Ο αδιάβροχος

 Έξω βρέχει. Καταιγίδες ήρθαν, θα περάσουν, ξέσπασαν, ξερίζωσαν.

Μέσα είναι στεγνά, δεν πέρασε ούτε μια σταγόνα. Ξηρό το κλίμα εντός, απεφάνθη! 

Στεγνός. Απότοκο της αποστέγνωσης. Των αισθημάτων και των χυμών. Στεγνός ουχί στυγνός. Απλά ξηρός και ξεραμένος. Αποξηραμένος, σαν σπόρι διασκέδασης. 

Δε μιλώ επί του προσωπικού, στεγνά κι αδιάντροπα εξηγώ: κάποιος θα φύγει σήμερα. Κάποιος έφυγε χτες. Στέγνωσε κι εκείνος. Μούμια στη σκόνη του χρόνου. 

Στεγνός κι αδιάβροχος. Μέσα του. 

Έξω βρέχει ακόμα.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle

 .........

Et le vent du Nord les emporte

Dans la nuit froide de l'oubli

Tu vois, je n'ai pas oublié

La chanson que tu me chantais

C'est une chanson qui nous ressemble

Toi tu m'aimais, et je t'aimais

Nous vivions tous les deux ensemble

Toi qui m'aimais, moi qui t'aimais.

Mais la vie sépare ceux qui s'aiment

Tout doucement, sans faire de bruit

Et la mer efface sur le sable

Les pas des amants désunis.