Ο μεγάλος θυμός

 Βγήκαν πάλι τα μαχαίρια. Όλοι εναντίον όλων. Πέθαναν πολλοί άνθρωποι. Άδικα λέμε. Ήταν νέοι, λέμε. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να ήμουν εγώ ή τα παιδιά μου. Θα έγραφα κάποιο ποστ τότε; Από τον άλλο κόσμο;

Δεν είναι η πρώτη φορά ούτε και η τελευταία. Ανθρώπινο λάθος. Τραγωδία. Είναι σίγουρο μέσο το τρένο. Ή το αεροπλάνο. Συγκριτικά. Η στατιστική το λέει. Αν αθροίσει κάποιος στο χρόνο τα νέα παιδιά ή τους φοιτητές, που πεθαίνουν στην άσφαλτο είναι πολύ παραπάνω. Προφανώς. 

Προ πανδημίας, το 2019, σε σύνολο 665 ατυχημάτων, είχαμε 701 νεκρούς. Σχεδόν το ένα τρίτο, οι 221 μεταξύ 18-35 χρόνων. Αυτά τα συνηθίσαμε, είναι γνωστά πλέον, γι'αυτό και δεν εντυπωσιάζουν κανένα πλέον. Κάνας "γραφικός" Ιαβέρης μας τα θυμίζει, μας σοκάρει για λίγα λεπτά και μετά τα ξεχνάμε. Ειναι απλωμένα στα χρόνο, αυτά τα παιδιά. Οι θάνατοι τους δεν είναι μια κι έξω. Τόσοι το Γενάρη, τόσοι τον Απρίλη κτλ. Δε σοκάρουν. Ίσως και να έφταιγαν. Οδήγησαν πιωμενοι, ναρκωμενοι, κουρασμένοι, απρόσεκτοι, έπαιζαν με το κινητό. Έφταιγαν δηλαδή; Και πλήρωσαν; Αυτοί και οι απέναντι τους. Πάνω από 60% σύγκρουση ή ανατροπή. Ατομικοί θάνατοι. Για πολλούς, αόρατοι. Ένα εκκλησάκι εδώ, ένα στεφάνι εκεί. Απλωμενοι στο χρόνο και στο οδικό δίκτυο. Ακόμα και το λεωφορείο, που εκτρέπεται και παίρνει στον Άδη 30-40 άτομα δεν μπορεί πλέον να σοκάρει. Ίδιες ηλικίες, όμοιες ζωές. Κι εδώ άνθρωπος οδηγούσε, είχε την ευθύνη για 40 άλλους ανθρώπους. Δεν κοιμήθηκε καλά το βράδυ, νυσταξε ίσως στο τιμόνι, πήρε τη στροφή λάθος. Αντίο και σε μια άλλη ζωή πάλι τα ξαναλέμε. Μας πήρε στο λαιμό του, θα λέγαμε. Αλλά δε σοκαριζομαστε, (τουλάχιστον όχι για παραπάνω από μια ώρα), όταν το ακούμε.

Ένα τρένο συγκρούεται μετωπικά με άλλο τρένο. Ανήκουστο. Τρελό. Το 2023. Με τόση τεχνολογία. Ανθρώπινο λάθος. Πού ακούστηκε; Ένας σταθμάρχης, ένας μηχανοδηγός, δεν πρόσεξε, δεν το είδε, δεν πάτησε ένα κουμπί. Μας πήρε στο λαιμό του. Η κοινωνία εδώ στα κάγκελα. Βγαίνει στο δρόμο, σπάζει, ρημάζει. Φυσικά όχι οι συγγενείς, όχι οι γονείς των θυμάτων . Οι άλλοι. Οι "θυμωμένοι ", οι "αγανακτισμενοι". Όχι πια! Φτάνει!, Λένε. Αλήτες οι πολιτικοί, αλήτες οι δημοσιογράφοι, κατά λάθος ζούμε, "πάμε κι όπου βγει", γράφουν στα πλακάτ τους. Σαν το 2008. Επιλεκτική μνήμη. Ο βίαιος θάνατος κι ο πρόωρος θάνατος είναι τραγωδία, που δεν την περιμένεις και σε εκπλήσσει. Και μετά το πάγωμα της έκπληξης, βγαίνει ο θυμός, ο τεράστιος θυμός και το γιατί. 

Δε θέλω να μπλέξω τα φιλοσοφικά και τα θεολογικά. Ο,τι και να πεις (ή να μην πεις), τέτοιες στιγμές , είσαι λάθος! Και το "και" ή το "αλλά", μόνες τους, σα λέξεις, είναι άκυρες, άκαιρες, παράκαιρες. αν δεν πεις τίποτα, αν σιωπήσεις, από σεβασμό, σε νεκρούς κι εναπομείναντες, "βέβαια, δε μιλάτε, θέλετε να το θαψετε, αποσιωπειτε το γεγονός"! Δε βγαίνει άκρη. Κι ούτε θα βγει ποτέ.

Εδώ, στο Μάτι, κι ακόμα πόσα χρόνια μετά, συζητάμε, σε δίκες και μαρτυρίες, ακούγονται φρικτά πράγματα, ανήκουστα, δεν το χωρά ο νους του ανθρώπου. Αλλά άλλο το Μάτι, δεν συμψηφιζονται τα πράγματα, λένε. Ανθρώπινο λάθος κι εκεί. Επί πενήντα. επί χίλια. Πέρασε και ξεχάστηκε. Από επαγγελματίες "αγανακτισμένους" και "θυμωμένους". Τώρα είναι άλλος βλέπεις στη "βάρδια". Τώρα θα εκδικηθώ, λέει ο καλος ο αριστερός. 

Να βγούμε παιδιά στους δρόμους. Είμαστε θυμωμένοι. Να σπάσουμε, να"πάρουμε εκδίκηση", να ρίξουμε την "ανίκανη κυβέρνηση". Αλήτες πολιτικοί! Που μας σκοτώνετε. "Εγκληματίες".  Προμελετημενο έγκλημα, είπανε. Θα μπορούσε να είναι ο γιος μου. Μα είναι ο γιος μου. Είναι του καθενός ο γιος μου. Και στο αυτοκινητιστικο ήταν ο γιος μου και στο Μάτι ήταν ο γιος μου. Και ο Γρηγορόπουλος ήταν γιος μου και ο τσιγγάνος με το όπλο στο χέρι ήταν γιος μου. Και στο τρένο. Κι ο σταθμάρχης ήταν ο πατέρας μου. Ή εγώ. 

Δε θα βγω στους δρόμους. Δεν είμαι θυμωμένος. Ούτε απορημένος. Τα μαχαίρια θα βρουν και θα σφάξουν κάποιον που δε θα φταίει. Από θυμό. Έν θερμώ. Τι δε φταίει; Ποιος δε φταίει; Όλο φταίνε! Όλοι φταίμε!

Όχι μονάχα για το τρένο. Ατομική και συλλογική ευθύνη. 

Όχι βέβαια. Όχι πάντως, κοιτώντας τον καθρέφτη. "Ναι, αλλά κι εσείς.....". "Μην κοιτάς εγώ, άλλο εγώ....." . "Ναι μεν, αλλά....". "Τώρα άλλο είναι το θέμα μας...., να μη συγχέουμε τα γεγονότα!". "Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;" "Πάτε να τα κουκουλωσετε πάλι..." "Η σιωπή είναι ενοχή!". 

Ένα τρένο είναι η χώρα. Δεν είναι κακιά η ώρα, ούτε η χώρα. Εμεις είμαστε όλοι ηλίθιοι. Θυμωμένοι ηλίθιοι. Άνθρωποι των σπηλαίων, που μας έδωσαν (ή τη φτιάξανε κάποια εξέχοντα μυαλά, όχι αντιπροσωπευτικά του ανθρώπινου είδους!) την τεχνολογία, χωρίς να δουλεύει το μυαλό μας. Ούτε το 10-15% δε δουλεύει. Αλλά θέλουμε κουμπιά και touch screen και ψηφιοποίηση των αναλογικών σημάτων. Κι όταν μας δίνεται η ευκαιρία σπάμε τα κρανία, ο ένας του άλλου, σαν τον πίθηκο ή τον homo erectus/habilis, ή μαχαιρωνουμε ο ένας τον άλλον, για την ομάδα. Ή το κόμμα. Και λέμε ο ένας στον άλλο "όχι, εσύ είσαι Φασιστας!" 

Η μετωπική μας βρήκε στο πρώτο βαγόνι. Πρώτη κλάση. Είχαμε καλομαθει. Ευρώπη. Πολιτισμένα κράτη, συγκοινωνίες. Αργήσαμε αλλά φτάσαμε κι εμείς τους μοντέρνους ανθρώπους. Όταν πεθαίναμε στην Κατάρα, γύριζαν οι Γκασταρμπάϊτερ από τα εξωτερικά και μας μιλούσαν για "Αούτομπαν" και για "πενήντα χρόνια πίσω". Μετά έγιναν οι Εγνατιες και οι Ιονιες Οδοί. Οι γκρικ Αούτομπαν. Και λέμε "μπράβο, γίναμε Ευρώπη. Πολιτισμός. Οι δρόμοι είναι πολιτισμός. Οι συγκοινωνίες είναι πολιτισμός. Ξεφύγαμε, είμαστε σαν τους άλλους"

Και συμβαίνει μια σύγκρουση τρένων, πάνω στην ίδια γραμμή. Και ξαναγυρναμε 50 χρόνια πίσω. Ή και 75-80 . Εμφύλιος. 

Τόσα χρόνια και λίγα είναι. Βαλκάνιοι. Αμετανόητοι. Θυμωμένοι. Χωρίς Μυαλό. Μόνο συναίσθημα. Κούφιο, τυφλό. Μίσος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Πενήντα και ογδόντα και βάλε.

Αλλά δε φταίμε εμείς. Εμείς, εμείς! Όχι! Ποτέ! Οι άλλοι! Αυτοί! Ψάξε βρες τώρα εσύ, με το θυμό στο μάτι (αλλά όχι στο Μάτι!) και με το μαχαίρι στα χέρια, να καρφώσεις κάποιον στο σταυρό. Ή στην πυρά. Όπως τότε! Μήπως είναι και τίποτα Εβραίοι πίσω από όλα; Όπως ο Μπιλ Γκέιτς πίσω από την πανδημία; Ή τα εμβόλια, που μας "ανάγκασαν να τα κάνουμε"? 

Να μην ξεφύγουμε από το τρένο. Πέθαναν, θα πεθάνουν κι άλλοι πολλοί ακόμα. Εγώ, εσύ, τα παιδιά μου, τα παιδιά σου. Δεν υπάρχει γιατί. Ανθρώπινο λάθος. Από λάθος γεννήθηκες, από λάθος πεθαίνεις. Ο άνθρωπος στο σύνολο του είναι ένα τέτοιο. Σύνολο τυχαίων μεταλλάξεων, που για λίγο κατοικεί τον πλανήτη, νόμιζε ότι διαφέρει από τον πίθηκο, κατακτά τα πάντα, αλλάζει τον αδοξαστο σε όλα τα άλλα είδη, γαμαει τον πλανήτη, η φύση (του) εκδικείται κι αυτός θυμώνει και ρωτάει"γιατί"!!! 

Είναι λάθος ο άνθρωπος ή είναι ο άνθρωπος ένα λάθος (της φύσης); Ήταν ο Έλληνας κι ο Ρωμαίος ( τουλάχιστον μέχρι το Μάρκο Αυρήλιο) ο "καλύτερος άνθρωπος" ; Πού προσπάθησε να καταλάβει το λάθος, αλλά τα έμπλεξε μετά με το θεό κι την μοίρα του; Η κακή η μοίρα, η καλή η μοίρα; Μας τιμωρεί ο Θεός ή μας αγαπά "και μας παίρνει κοντά του" ; Έτσι δε λένε και δε θα πούνε στις κηδείες;

Νομίζεις ότι είναι φιλοσοφία κι ότι δεν ταιριάζει με την περίσταση. Ναι, να μην τα γενικεύουμε. Να μην κάνουμε τώρα φιλοσοφικούρες και μπουρδολογίες κι αοριστίες και χαζά. 

Τώρα πρέπει να θυμωσουμε, να βγούμε στους δρόμους . Θέλω να τα σπάσω,να ουρλιάξω και να ρημαξω. "Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα"!! Όπως πριν λίγα χρόνια,δεν είναι πολύ μακριά! Θα βγάλω το μαχαίρι μου και θα χυθεί αίμα. Θα βγω κι όποιον πάρει ο Χάρος! 

Όχι εγώ! 

Εσύ.

Τζογαδόρος αληθείας

 Έτσι με ονόμασε ο γιος μου.

Δε με είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ότι είμαι ένας τέτοιος. 

Δεν ακούγεται τίτλος τιμής. Έχει το τυχαίο μέσα του, που κάνει το αληθινό λιγότερο συνειδητό και δόκιμο. Ποντάρω στην αλήθεια μου. Πάντα σ'αυτην πόνταρα. Αλλά έχανα κυρίως. Αλλά ξαναπόνταρα, δεν το άφηνα. Μέχρι πρόπερσι. Αυτό ήταν. Δεν υπάρχει άλλο τζόγος, ούτε αλήθεια.

Ούτε και χρόνος για αλλά τυχερά παιχνίδια.

Ούτε καν χρόνος.

Καναρίνι μου γλυκό

 Τι ωραία στιγμή! Εγώ και οι άνθρωποι μου,οι δικοί μου. Ο ωκεανός. Πρώτη φορά. Βγήκα από τη λίμνη της Μεσογείου και κολύμπησα στα βαθειά. 

Η ισπανική γλώσσα, οι Νορβηγοί ηλιοκαψαλισμενοι τουρίστες, τα παιδιά που δουλεύουν στον τουρισμό κι έρχονται είτε από την Αφρική είτε από τη νότια Αμερική είτε από τις Φιλιππίνες, άνθρωποι/οικογένειες/παιδιά, βαρεμενοι συνταξιούχοι, μπεκρήδες, οξείς και χρόνιοι αλκοολικοί της βόρειας Ευρώπης, της Γροιλανδίας φυγάδες, όλοι στις παραλίες και στις ξαπλώστρες. Μετά τον Κόβιντ, να ξαμοληθουν όλοι στους ισημερινους και στα τουριστοξενοδοχεια, που τους έλειψαν ...

Όχι σε μένα! Σε μένα δεν έλειψε τίποτα! Ήθελα μια φορά να το δω, τον Άτλαντα και τον Ατλαντικό. Στα πενήντα αξιώθηκα. Με την αδελφή και συνοδοιπόρο μου. Είδαμε αστέρια , που δε φαίνονται από δω που είμαστε, ηλιοβασίλεμα σαν μην είδαμε άλλο παρόμοιο. Τα χρώματα της σελήνης πάνω στη γη. Έρημος με κάκτους και φοίνικες. 

Έκλεισα τα μάτια σε όλο αυτό το τρομαχτικό τουριστικό εργοστάσιο και στην ανεξέλεγκτη αφύσικη βαριά βιομηχανία των "βραχιολακηδων" και είδα μόνο δύο παιδάκια να παίζουν στην άμμο και να φωνάζουν "πατέγα"! Τους το είχα τάξει! Δε θα θυμούνται τίποτα από αυτό το ταξίδι, θα βλέπουν τις φωτογραφίες, εάν ακόμα υπάρχουν και θα φτιάξουν τις αναμνήσεις τους όταν γίνουν 12-13χρ, όπως κάναμε όλοι. Αυτές όμως τις στιγμές τις κρατάω μόνο εγώ, στο μυαλό. Για όσο καιρό έχω ακόμα. 

Ήταν Κανάριες διακοπές. Το καναρίνι ζει. Ακόμα.

50

 Ναι, έγινα.

Ναι, είμαι.

Μισός αιώνας. Μισός. Χωρίς μίσος.

50.  Είναι λίγα; Είναι πολλά; Ποιος ξέρει; Ποιος μπορεί να ξέρει; Πολλοί τα πέρασαν. Πολλοί τα βλέπουν να έρχονται. Τι είναι τα 50; 

Με μαύρο μπλουζάκι ροκ, να χτυπιεμαι και να τραγουδάω τα "προπολεμικά", τα 80'ς, με τους γιους μου. 

Να περιμένω να συναντηθούμε οι αδελφικοί φίλοι,για να κάνουμε μια  Entstressung.  Μια "γαμώ-το-στανιό-μου"-δεν πέθανα ακόμα Βραδιά.

Τι αξίζει; Τι έκανα; Τι πέρασε; Πώς και γιατί πέρασε; 

Δε θα ξανάρθει! 

Αυτό ήταν! 

Ήταν καλό; Ήταν κακό; Δεν ήταν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Ήταν αυτό!

Πεπρωμένο

 «Ἀλλ’ ἔοικεν οὐχ οὕτως ἀπροσδόκητον ὡς ἀφύλακτον εἶναι τὸ πεπρωμένον» 

 Βίοι παράλληλοι – Καίσαρ 

Εκ Πλουτάρχου 

«Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια/ Έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις, Τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμο έξω, Εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία, Αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο Κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα, Και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα, Είναι μεγάλα πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν», Μη λείψεις να σταθείς/ μη λείψεις ν’ αναβάλλεις Κάθε ομιλίαν ή δουλειά/ μη λείψεις τους διαφόρους Που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις (τους βλέπεις πιο αργά)/ ας περιμένει ακόμη Κ’ η Σύγκλητος αυτή, κ’ ευθύς να τα γνωρίσεις Τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου». 

Κ Καβάφης. Ειδοί Μαρτίου 

Περιμένοντας τους Ειδούς του Μαρτίου.

Περιμένοντας το Βρούτο.

Trying to be funny

Everybody is a fuckin' Comedian!!!

Εδώ και χρόνια!

Ricky, Jerry, προσφάτως, Σύλλας παλαιότερα. Οι κολοσσοί Ρόμπιν, Ρίτσαρντ. Ο απωλεσας το βασίλειο του και καταπτυστος Μπιλ, 

YouTube φιγούρες, σαν τον Τρέβορ Noah, που πήραν εκπομπές κι έγιναν διάσημοι. 

Οι αστέρες του Νετφλιξ, ελέω και πανδημίας, σαν τον Seguro, Papas, νέοι αλλά και μεσήλικες, προ συνταξης σαν το Μάρκ Maron, που είπε το τέλειο: Comedy is tragedy plus time.

Οι μαύροι, οι λευκοί, οι Ασιάτες, οι Ινδοί. Οι επιθετικοί, οι βέβηλοι, ιερόσυλοι, χωρίς ιερό και όσιο, οι politically correct και incorrect . 

Θα μπορούσα, αν ήθελα. Στην άλλη ζωή. Είναι που αυτή μου βγήκε πιο αστεία, απ'ότι μπόρεσα να αντέξω. Η σάτυρα δεν είναι για τον καθένα πάντως. Η διακωμώδηση των καταστάσεων, προσωπικών, ιδιαίτερων αλλά και κοινωνικών οδηγεί στον εξευτελισμό από πρόθεση. Σε φτύνουν με κάτι χλεπες, νααα, κι ενώ τρέχουν οι βλεννες από παντού, εμείς κι εσείς ξεκαρδιζομαστε στα γέλια . Κι έτσι προκαλεί η σάτυρα αυτά τα διφορούμενα που βλέπουμε. Να σε μισούν και να σε απειλούν ή να σε εξυψώνουν και να σε πλουτίζουν. 

Ο κλόουν και ο γελωτοποιός, ο Τζόκερ και ο Σταντ Απ Κωμικός. Είτε στη σκηνή είτε στη ζωή είναι μάλλον χρήσιμοι. Ως αντλίες εκτόνωσης.  Γιατί σταματήσαμε να είμαστε σοβαροί εδώ και 3-4 χιλιάδες χρόνια. 

Θα πεθάνουμε ως ανθρωπότητα, γελώντας. 

Μας ταιριάζει .

Θυμήθηκα πάλι!

 Είναι απόκριες και μετά από μια μικρή συζήτηση με την αδελφή μου, μου βγήκαν τα κάτωθι:

Εκεί στο μακρινό '82, ήμουν Πέμπτη Δημοτικό, στο 4ο Κατερίνης και κάναμε τα καρναβάλια, δε θυμάμαι αν ήταν στο σχολείο ή σε κάποιο παιδικό πάρτυ (νομίζω το δεύτερο). Εγώ έχω ντυθεί γυναίκα, με περούκα μαμάς, ως συνήθως! Με πλησιάζει ο Δημήτρης ο Τζητηριδης, σχετικά συντηρητικό παιδί και μου λέει: "Μιχάλη, να ξέρεις, καρναβάλια είναι, να ντύνεσαι καουμπόι, Ινδιάνος ή Ζορό. Όχι γυναίκες και τέτοια". Με προβλημάτισε λιγάκι, η αλήθεια. Σκεφτόμουν πώς ήμουν εγώ λάθος!

Ήταν την ίδια χρονιά, που ο Δημήτρης ο Παγωνιδης, παραλίγο να χάσει το μάτι του, είχε τραυματιστεί σοβαρά από βαρελοτο. Στο πάρτυ των Παγωνιδαιων, η αδελφή του μου είχε δείξει ότι της αρέσω και είχε ντυθεί κινέζα πριγκηπισα ή κάτι τέτοιο ανατολικό εξωτικό, με βεντάλια θυμάμαι. 

Ο φίλος μου ο Λάμπρος ο Στάθης έβαφε ψιλό μουστάκι στο χείλος και ήταν σαν καουμπόι από ταινία του Μελ Μπρουκς. Έχω φωτογραφία της ξαδέλφης μου της Μαρίας που ντυνόταν μαυρακι, Αραπίνα λέγαμε τότε στην προ-πολιτικης ορθότητας εποχή. Ή Αφρικάνα, με άχυρα για φούστα και κρίκους δακτυλιδιών. 

Μια που είπα κρίκους. Είχε η μαμά μου κρίκους σκουλαρίκια κι εγώ τα έπαιρνα στις απόκριες και τα έβαζα στη μύτη, σα χαλκά που βλέπαμε (και νομίζαμε) ότι είχαν όλοι οι "ανθρωποφαγοι" Ουαγκαντούγκου, που έλεγε κι ο Βέγγος. 

Πιστόλια με καψούλια, στρακαστρουκες, κομφετί και σερπαντίνες.

Επίσης μια φορά ο Παναγιώτης ο Γούλας, πάλι από την Πέμπτη Τάξη, του Τζηκα, που λέγαμε, ντύθηκε μια φορά Ινδιάνος με ωραία χαίτη αρχηγού, αλλά είχε μεγάλο κεφάλι και φαινόταν παράξενος.

Είναι ο ίδιος που μας μύησε στο eye of the tiger, θυμίζω το μακρινό 1982, μας είπε ταχαμ ότι κέρδισε στη Eurovision, -ο,τι να'ναι δηλαδή - και φοβερό τραγούδι και πάει έτσι.....κι αλλιώς και ξερωγώ! Μας το βαλε στα κεφάλια μας κι όλοι αυτοί που παίζαμε μπάλα με μια μικρή μπαλιτσα στο υπόστεγο, εγώ, ο Χαριλακης, ο Λευτέρης ο Σφήκας κτλ το τραγουδούσαμε συνέχεια. Ούτε ξέραμε για Ρόκυ και ιστορίες, δε θυμάμαι να ανέφερε κάποιος το όνομα.

Μια που είπα για τα παιδιά αυτά, άσχετο με τα καρναβάλια, αλλά το θυμήθηκα, τι να κάνω τώρα; Να μην τα πω; Λοιπόν,...ο δάσκαλος ο Βεργιώτης είχε ένα σύστημα με κάτι φασολάκια, φασόλια δηλαδή μικρά, στα οποία είχε γράψει αριθμούς, που αντιστοιχούσαν σε μαθητές. Αλφαβητικά. Εγώ ας πούμε, ήμουν το 3, ο Δασκάλου ήταν ή το 5 ή το 6, ο Περικλής ο Πορφυριαδης ήταν προς το τέλος 26, 27, θα σε γελάσω! Και κάθε μέρα διάλεγε σα λαχνό, ανάλογα το φασόλι, ποιο παιδάκι θα έλεγε μάθημα. Αν έπεφτε συνεχόμενα τρεις μέρες το ίδιο παιδί, τότε τον άφηνε για κάνα δυο εβδομάδες στην ησυχία του, το έβγαζε απ'εξω τι φασόλι του παιδιού. 

Δικιά μου ιδέα ήταν να κάνουμε ένα παιχνίδι, στο οποίο, θα μαντευαμε λίγο πριν ποιο νούμερο θα πει κι όποιος το μάντευε, έπαιρνε έναν πόντο, τον οποίο το χαραζαμε πάνω στο θρανίο. Στο τέλος της εβδομάδας ή του μήνα κάναμε λογαριασμό και βγάζαμε τον εκάστοτε νικητή. Πρωταθληματάκι λοταρία, πολύ πριν εμφανιστεί το Λόττο! Πρωτοπόρα μυαλά της επαρχίας!

Ξανά πίσω στα καρναβάλια. Έχω γράψει και παλιότερα (εννοείται! ) εδώ , αλλά ήταν τότε, με την πρώτη οικογένεια. Εδώ μιλάμε για hard core Eighties στην επαρχία, στην Κατερίνη, που εμείς τη βλέπαμε ως Ομφαλό της Γης. Έκανε πάρτυ, μπαλνταφαν που λέγαμε-ήτοι Ball d'enfant, o χορος του παιδιού γαλλιστί- το παιχνιδάδικο Παππας, εκεί στη γωνία στην πλατεία Ελευθερίας και πηγαίναμε σε κάτι μπουζούκια/ μπουζουξιδικα τύπου Σκορπιός, Κυριακή πρωί και χορεύαμε ντίσκο και ροκ και ποπ και περνούσε καλά η σχολαριοπαρέα. Ζορό μου άρεσε να ήμουν, με την κατάμαυρη μπέρτα, αλλά και καουμπόι. Το σουξέ ήταν-εννοείται - το να ντύνεσαι γυναίκα και να σε κυνηγάνε τα @&#&νια, (βλακεία! Θαρρείς δεν κατάλαβες ότι ήθελα να πω τσογλανια!!) για να σε χουφτώσουν ή να σε βαρεσουν με εκείνα τα γαμημενα τα ρόπαλα! 

Μια φορά η αδελφή μου με έβαψε σα μεθυσμένο με μουστάκι και φαβοριτα και επειδή ήθελε να βάλει -και καλά - αίμα στο πρόσωπο, ότι είχα ζαλιστεί και είχα πέσει, έβαλε κόκκινο βερνίκι νυχιών στην άκρη του χείλους. Και πονούσε κι ετσουζε το γαμημενο! Κι έπρεπε ετσι- σαν άσκηση θάρρους, απόδειξη ότι δε μασάω - να πάω να ζητήσω ένα παγωτό από του Μπιλλα.

Όλο μαλακίες! Αλλά αυτά μας έμειναν! Δεν έχω να πω αλλά!

Αυτά!