Dich

  Erich Fried (1921-1988)

 "Dich"
Dich nicht näher denken 

und dich nicht weiter denken 

dich denken wo du bist 

weil du dort wirklich bist.

 

Dich nicht älter denken

und dich nicht jünger denken

nicht größer nicht kleiner

nicht hitziger und nicht kälter.


Dich denken und mich nach dir sehnen

dich sehen wollen

und dich liebhaben

so wie du wirklich bist.


Μια παραλλαγή του Dich, μεταγενέστερη, αναγνωσμένη από το συγγραφέα, εδώ

Κι ακόμα ένα:

"Was es ist"
Es ist Unsinn, sagt die Vernunft
Es ist was es ist, sagt die Liebe


Es ist Unglück, sagt die Berechnung
Es ist nichts als Schmerz, sagt die Angst
Es ist aussichtslos, sagt die Einsicht
Es ist was es ist, sagt die Liebe

Es ist lächerlich, sagt der Stolz
Es ist leichtsinnig, sagt die Vorsicht
Es ist unmöglich, sagt die Erfahrung
Es ist was es ist, sagt die Liebe

Aναγνωσμένo από το συγγραφέα, εδώ


Η απλότητα, σε όποια γλώσσα κι αν τη δεις, χτυπάει πάντα στο στόχο.
Είναι αυτή που είναι!

Υ.Σ. Αφιερωμένο στη φίλη Λητώ.

Leben oder überleben?

Nicht dem Leben mehr Tage, sondern den Tagen mehr Leben geben....

Βραδιά στο Φράγμα

Νύχτα με φλούδα φεγγαριού, ο Δίας ντροπαλός, εμείς κοιτάμε. Τα αυτιά συνεπαρμένα δεν μπορούν να ακολουθήσουν τις γραμμές μιας μελωδίας. Η οποία έχει στόχο μεν, αλλά περνάει από μονοπάτια για λίγους. Πιθανόν ούτε το 5% (με μένα απ'έξω) να κατάλαβε τι παίχτηκε εκεί, μπροστά από την τεχνητή λιμνούλα. Τι πραγματικά ήθελαν να δώσουν τα παιδιά με τα βιολιά, τα κλαρίνα, τις τρομπέτες και τις μπουζουκομάνες. Ίσως υπάρχει μια αναδρομική δράση, ετεροχρονική, που να μπορέσει να μας ξυπνήσει μετά από μήνες. Να μας ξυπνήσει μες στο χειμώνα των χρόνων που μας πλησιάζουν, κι έτσι ιδρωμένοι κι αγχωμένοι, να αναλογιστούμε: "Ω ρε μεγάλε, τι ακούσαμε εκείνο το βράδυ!!!". Οι επιστήμονες το ονομάζουν καθυστερημένη κατάπληξη.

Εκεί βαράει ο Θανάσης. Όχι μόνο στους καθυστερημένους εμάς, αλλά στο χρόνο που δουλεύει ακόμα κι όταν έχει φύγει, έχει πετάξει.

Πάντα αυτιά ανοιχτά. Η σκέψη μπορεί αργότερα.....

Απολαμβάνουμε ηλιοβασιλέματα (ακόμα)

Ένα τέλειο απόγευμα !! Να βλέπεις έναν ήλιο κόντρα στον άλλο! Μόνο που ένας δεν έχει πιάσει ακόμα peak, φοράει προστατευτικά και κράνος. Το βλέμμα του όμως (αν το βλέπατε) τα λέει όλα....
Catch me, if you can!!!!

Η κυριαρχία των Τευτόνων 3 (Κάνω το Γερμανό!)

Η φράση "Κάνω το Γερμανό" μόνο τυχαία δεν είναι. Οι άνθρωποι την έλεγαν τη φράση αυτή, μετακατοχικώς, για να δηλώσουν την υποτιθέμενη αμέτοχη στάση, την "δεν ξέρω-δεν είδα" φάση, την αποστασιοποίηση στα μαυραγορίτικα αλισβερίσια, την απάθεια στα εγκλήματα των ντόπιων συνεργατών.
Περνούσαν μπρος από τα καρότσια με τους σκελετούς, τα παιδιά που νεκροζώντανα άπλωναν το χέρι, τις γυναίκες με τα ξεσκισμένα φορέματα μετά από την "επίσκεψη" στο λαδέμπορα και απλώς ....κοιτούσαν! Συνέχιζαν σαν να μη συνέβαινε τίποτε.
Μετά από χρόνια, πήγαινες τουρίστας στο Μόναχο, ρωτούσες "ρε παιδιά, πού βρίσκεται το στρατόπεδο Νταχάου;;" , σε κοιτούσαν με εκείνο το ίδιο άδειο βλέμμα, το αδιάφορα απαθητικό και έλεγαν: "Νταχάου;;; Ποιο Νταχάου;;;;!!!!". ΔΕΝ ήξεραν οι άνθρωποι!!! ΔΕΝ τους είχαν πει για τα ναζιστικά στρατόπεδα!! Αυτοί απλώς βρέθηκαν εκεί, πού να 'ξεραν!!
Τη σήμερον γίνεται ακριβώς το ίδιο. Διαβάστε (αν έχετε υπομονή) τις δηλώσεις του Σίμιτσεκ για τη σχέση ελλήνων πολιτικών με το payroll Siemens, των μεσαζόντων της Εταιρείας με τα υποβρύχια για τα γεύματα εργασίας με υπουργούς και υφυπουργούς, των χρηματιστών στη Φρανκφούρτη για το κραχ των δυο προηγούμενων εβδομάδων, των βουλευτών της CDU στο τεύχος 13-15/8/2011 της Süd-Zeit.
Είναι ακριβώς αυτή η ίδια στάση.
-Δε φταίμε εμείς!! Εμείς κάναμε τη δουλειά μας. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απλώς συμπτωματική. Μακριά από μας θεωρίες συνωμοσίας!

Είναι αλήθεια αποδοτική αυτή η στάση. Σε ελάχιστα χρόνια από το τέλος του Β'ΠΠ, μπόρεσαν και ξαναμπήκαν στο προσκήνιο, χωρίς ιδιαίτερα ενοχικά τραύματα, εκμεταλλευόμενοι το ψυχροπολιτικό παιχνίδι. Η ρουλέτα έπαιζε κόκκινο-μαύρο, αυτοί έπαιξαν και στα δύο! Με ένα τείχος και μια διαίρεση, βγήκαν λάδι, πήραν λεφτά εκατέρωθεν παραπετάσματος και αναπτύχθηκαν με απίστευτους ρυθμούς.
(Αυτό το διάστημα γίνεται πολύ έντονη κουβέντα για την πρόταση (των Σοσιαλιστών, αν δεν απατώμαι) επανοικοδόμησης του Τείχους, για ιστορικούς-λέει-λόγους. Η περιοχή της Βαυαρίας το πολεμά με "πολιτισμένο" φανατισμό αυτό το ενδεχόμενο. Ας περιμένουμε να δούμε!)
Έτσι και σήμερα. Παίζουν σε δύο, τι λέω;, σε ΟΛΑ τα ταμπλώ!!! Και Ευρωπαϊστές και Απομονωτιστές. Και με τους Ρώσους και (λιγότερο) με τους Αμερικανοεβραίους. Και υποστηρίζοντας το Νότο (όσο υπάρχουν εγγυήσεις και ομόλογα και κουνώντας απειλητικά τη γροθιά όταν πρέπει (!). Και ανατολικά (κινέζικα ή φιλάκια στον Πούτιν) και δυτικά (χαριεντισμοί με Σαρκοζί). Όσο πρέπει φιλικοί, όσο πρέπει διαλλακτικοί.
Οι Γερμανικές Βιομηχανίες, πολυεθνικής συμμετοχής, είτε μιλάμε για τις γνωστές (και μη εξαιρετέες) είτε για εκείνες που δεν απασχολούν ιδιαίτερα ελληνικά κανάλια, π.χ. τον απίστευτης διαμέτρου και βεληνεκούς Ενεργειακό κολοσσό (λέξη που ξεφτίζει στην Ελλάδα, αλλά κάπου αλλού σημαίνει ακόμα πολλά) E-on, διαθέτουν εκείνη την υπόγεια Δύναμη, ακριβώς όπως οι αντίστοιχες του Γ'Ράιχ, πριν ξεσπάσει ο Β'ΠΠ (Krupp, IG Farben etc). Συνομιλούν με τους πάντες, μεταφέρουν σε τρελά σημεία του κόσμου Κεφάλαια, συσσωρεύουν χρήμα (και Χρυσό, μην το ξεχνάμε αυτό αδέρφια!!). Οι μαριονέτες τους (Φράου Μέρκελ, Χερρ Σόϊμπλε και διάφοροι άλλοι Βεληγκέκηδες), ακριβώς όπως κι ο Χίτλερ, βγαίνουν με τη θρασυδειλία που τους δίνει το back-up τους και λεονταρίζουν. Απειλούν, φωνάζουν, πετούν βρισιές-λέει ο Χάρρυ Κλυν-με πολιτισμένο πάντα κι ευρωπαϊκό τρόπο. Ψιλο"κάνουν το Γερμανό", αλλά και θυμίζουν ότι δε χρωστούν σε κανέναν, ενώ τους χρωστούν όλοι. Κι εννούν το Γερμανικό Κράτος, όχι τις Βιομηχανίες, όχι τα τεράστια Τεχνολογικά, Ενεργειακά, Φαρμακευτικά, Οπλικά Καρτέλ. Δηλαδή πουλώντας αέρα εθνικό και ενωτικό για την Ε.Ε., υπονομεύουν την αλληλεγγύη, μαζεύουν το χρήμα κι ετοιμάζονται γαι τα .....ΠΑΝΤΑ!!!!!

Υπάρχει απόδειξη για όλα αυτά που λέω;;;;;;
ΟΧΙ Βέβαια!!!!! Εγώ; Πού ξέρω εγώ;;;
Απλώς Κάνω το Γερμανό.................

Es ist eine Situation, die große Sorgfalt erfordert. Halten Sie sich nicht mit den Händen fallen bis!
Es fällt mir schwer, aber Ich kann die Lösungen nicht finden.
Haben die deutschen und überleben!!!

Η κυριαρχία των Τευτόνων Νο 2 (Η Άνοδος του Δ' Ράιχ)

Βρετανικές εφημερίδες (ταμπλόιντ και μη) γράφουν σήμερα: (κλεμένο από το TVXS.gr)
«Η άνοδος του Δ’ Ράιχ: πώς η Γερμανία χρησιμοποιεί την χρηματοπιστωτική κρίση για να κατακτήσει την Ευρώπη» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της βρετανικής Daily Mail, ενώ οι Times υποστηρίζουν ότι προϋπόθεση για τη διάσωση της ευρωζώνης είναι η έξοδος της Γερμανίας από το ευρώ. Οι Financial Times, πάλι, μετά και την προχθεσινή πρωτοβουλία Μέρκελ – Σαρκοζί, γράφoυν πως η Γερμανία εδραιώνει διαρκώς τη θέση της στην Ευρώπη, την ώρα που η Γαλλία ευθυγραμμίζεται με αυτήν.

Εδώ και αρκετά χρόνια, αυτές τις σκέψεις τις κάνει ένα μεγάλο ποσοστό Ευρωπαίων πολιτών. Οι Έλληνες ως πιο χρυσόψαρα και έχοντας "παραδοσιακά" (;;!!) καλές σχέσεις με τους Germani, είναι λιγότεροι αιχμηροί στα σχόλιά τους. Υπ'όψη ότι ιστορικά η λέξη germani στα λατινικά σημαίνει "γείτονες" ή "αδέρφια". Οι Ρωμαίοι δηλαδή, καλοπιάνουν τα βαρβαρικά φύλα που πέρασαν το Ρήνο κι έφτασαν στα σύνορά τους, ονομάζοντάς τους αδερφούς γείτονες, και πληρώνοντάς τους αδρά, ώστε να μην δέχονται επιθέσεις. Το ίδιο κληροδοτήθηκε και στους Βυζαντινούς. Πολιτική κατευνασμού, διαχρονικά!
Μεσολάβησε εν τω μεταξύ και η Κατοχή, το μεταπολεμικό κύμα μετανάστευσης, η περιβόητη υπογραφή της σύμβασης από τον Καραμανλή για τους Gastarbeiter, η επιστροφή των μεταναστών, που ειρωνικά τους αποκαλούσαμε Λαζογερμανούς, και η τεράστια συμμετοχή της Γερμανικής Βιομηχανίας στην "ανάπτυξη;;;" της Ελλάδας στις δεκαετίες '80 και '90.
Σήμερα που μάθαμε (ή δε μάθαμε ποτέ) πού πήγαιναν τα λεφτά της Siemens, της Deutche Telekom, των γερμανικών υποβρυχίων, σήμερα που καταλάβαμε (ή δεν καταλάβαμε ακόμα) τι σόι υλικό μας πουλούσαν, διάτρητο C4I, υποβρύχια που γέρνουν, τηλεφωνικές γραμμές που παρακολουθούνται (μας είπε κανείς ότι ελεγχθηκαν και οι κρατικές γραμμές, εκτός από τη Vodafone),
ποιος κατηγορεί εκείνον που θα βρίσει τους εγχώριους (κυρίως) Εφιάλτες, αλλά και τον Αποικιοκράτη Ευρωπαίο, που σου πουλάει χάντρες (καλά, ας μην τα παραλέμε, 80 δις δεν είναι και απλές χάντρες) και σου παίρνει κυριαρχικό δικαίωμα.
Οι Γερμανοί όμως δεν είναι μια απλή υπόθεση. Όπως και στο προηγούμενο παραμύθι http://oudenoida.blogspot.com/2011/08/1.html, οι χώρες, ανάμεσά τους και η überalles Deutchland, είναι απλά εργαλεία στα χέρια των τραστ, των καρτέλ, των διεθνών οικονομικών consortium, όπως θέλετε πείτε τα. Είναι πραγματικά αστείο, θανατερά αστείο, στον 21ο αιώνα, τον αιώνα μετά τον εικοστό, που είδαμε πώς "χρησιμοποιήθηκαν" οι εθνικές διαφορές προς όφελος των οπλοβιομηχάνων ή των κατασκευαστών υποδομών, είναι τραγικά αστείο να μιλάμε ακόμα για το Κράτος (τη Δύναμη δηλαδή) των Κρατών, είτε εθνικών είτε των λεγόμενων ομοσπονδιακών, π.χ. στην Ε.Ε.
Οι Τεύτονες, οι Γερμανοί, αυτή τη στιγμή εκφράζουν το άρμα της ανάπτυξης στην Ευρώπη. Ποια είναι αυτή η ανάπτυξη, θα σας το πω σε άλλη ανάρτηση, από ένα ταξίδι που έκανα στο Βερολίνο.
Το γεγονός ότι φοβούνται τη Γερμανία, άνθρωποι διαφορετικού υπόβαθρου, από διάφορες θέσεις, σε διάφορα σημεία του κόσμου (πλην Κίνας-Ρωσίας), από τους ανυπεράσπιστους πολίτες-φορολογούμενους έως τις εθνικές κυβερνήσεις και τα μεγάλα funds. Οι διαβόητοι χρηματοοικονομικοί αναλυτές, για τους οποίους όλοι είμαστε νούμερα, τα πάντα είναι νούμερα, νίπτουν τας χείρας των και προβλέπουν σαν Κασσάνδρες επιστροφή της Ύφεσης, ελάττωση της κατανάλωσης, πτώση των Χρηματιστηρίων. Αυτό που πιθανόν να εννοούν είναι ότι εάν δεν μπορέσει το διεθνές τραστ να καταβάλλει λαούς και κοινωνίες, μέσω των πολιτικών τους υποχειρίων, τότε η μόνη λύση είναι ένας ακόμα πόλεμος.
Η προϋπόθεση για μια Ένωση είναι πάντα η Αλληλεγγύη. Στη δική μας πολύπαθη ήπειρο, όχι μόνο αλληλεγγύη δεν υπάρχει, άλλά παραμένει χώρος πειραματισμών και μάλιστα από άπειρα (ή σικέ) εργαστήρια. Το νέο κοινωνικό συμβόλαιο (άλλη ανάρτηση αυτή) πρέπει να το "φάνε" οι λαοί, θέλοντας και μη, πεινάνε δεν πεινάνε. Η πίεση μέσω της Οικονομίας, μέσω της ύφεσης, του Πληθωρισμού, της Ανεργίας, μέσω του υπερχρεωμένου νοικοκυριού, του δανεισμένου σπιτιού κι αυτοκινήτου, χτυπάει στο μεδούλι τον υπερκαταναλωτικό άνθρωπο της ψευδο-ευμάρειας. Η υγιής αντίδραση ίσως θα μπορούσε να προέλθει από την αυτοσυντήρηση, την αυτάρκεια και τον επαναπροσδιορισμό των αναγκών μας. Αντίθετα, οι περισσότεροι από μας, Έλληνες, Βαλκάνιοι, Ευρωπαίοι, και λοιποί Παγκόσμιοι, θα συγκρουστούν για κεκτημένα δεκαετιών, που δε δικαιούνται, για μονομερή και ευνοϊκή αντιμετώπιση, που δεν την άξιζαν, για να υπερασπιστούν αυτά που δεν τους ανήκαν εξαρχής. Οι κολοσσοί κεφαλαιοκράτες δεν έχουν παρά μια επιλογή. ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ άνευ όρων. Αν μπορεί αυτή η καταστολή να γίνει στα πλαίσια μιας Δημοκρατίας (τι κοροϊδία!!), με αστυνομίες, χημικά, ξύλο, ή και ήπιους φόνους (βλ. Λονδίνο, Αθήνα), καλώς. Αλλιώς, οι προβοκάτορες καραδοκούν. Λίγο θέλει ο κάθε ανεγκέφαλος να σπάσει έναν ραδιοσταθμό στη Φλώρινα, να ανάψει μια εστία στην Αλβανο-σκοπιανο-κοσοβαρο-σερβο-ελληνικό-τουρκική πυριτιδαποθήκη, με άμεση ρωσο-αμερικανο-γερμανική απάντηση. Και μετά τι ωραία, πέφτει το βιοτικό επίπεδο, με συσσίτια και κονσέρβες, τι ωραία μηδενίζονται δαπάνες παιδείας-υγείας, τι ωραία ξαναπλουτίζουν οι Βιομηχανίες Όπλων, για να αλληλοεξοντωνόμαστε με σπόνσορα, τι ωραία δεν αντιδράει κανείς (ειδικά αν παίρνει και την κάνναβή του), δε μιλάει κανείς. Το μίσος, εθνικό-θρησκευτικό-ταξικό, μπορεί να κάνει τη δουλειά, όταν οι διάλογοι (σαν αυτόν Μέρκελ-Σαρκοζί) γίνονται για τα μάτια των λαών. Η ουσία παραμένει ότι οι μαριονέτες-πολιτικοί, είτε λέγονται Στάλιν-Χίτλερ, είτε λέγονται Μπους-Ομπάμα, είτε Πούτιν-Μέρκελ, οδηγίες παίρνουν, οδηγίες εκτελούν. Αν οι λαοί υποκύψουν με τη θέλησή τους, τόσο το καλύτερο. Αν η κυριαρχία τους γίνεται με δημοψήφισμα ή εκλογές, εν τάξει. Αλλιώς, .....ξέρετε!! Το έχετε ξαναδεί  το έργο!

Έπεσε στα χέρια ένα ιστορικό βιβλίο με ντοκουμέντα της Κατοχής, που από τη μία δείχνει τη στάση των Γερμανών στο "καλόπιασμα" των Ελλήνων, αλλά και την άποψη ενός πνευματικού ανθρώπου, ως προς τις πρώτες εντυπώσεις.
Έγραφαν σε φεϊγ-βολάν, που έριχναν πριν μπουν τα άρματα στην Αθήνα:
"Έλληνες, ημείς οι γερμανικοί στρατιώται ερχόμεθα όχι ως εχθροί Σας. Κανένας άλλος λαός δεν αγαπά και δεν θαυμάζει τόσο την μεγάλην Ιστορίαν Σας και τον Πολιτισμόν Σας, όσον ο γερμανικός. Ημείς τιμώμεν και σεβόμεθα τον ηρωισμόν Σας. Αι συμπάθειαι μας προς Σας είναι πάντα αι ίδιαι ως τότε, ότε προ πλέον από 100 χρόνων γερμανικά τάγματα εις την σειρά των αγωνιστών της Ελευθερίας Σας επολέμησαν και ένας γερμανικός βασιλόπαις, ο υπό Σας εκληχθείς νέος βασιλεύς των Ελλήνων Όθων, ίδρυσεν την κρατικήν βάσιν της ελευθερωθείσης χώρας Σας.
Όχι ως εχθροί ερχόμεθα ημείς, Έλληνες, αλλά δια να κατανικώμεν την Αγγλίαν, η οποίαν Σας παρεκίνησεν εις αυτόν τον παράλογον πόλεμον κατά ημών, αναγκάζοντάς Σας να παραχωρήσετε εις αυτήν στρατιωτικά στηρίγματα.
Όταν η δύναμις της Αγγλίας θα είναι αφανισμένη, τότε και Σεις θα είσθε ένας ελεύθερος, ευτυχής λαός εις μιαν ελευθέραν, ευτυχή Ευρώπη".


Κι από την άλλη πλευρά, γράφει ο λογοτέχνης Γεώργιος Θεοτοκάς στο ημερολόγιό του:
"Ο ερχομός των Γερμανών.-πρώτη αντίδραση του πληθυσμού η περιέργεια. Αμέσως ύστερα η απογοήτευση. Τους περίμενε πολύ πιο σπουδαίους και στην εμφάνιση και στην οργάνωση. Αγάπη για τους Γερμανούς δεν υπήρχε ποτέ στην Ελλάδα, υπήρχε όμως ανέκαθεν ένας θολός θαυμασμός από μακριά (για τη δύναμή τους, το σύστημά τους, τη σοβαρότητά τους). Η επαφή μαζί τους κλόνισε αυτόν το θαυμασμό. Η απογοήτευση κορυφώθηκε όταν άρχισαν να φέρουνται άσκημα, να πατούν τα σπίτια, να αρπάζουν τα πάντα. Ο πληθυσμός σχημάτισε την εντύπωση πως κάνουν πόλεμο για να φάνε ό,τι βρίσκουν στις κατακτημένες χώρες, πως δε σκοτίζουνται για άλλο τίποτα στον κόσμο. Άρχισε τότε να τους κοιτάζει σαν κατώτερούς του"

Η μεν πρώτη γραφή τονίζει τη διαχρονική κυριαρχία των Τευτόνων επί των Ελλήνων, κυριαρχία η οποία συνεχίζεται έως και σήμερα, με την οικονομική της μορφή, αλλά και που εκδηλώνεται και μ'έναν ψευδεπίγραφο δήθεν θαυμασμό για το αρχαίο παρελθόν. Και πάνω απ΄όλα, η υπενθύμιση: "Πρόσεχε με ποιους κάνεις συμμαχίες!! Τι τους θέλεις τους Άγγλους;;; Είδες καλό από δαύτους;;"
Ο δε Θεοτοκάς περιγράφει ωραία εκείνον "το θολό θαυμασμό από μακριά για τη σοβαρότητά τους, τη δύναμη και το σύστημά τους". Μας αρέσει σα σύστημα, αρκεί να μην το τρώμε στη μάπα ή στις τσέπες μας. Ωραίοι οι Γερμανοί......από μακριά!

Έλα όμως που αυτοί θέλουν πιο στενές επαφές! Θέλουν να απεμπολήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, να τα πάρουν αυτοί, να τα κάνουν συμβόλαια και συμφωνίες, παλιόχαρτα δηλαδή, να αρχίσουν να ξεριζώνουν υπεδάφη, να χτίζουν τις παραλίες, φτιάχνοντας resort, να αρμέγουν το Αιγαίο, να συλλέγουν την ηλιακή ενέργεια, να μας ....κυριαρχήσουν γενικώς! Και σαν αντάλλαγμα, εμείς θα εξακολουθούμε να δίνουμε τους τεράστιους μισθούς σε όλα τα κοπρόσκυλα του Δημοσίου, θα συνταξιοδοτούμε όλους τους χαραμοφάηδες, που δουλεύοντας (δεν παίρνω και όρκο!) 15 χρόνια, παίρνουν σύνταξη, όσα ΔΕΝ παίρνω εγώ δουλεύοντας 2-3 μήνες. Θα πληρώνουμε τους κηφήνες βουλευτές, που τα Ελεγκτικά Συμβούλια τους δικαιώνουν δίνοντάς τους αναδρομικά αυτά που δεν πρόλαβαν να φάνε γιατί τους μαύρισε ο κόσμος. Σε αντάλλαγμα επίσης, θα κοιτάμε τους ανίκανους δασκάλους να μη μαθαίνουν τίποτα στα παιδιά μας, στους πνευματικά ανάπηρους γιατρούς να κλέβουν τα φακελάκια μέσα από τις τσέπες των ασθενών, τους αρχιμαφιόζους των συνδικαλιστικών συντεχνιών, να κάνουν τζάμπα διακοπές με λεφτά του Δημοσίου, τους μεγαλοιδιοκτήτες ακινήτων να μη χρειάζεται να δηλώσουν πόθεν έσχες, μην ταράξουμε τα νερά της μαυραγορίτικης αγοράς ακινήτων, να ταϊζουμε υπαλλήλους Υπουργείων για να κάνουν καλύτερα τη δουλειά τους, τη συγκάλυψη δηλαδή όλων των σκανδάλων.
Μα είναι να μην παίρνεις κάνναβη;;; Κάτι ήξερε και ο Γιωργάκης!!!!

Η κυριαρχία ενός έναντι άλλου έρχεται με αμφίπλευρη δράση. Ο ένας εφορμά, ο άλλος παραδίνεται. Ο ένας αγοράζει, ο άλλος πουλάει. Ο ένας θα αρπάξει, ο άλλος θα καθήσει αναντίδραστος.
Οι Τεύτονες, οι Γερμανοί, οι δανειστές, δεν έχουν ψυχή, δεν έχουν σκέψη, βούληση, αισθήματα. Είναι σκληροτράχηλα εργαλεία, είναι πριόνια, τρυπάνια, Black and Decker, Bosch, τρυπάνε, κόβουν, εξαφανίζουν κάθετι που δεν έχει αντίσταση. Σίγουρα άμα βρουν ατσάλινο τοίχο, θα αλλάξουν κεφαλή, θα παιδευτούν λιγάκι μέχρι να τα καταφέρουν. Σκέψου τι πάρτυ κάνουν, άμα βρουν ένα νοβοπάν ή ακόμα πιο ελληνικά, ένα χάρτινο παραπέτασμα.

Εγώ δεν μπορώ να ξέρω αν θα έρθει όντως το Δ' Ράιχ, υποπτεύομαι όμως πως δε θα είναι εύκολη η αντίσταση στην άνοδο του, όσο και στη μη συμμόρφωσή του. Επομένως ξαναγυρίζουμε στα παλιά διλήμματα, ή καταδότης ή νεκρός, ή γερμανοτσολιάς ή κομμουνιστής, ή νομοταγής στην Ευρωζώνη ή επιστροφή στην Παναφρικανική Ένωση, ή με αυτούς ή με κανέναν.

Το ευρωομόλογο, τα πακέτα στήριξης, τα πλεονάσματα στα ισοζύγια πληρωμών είναι παρα πολύ ωραίες μεταξωτές κορδέλες για να κρύψουν τα πραγματικά πλάνα των Αφεντικών. Η ιδέα είναι απλή: "Εγώ πληρώνω, εγώ πηδάω!".
Οι Τεύτονες είναι απλώς το μέσο. Το μήνυμα είναι που φοβάμαι!

Η συμφωνική μουσική του 20ου

Γραμμένο το ’78, εκδόθηκε στην Ελλάδα το ’93. Το αγόρασα, ωθούμενος από την περιέργεια «τι διάολο είναι αυτή η μοντέρνα μουσική». Μιλάει βέβαια για την ορχηστρική μουσική του 20ού αιώνα, από τον Debussy, τον οποίο ορίζει ως αφετηρία έως και τον Boulez. Ενδιάμεσοι μύριοι όσοι, ο Βέμπερν και ο Στραβίνσκι, ο Χίντεμιτ και ο Σατί, Σένμπεργκ, Ξενάκης και Στοκχάουζεν. Θυμίζω ότι έχω ξαναμιλήσει για την Ορχήστρα, μέχρι και το Στραβίνσκυ. Στο βιβλίο αυτό το πιάνει το νήμα από αυτό που ονομάζει Ύστερο Ρομαντισμό, το πνευματικό  υπόβαθρο του οποίου στηρίζεται στην αφηγηματική μορφή, στην περιγραφική φυσικών περιβαλλοντικών μεγεθών (άκου το La mer), χωρίς ιδιαίτερη συνάφεια με τις παραδοσιακές συμφωνικές φόρμες.  Ο Μάλερ, ο Σιμπέλιους, ο Έλγκαρ, ο Μπουζόνι, αλλά και ο Σαίνμπεργκ, που μετά το "Πελλέaς και Μελλισάνθη", σκάρωσε τη Verklärte Nacht, το 1899, με μια ασυνήθιστη ενορχήστρωση για σεξτέτο εγχόρδων.
Όλα έδειχναν προς μια καινούρια ζύμωση μουσικών στοιχείων, με την έλευση του νέου αιώνα. Η νέα αυτή αρμονία, στο σειραϊσμό βρήκε την καλύτερη εφαρμογή του. Το βιβλίο βέβαια εξηγεί πώς αυτό το εγχείρημα της ατονικότητας δεν προέκυψε από ενθουσιασμό, όπως έγινε αργότερα με τις νέες τεχνολογίες, αλλά κυρίως ως αναπόφευκτη συνέπεια και με τη δυσκολία της απώλειας του μέχρι πρότινος βασικού πλαισίου στήριξης της Ευρωπαϊκής Μουσικής. Οι καινοτόμοι σπάνια όμως διάγουν εύκολη πορεία, π.χ. στου Στραβίνσκυ τις παραστάσεις, λόγω της ζημιάς που προκάλεσαν τα σκανδαλιστικά μπαλέτα, γινόταν του Κουτρούλη ο γάμος. Πάντα πρέπει να περάσουν χρόνια για να αντιληφθούν τα μεγέθη και τις επιδράσεις μιας τέτοιας μετάλλαξης.

Για να μετριαστούν ίσως οι κατά τόπους αντιδράσεις, "έπρεπε" να συγχωνευτούν και εθνικά/τοπικά στοιχεία. Ο τόπος λοιπόν ως λίκνο ιδιοφυίας. Τα μεγαλύτερα και πρωτοπόρα βήματα στη μουσική πριν τον Α'ΠΠ έγιναν σε δύο μέρη: Παρίσι και Βιέννη. Όλο η αφρόκρεμα εκεί έδινε διαπιστευτήρια. Και μετά ξεχύνονταν στα μέρη τους, με ενσωμάτωση εγχώριων ιδιωμάτων. Ίσως πρώτος ο Ντβόρζακ (ακούστε τη Συμφωνία του Νέου Κόσμου ή το αγαπημένο μου κονσέρτο Op.53 ) ο Γιάνατσεκ στην Τσεχοσλοβακία, ο Μανουέλ ντε Φάλια στην Ισπανία, ---Για το Σκαλκώτα έχω ξαναπεί, αλλά ότι και να λέμε, ήταν τεράστιος και αναξιοποίητος στην κουφή Ελλάδα του Μεσοπολέμου--ο Μέγας Μπάρτοκ στην Ουγγαρία, με τη μουσική των αγροτών. (Ο φίλος μου Χάρης μου σύστηνε το 1991, το περίφημο Concerto for Orchestra, Sz 116. Ακούστε το δεύτερο μέρος Giuoco delle coppie. Allegretto scherzando και θα δείτε εάν αντέχουν τα τζιέρια σας την πρωτοπορία σε αυτά τα ακούσματα. Έχει ένα πέρασμα στο 3'16'' με χάλκινα, ανατριχίλα κεντροευρωπαϊκή). Ο Άϊβς ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση εκτός Ευρώπης συνθέτη, θεωρώντας ότι η μουσική ευνουχιζόταν για να ικανοποιεί τα ακροατήρια, κυρίως τα αμαθή. Κατά αυτόν έπρεπε να υπάρχουν σύνθετοι ρυθμοί, πολύπλοκες εξυφάνσεις και διάφωνες συγχορδίες. Το 1918 σταμάτησε να συνθέτει. (Τρία τοπία στη Νέα Αγγλία)

Προ A' παγκοσμίου εμφανίστηκε και η ομάδα των 6, με πρότυπο το Σατί του 19ου και τις Gymnopedie του, αλλά ταυτόχρονα απορρίπτοντας το Ντεμπυσί. Ήθελαν τη μουσική πιο ψυχρή, πιο ορθολογιστική. Δεν κράτησαν πολλά χρόνια.

Μετά νεοκλασικισμός (ακούστε τη φούγκα του Μπρίτεν στον Οδηγό για νέους και πάθετε πλάκα!!!), επίγονοι του Σαίνμπεργκ, ο Μπεργκ, ο Βέμπερν, μεταπολεμικά, επιρροές από Ανατοή και Ινδία, (Τουρανγκαλίλα του Μεσσιάν, με γκλόκενσπιελ, βιμπράφωνο και τσελέστα, Υπ'όψιν ότι ο τύπος έχει γράψει τον Κατάλογο των πουλιών το '56, εμπνευσμένος από την ηχητική καταγραφή πουλιών στο φυσικό τους περιβάλλον). Και μετά ακόμα πιο ακραίοι τύποι: Ο Μπουλέζ, ο Κέιτζ (το κομμάτι του 4'33'' δεν περιλαμβάνει κανέναν ήχο από πρόθεση, είναι 4μισι λεπτά σιωπής), o Ξενάκης, το τυχαίο στη μουσική, η ηλεκτρονικοποίησή της, ο Στοκχάουζεν (Aus den sieben Tagen, εμπνευσμένο από το Μάη του '68, αλλόκοτοι ήχοι!). Εεε μετά ξέφυγε το πράγμα, μουρλάθηκαν όλοι!!! Η κοινωνία με τη σχιζοφρένειά της τραβούσε τους μουσικούς σε όλο πιο θεότρελες επιλογές. Δεν ήταν πια αυτοί οι πρωτοπόροι, απλά έτρεχαν πίσω από μια εμμονή....

Σίγουρα είναι προσωπική μου γνώμη, αλλά δικό μου δεν είναι το ιστολόγιο, λογαριασμό θα δώσω;;;

 

Η Μουσική είναι ότι πιο κοντινό στο Θεό έχω ζήσει. Αυτή με καλλιεργεί, με στηρίζει, με ξυπνάει, με ανυψώνει. Οι άπειρες μορφές της και η συνεχής της εξέλιξη αποδεικνύουν ότι τίποτα δεν μπορεί να μείνει στάσιμο, τα πάντα ρει. Όποιος δεν το κατανοεί, απλά σπάει σαν καλάμι άκαμπτο.

Ακούστε κι ότι καταλάβετε, καταλάβατε!! Νοιώστε παράλληλα ή σκεφτείτε κιόλας. Η επίδραση σε σας!!