Έτσι με ονόμασε ο γιος μου.
Δε με είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Ότι είμαι ένας τέτοιος.
Δεν ακούγεται τίτλος τιμής. Έχει το τυχαίο μέσα του, που κάνει το αληθινό λιγότερο συνειδητό και δόκιμο. Ποντάρω στην αλήθεια μου. Πάντα σ'αυτην πόνταρα. Αλλά έχανα κυρίως. Αλλά ξαναπόνταρα, δεν το άφηνα. Μέχρι πρόπερσι. Αυτό ήταν. Δεν υπάρχει άλλο τζόγος, ούτε αλήθεια.
Ούτε και χρόνος για αλλά τυχερά παιχνίδια.
Ούτε καν χρόνος.
Τι ωραία στιγμή! Εγώ και οι άνθρωποι μου,οι δικοί μου. Ο ωκεανός. Πρώτη φορά. Βγήκα από τη λίμνη της Μεσογείου και κολύμπησα στα βαθειά.
Η ισπανική γλώσσα, οι Νορβηγοί ηλιοκαψαλισμενοι τουρίστες, τα παιδιά που δουλεύουν στον τουρισμό κι έρχονται είτε από την Αφρική είτε από τη νότια Αμερική είτε από τις Φιλιππίνες, άνθρωποι/οικογένειες/παιδιά, βαρεμενοι συνταξιούχοι, μπεκρήδες, οξείς και χρόνιοι αλκοολικοί της βόρειας Ευρώπης, της Γροιλανδίας φυγάδες, όλοι στις παραλίες και στις ξαπλώστρες. Μετά τον Κόβιντ, να ξαμοληθουν όλοι στους ισημερινους και στα τουριστοξενοδοχεια, που τους έλειψαν ...
Όχι σε μένα! Σε μένα δεν έλειψε τίποτα! Ήθελα μια φορά να το δω, τον Άτλαντα και τον Ατλαντικό. Στα πενήντα αξιώθηκα. Με την αδελφή και συνοδοιπόρο μου. Είδαμε αστέρια , που δε φαίνονται από δω που είμαστε, ηλιοβασίλεμα σαν μην είδαμε άλλο παρόμοιο. Τα χρώματα της σελήνης πάνω στη γη. Έρημος με κάκτους και φοίνικες.
Έκλεισα τα μάτια σε όλο αυτό το τρομαχτικό τουριστικό εργοστάσιο και στην ανεξέλεγκτη αφύσικη βαριά βιομηχανία των "βραχιολακηδων" και είδα μόνο δύο παιδάκια να παίζουν στην άμμο και να φωνάζουν "πατέγα"! Τους το είχα τάξει! Δε θα θυμούνται τίποτα από αυτό το ταξίδι, θα βλέπουν τις φωτογραφίες, εάν ακόμα υπάρχουν και θα φτιάξουν τις αναμνήσεις τους όταν γίνουν 12-13χρ, όπως κάναμε όλοι. Αυτές όμως τις στιγμές τις κρατάω μόνο εγώ, στο μυαλό. Για όσο καιρό έχω ακόμα.
Ήταν Κανάριες διακοπές. Το καναρίνι ζει. Ακόμα.
Ναι, έγινα.
Ναι, είμαι.
Μισός αιώνας. Μισός. Χωρίς μίσος.
50. Είναι λίγα; Είναι πολλά; Ποιος ξέρει; Ποιος μπορεί να ξέρει; Πολλοί τα πέρασαν. Πολλοί τα βλέπουν να έρχονται. Τι είναι τα 50;
Με μαύρο μπλουζάκι ροκ, να χτυπιεμαι και να τραγουδάω τα "προπολεμικά", τα 80'ς, με τους γιους μου.
Να περιμένω να συναντηθούμε οι αδελφικοί φίλοι,για να κάνουμε μια Entstressung. Μια "γαμώ-το-στανιό-μου"-δεν πέθανα ακόμα Βραδιά.
Τι αξίζει; Τι έκανα; Τι πέρασε; Πώς και γιατί πέρασε;
Δε θα ξανάρθει!
Αυτό ήταν!
Ήταν καλό; Ήταν κακό; Δεν ήταν ούτε το ένα, ούτε το άλλο.
Ήταν αυτό!
«Ἀλλ’ ἔοικεν οὐχ οὕτως ἀπροσδόκητον ὡς ἀφύλακτον εἶναι τὸ πεπρωμένον»
Βίοι παράλληλοι – Καίσαρ
Εκ Πλουτάρχου
«Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια/ Έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις, Τότε κυρίως πρόσεξε σα βγεις στον δρόμο έξω, Εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία, Αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο Κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα, Και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα, Είναι μεγάλα πράγματα που σ’ ενδιαφέρουν», Μη λείψεις να σταθείς/ μη λείψεις ν’ αναβάλλεις Κάθε ομιλίαν ή δουλειά/ μη λείψεις τους διαφόρους Που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις (τους βλέπεις πιο αργά)/ ας περιμένει ακόμη Κ’ η Σύγκλητος αυτή, κ’ ευθύς να τα γνωρίσεις Τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου».
Κ Καβάφης. Ειδοί Μαρτίου
Περιμένοντας τους Ειδούς του Μαρτίου.
Περιμένοντας το Βρούτο.
Everybody is a fuckin' Comedian!!!
Εδώ και χρόνια!
Ricky, Jerry, προσφάτως, Σύλλας παλαιότερα. Οι κολοσσοί Ρόμπιν, Ρίτσαρντ. Ο απωλεσας το βασίλειο του και καταπτυστος Μπιλ,
YouTube φιγούρες, σαν τον Τρέβορ Noah, που πήραν εκπομπές κι έγιναν διάσημοι.
Οι αστέρες του Νετφλιξ, ελέω και πανδημίας, σαν τον Seguro, Papas, νέοι αλλά και μεσήλικες, προ συνταξης σαν το Μάρκ Maron, που είπε το τέλειο: Comedy is tragedy plus time.
Οι μαύροι, οι λευκοί, οι Ασιάτες, οι Ινδοί. Οι επιθετικοί, οι βέβηλοι, ιερόσυλοι, χωρίς ιερό και όσιο, οι politically correct και incorrect .
Θα μπορούσα, αν ήθελα. Στην άλλη ζωή. Είναι που αυτή μου βγήκε πιο αστεία, απ'ότι μπόρεσα να αντέξω. Η σάτυρα δεν είναι για τον καθένα πάντως. Η διακωμώδηση των καταστάσεων, προσωπικών, ιδιαίτερων αλλά και κοινωνικών οδηγεί στον εξευτελισμό από πρόθεση. Σε φτύνουν με κάτι χλεπες, νααα, κι ενώ τρέχουν οι βλεννες από παντού, εμείς κι εσείς ξεκαρδιζομαστε στα γέλια . Κι έτσι προκαλεί η σάτυρα αυτά τα διφορούμενα που βλέπουμε. Να σε μισούν και να σε απειλούν ή να σε εξυψώνουν και να σε πλουτίζουν.
Ο κλόουν και ο γελωτοποιός, ο Τζόκερ και ο Σταντ Απ Κωμικός. Είτε στη σκηνή είτε στη ζωή είναι μάλλον χρήσιμοι. Ως αντλίες εκτόνωσης. Γιατί σταματήσαμε να είμαστε σοβαροί εδώ και 3-4 χιλιάδες χρόνια.
Θα πεθάνουμε ως ανθρωπότητα, γελώντας.
Μας ταιριάζει .
Είναι απόκριες και μετά από μια μικρή συζήτηση με την αδελφή μου, μου βγήκαν τα κάτωθι:
Εκεί στο μακρινό '82, ήμουν Πέμπτη Δημοτικό, στο 4ο Κατερίνης και κάναμε τα καρναβάλια, δε θυμάμαι αν ήταν στο σχολείο ή σε κάποιο παιδικό πάρτυ (νομίζω το δεύτερο). Εγώ έχω ντυθεί γυναίκα, με περούκα μαμάς, ως συνήθως! Με πλησιάζει ο Δημήτρης ο Τζητηριδης, σχετικά συντηρητικό παιδί και μου λέει: "Μιχάλη, να ξέρεις, καρναβάλια είναι, να ντύνεσαι καουμπόι, Ινδιάνος ή Ζορό. Όχι γυναίκες και τέτοια". Με προβλημάτισε λιγάκι, η αλήθεια. Σκεφτόμουν πώς ήμουν εγώ λάθος!
Ήταν την ίδια χρονιά, που ο Δημήτρης ο Παγωνιδης, παραλίγο να χάσει το μάτι του, είχε τραυματιστεί σοβαρά από βαρελοτο. Στο πάρτυ των Παγωνιδαιων, η αδελφή του μου είχε δείξει ότι της αρέσω και είχε ντυθεί κινέζα πριγκηπισα ή κάτι τέτοιο ανατολικό εξωτικό, με βεντάλια θυμάμαι.
Ο φίλος μου ο Λάμπρος ο Στάθης έβαφε ψιλό μουστάκι στο χείλος και ήταν σαν καουμπόι από ταινία του Μελ Μπρουκς. Έχω φωτογραφία της ξαδέλφης μου της Μαρίας που ντυνόταν μαυρακι, Αραπίνα λέγαμε τότε στην προ-πολιτικης ορθότητας εποχή. Ή Αφρικάνα, με άχυρα για φούστα και κρίκους δακτυλιδιών.
Μια που είπα κρίκους. Είχε η μαμά μου κρίκους σκουλαρίκια κι εγώ τα έπαιρνα στις απόκριες και τα έβαζα στη μύτη, σα χαλκά που βλέπαμε (και νομίζαμε) ότι είχαν όλοι οι "ανθρωποφαγοι" Ουαγκαντούγκου, που έλεγε κι ο Βέγγος.
Πιστόλια με καψούλια, στρακαστρουκες, κομφετί και σερπαντίνες.
Επίσης μια φορά ο Παναγιώτης ο Γούλας, πάλι από την Πέμπτη Τάξη, του Τζηκα, που λέγαμε, ντύθηκε μια φορά Ινδιάνος με ωραία χαίτη αρχηγού, αλλά είχε μεγάλο κεφάλι και φαινόταν παράξενος.
Είναι ο ίδιος που μας μύησε στο eye of the tiger, θυμίζω το μακρινό 1982, μας είπε ταχαμ ότι κέρδισε στη Eurovision, -ο,τι να'ναι δηλαδή - και φοβερό τραγούδι και πάει έτσι.....κι αλλιώς και ξερωγώ! Μας το βαλε στα κεφάλια μας κι όλοι αυτοί που παίζαμε μπάλα με μια μικρή μπαλιτσα στο υπόστεγο, εγώ, ο Χαριλακης, ο Λευτέρης ο Σφήκας κτλ το τραγουδούσαμε συνέχεια. Ούτε ξέραμε για Ρόκυ και ιστορίες, δε θυμάμαι να ανέφερε κάποιος το όνομα.
Μια που είπα για τα παιδιά αυτά, άσχετο με τα καρναβάλια, αλλά το θυμήθηκα, τι να κάνω τώρα; Να μην τα πω; Λοιπόν,...ο δάσκαλος ο Βεργιώτης είχε ένα σύστημα με κάτι φασολάκια, φασόλια δηλαδή μικρά, στα οποία είχε γράψει αριθμούς, που αντιστοιχούσαν σε μαθητές. Αλφαβητικά. Εγώ ας πούμε, ήμουν το 3, ο Δασκάλου ήταν ή το 5 ή το 6, ο Περικλής ο Πορφυριαδης ήταν προς το τέλος 26, 27, θα σε γελάσω! Και κάθε μέρα διάλεγε σα λαχνό, ανάλογα το φασόλι, ποιο παιδάκι θα έλεγε μάθημα. Αν έπεφτε συνεχόμενα τρεις μέρες το ίδιο παιδί, τότε τον άφηνε για κάνα δυο εβδομάδες στην ησυχία του, το έβγαζε απ'εξω τι φασόλι του παιδιού.
Δικιά μου ιδέα ήταν να κάνουμε ένα παιχνίδι, στο οποίο, θα μαντευαμε λίγο πριν ποιο νούμερο θα πει κι όποιος το μάντευε, έπαιρνε έναν πόντο, τον οποίο το χαραζαμε πάνω στο θρανίο. Στο τέλος της εβδομάδας ή του μήνα κάναμε λογαριασμό και βγάζαμε τον εκάστοτε νικητή. Πρωταθληματάκι λοταρία, πολύ πριν εμφανιστεί το Λόττο! Πρωτοπόρα μυαλά της επαρχίας!
Ξανά πίσω στα καρναβάλια. Έχω γράψει και παλιότερα (εννοείται! ) εδώ , αλλά ήταν τότε, με την πρώτη οικογένεια. Εδώ μιλάμε για hard core Eighties στην επαρχία, στην Κατερίνη, που εμείς τη βλέπαμε ως Ομφαλό της Γης. Έκανε πάρτυ, μπαλνταφαν που λέγαμε-ήτοι Ball d'enfant, o χορος του παιδιού γαλλιστί- το παιχνιδάδικο Παππας, εκεί στη γωνία στην πλατεία Ελευθερίας και πηγαίναμε σε κάτι μπουζούκια/ μπουζουξιδικα τύπου Σκορπιός, Κυριακή πρωί και χορεύαμε ντίσκο και ροκ και ποπ και περνούσε καλά η σχολαριοπαρέα. Ζορό μου άρεσε να ήμουν, με την κατάμαυρη μπέρτα, αλλά και καουμπόι. Το σουξέ ήταν-εννοείται - το να ντύνεσαι γυναίκα και να σε κυνηγάνε τα @&#&νια, (βλακεία! Θαρρείς δεν κατάλαβες ότι ήθελα να πω τσογλανια!!) για να σε χουφτώσουν ή να σε βαρεσουν με εκείνα τα γαμημενα τα ρόπαλα!
Μια φορά η αδελφή μου με έβαψε σα μεθυσμένο με μουστάκι και φαβοριτα και επειδή ήθελε να βάλει -και καλά - αίμα στο πρόσωπο, ότι είχα ζαλιστεί και είχα πέσει, έβαλε κόκκινο βερνίκι νυχιών στην άκρη του χείλους. Και πονούσε κι ετσουζε το γαμημενο! Κι έπρεπε ετσι- σαν άσκηση θάρρους, απόδειξη ότι δε μασάω - να πάω να ζητήσω ένα παγωτό από του Μπιλλα.
Όλο μαλακίες! Αλλά αυτά μας έμειναν! Δεν έχω να πω αλλά!
Αυτά!
Apotheosis of the Absurd.
I am speaking seriously and sadly; this matter is not a joyful one, because dream joys are sad and contradictory and, for that reason, pleasurable in a particularly mysterious way.
Sometimes inside me, I cast an impartial eye over those absurd, delicious things that I cannot see because they are apparently illogical - bridges that begin nowhere and go nowhere, streets with no beginnings and no end, upsidedown landscapes -the absurd, the illogical, the contradictory, everything that detaches and distances us from the real and from its misshapen retinue of practical thoughts and human feelings and desires for useful, effective action. The absurd saves us, despite the tedium, from the state of soul that begins with the sweet fury of dreaming.
And somehow I find a strange, mysterious way of envisioning those absurdities - I don't know how else to explain it, but I see things of which visibility cannot even conceive.
Let us absurdify life from east to west.
It could not be otherwise, it must have been me. Not in another previous life, in the Parallels of Eons, in the dark minds of ours.
Is it Thanassis Pap, is it the doctor in Plati, is it Guillermo? All of them, all-in-one?
Fernando. The brotherhood.
Follower for the eternity. Disquiet is the state.
