Τα παιδία ...ψάχνει να παίξει

Σκηνή σε δυτικό προάστειο μιας πόλης :

Έξω από ένα δημοτικό σχολείο, Σάββατο πρωϊ, καλός καιρός, ντάλα ήλιος. Τρεις παρέες, μία με τέσσερις 8χρονους, μία με 2 αδέρφια, και τρεις 12 χρονοι, κοιτάζουν έναν τοίχο περίπου 2-2,5 μέτρα και πάνω από κει σιδεριές, κάγκελα, άλλο 1,5 μέτρο. Κοιτάζουν, κοιτάζονται, ποιος θα τολμήσει να ανέβει πρώτος. Μέσα από τα κάγκελα, οι πιτσιρικάδες βλέπουν γηπεδάκι, τέρματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ, ολοκαίνουργια όλα, με άπλετο χώρο. Ξερογλείφονται, κοιτούν, ξανακοιτούν, δεν το βάζουν και κάτω. Προσπαθεί ο ένας από τους μεγάλους, πέφτει. Βλέπουν οι υπόλοιποι, διστάζουν. Ξαναπροσπαθεί ένας μικρός, γλυστράει, τον κρατάν οι άλλοι, κουράζεται, τα παρατάει. Τα δύο αδέλφια λένε, "πάμε από γύρω μπας και βρούμε να μπούμε από αλλού". Κάνουν τη γύρα, τίποτα. Ξαναδοκιμάζουν, φτάνουν μέχρι τα κάγκελα, αλλά μετά πάλι δεν αντέχουν να κρατηθούν, ξαναπέφτουν. Η απογοήτευση αρχίζει να επικρατεί, σιγά σιγά τα παρατούν, ξανακοιτάζουν το γήπεδο, τα τέρματα, με μια πίκρα, μια αμηχανία, "Άντε πάμε να φύγουμε, μήπως βρούμε κανένα άλλο μέρος. Εξάλλου έχω και το play station σπίτι, πάμε εκεί μετά" λέει ο ένας 12χρονος.
Ένας μανάβης που τους βλέπει, με κατανόηση, φωνάζει: "Να σας δώσω έναν κόφτη να σπάσετε την κλειδαριά, αλλά θα πείτε ότι εσείς το κάνατε, μόνοι σας;;;" Οι 12χρονοι γέλασαν, οι μικρότεροι είχαν ήδη αρχίσει να αποχωρούν....

Χώρα που δε νοιάζεται για τα παιδιά της,
θα νοιαστεί για σένα και για μένα;;;;;;;
Τρελός είσαι;;;;;;;;

Η ώρα άλλαξε......Εμείς;;;;;;;;

Τα πουστριλίκια που κάνει ο άνθρωπος με το χρόνο είναι πραγματικά αστεία.
Μια ώρα μπρος, μια πίσω, τάχαμ ηλιοστάσιο και αηδίες. Ο χρόνος αλλάζει διαρκώς-χωρίς να αλλάζει !! - (άσε που δεν υπάρχει πραγματικά, αλλά τέλος πάντων κατά σύμβαση για να μπορέσουμε να κινηθούμε στη ζωή μας, κάτι σαν τον Ιησού ένα πράγμα. Κάτι πρέπει να βάλεις σαν όριο, σαν μπούσουλα). Ο αέναος χρόνος είναι και αμείλικτος, δεν επιτρέπει στασιμότητες. Όπως η φύση αλλάζει και είναι απρόβλεπτη, έτσι και εμείς πρέπει να αλλάζουμε. Επίσης όπως και ο χρόνος, έτσι και η Φύση δεν έχει ηθική. Είναι άγρια, αμείλικτα που είπα και πριν, χωρίς να σέβονται κανόνες δεοντολογίας. Ο άνθρωπος παλεύει για τη σταθερότητα, τη σταθερότητα της κατάστασής του, τη σταθερότητα της Ευρωζώνης, τη σταθερότητα των πολιτευμάτων, γενικά όλοι επιδιώκουν τη σταθερότητα. Στη δική μου δουλειά, ρωτάνε πώς πηγαίνει: Η επιθυμητή απάντηση είναι :" Σταθερά!!!" Σταθερά τι;;; Σταθερά χάλια;; Σταθερά καλά;;;. Μικρή σημασία έχει. ΣΤΑΘΕΡΑ! Τέλος.
Έλα μου ντε όμως που ο χρόνος δεν έχει σταθερές, εξ ου και τα nanoseconds που χάνονται με τη ροή και άρα κάθε μέρα, κάθε χρόνος, κάθε αιώνας ποτέ δεν είναι ίδιος με τον άλλον, ή τουλάχιστον με τον τρόπο που μετράμε. Μέτρηση! Άλλη βλακεία κι αυτή. Μετράμε το χρόνο!!! Μη μας φύγει κάπου και ποιος ξέρει τι θα γίνει. Ο Τσάκωνας στην καταπληκτική ταινία "Μάθε παιδί μου γράμματ", που σημειωτέον ο δάσκαλος εκείνα τα χρόνια της τηλεόρασης, μας απαγόρευε να τη δούμε, έλεγε λοιπόν, ξύνοντας την καράφλα του: "6 χρόνια στο δημοτικό, 6 χρόνια στο Γυμνάσιο, 6 χρόνια στο Πανεπιστήμιο, 6 χρόνια στο μεταπτυχιακό. Και 6 χρόνια μέχρι να πάω σχολείο=30. Εγώ είμαι 36. Πού πήγαν 6 χρόνια;;;;;;;;;;"

Ο χρόνος μας, κύριε, αλλάζει-δεν αλλάζει, ένα και το αυτό. Το παν είναι να αντιληφθούμε εμείς τις αλλαγές και να αλλάξουμε από μέσα προς τα όξω. Η κατάσταση είναι σταθερά κρίσιμη, Σταθερά τα spreads, σταθερή και η οικονομία, σταθερά βυθιζόμαστε, αλλά με αργόόόόόό και σταθερό τρόπο θα κυβερνήσουμε αυτόν τον τόπο. Σταθερά Γιωργάκη μου, επειδή σε φώναζαν παλιά Γιωργάκη άλλαξέ τα όλα, όχι βρε κεφάλα, δεν ενννοούσαμε αλλαγή-αλλαγή, να έτσι μια σταθερή αλλαγή, να μην αποσταθεροποιήσουμε το βαθύ Κράτος των Επιχειρηματιών, των Μεγαλοεργολάβων. Ίσα ίσα να φυτοζωούμε, σαν εκείνα τα κακόμοιρα ανθρωπάκια στις Εντατικές του Κόσμου, ούτε ζουν ούτε πεθαίνουν, παραμένουν όμως σε σταθερή κατάσταση. Γιατί να αλλάξουν;;;

ΚΥΡ (Αθάνατε Έλληνα)

Αντιγράφω......... (σε προσθήκη της προηγούμενης ανάρτησης)

Να φύγουμε (ή να μας φύγουν);;;;;

Φορολόγηση ακινήτων και Πάρε κόσμε (ξένε)

Όποιος μπορέσει και καταλάβει τι θα γίνει με τη φορολόγηση της ακίνητης περιουσίας, να μου τρυπήσει τη μύτη. Ουρλιάζουν στα κανάλια, παρλάρουν τα παπαγαλάκια, παραπλανούν οι δημοσιογράφοι, οι διάφοροι κομματάρχες, οι εκπρόσωποι διαφόρων συλλόγων ιδιοκτητών κτλ κλτ. Άκρη δεν πολυβγαίνει. Το συμπέρασμα που εύκολα μπορεί να εξαχθεί είναι περίπου το εξής: Η νέα φορολόγηση των ακίνητων ισοπεδώνει αυτόν που διαθέτει πολλαπλά οικόπεδα και ακίνητα, από τα οποία έχει λάβει τεράστια ποσά, είτε από πώληση είτε από μίσθωση και αυτόν που κληρονόμησε ή του μεταφέρθηκε ένα ακίνητο, μικρό ή μεγαλύτερο, από το οποίο όμως δε λαμβάνει παντελώς κανένα οικονομικό όφελος, τρέχον ή παλαιότερο (η λεγόμενη ιδιοκατοίκηση).

Φυσικά το κράτος μπορεί με βάση ένα σωστά οργανωμένο Υποθηκοφυλάκειο να γνωρίζει ποιοι τίτλοι ανήκουν και σε ποιους και πόσοι εισπράττουν από αυτούς τους τίτλους. Αλλά τι το νοιάζει;; Η έννοια της άδικης και αντικοινωνικής φορολόγησης εκεί ακριβώς εμπίμπτει. ΔΕ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΑΠΟ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΩ, ΕΓΩ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ ΛΕΦΤΑ ΤΩΡΑ.

Η ιστορία όμως αυτή έχει μια παρα πολύ σημαντική προέκταση, κατά τη γνώμη μου. Όταν θα έρθουν τα χαράτσια για τους κατόχους των ακινήτων, με ποσά που ούτε τα έχουν δει ή φανταστεί ποτέ, θα αναγκαστούν να εκποιούν, να πωλούν όσο-όσο, να εκχωρούν. Το κράτος θα πλειστηριάζει τις περιουσίες και τα οικόπεδα. Και ποιοι θα αγοράζουν;; Φυσικά αυτοί που ήδη έχουν το οικονομικό μέγεθος, όλοι οι μεγαλοϊδιοκτήτες που ναι μεν φορολογούνταν αλλά όχι αναλογικά. Κι έτσι οι τρόπον τινά τσιφλικάδες (αφού συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται τα ακίνητα) θα γίνουν δυνατότεροι και ισχυρότεροι γαιοκτήμονες. Οι οποίοι προφανώς μπορεί να μην είναι γηγενείς, ιθαγενείς κτλ. Πολύ πιθανόν να ανήκουν νε ξένους ομίλους και να συνεχιστεί αυτό που ήδη έχει ξεκινήσει εδώ και μια δεκαετία, η εκποίηση (ξεπούλημα κοινώς) της Ελληνικής γης στο ξένο (μαύρο κι αφορολόγητο) χρήμα.
Θα αγοραστεί η Χαλκιδική από το ρωσικό (φυσικο-αέριο)χρήμα, μέσω Βουλγάρων μεσαζόντων,
θα αγοραστούν νησιωτικές εκτάσεις από Τουρκικές πολυεθνικές τουριστικής κατεύθυνσης, μέσω Γερμανών τάχα ιδιωτών (έχουν γίνει εκατοντάδες τέτοιες μετακινήσεις ακινήτων-Κρήτη, Κως- και τα κανάλια μιλάνε για Γερμανούς, ενώ πρόκειται για γερμανούς υπηκόους τουρκικής καταγωγής)
Θα αγοραστούν ορεινά οικόπεδα στην Πίνδο και στα έρημα χωριά της από αλβανο-ναρκεμπορο-Soro-κατευθυνόμενους μεσίτες
και πολλά πολλά ακόμα.

Μετά από καμμιά δεκαετία, δε θα χρειάζεται να μιλάμε για τον κίνδυνο των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων. Η Ελλάδα θα ανήκει στους ξένους (θαρρείς σήμερα είναι διαφορετικά).
Όταν πριν χρόνια η Οθωμανική αυτοκρατορία βρισκόταν υπό διάλυση, οι Έλληνες κοτζαμπάσηδες-γαιοκτήμονες αντιδρούσαν στην Επανάσταση (μέρες που είναι!) λέγοντας ότι: "Δε χρειάζεται να πολεμήσεις τον Τούρκο, αφού μπορείς να τον αγοράσεις" Εννοώντας ότι ΑΥΤΟΙ θα μπορούσαν με την οικονομική τους δύναμη να αναλάβουν τα εδάφη, τις εκτάσεις που θα ανγκαστούν να πουλήσουν οι Τούρκοι μπέηδες, εφόσον δε συντηρούνταν από το Σουλτάνο και έτσι να ανακτήσουν την Ελλάδα, αλλά όχι ως Επαναστατών λαός και όχλος, αλλά ως Γαιοκρατούσα Ολιγαρχία, που θα επιβάλλει τις αρχές της διατηρώντας στο έπακρο τη Φεουδαρχία.
Δυστυχώς (για αυτούς) δεν τους "έκατσε" έτσι .........

Ως γνωστόν η Ιστορία (μεγάλη Πουτ.....α!) ανακυκλώνεται και επιστρέφει δριμύτερη, εκδικώντας αυτούς που την ειρωνεύτηκαν. Σήμερα, είμαστε εμείς οι έλληνες που θα αλωθούμε από την οικονομία, που θα εξαγοραστούμε, πιθανώς (επαναλαμβάνω πιθανώς) χωρίς να χυθεί στάλα αίματος, που θα χάσουμε την ιδιοκτησία, την κτήση δηλαδή των εδαφών που μας δόθηκαν ή που μας ανήκαν ή που παλέψαμε γι'αυτά. Σήμερα, εμείς οι Έλληνες δε δικαιούμαστε πλέον την ίδια μας τη Χώρα, ΞΕΠΟΥΛΗΘΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΓΙΟΥΣΟΥΡΟΥΜ, ΤΗΝ ΞΕΠΟΥΛΗΣΑΜΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜ'. Γίναμε υποχείρια των άλλων, αφού δώσαμε (και μας πήραν) τα πάντα, την ιστορία μας, τα αγάλματα, την αξιοπρέπεια, τα κινητά κι ακίνητα. Δεν τα αξίζουμε πλέον και τα χάνουμε, αποκλειστικά από τη δική μας ανικανότητα. Ωμά και λιτά..........

Πάρε κόσμε ακίνητα, έχω και νησιά, έχω και βουνά, πάρε καλέ κύριε, δεν έχω να βάλω βενζίνη στο τζιπάκι μου,
δώσε κανα φράγκο, ρε Φράγκε, που να χαρείς τα μουσεία σου με τη Νίκη της Σαμοθράκης, έλα καλέ κυρία με το ταγιέρ, κράτα τις αποζημιώσεις και άσε μου ένα καλυβάκι που να χαρείς τα πεθαμένα των εκατομμυρίων που κατέσφαξες τον προηγούμενο αιώνα, σε παρακαλώ,
δε φταίω εγώ που έβγαλα τα ματάκια μου μόνος μου,
δε φταίω εγώ που έβαλα μια θηλιά στο λαιμό μου, δε με είπαν τίποτα στο σχολείο να μην παίζω με πράσινα και γαλάζια ψηφοδέλτια,
έλα καλέ μελαμψέ κύριε, θα σου δώκω και τη Μακεδονία και τη Θράκη και ότι θες, μόνο την Αττική άσε μου, κι αυτή όχι όλη, να μέχρι το Μαρούσι,
Μη με παρεξηγείτε, δεν έχω ανάγκη από λεφτά, πολιτική στήριξη θέλω μόνο !!!!!???????!!!!!!

Πλάκωσαν και οι οχιές !!!! Η Φύση ξέρει.......

Χθες η γιαγιά σκότωσε ένα φιδάκι. "Λαφιάτης" λέει "είναι, να εδώ απ'έξω το σκότωσα".

"Γιαγιά", λέω εγώ "αυτό δεν είναι λαφιάτης, είναι μικρή οχιά".
"Άντε καλέ! Πλάκωσαν και οι οχιές!!!!" είπε.

Με μια μικρή ζέστη, αμέσως έσκασαν μύτη τα μικρά και σουλατσάρουν. Άκου να δεις!

Μάγκες, πλάκωσαν τα φίδια, για μαζευτείτε !!Εσείς ,ναι εσείς, οι ποντικοί που κατατρώτε τα σαλάμια στις αποθήκες και στα αποθεματικά των ταμείων, που μασουλάτε εδώ και χρόνια τα κρατικά δάνεια, επιχορηγήσεις, Ντελόρ, Μελόρ, ΕΣΠΑ, Ξέσπα κτλ, βγήκαν νωρίς φέτο τα φίδια. Και μερικά δαγκώνουν! Θα πεις, ξεδοντιασμένα φίδια (Σώματα Επιθεωρητών Υγείας, ΣΔΟΕ, Ράμπο και τέτοιες μπούρδες), αλλά αυτά έχουμε, ό,τι πιάσουν. Δύο ποντικούς, τρεις αρουραίους, ό,τι μπορέσει κι αρπάξει ο Τελώνης. Βέβαια τα φίδια μέσα στην πείνα, όπου βρουν θα τσιμπήσουν. Είτε μικρό ποντικάκι, χωρίς μεγάλα λάθη, με μικροπταίσματα μόνο, είτε αρχι-αρουραίος, όπως λέμε Αρχιεπίσκοπος, όπως λέμε Αρχιερέας της Διαφθοράς, ίδια φαγώνεσαι, στην ίδια στομάχα καταλήγεις.

Πέρα από την αστειότητα, από τη μικρή περσινή εμπειρία, που έβαλα τρία κουτιά Herpetex, δεν είδαμε ίχνος φιδιού, αλλά μας την πέσαν τα ποντίκια. Και κάτι αρούρια, να με το συμπάθειο. Οπότε αναγκαστήκαμε βάλαμε και ποντικοπαγίδες. Έτσι άνθρωπε, δουλειά δε γίνεται!

Μάθημα πρώτο και βασικό: "Όταν ανατρέπεις τις ισορροπίες της φύσης, δε σημαίνει ότι μπορείς να τις επαναφέρεις με τον τρόπο που εσύ νομίζεις".

Χέζεσαι από το φόβο για τα φίδια, πας τα εξαφανίζεις, γεμίζεις με ποντίκια, που σε αηδιάζουν, μετά τα εξαφανίζεις κι αυτά, μετά τι άλλο;;;; Ρε δεν πας να μείνεις στο τσιμέντο, που μου θες και ύπαιθρο;;;...........................Θα έλεγε κάποιος κακοήθης.

Κι επειδή εμείς με τις κακοήθειες, ούτε να τις δούμε μπροστά μας δε θέλουμε, θα αφήσουμε τη Φύση που ξέρει να αποκαταστήσει τις δικές της ισορροπίες. Εμένα με το 'λεγε ο brother δηλαδή, αλλά εγώ πού!!! Η άγνοια πάντα φέρνει αναίτιο φόβο, κοινώς φοβία. Αν και δε νομίζω να ταιριάζει απόλυτα ο όρος "φοβία" όταν μιλάς για φίδια, η αλήθεια είναι ότι δεν συνταιριάξαμε ποτέ μαζί τους. Με απλά λόγια, λες κάποιον "Φίδι κολοβό", (ξέρεις κουμπάρε τι είναι αυτές οι ξαδέρφες;;; Φίδιεεεεεεεε!!!!!!!") και όλοι καταλαβαίνουν---ή νομίζουν ότι καταλαβαίνουν;;

Η Φύση ως γνωστόν είναι πάνσοφη, αλλά δεν γνωρίζει Ηθική. Τι θα πει κακό ζώο, καλό ζώο;;

Πεινάει; Θα σκοτώσει και θα φάει.

Φοβάται;; Ή θα την κοπανήσει ή αν δεν έχει άλλη επιλογή, θα δώσει και την τελευταία του πνοή για να σωθεί.

Απλά πράγματα! Για σύγκρινε τι κάνει με την εσώτερη φύση του ο άνθρωπος.

Τα φίδια ως γνωστόν τρώνε και σαύρες και ποντίκια και άλλα μικρούλια πλασματάκια, που συχνά κάνουν ζημιά σε έναν αγρό. Προσφέρουν έργο, καθ'ότι τρέφουν και τις γερακίνες της γειτονιάς. Συγκεκριμένα, την ψόφια οχιά της φωτογραφίας την άφησα σε ευκρινές σημείο για να κόψω κίνηση. Ένας αρσενικός γυρνούσε -γυρνούσε, έκανε διαρκώς κύκλους, μάλλον το στάμπαρε, αλλά δεν το θεωρούσε φαίνεται ασφαλές να το αρπάξει. Αυτό ή απλώς του μύρισε θανατίλα....

Τέλος πάντων, υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν περισσότερα
http://www.reptilesalonica.com/long-nosed_viper-Vipera_ammodytes.html


οπότε σιωπώ............


Παρόμοια πάντως κατάσταση επικράτησε και στο Γέλλοουστόουν, το τεράστιο Δασικό πάρκο, κοντά στο Γουϊσκόνσιν, όπου μια τους φταίνε οι λύκοι, που τους φοβούνται για τις οικογένειες και τα κοπάδια, τους εξαφανίζουν . Παρατηρήθηκε μια τεράστια αύξηση των ελαφιών και όλων εκείνων των μηρυκαστικών, που δεν άφησαν χορταράκι για χορταράκι, και δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί ούτε το 10% της χλωρίδας, ούτε λεύκα, ούτε τίποτε. Άιντε βγήκαν όλοι οι οικολόγοι, ξαναφέρτε πίσω τους λύκους, κι επειδή ο άνθρωπος δεν έχει μέτρο, βγάλαν και τεράστιες ποινές σε όποιον σκότωνε λύκο. Έπηξαν τα δάση στους λύκους, έτρωγαν τα πάντα, αγελάδες, πρόβατα, σκυλιά, γατιά. Ξαναμανά διώξτε τους λύκους κτλ κτλ.

Πάμε τώρα στο δεύτερο μάθημα. "Ο οργανισμός που παρασιτεί βρίσκεται πάντα κοντά στον παραγωγικό. Και όχι μόνο αυτό, δρα υπόγεια και άρρηκτα δεμένα μαζί του"

Ούτε καλλιεργητής σοβαρός είμαι, ούτε γεωπόνος, ούτε κι από τα γεννοφάσκια μου μέσα στα χωράφια. Άνθρωπος της πόλης με ρίζα στο χωριό. Προσπαθώ λοιπόν να ξεχορταριάζω, να βγάζω τις αγριάδες, όχι με χημικά, προστατεύοντας τα φυτά μου. Αυτό που έχω καταλήξει είναι ότι η χειρότερη είναι αυτή που ονομάζουν κολλιτσίδα. Επιφανειακά, χαμηλό χόρτο, δίπλα στο παραγωγικό φυτό. Από κάτω όμως, ένα τεράστιο ριζικό σύστημα, που αγκαλιάζει τις ρίζες του φυτού, χωρίς να τις στραγγαλίζει. Το δίκτυο αυτό μπορεί να φτάσει μέχρι και τα 40 cm. Και το χειρότερο είναι ότι αν θέλεις να τα ξεριζώσεις, δεν μπορείς να τα καταφέρεις, χωρίς να βγάλεις και τη ρίζα του φυτού.

Το παράσιτο ξέρει ότι κοντά στον εργατικό θα βρει το φαϊ του και το νερό του. Οπότε πάει δίπλα του. Επιπλέον τον έχει και βιτρίνα. Σου λέει ποιος θα υποψιαστεί τον ηθικό δουλευταρά. Απλώνει τις ρίζες του τόσο όσο να υπάρχει κι ο άλλος, αλλά να μπορεί, υπογείως να αρπάζει το μεγαλύτερο κομμάτι.
Δίδαγμα: "Θέλεις αληθινά να πιάσεις τον κλέφτη, τον απατεώνα, το διεφθαρμένο και όλα γενικώς τα παράσιτα ;;;;; Πήγαινε κοντά στον κατά τεκμήριο εργατικό και ηθικό. "
Ακριβώς δίπλα του (τώρα σύμβουλός του θα 'ναι, γραμματέας του, άτυπος συνεργάτης, δεν ξέρω) θα βρίσκεται και το λαμόγιο. Συνήθως παίρνει τα υπογεγραμμένα έγγραφα και τα .....ταξινομεί. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να θέλεις...........


Απ'τις οχιές ξεκινήσαμε, στα ζιζάνια καταλήγουμε. Τα φίδια χρήσιμα μεν, σε απόσταση δε!! Τα ζιζάνια παντελώς άχρηστα, ίσως προσωρινά για να φαίνεται πράσινη (α ρε βαθύ ΠΑΣΟΚ) η πεδιάδα.
(Ακολουθεί το γνωστό άσμα του Χάρρυ Κλυν: Έλα να πρασινίσουμε)



Συγχωρήστε μου αυτήν την παρέκκλιση απ'το θέμα, αλλά χώρια που γουστάρω Χάρρυ και πράσινο, είναι κι αυτή ....η απέραντη αγάπη που έχω τόσο για το κόμμα, όσο για τον ιδρυτή , αλλά κυρίως και πάνω απ'όλα για το γιό του. Είχε κι άλλον σαν κι εσένα η μάνα σου, παιδί μου;;; Άσε μην τα ρωτάω, είναι κι άλλοι δύο, που περιμένουν στη σειρά για κανα υπουργείο......

Ο Ισίδωρος είναι φίλος

Ξέρω έναν οινοποιό, που γνώρισε τον Ισίδωρο Ζουργό.
Ε και; Kim bu yabancı nedir? θα μου πεις.

Ρε συ, μη μιλάς έτσι, ο Ισίδωρος Ζουργός είναι φίλος.

Φαίνεται με τον τρόπο που μου τα λέει. Την πρώτη φορά μου μίλησε για δύο παράλληλες ιστορίες. Ξεκίνησε από ένα ασανσέρ, που κλείστηκαν δυο άνθρωποι, γύρισε πίσω εκατό χρόνια και ξετύλιξε το νήμα, δύο οικογενειών, από άλλα μέρη, με παρόμοια βάσανα. Το νήμα έγινε ιστός, που μέσα του πιάστηκε μια χώρα, παγιδεύτηκε και εκεί ξεψυχάει. Σαν τους τελευταίους απογόνους του ασανσέρ.

Η ροή της ιστορίας δεν μπορεί να περιγραφεί, είναι απλά αποστομωτική. Ο άνθρωπος γράφει και εσύ τα ζεις, τα βλέπεις στον ύπνο σου, πιστεύεις ότι είσαι ο Χατζίδης, ο Διομήδης ή ο Μάρκος, ο πατέρας του. Ακούς στα αυτιά σου τη φωνή της μάικας ή του τάτκο του Γιάννη.

Δεν μπορεί, λες, μουρλάθηκα. Και ξεπερνάς το θαυμασμό για τη γραφή και τη ζωντάνια της πένας (της πενιάς, θα λεγα καλύτερα), με έναν άλλο θαυμασμό, αυτόν της περιγραφής των χώρων. Το περιβάλλον, το ιστορικό πλαίσιο, που λεν και οι γραμματιζούμενοι, κάθεται πάνω στο σβέρκο σου, το νιώθεις βαρύ, όχι βέβαια όπως το έζησαν οι ήρωες της ιστορίας, αλλά αισθάνεσαι το μπούκωμα των ανθρώπων από τις συγκυρίες, τσιτώνεται το μέσα σου από την πίεση, τα μιλίγγια προσπαθούν να σε συνεφέρουν, για να μην τα τινάξουν. "Έλα ρε κεφάλα, μυθοπλασία είναι, μην τρελαίνεσαι". Μύθος, ξεμύθος, ποια έγιναν ακριβώς και ποια στο περίπου, μήπως η Ζώικα λεγόταν θειά-Μαρίτσα, η Αννίκα ήταν η προγιαγιά μου η Μαρία, τι σημασία να ΄χει.

Όλες οι ιστορίες αυτές κάτι μας θυμίζουν, είναι ακόμα φρέσκες, το αίμα ακόμα μυρίζει, δε στέγνωσαν οι κηλίδες του φτωχοϊδρώτα, τις ζάρες στα μέτωπα των δικών μας ακόμα τις βλέπουμε, ίσως για πολύ λίγο ακόμα, καθώς ο 21ος περνάει σαν τον τυφώνα Μάρτζι και σβήνει και ισιώνει και παραποιεί όλα αυτά που έγιναν. Καλά που γράφονται βιβλία και όχι μόνο ιστορικές αναλύσεις. Τι είναι η Ιστορία;; Τσελεμεντές των ιδεολογιών και των μεγάλων οραμάτων; Μισή μεζούρα εθνοκρατία, δύο λίτρα πολιτική, απλώνεις στον χάρτη και μετά αφήνεις να μουλιάσουν σύνορα και λαοί;; Όχι ρε μάγκα, ιστορία είναι αυτή που γράφεται στο πετσί του καθενός, αυτό που στάζει από τις παλάμες των σκαφτιάδων και των προσφύγων, δεν είναι αυτή που θα σου υποδείξουν οι λακέδες των στρατηγών και των κυβερνητών.......

Τέλος πάντων, ξεφεύγω από το θέμα και μου τη δίνει όταν γίνεται αυτό.....Αφού σας είπα, μη μ'αφήνετε και πλατειάζω.....Άλλα έλεγα......

Λοιπόν, ριτόρνο α κόντα. Ο Ισίδωρος είναι φίλος. Δεν μπορεί. Κάπου μιλήσαμε, κάπου τα 'πιαμε, κάτι μου 'πε και συγκινήθηκα, κάτι ψέλλισε και δεν μπορώ να το ξεχάσω. Μετά χαθήκαμε γαι λίγο. Τον ξαναβρήκα μέσα σε μια Αηδονόπιτα.

Πώς μας βλέπαν οι ξένοι;;; Ακριβώς όπως σήμερα! Κάποιοι μας λυπούνται, κάποιοι προσπαθούν να μας βοηθήσουν να οργανωθούμε, κάποιοι παλεύουν να μας κλέψουν κάτω από τη μύτη μας. Ο Αμερικανός Φιλέλληνας (για την ακρίβεια, όπως οι περισσότεροι, Φιλ-Αρχαιοέλληνας), βλέπει τους φουστανελάδες, τους μουστακαλήδες, τους κλεφταραίους, τους κοτζαμπάσηδες και αδυνατεί αρχικά να δει τη σύνδεση με την ιντελλιγκέντσια της Ακαδημίας του Πλάτωνα. Αργότερα, συμπονεί και συμπάσχει με το αγνό-αρχικά-συναίσθημα και τη βούληση για αυτοδιάθεση. Οι εμφύλιοι που ξεσπάνε νωρίς, οι διαφορετικές προσεγγίσεις στο ίδιο θέμα της χρήσης της εξουσίας, εννοείται ο έρωτας, οι σκόρπιες οικογένειες, τα χαμένα παιδιά, τα κερδισμένα παιδιά, η μετεξέλιξη της (μισής) χώρας--η άλλη άργησε στη στροφή--και φυσικά τα διαχρονικά ερωτήματα:

"...Ποιος δικαιούται να λέγεται Έλληνας, τι σημαίνει να διεκδικείς την εθνικότητά σου με το καριοφίλι ή με την πένα και τελικά, πού βρίσκεται η μνήμη, στους τάφους ή στη όχι και πολύ αμιγή διαδοχή;;; "

Ο Ισίδωρος τα λέει με τρόπο γνώριμο, γειωμένο στις τύψεις μας και στις επιθυμίες μας. Θα θέλαμε να αξίζαμε τη χώρα μας, θα θέλαμε να την ανεβάζαμε στα παλαιά βάθρα. Δυστυχώς επτωχεύσαμεν..........για ακόμη μία φορά.

Τι να κάνουμε;; Θα μας μείνουν οι λέξεις των βιβλίων και τα λόγια, τα ψεύτικα και τα μεγάλα

Υ.Σ. Διαβάστε Ζουργό. Δεν έχει πολλούς τέτοιους !!!!!!

Δεν μετέχομεν εισέτι...Ροίδης μέσω Δήμου

Επειδή τον μνημόνευσα σε προηγούμενη ανάρτηση ( κι επειδή προϋπήρξε μια στιχομυθία για την υποστήριξη του σε γερμανικές θέσεις με τον Πετσάλνικο-----Ας μην ξεχνάμε ότι μετά το βιβλίο Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας έγραψε το Η ευτυχία του να είσαι Γερμανός)



«Δεν μετέχομεν εισέτι»


Κυριακή 7 Μαρτίου 2010

Το πρόβλημα της Ελλάδος δεν είναι οικονομικό. Είναι πολιτισμικό.

Σχεδόν διακόσια χρόνια τώρα η Ελλάδα προσπαθεί να γίνει Δυτική χώρα – στην κοινωνία, την οργάνωση, την νοοτροπία, την οικονομία, την διανόηση – αλλά δεν το καταφέρνει (και, ενδόμυχα, είναι σαν να μην το θέλει).

Δεν νιώθει ότι ανήκει στην Ευρώπη. Ακόμα μιλάει γι αυτή σαν να ήταν άλλη ήπειρος (σπούδασε στην Ευρώπη – ήρθε από την Ευρώπη).

Δεν έζησε Αναγέννηση, Μεταρρύθμιση, Διαφωτισμό. Δεν απέκτησε αστική τάξη, κώδικα ηθικής και κοινωνικής συμπεριφοράς, κοινωνία πολιτών.

Εμμανουήλ Ροΐδης 1877: «…τα μεν πάτρια ήθη απηρνήθημεν, του δε διανοητικού βίου των εθνών της Δύσεως δεν μετέχομεν εισέτι».

Δεν μετέχομεν εισέτι – ούτε του κοινωνικού, ούτε του οικονομικού βίου. Ζούμε άναρχα και παρασιτικά, σαν να ήμασταν Αρματολοί και Κλέφτες που προσκυνάνε και ταυτόχρονα ληστεύουνε το ντοβλέτι.

Αυτό που μας ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι απλώς να περιμαζέψουμε τα ελλείμματα και να νοικοκυρέψουμε τα δημοσιονομικά. Ζητάει (καλώς ή κακώς) να γίνουμε Ευρωπαίοι. Όχι μόνο στην εμφάνιση και την εξωτερική συμπεριφορά, αλλά και στην νοοτροπία, τους κώδικες και την στάση ζωής.

Δύσκολο…

_____________________________

(Δημοσιεύεται στην σημερινή "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία").