Η ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ

Η ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ from Michael Vassiliadis on Vimeo.



Πρωτόλεια film-making.......
Το 'βαλα για να μην αδικώ και το μεγάλο γιο, που κι αυτός έχει καλλιτεχνική φλέβα, όχι μόνο αθλητική......

Φωτογράφος + μετεωρολόγος

Εστιάστε μόνο στο 59:28 έως 59:42.........

Να θες, να είσαι, να μένεις.

Πόσα μπορούν να γίνουν, πόσα θα έπρεπε να μη είχαν γίνει, τι περιμένει κάποιος τώρα;
Θέλεις να γίνεις αυτό που σου λένε,  να είσαι όπως σε προγραμματίζουν, να μείνεις στην κατάσταση την ίδια ή και χειρότερη, αλλά να λες κι ευχαριστώ που δε "χρεωκοπείς" ;;
Αν αρνηθείς, είσαι μηδενιστής, δεν προτείνεις κάτι, είσαι "στείρος" ιδεών. Δεν αρέσει το "ΔΕΝ". Μη λες "όχι", πρέπει να είσαι ανοιχτός, θετικός, ναι, και μετά να συζητάς. Τυφλός δογματισμός δεν οδηγεί πουθενά, μαύρη αντίδραση είναι, μας λένε οι νεοφιλελεύθεροι. Οι συζητήσεις είναι ανοιχτή διαδικασία, σαν αυτήν τη χθεσινή, τη 14ωρη, με πολλούς διαπραγματευτές, πραματευτάδες λέω εγώ, αλλά ένα θύμα. Εμένα. Ή κι εσένα, δεν ξέρω. Πόσοι έφαγαν από αυτά που μας ζητάν πίσω;; Αρκετοί;; ΌΛΟΙ;;;;
Μα τότε, τι διαμαρτυρόμαστε;; Κεφάλια μέσα! Οι πλειοψηφίες κυβερνούν, οι μειοψηφίες την πληρώνουν. Γνωστό μάθημα.
Κι αν κάποιος δε θέλει, δεν είναι, δε μένει. Στα παλιά, στα ίδια, στα "κανονικά", σε αυτά που του λένε.
Ας φύγει. Έτσι απάντησε και ο κυρ-Δήμαρχος της Salonico, σε κάποιον κατά τη διάρκεια μιας δημοτικής συνεδρίασης. Ας φύγεις! Ας φύγουν όσοι δε θέλουν αυτό το είδος διοίκησης, αυτό το στυλ πολιτισμού, αυτές τις πόλεις, αυτήν την κουλτούρα ζωής. Εμείς αυτοί είμαστε, δεν μπορούμε να τους ικανοποιούμε όλους. Να φύγετε, να πάτε αλλού!!!!
Και εσύ όμως θέλεις, θέλεις να θέλεις, θέλεις να είσαι κάτι καλύτερο, κάτι ανώτερο, όχι Αυτό πάντως. Θέλεις να μείνεις, να βρίσκεσαι στον ήλιο, στα βλέμματα, στις σκιές των δέντρων, στις άμμους των νησιών. Γιατί να φύγεις εσύ;; γιατί να φύγω εγώ;;; Πώς μπορείς να το αλλάξεις;; Είναι τόσοι! Είναι πολλοί, δυνατοί, με πειθώ και ισχύ, με όλα τα ατού δικά τους. Εμείς, εγώ, εσύ, πάντα στην απ'έξω, πάντα στην προσωπική Ηθική, πάντα στις αξίες;;; Όλοι αισθάνονται ότι πράττουν κατά συνείδηση, είναι όμως δική τους η συνειδηση ή απλά τη δανείζονται για λίγο καιτην επιστρέφουν κατά βούληση. Η συνείδηση δεν έχει εκπτώσεις, είναι σχετικά σκληρή σανίδα, που σε βαράει στην πλάτη, με επώδυνες συνέπειες. Ο άνθρωπος που μπορεί να λέει, να αφορίζει και μετά να γλύφει εκεί που έφτυνε, δεν είναι πολίτης, απλά πολιτικός. Όποιος βέβαια αναγνωρίζει μια ανυπόφορη κατάσταση, δύο επιλογές έχει. Ή την υπομένει ή απομακρύνεται από αυτήν.
Ο Καμπανέλλης, σε εκείνα τα ωραία δυαδικά χρόνια των "καλών" και των "κακών", έλεγε: "αρνιέμαι να με κάνουν ό,τι θένε
αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά."
Μετά όμως την περιβόητη άρνηση ή τη θυσία, έρχεται η ώρα της αλλαγής. Και την είδαμε και την Αλλαγή.......
Κύριοι, δεν αλλάζει ο άνθρωπος. Αρνί που περιμένει το μαχαίρι, ποτέ δεν αγριεύει. Σε ένα άλλο θρησκευτικό βιβλίο, έλεγε για τον ίδιο δυαδισμό, αλλά με άλλους όρους. " Ο Ποιών και ο Υπομένων". Εμείς θέλουμε να "ποιήσουμε" μεν, αλλά πρέπει να "υπομείνουμε" δε. Αν δε θέλουμε να υπομείνουμε, πρέπει να ποιήσουμε αλλού δηλαδή;;; Τι ιστορία είναι αυτη η χώρα!!!! Κάθησε να τη φας, αλλιώς πρέπει αλλού να πας. Αν φύγεις όμως είσαι προδότης και λιγόψυχος, αν μείνεις, απλά κορόιδο.
Η χώρα αλώθηκε από ξένους και εγχώριους προδότες, οργώνεται, προετοιμάζεται δηλαδή για το θέρισμα της επόμενης δεκαετίας και εμείς πρέπει να διαλέξουμε: Να θέλουμε το ευρώ, αλλά να μην το έχουμε στην τσέπη. Να νοιώθουμε Ευρωπαίοι, χωρίς να είμαστε κι απαραίτητα. Να μείνουμε σε μια Κοινότητα, που τόσο μας αγαπάει και μας εμπιστεύεται που φτιάχνει μόνη της λογαριασμό για να βάζει  τους τόκους που χρωστάμε.
Εγώ και θέλω, και είμαι, αλλά δε νομίζω ότι μπορώ να μείνω. Όστις (άλλος) θέλει.......

Πουλί χαμένο

 Στο δρόμο. Πουλί μονάχο.

Σα χαμένο, στον τοίχο στριμωγμένο.

Κοιτάζει, τρομάζει, αλλά δεν πετά.

Απορεί ίσως που δεν το σκοτώνουν.

Καλύτερα θα'ταν. Λύπηση προκαλεί, 

ανήμπορο έτσι που'ναι.

Παλιά θα ήταν καρδερίνα με ρωμαλέα φωνή. 

Ή ίσως σουσουράδα με όρεξη για παιχνίδια.

Τώρα μαγκωμένο, σφιγμένο και σκυφτό, 

βαδίζει στο χαμό του.

Κι αν είχε κάποια ελπίδα να σωθεί,

 δεν υπάρχει ούτε κλαδί ούτε τροφή

Παιδιά θα 'φύγαν, ταίρι δεν υπάρχει.

Μόνο κρύο. Παγερό κρύο και φόβος.

Οι ξένοι που κοιτούν δεν το φοβίζουν.

Τον εαυτό του μόνο φοβάται. Τον φοβάται και τον λυπάται. 

Σκληρό από μέσα, μα απ'έξω ευάλωτο.

Ανηφορίζει το δρόμο του πάντως, πίσω δεν κοιτά.

Μονάχα καμιά πλάγια ματιά ρίχνει

μήπως κάποιος τον καλέσει, κάποιος 

του δώσει τη σημασία που ζητά.

Μάλλον όμως είναι αργά. Μάλλον το γεράκι ψηλά το γλυκοκοιτά. 

Κι αν γλυτώσει από αυτό, οι γάτες νηστικές και πρόθυμες, θα το λυτρώσουν.

Ας είναι.

Τροφή στις ελπίδες των άλλων,

ας γίνουν όσοι δεν μπόρεσαν να υποκύψουν συνειδητά......

Υποσημ: Το φτωχοπούλι αυτό το βρήκαμε με τα παιδιά, όπως ανεβαίναμε το δρόμο μας. Μπορεί να 'ταν ετοιμοθάνατο, μπορεί κατάκοπο, μπορεί από το κρύο μουδιασμένο. Ούτε πετούσε, ούτε στεκόταν. Προχωρούσε και κοιτούσε κλεφτά προς τα μας, μήπως του ορμήσουμε ή μήπως του πετάξουμε τίποτα για φαϊ. Εμείς βέβαια σαν γνήσιοι αδιάφοροι άνθρωποι, δεν κάναμε τίποτα από τα δύο. Το φωτογραφήσαμε και σηκωθήκαμε και φύγαμε.....
Αυτό το πουλί σήμερα είσαι εσύ, αύριο θα είμαι εγώ. Αυτή θα είναι η μοίρα μας;;;
Αν είναι έτσι, καλύτερα μια κι έξω.................

Χωρίς λόγια

Γυρίζοντας από τη δουλειά, γραμμένο σε τοίχο της Υφανέτ

(Παλιό υφαντουργείο στην Κ.Τούμπα, έκτασης 19 στρ. περίπου, 

έκλεισε το 1967, καταλήφθηκε το 2004 και παραμένει χώρος αντιεξουσιαστών)

Τι μεγάλη αλήθεια!! αντιστοιχεί περίπου στο Όχι των βουλευτών για το δεύτερο μνημόνιο

Αλήτης ήμουν;

Σαν το σκυλί, σαν τον αλήτη, που σου γεμίζει τη γωνιά, και βαρέθηκες να τον βλέπεις................
Το άξιζα;;;

Ρε τι βρίσκει κανείς στο Σωλήνα;;;;;;;;

Άκου να όψεστε!!! Ρε σεις βρήκα τη συναυλία από το 1991 στο Βερολίνο. Απίτετο;;;
Εκείνος ο χάλιας με το μαλλί φαβοριτέ και το ακκορντεόν είμαι εγώ στη νεανική έκδοση. Μικρό ρολάκι, αλλά έτσι έλεγε η ενορχήστρωση, τι να κάνω;

Έχει κι άλλα στην Εταιρεία του Χάρη του Παπαδόπουλου, www.lagrandeours.com
Μπείτε, δείτε, ακούστε, μελοποίηση, ποίηση, λόγια, ήχοι,
..........πάνε τώρα αυτά.......Τώρα Arbeit, verstehen Sie?