούργησε και θέσεις εργασίας, αυτούς που βοήθησαν να ξηλωθούν τα παλιομάρμαρα και αυτούς που τα φόρτωσαν στα καράβια του λόρδου».

Τσίμας: «Να προσθέσω, Μανώλη, πως αυτοί οι περιθωριακοί κουρελήδες έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα τη χώρα στα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια. Κύριε Κολοκοτρώνη, το ξέρετε πως εξαιτίας σας ολόκληρος κόμης Μέτερνιχ έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο;»

Κολοκοτρώνης: (Μόλις ανοίγει το στόμα του, τον διακόπτουν άλλη μια φορά).

Πρετεντέρης: «Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά Παύλο, έχουμε τώρα και καινούριο φρούτο – τον επαναστατικό τουρισμό. Έχουν πλακώσει και αναρχικοί από το εξωτερικό, σαν να μην έφταναν οι δικοί μας. Κάτι Σανταρόζα, κάτι Μπάϊρον και άλλα αποβράσματα. Μπάτε σκύλοι αλέστε γίναμε, κάνουμε και εισαγωγή ταραχοποιών».

Τρέμη: «Μάλιστα, Γιάννη, όλοι αυτοί μαζί με τους δικούς μας κάνουν και καταλήψεις σε δημόσια κτίρια. Δες τι έγινε στα κάστρα απ’ όπου πέταξαν έξω τις νόμιμες αρχές, δες τι έγινε στο Μεσολόγγι και αλλού. Πως θα προκόψει μετά από αυτά ο τόπος ; Αν μας πετάξουν έξω από το γρόσι, ποιος θα φταίει μετά;»

Κολοκοτρώνης: (Έχει βαρεθεί που δεν τον αφήνουν να μιλήσει και έχει φύγει από την γραμμή, ακούγεται του-του).

Τρέμη: «Ορίστε θράσος. Μας έκλεισε το τηλέφωνο στα μούτρα μας. Εδώ του κάναμε την τιμή να τον ακούσουμε στο φιλόξενο δελτίο μας, να εκθέσει τις απόψεις του ελεύθερα και δημοκρατικά. Αλλά τι ξέρουν από δημοκρατία αυτοί οι τρομοκράτες. Ας αλλάξουμε τώρα θέμα, να πούμε για τις φιλανθρωπίες της πρέσβειρας καλής θέλησης Μπαρντιν Χανουμ Μπουρέκ που εγκαινίασε σήμερα νέα πτέρυγα στο Λεπροκομείο Σπιναλόγκα μαζί με τον βεζίρη αρρώστιας Λομπέρ Μπέη. 

Κυριακή γιορτή και σχόλη

Η εικόνα γνωστή. Η βαρεμάρα των γιορτών, των Κυριακών. Σε ένα μπαλκόνι μιας συνοικίας μιας σχετικά μεγάλης πόλης. Η μάνα 40άρα, με ένα κινητό στο χέρι, για 15 λεπτά τουλάχιστον, κάθεται και ατενίζει την απέναντι πολυκατοικία. Δύο παιδάκια, να 'ναι 6, 7 χρονών; παίζουν (προσπαθούν τουλάχιστον) να παίξουν στο μπαλκόνι που είναι διαστάσεων 1 Χ 3 μ. Δύσκολο πράγμα σε τέτοια στενούρα. Κάποια στιγμή βγαίνει ένας φαλακρός μπαμπάς με ένα hands-free στο αυτί του, πετάει το τσιγάρο απ'το μπαλκόνι και ξαναμπαίνει μέσα. Η σκηνή συνεχίζεται για κανα μισάωρο. Τα κακόμοιρα τα παιδάκια, η μίζερη επικοινωνιακή μάνα και ο αδιάφορος μπαμπάς. Μια Κυριακή πρωί, ένα πανέμορφο ηλιόλουστο πρωινό, με όλα τα πλεονεκτήματα για μια βόλτα (όχι στην παραλία, έχει παρέλαση και βρισίδι) οπουδήποτε σε κάποιο πάρκο της περιοχής, σε κάποιο γήπεδο, σε κάποιο βουνό ή λόφο, για περπάτημα, για άθληση, για χαβαλέ, για κάτι ...οτιδήποτε άλλο από χάσιμο χρόνου κι ενέργειας σε ένα μίζερο μπαλκόνι. (Μα τω Θεώ, προσπάθησα να βγάλω και φωτογραφία, αλλά πέρα από το ότι φοβήθηκα μη με δουν και με σκυλοβρίσουν, ήταν και κάπως μακρυά, για να βγει καθαρή, ήθελε κάμποσο ζουμ)
Οι μέρες μας περνάνε σε μια αδιάφορη ακινησία, δεν αλλάζουμε, δεν κουνιόμαστε, κάπως χαλαρούς μας βρίσκω για χρεωκοπημένους, κοιτάμε μια το απέραντο κενό και μια το φραπέ που τελειώνει, αλλά εξακολουθούμε να τον χτυπάμε με το καλαμάκι. Η ιδέα της νωθρότητας βρίσκεται στο μυαλό όλων, από αυτό του πρωθυπουργού, του προέδρου της δημοκρατίας, έως το τελευταίο πιτσιρίκι, που βαριέται κλαίγοντας και κλαίει ενώ βαριέται.
Χτες προσπάθησα να συμμετέχω με τα παιδιά σε μια δράση (αστείο έτσι;) στο Λευκό Πύργο. Κάποια παιδιά της ΧΑΝΘ με έναν τηλεβόα πήγαιναν κι έρχονταν, προσπαθώντας να ξεκολλήσουν τους (πολλούς είναι η αλήθεια) παρευρισκόμενους, σε μια ποδηλατοδρομία, στη γκρεμισμένη από τις βόμβες Μπουτάρη παραλία. Motion βρε παιδιά, έλεγαν, motion εδώ, motion παραπέρα, ούτε αυτί δεν ίδρωσε, ούτε κανένας ξεκουνήθηκε. Ο ενθουσιασμός μας έμεινε στα χέρια, τα παιδιά μου κατάλαβαν ότι δε θα γίνει τίποτα σοβαρό, κάτι που να αξίζει, εγώ πήγα κάτι να πω για το ρόλο όχι μόνο του πομπού, αλλά και του δέκτη, αυτοί μου είπαν : " Άσ'τα μπαμπά" και φύγαμε. Η κίνηση, die Bewegung, η συγκίνηση, βρίσκονται στον πάγο (χτες επίσης μετά από αυτά, πήγαμε στο καινούριο Παγοδρόμιο που εγκαινιάστηκε χτες στο Ωραιόκαστρο. Το καλύτερο που έχω πάει, ενθουσιάστηκα, παρά τις τούμπες. Πήραμε και οι τρεις το κολάϊ, αποκτήσαμε αέρα και κάνουμε σχέδια για τις ακαδημίες του χόκεϊ. Εγώ το 'ξερα ότι είμαι για ψυχρά κλίματα!)

Μια και μισή ώρα μετά από την πρώτη περιγραφή του μπαλκονιού, η κατάσταση είναι κρίσιμα στάσιμη. Η μάνα βέβαια δε μιλάει στο τηλέφωνο, εξακολουθεί να κοιτάζει στα χαμένα, δεν κοιτάζει καν τα παιδιά της, ακριβώς μπροστά της, τα οποία εξακολουθούν να προσπαθούν να παίξουν σε ένα στενό χώρο, κάνοντας ελάχιστες κινήσεις, πάνω σε μια καρέκλα, με τους κινδύνους και μιας πτώσης. Πήγε μεσημέρι. Σε λίγο θα μπουν μέσα να φάνε, μετά ύπνο και τηλεόραση, ίσως μερικά μαθήματα και.......αυτή ήταν μια ωραία κι ευχάριστη Κυριακή!!! Γιορτή, Εθνεγερσία, το Έθνος αφυπνίζεται και θυμάται το ένδοξο παρελθόν, που όλοι (όλοι;;;;) ξεσηκώθηκαν εναντίον της αδράνειας και του καθεστώτος. Και τι καλύτερο να γιορτάσεις τέτοια μέρα, κάάάάάάθοντας στο μπαλκόνι σου, κοιτώντας το χρόνο να χάνεται, να εξατμίζεται, μη-βλέποντας τα παιδιά σου να σπαρταράν ψυχικά και να αυτοκαταστρέφουν την παιδική ξεγνοιασιά και ανεμελιά, πακτωμένα και μαγκωμένα σε μια στενότητα χώρου και ονείρων. Το τραγικό μάλλον ήταν η σημαία που κρεμόταν από το ίδιο μπαλκόνι, σημαία όχι σε ιστό, κρεμασμένη όπως κρεμάνε τα χαλιά για να τα τινάξουν ή όπως κρεμάνε τα σεντόνια να στεγνώσουν. Μια Ελλάδα που περιμένει να την τινάξουν ή να τα τινάξει
ΟΚ, υπερβολές! Η ιδέα μου θα είναι, όλα καλά, ας συνεχίσουμε τον καφέ μας, μη χαλαστούμε πρωινάτικα.
Ζήτω το Έθνος, ζήτω η Επανά--ΣΤΑΣΗ, ζήτω η στάση και η στάθμευση,
αράξτε, καθίστε, τελειώσαμε.................................

Όρθιος και μόνος μες στη φοβερή ερημία του πλήθους

Να μην ξεχνάς δεν είν' καλό. Να μην αφήνεσαι, να κρατάς το σχοινί, να μην το αφήνεις.
Σχοινί που σε δένει με τα παλιά δεν είναι μίτος. Θηλιά είναι. Αγχόνη με αφή νόστου.
Γιατί αν εσύ κρατιέσαι, οι άλλοι θα προχωρήσουν. Θα κοιτάξουν στη Λήθη.
Δρόμο θα βρουν, διέξοδο από τις μέρες τις παλιές.
Με το κοντό σου παντελόνι, το στεγνωμένο δάκρυ στο μάγουλο, που απάνω του λάσπη και αδιαφορία,
θυμάσαι.
Δε θα ξεχάσεις τίποτα. Θα μείνεις εκεί όρθιος και μόνος.
Όταν οι άλλοι θα πανηγυρίσουν ξανά, όταν οι μνήμες σκόνη, κουρνιαχτό, σηκωθούν ψηλά και χαθούν στο μαύρο ορίζοντα,
εσύ θα είσαι μια τελεία, πίσω, μακρυά, γαντζωμένη σ'αυτές τις μνήμες, ουρλιάζοντας : Δεν είμαι χρυσόψαρο!
Κι όμως. Θα έπρεπε να ησυχάσεις, να αλαφρώσεις κρίματα και σταυρούς. Κι εσύ δρόμο θες,
όχι σε τοίχο θανατοποινίτη βλέμμα παγωμένο.
Η μάνα η νεκρή, του αδερφού το αίμα, πήζουν στο μυαλό σου. Να 'ναι δέκα, είκοσι χρόνια. Αιώνες, θάνατοι στέκουν στο διάβα σου. Να ΄χες άραγες επιλογή; Να 'χες θεό που σε βόλεψε στα αλησμόνητα;
Η πατρίδα, θολή ματιά κι ένα σύνθημα με μπογιά καρφώνει την ψυχή.
Δε γιάνεται ο θυμός, με θυμό και λύσσα. Μίλα! Πόνεσε! Άφησε!

Είπε στον εαυτό του, τώρα που μεγάλωσε. Έφτασε στο άκρο, βλέπει τώρα. Ίσως να ήταν ήδη ξεχασμένα, αλλά όχι περασμένα.
Τίποτα δε θα περάσει. Όσο εσύ θα με κοιτάζεις.


(Εν οίδα, Κύπρος-Ελλάδα-Μέλλον)

(Το όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους είναι ο καταληκτικός στίχος του Αναγνωστάκη στο "Μιλώ")

Υπάρχουν μέρες και μέρες

http://youtu.be/tp-H0iDmsRw

Ακριβώς την ημερομηνία που γεννήθηκα, ημέρα Κυριακή, στη Bologna, δίπλα μου δηλαδή, έπαιζε το αγαπημένο μου συγκρότημα, ως μέρος της περιοδείας τους Thick as a brick στην Ευρώπη. Και βρήκα vintage γυρισμένο στο παλιό αθάνατο 8mm.........
".......When I was young and they packed me off to school
and taught me how not to play the game.........."

Κύριος ετών ..39

Η φωτο είναι προ μνημονίου και μετά. Κάποια στιγμή είδα δύο φωτογραφίες διαβατηρίων, με διαφορά τριων χρόνων. Έπαθα πλάκα! Η διαφορά μπορεί να μη σας φαίνεται, αλλά εγώ έπαθα πλάκα. Εν τάξει, λογική η επιδείνωση μιας φάτσας λόγω ετών, αναμενόμενη, φυσιολογική. Αυτό όμως που δεν περίμενα ήταν η αλλαγή στο βλέμμα.
Τα μάτια αγριέψαν, κοιτάν λίγο σαν τρελά, λίγο σαν ψυχοπαθητικά, δεν είναι η ιδέα μου, το βλέπω! Άλλαξε και η μούρη, έγινε πιο σκυθρωπή, πιο στεγνή. θα πει κάποιος "το φλας φταίει, η φωτογένεια, η διάθεση της στιγμής, η ποιότητα του φιλμ, γενικά ο φωτισμός, το άνοιγμα των ματιών, κτλ, κτλ". Τεχνικά ζητήματα δεν μπορώ να θίξω, καθότι δε γνωρίζω. Εγώ βλέπω πάντως! Την αισθάνομαι στο μισό κρανίο, την αλλαγή ματιάς, την αλλαγή οπτικού πεδίου, την αλλαγή εκτίμησης των οπτικών μου εμπειριών. Τι βλέπω, και πώς το βλέπω, πώς θέλω να το δω, πώς θα έπρεπε να βλέπω, όπως περίπου βλέπουν και οι άλλοι, οι γύρω μου, πού να βλέπω, τι να μην βλέπω, και στο κάτω-κάτω γιατί βλέπω;
Είμαι καλά; Όχι! Είμαι καλά; Όχι! Στα μυαλά και στα μάτια, στα σημεία χάνω. Δεν έπαθα και νοκ-ντάουν! Να δω και καναν trainer, καναν ειδικότερο βρε αδερφέ, τζάμπα πήραν τα ντοκτορά τους και οι ψυχολόγοι; Πάντως κάθε γενέθλια, η μούρλα γιγαντώνεται. Είναι η δεκαετία μάλλον! Οι περιρρέουσες συνθήκες, οι εσώτερες εξισώσεις, που δε βγάζουν αποτέλεσμα, οι διαρκείς παλινδρομήσεις ενστίκτων και βούλησης, η αναβλητικότητα και αποδιοργάνωση επαγγέλματος και έτερων κοινωνικών συμβατικοτήτων, μέσα στο καζάνι της μισής ζωής, έρχονται και βράζουν όλα μαζί, φουσκώνει ο χυλός ενός επερχόμενου ξεσπάσματος θυμού και ...ορίστε η Μολότωφ!!! Καλά που δεν πήγα Παραλία στην Παρέλαση, φαντάζεσαι να την έβγαζα την εθνική παλιγγενεσία στο κρατητήριο του ΑΤ Ευόσμου; Θα πεις "σιγά τα ωά", δε χάθηκε κι ο κόσμος, εδώ πνίγεται στο αίμα η Συρία και η Μισή Αφρική, και οι ευρωπαϊκές βαρκούλες αρμενίζουν στα κυματάκια του Χρηματιστηρίου της Φρανκφούρτης, η ατομική σου έκρηξη σε φόβισε; Ο καθείς ως ορμηνεύεται. Αν μπορείς, γύρνα χρόνο πίσω. Αν όχι, σκάσε και προχώρα, γιατί δε σε θέλει και όλη η χώρα.
Μικρό κομμάτι φωτογραφίας, μικρό κομμάτι ζωής. Κάνε την κίνηση, και άσε τα μασάλια. Να κοιταχτούμε λίγο μες στα μάτια, να δώσουμε μια ώθηση στις ματιές. Βέβαια, τώρα έπιασε και ο ήλιος, οπότε θα στριμωχτούμε οι περισσότεροι στα μαύρα γυαλιά μας, θα γίνουμε κουλ και άνετοι, ποια μάτια να δεις, ποιο βλέμμα να αποφύγεις.
Τι θέλω και βλέπω φωτογραφίες; Έτσι δεν τις αποφεύγουν όλοι; Φωτογραφίες και καθρέφτη! Βίντεο και κάμερες, μοντέρνοι εχθροί, αντιπαραγωγικοί, δείχνουν τους γέρους ώριμους και τους νεότερους επιφυλακτικούς. Κανείς δεν έχει δίκιο, κανείς δεν βλέπει μέσα, το τι περνάει ο καθείς, η εικόνα όμως δυναμώνει το φόβο, διευρύνει τις δυνατότητες συγκρίσεων και αξιολογήσεων, παρατείνει ίσως και μια εποχή.
"Ντο να φτάγω την παράν;" που λένε, τι να τα κάνεις τα λεφτά, όταν δεν έχεις φράγκο, λένε άλλοι. Αυγά είναι, κουρεύονται, λέω εγώ. Και κλείνω άλλη μια πετυχημένη ηλικιακά ανάρτηση, που ξεκίνησε από μια παραφωνία βλεμμάτων, καταλήγει όμως στην συμφωνία μιας τρέλας, που κρατάει σχεδόν σαράντα χρόνια. 'Αιντε και του πέρσι................