Φεύγω

ΕΚΔΗΛΩΣΗ BOOKCROSSING

Πού μπορεί να συναντιέται το βιβλίο, η ανάγνωση, η πόλη και ο κόσμος της, το internet και το BookCrossing; Την απάντηση θα τη δώσεις εσύ, σε ένα πρωτότυπο κυνήγι θησαυρού με θέμα όλα τα παραπάνω και πρωταρχικό άξονα τη διαδικασία του BookCrossing. Σε μπερδέψαμε;

H ομάδα των BookCrossers Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του Ομίλου UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης ετοιμάζει ένα διαφορετικό Σάββατο στην πόλη. Στις 3 Δεκεμβρίου, από το μεσημέρι ως το απόγευμα, θα έχεις την ευκαιρία να πάρεις μέρος στο Κυνήγι του Ελεύθερου Βιβλίου και να διαγωνιστείς σε ένα παιχνίδι πόλης που η πορεία του θα ακολουθήσει την πορεία της καταγραφής και απελευθέρωσης ενός βιβλίου μέσω του BookCrossing.

Κρυμμένα βιβλία, περίεργοι αναγνώστες, γρίφοι, ιδιαίτερες δοκιμασίες για να πάρεις το επόμενο στοιχείο και 12 ομάδες που θα λάβουν μέρος σ’ ένα κυνήγι που θα εξελιχθεί από τη Λεωφόρο Νίκης έως την οδό Αγ. Δημητρίου και από το Βασιλικό Θέατρο ως το Σταθμό των τραίνων, θα καταλήξουν σ’ ένα μεγάλο πάρτι, μόλις βρεθεί ο θησαυρός, στο οποίο θα γίνει και η απονομή των δώρων στους νικητές!

Όσοι ενδιαφέρονται να λάβουν μέρος, μπορούν να δηλώσουν συμμετοχή στέλνοντας email στο kinigivivliou@gmail.com μέχρι την Κυριακή 27 Νοεμβρίου.

Φιλικά,

Η ομάδα BookCrossers Θεσσαλονίκης

Ο Όμιλος UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης

——————————————————————————————————————

Τι είναι το BookCrossing; Είναι η πρακτική του να αφήνεις ελεύθερο ένα βιβλίο που δεν θέλεις να μαζεύει σκόνη στη βιβλιοθήκη σου, με σκοπό να βρεθεί από ένα νέο αναγνώστη, να διαβαστεί και στη συνέχεια να αφεθεί ελεύθερο ξανά ώστε ο κύκλος του βιβλίου να συνεχιστεί.

Στοιχεία επικοινωνίας:

BookCrossers Θεσσαλονίκης, Άννα Δραγατσίκα,

email:dragatsika@hol.gr, κινητό: 6976225058

Όμιλος UNESCO Νέων Θεσσαλονίκης, Μπάμπης Παπαϊωάννου,

email: info@unescoyouth.gr , κινητό: 6977328701

Ich bin ein legendärer kleiner Mann....

 Wolf Biermann "Die hab' ich satt"

http://youtu.be/WY5S9cBfh3s


1
Die kalten Frauen, die mich streicheln
die falschen Freunde, die mir schmeicheln
Die scharf sind auf die scharfen Sachen
Und selber in die Hosen machen
In dieser durchgerissnen Stadt
- die hab ich satt!
2
Und sagt mir mal: Wozu ist gut
Die ganze Bürokratenbrut?
Sie wälzt mit Eifer und Geschick
Dem Volke über das Genick
Der Weltgeschichte großes Rad
- die hab ich satt!
3
Was haben wir denn an denen verlorn:
An diesen deutschen Professorn
Die wirklich manches besser wüßten
Wenn sie nicht täglich fressen müßten
Beamte! Feige! Fett und platt!
- die hab ich satt!
4
Die Lehrer, die Rekrutenschinder
Sie brechen schon das Kreuz der Kinder
Sie pressen unter allen Fahnen
Die idealen Untertanen:
Gehorsam - fleißig - geistig matt
- die hab ich satt!
5
Der Dichter mit der feuchten Hand
Dichten zugrunde das Vaterland
Das Ungereimte reimen sie
Die Wahrheitssucher leimen sie
Dies Pack ist käuflich und aalglatt
- die hab ich satt!
6
Der legendäre Kleine Mann
Der immer litt und nie gewann
Der sich gewöhnt an jeden Dreck
Kriegt er nur seinen Schweinespeck
Und träumt im Bett vom Attentat
- die hab ich satt!
7
Und überhaupt ist ja zum Schrein
Der ganze deutsche Skatverein
Dies dreigeteilte deutsche Land
Und was ich da an Glück auch fand
Das steht auf einem andern Blatt
- ich hab es satt!

Και η ελληνική έκδοση, μεταφρασμένη από τον Κούρτοβικ, νομίζω και μελοποιημένη από το γνωστό κουρέλι του ΠΑΣΟΚ, στα χρόνια του '70.

http://youtu.be/6CsCs_pWUsE

Το μεγάλο μας τσίρκο

Το ριζικό μου ακόμα τι μου γράφει
το μελετάνε τρεις μηχανορράφοι.
Θα μας το πουν γραφιάδες και παπάδες
με τούμπανα, παράτες και γιορτάδες.
Το σύνταγμα βαστούν χωροφυλάκοι
και στο παλάτι μέσα οι παλατιανοί
προσμένουν κάτι νέο να φανεί.
Στολίστηκαν οι ξένοι τραπεζίτες,
ξυρίστηκαν οι Έλληνες μεσίτες.
Εφτά ο τόκος πέντε το φτιασίδι,
σαράντα με το λάδι και το ξύδι
κι αυτός που πίστευε και καρτερούσε,
βουβός φαρμακωμένος στέκει και θωρεί
τη λευτεριά που βγαίνει στο σφυρί.

Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
μην έχεις πια την πείνα για καμάρι.
Οι αγώνες πού 'χεις κάνει δεν φελάνε
το αίμα το χυμένο αν δεν ξοφλάνε.
Λαέ μη σφίξεις άλλο το ζωνάρι,
η πείνα το καμάρι είναι του κιοτή,
του σκλάβου που του μέλλει να θαφτεί.



Ιάκωβος Καμπανέλλης



http://youtu.be/2UjwZo4wmRk

Ένα θαύμα περιμένω κι ας είν' κι αμαρτωλό.

Ο Αλεξίου είναι ακόμα ένας αδερφός. Ξάδερφος, μπατζανάκης, μπορεί και κουμπάρος. Μπορεί και το alter ego, μπορεί και μια προηγούμενη ζωή μου, βιωμένη σήμερα (Er geht zu weit!!!).
Αυτό που με κάνει να το πιστεύω είναι η βαθειά ψυχική επαφή με τα βιβλία του. Τόσα και τόσα βιβλία έχω διαβάσει, τόσα συγκινητικά, τόσα συναισθηματικά, τόσα πανανθρώπινα, γιατί μόνο τα δικά του με κάνουν να κλαίω;; (και να μην ντρέπομαι να το λέω;) Τι είναι αυτό στη γραφή του, που μοιάζει που μοιάζει τόσο οικεία (σαν να τα έγραψα εγώ---εάν είχα ταλέντο!), αλλά και τόσο εσωστρεφής, τόσο εσωτερική;;
Γράφει και μου κλείνει το μάτι, απλώνει τα συναισθήματα του εσωτερικού του κόσμου και ο δικός μου κόσμος εξεγείρεται. "Εγώ τα σκέφτηκα αυτά πρώτος" λέει. Είναι απλώς ζήλεια, ματαιοδοξία--ότι η Γη γυρίζει γύρω μου, ή απλώς μεγάλος θαυμασμός-σα θαύμα;
Μία φορά τον είδα σε ένα καφέ μπαρ και κάτι συνομιλίες σε chat, αλλά νομίζω ότι είναι ο μακρινός συγγενής που μόλις θα τον ξαναδω, θα συνεχίσουμε να λέμε ιστορίες για το κατηχητικό που πηγαίναμε μαζί, για το χωριό και τις ανθρώπινες φιγούρες από το σόϊ μας, για τις οικογένειες και τα προβλήματά (τους) μας. Μήπως είμαι απλώς ένας συγγραφεο-γκρούπι, ένας φανατικός, ένας stalker με προβολή των αισθημάτων του σε έναν χαρισματικό άνθρωπο; Σαν όλους εκείνους που τρέχουν ξοπίσω τους για να πάρουν κάτι από τη λάμψη τους, για να καλύψουν τα κενά των δικών τους ανεκπλήρωτων ευχών;; Ένας τραγουδοποιός είχε πει σε μια συναυλία ότι αναρωτιέται συχνά αν όλοι αυτοί που σκίζουν τα ρούχα τους με τα τραγούδια του, αν τον αγαπάνε ή το μισούνε για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
(Σκέψου ότι η ανάρτηση ξεκίνησε ως απλώς μια προσωπική κριτική σε ένα εξαίρετο βιβλίο......και καταλήγει πάλι ψυχανάλυση. Αυτό είναι! Όταν χάνεται η μπάλλα, θα είσαι σίγουρα οφ-σάιντ. Όταν χάνεσαι στο δάσος, η γλώσσα μόνο εμπόδια φέρνει. Γι'αυτό καλύτερη η σιωπή)
Και με την πάσα της σιωπής, ξαναρχίζουμε τη επανασύνδεση του βιβλίου με τις κοινωνικές αλλά και προσωπικές προεκτάσεις.
Η σιωπή μιλάει, λέει ο Δημήτρης, όπως και πολλοί άλλοι. Είναι που κρύβει κάτι;; Πάντα πίσω από μια σιωπή κρύβεται ένα μικρό ή μεγάλο μυστικό;; Τα μυστικά των ελληνικών κοινωνιών ήταν πάντα κρυμμένα στα σεντούκια. Έβγαιναν όταν πλέον η αποφορά ήταν τόσο έντονη και έπρεπε να αεριστεί το σεντούκι. Έπαιρνε χρόνια, δεκαετίες, αλλά πάντα (;) αποκαλύπτονταν. Και προκαλούσαν τάχα έκπληξη (κάποιος λαογράφος είχε πει ότι ανάμεσα στις ελληνικές παροιμίες που δεν ανευρίσκονται σε καμιά άλλη κουλτούρα, υπάρχει το αμίμητο "ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι").

Για ένα τέτοιο μυστικό, μια αμαρτία, πολλές αμαρτίες, που -πώς τα φέρνει η Κλωθώ-  καταλήγουν να αγιοποιούνται, μιλάει ο Δημήτρης. Ένα κορίτσι χαρισματικό, που ανατρέπει τα δεδομένα, μετατρέπει ένα ελάττωμα σε υπεροχή (πρώτο θαύμα), χτυπιέται από την άλλη μοίρα, τη Λάχεση, κληρώνεται κακό λαχείο, και στροβιλίζεται σαν ξερή λυγαριά, μεταξύ χωριού και μοναστηριού. Οι μικρές ομάδες, τα κλειστά συστήματα τη βοηθούν να σταθεί καλύτερα και να αναπτύξει αυτό για το οποίο τάχθηκε. Μια μάνα, ένα στιγματιστής, ένα πλάσμα του Ουρανού, που ήρθε στον κόσμο από την πίσω πόρτα, παραλίγο να ξαναβγεί, αλλά η Άτροπος κοιμόταν μάλλον εκείνη την ώρα.
Μέχρι στιγμής, οι παράλληλες ιστορίες είναι αδυναμία του Αλεξίου, τις αγαπάει, τις πλέκει, τις μπλέκει, τις διασταυρώνει και πάντα τις αποσυναρμολογεί, στα εξ ων συνετέθησαν. Τότε είναι που έρχεται μια Κάθαρσις, μια Απολύτρωσις και μπορεί κανείς να δει τα βαθειά συστατικά μιας ζωής, μιας ύπαρξης, μιας Ουσίας. (τότε είναι συνήθως που βουρκώνω εγώ).  Όταν λοιπόν απλώνονται τα στοιχεία, διαλύονται και τα νέφη, οι ομίχλες, οι θολές αβεβαιότητες, έρχεται η κυρίαρχη Δύναμη (τουλάχιστον) του πλανήτη αυτού να τα διελευκάνει όλα: Το ΦΩΣ!

Με φως βγαίνουν τα άπλυτα στη φόρα, με φως ξεπλένονται (ή αίρονται, δεν ξέρω τι είναι βολικότερο) αι αμαρτίαι, με φως έζησαν και οι ήρωες των Ιστοριών του βιβλίου. Για όλους υπάρχει το φως. Πρέπει απλώς ή να το κοιτάξεις (σαν να κοιτάς στα ανοιχτά μάτια του κρεμασμένου) ή να το καλέσεις, να το φωνάξεις. Εκεί πρέπει να βγει και η φωνή. Καλή και η σιωπή, αλλά η σιωπή δεν είναι φωνή, φωνή είναι μόνο η φωνή (που λέει και ένα πολιτικό-τάχα-τραγούδι).
Οπότε σπάει και η σιωπή, μιλάει και η ηρωϊδα, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να μιλάνε, οι ζωές θα πάρουν δρόμους, άλλες θα στριμωχτούν σε κελλιά-φυλακών, μοναστηριών-, άλλες θα βρουν προορισμούς, που δεν τους είχαν λάβει υπόψη.
Τεχνικώς μιλώντας, το σπάσιμο των ιστοριών σε δύο μέρη, είναι μεν κινηματογραφικώς ορμώμενο, εξυπηρετεί καλύτερα την κορύφωση δε. Η γυναίκα μου προτίμησε το μέρος Β', εγώ λέω ότι αν δεν υπήρχε το Α', το Β' θα μπορούσε να είχε γραφεί αυτοτελώς και να ήταν μια συνηθισμένη πορεία διήγησης. Με το Α' όμως και την ύφανση του, χρονολογικά και κοινωνικά, μπορούμε να συνδεθούμε με το σήμερα, με τον τωρινό κυνισμό, την ισοπέδωση, τον εξευτελισμό ιδανικών και ιδεών, την απομυθοποίηση όλων εκείνων που στήριξαν κοινωνίες και ανθρώπους, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν. Αρκετοί ανάμεσά μας μάλιστα, εξακολουθούν να ζουν στο Α' μέρος.
Κανείς δεν μπορεί να ξέρει πού θα περπατήσει η μικρή μας ανθρωπότητα. Πάνω στα αγκάθια ή στα χαλίκια, πάνω στο νερό (πού τέτοιο θαύμα!) ή πάνω στα τσιμέντα, πάνω στα πτώματα άλλων ανθρώπων ή πάνω στις αμαρτίες τους, πάνω στα κάρβουνα, σαν αναστενάρισσα ή πάνω σε δασωμένο μονοπάτι, στρωμένο με φύλλα και παραισθησιογόνα μανιτάρια.

 Οι άνθρωποι είναι απρόβλεπτοι. Το ίδιο και οι αμαρτίες τους. Μπορεί να γίνουν θαύματα, μπορεί να μας πάρουν στο λαιμό όλους.

Υ.Σ. Το βιβλίο αξίζει μια καλή τύχη. Όμως σε τέτοιες μέρες και στα χρόνια που έρχονται (ήρθαν κιόλας) μιας απελπισίας χωρίς άκρες, δεν ξέρω αν μπορούν να γίνουν θαύματα πολιτισμού. Ο Αλεξίου, μάλλον είναι κι αυτός ένας Κιχώτης, ανάμεσα σε άλλους, πολλούς-λίγους, δε βάζει το μυαλό μου, κάνει αυτό που τάχθηκε.
Μπορούσα-ειλικρινά-να πω κι άλλα για το βιβλίο, αλλά προτιμώ να το αφήσω ως θολή, όμορφη ανάμνηση στο μυαλό μου κι έναν μοναχό, με χωριάτικη προφορά να μου φωνάζει: "Τ'ν αγαπούσ'!"
Εσείς διαβάστε και αποφασίστε μόνοι σας.............

Ποτέ την Κυριακή

Μετά την Κυριακή του Ασώτου (Άσωτο ελληνικό έθνος!), της Απόκρεω (α ρε Καρναβάλια μικροαστοί!), έφτασε και η Κυριακή της ξεφτίλας. Ο Γιωργάκης μπρος στις κάμερες "απαιτεί σεβασμό!". Ως και ο μικρός μου γιος γέλασε!!!!
Ο περίγελως περιοδεύει πάλι! Οι αποφάσεις έχουν ήδη παρθεί, δεν τις ανακοινώνουν ώστε να οπλιστεί το τραπεζικό και χρηματιστηριακό περιβάλλον των εύρωστων κρατών και ο πρωθυπουργός μας δηλώνει "δε με βρίσκει σύμφωνο το κούρεμα". Και ποιος σε ρώτησε ρε μεγάλε;;;;;; Εσύ απλά βρίσκεσαι στην καρέκλα, να μη κρυώσει ο απαυτός σου, γιατί το προεδρικό αεροπλάνο έμεινε από πετρέλαιο καθώς δεν εκτελωνίστηκε εγκαίρως, γιατί σου 'πε ο Βαγγέλης "κάτσε ρε Γιωργάκη, κάτσε να μην κουράζεσαι, είσαι και ψηλός".
Ένας δημοσιογράφος το περιέγραψε ως "Ματάκια δεν έχω καλέ, βοηθείστε καλοί κύριοι" έκκληση ενός πρωθυπουργού. Ο οποίος πάει με "καμμένα" όλα τα διαπραγματευτικά του χαρτιά για να αποδείξει ακριβώς αυτό. Ότι όλα έχουν καεί και θέλουμε τον πυροσβέστη. Κι ενώ τον ικετεύουμε ουσιαστικά, εμείς βγάζουμε και γλώσσα. "Δεν έχει το δικό μου διαμέρισμα μόνο πυρκαγιά, όλη η πολυκατοικία καίγεται, μην ασχολείσαι μαζί μου, δες και τους άλλους" Και μένει ο πυροσβέστης (ο οποίος δεν "καίγεται" και πολύ να σε βοηθήσει) σαν αμήχανος μπρος στην απύθμενη ..βλακεία να τη πω, κουτοπονηριά να τη πω, στρίβειν δια του εμπρησμού να το πω, πάντως η παιδιαρίστικη συμπεριφορά δεν ξεφεύγει από κανένα μάτι. Τα παιδία παίζει, οι Τραπεζίτες παίζει, οι Κλειδοκράτορες των ομολόγων παίζει, οι Πρύτανεις-Συμβουλάτορες των Υπουργείων Οικονομικών των ευρωπαϊκών χωρών παίζει, γύρω-γύρω όλοι στη μέση ο Γιωργάκης.
Κι όπως το παιδί που τρώει τις σφαλιάρες στο "τζιζζ", κάποια στιγμή αγριεύει και γυρνάει με ύφος άκρως τρομακτικό : "Μη βαράτε όλοι μαζί γιατί θα φύγω από το παιχνίδι, σας το λέω;;;". Και οι άλλοι, τάχα πικραμένοι λένε: "Όχι ρε μη φεύγεις, δύσκολα βρίσκεις στις μέρες μας τέτοιο καρπαζοεισπράχτορα. Έλα κάθησε λίγο ακόμα, να ρίξουμε κανα δυο σβουριχτές ακόμα και μετά όποτε αποφασίσεις, φύγε!!!!!"

Λοιπόν ήρθε και η Κυριακή που περιμέναμε, θα φύγει κι αυτή, θα έρθει και η Τετάρτη, θα φύγει παρομοίως. Εμείς εδώ! Να κοιτάμε το ντεπόζιτο του πετρελαίου, να κοιτάμε το πορτοφόλι, να ψάχνουμε για κανα ξεχασμένο ψιλό σε καμιά τσέπη από πέρσι, να ξαναματαδούμε το ημερολόγιο, πότε λήγει ο λογαριασμός.
Και να 'χουμε κι από πάνω να ακούμε και το Βενιζέλο ότι "δεν είναι πλέον πρόβλημα της Ελλάδος, αλλά της Ευρώπης !!!!!!". Και να ακούμε ειδήσεις ότι έκαψαν την Η' και Ζ' ΔΟΥ Αθηνών, τελείως τυχαία.....
Πόσο θέλει να σου χαλάσει μια Κυριακή.
http://youtu.be/LGWSHcZ0Kn4


Υ.Σ. Οκ, ας μην το παρατραβάμε, δεν φτάσαμε ακόμα στις 21/12/2012! Μια Κυριακή απλώς ήταν. Αλλά με τι background όμως......

Η σκηνή (η πολιτική, αλλά και το σκοινί) θα τον αντέξει;

 Αυτόν τον άνθρωπο, τον ξέρει όλη η Θεσσαλονίκη, από τις ένδοξες μέρες της δεκαετίας του ΄80. Παρελθόν, παρόν, για μέλλον δεν ξέρω. Οι συναλλαγές του με οικογένειες, τζάκια και συμφέροντα, δεν είναι από μόνες τους ενοχοποιητικές. Αυτό που το στιγματίζει είναι το απύθμενο θράσος του να νομοθετεί "ασυλίες" για τον εαυτό του ως διαχειριστής, αλλά και για ανθρώπους που "βγάζει μάτι" η διαπλεκόμενη σχέση τους μαζί του. Res ipsa loquitur! Άνθρωποι σαν κι αυτόν σε πόστα όπως αυτό της Δικαιοσύνης, της Εθνικής Άμυνας, των Οικονομικών, μπορούν να κάνουν (κι έχουν κάνει) τρομερή ζημιά. Γνωρίζω προσωπικά (αλλά θα επιλέξω να μην τα αναφέρω) καταστάσεις από το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν με επιχειρηματίες της Θεσσαλονίκης, που τον επιχορήγησαν και εισέπραξαν ανάλογα ή και πολλαπλώς μεγαλύτερα οφέλη. Θα πεις σιγά τα ωά, ο μόνος ήταν;;; Αλλά σίγουρα, μαζί με κανα δυο άλλους, είναι κομμάτι ενός "πολιτικού τσιμέντου". Ένα τσιμέντο, που έχει επιβιώσει των εποχών, ενώ άλλοι έχουν εξαφανιστεί από προσώπου καναλιών, που έχει ξεπεράσει πολιτικές ξεφτίλες όταν τα 'βαζε με τον απείρως βλακωδέστερο ΓΑΠ και έχανε, που έχει καταφέρει τον ηλίθιο ελληνικό λαό να ξεχάσει το τι έχει κάνει παλαιότερα με τις πλάτες των Μπακατσέλων, που έχει διαστρεβλώσει τα πάντα με τη ρητορική του, που έχει καταπλακώσει (είναι και θεόχοντρος, δεν του είναι δύσκολο!) με τα νομικίστικα κόλπα του κάθε έννοια επιχειρηματολογίας και αντίθετης άποψης. Και φυσικά, σαν κάθε αλητοθρασίμι του πεζοδρομίου, βγαίνει κι από πάνω, μας τη λέει κιόλας!! Δε δίνει λόγο σε κανέναν και για τίποτα (βλ. και παρακάτω), δεν απολογείται ποτέ, κατάφερε κι έγινε χαλίφης στη θέση του χαλίφη, διακατέχεται από μεγαλομανία και φυσικά ακολουθεί μια επιθετική οδό προς κάθε αντίθετη γνώμη. Και μεις τον ακούμε σαν ένοχοι, που μας έκαναν να νοιώσουμε και σαν αδύναμοι, (που πιθανόν να είμαστε) μπροστά του. Τι μπορείς να κάνεις σε έναν ιπποπόταμο, αναρωτιέται ο Αρκάς (να μη θεωρηθεί δυσφήμιση παρακαλώ, άλλος το είπε όχι εγώ).



















Όλοι μιλάνε για το ελικόπτερο του Παπανδρέου. Τα ακούει αυτά ο Βαγγελάκης και χαίρεται από μέσα του. "Πάλι θα τη σκαπουλάρω εγώ!!!!!!".....................

Επιστολή Βαξεβάνη προς Βενιζέλο (αναδημοσίευση από tvxs.gr , πάλι!)

tvxs.gr/node/73348


Κύριε Βενιζέλο,
Αυτά που σας  γράφω τα ξέρετε και εσείς και  εγώ. Τα υποψιάζεται, φαντάζομαι, πλέον και ο κόσμος. Θα περιοριζόμουν στην “αντιπαράθεσή” μας στην εκπομπή του Νίκου Χατζηνικολάου, αν δεν μου πατούσατε τον “κάλο” με αυτό το “είσαι δημοσιογράφος της κρατικής τηλεόρασης και πληρώνεσαι από τον ελληνικό λαό”. Εύχομαι να μην εννοείτε αυτό που όλοι κατάλαβαν.
Είμαι λοιπόν δημοσιογράφος και αυτή την εποχή τυγχάνει να εργάζομαι στη Δημόσια Tηλεόραση και όχι Κρατική, όπως την αποκαλείτε εσείς. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτό, γιατί αντικατοπτρίζει την αντίληψη που έχει ο καθένας για την ΕΡΤ. Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να ελέγχει την εξουσία. Αυτή είναι η υποχρέωσή μου, άσχετα αν αυτό δεν σας αρέσει. Το γεγονός επιπλέον πως “με πληρώνει ο ελληνικός λαός” είναι μια ακόμη ευθύνη για μένα, καθώς πρέπει να “αξίζω το μισθό μου”. Το συμπέρασμα λοιπόν είναι πως και τους δυο μας πληρώνει ο ελληνικός λαός. Εσάς από το 1989, εμένα για τα 2-3 χρόνια που είμαι στην ΕΡΤ.
Το δεύτερο που ακούστηκε ως απειλή σε αυτή την  εκπομπή είναι πως θα δημοσιοποιήσετε το πόθεν έσχες των δημοσιογράφων. Αμήν! Προς το παρόν δημοσιοποιήστε στο ίντερνετ το πόθεν έσχες των βουλευτών, όπως ορίζει ο νόμος 3979 του 2011 (νόμος Ραγκούση), γιατί ως την ώρα που σας γράφω είσαστε παράνομοι. Θα πρότεινα επίσης να ελέγξετε το “πόθεν” και όχι το “έσχες” των εκατομμυριούχων βουλευτών και βεβαίως να το φορολογήσετε. Είναι πιο ηθικό και αποδοτικό από το να κόβετε συντάξεις των 300 ευρώ. Δεν κατηγορώ κανέναν Έλληνα πολιτικό για κλέφτη. Αλλά ξέρετε τα περί της γυναικός του Καίσαρα. Αν και στην ελληνική Βουλή δίνεται η εντύπωση πως ο Καίσαρας είναι η γυναίκα του βουλευτή, που απλώς έτυχε να έχει προίκα.
Πάμε τώρα στα πιο  δύσκολα. Κύριε Βενιζέλο, είσαστε μια πολύ σημαντική μονάδα αυτού που ονομάζουμε πολιτικό σύστημα. Του συστήματος που ευθύνεται, σε μεγάλο βαθμό, γι αυτό που είναι η χώρα. Μας αρέσει να μιλάμε αορίστως γι αυτό, αλλά εγώ έχω μάθει να μιλώ συγκεκριμένα. Στα υπουργεία που υπηρετήσατε, τα νομοθετήματά σας (ναι, ξέρω είναι της Βουλής, αλλά καταλαβαίνετε τι εννοώ) τα συναντώ συνεχώς σε έρευνές μου, ως “ασπίδα προστασίας” του πολιτικού συστήματος και του ζωτικού του χώρου. Ο νόμος “περί ευθύνης υπουργών”, περί μη ευθύνης δηλαδή, είναι δικό σας δημιούργημα. Αυτό το έκτρωμα που οδηγεί στην ατιμωρησία, που μετρά την παραγραφή όχι με χρόνια αλλά (άκουσον άκουσον) με θητείες στη Βουλή, που είναι μια πρόκληση για την κοινωνία. Αυτό το νόμο χρησιμοποίησε ο κύριος Καραμανλής για να παραγράψει τα αδικήματα των υπουργών του στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου και όχι μόνο.
Δικός σας νόμος είναι και αυτός που ορίζει τα περί λειτουργίας των καναλιών. Σε όλη τη χώρα, δεν μπορεί να λειτουργήσει ούτε περίπτερο χωρίς άδεια. Μπορούν όμως τα κανάλια. Αυτά τα κέντρα εξουσίας, λειτουργούν με προσωρινές άδειες. Έτσι καναλάρχες και κυβερνήσεις μπορούν να αλληλοεκβιάζονται και να “αυτορυθμίζονται”.
Δικός σας είναι ο νόμος που ρύθμισε τα χρέη των ΠΑΕ, δηλαδή Ανωνύμων Εταιριών, κάτω από την «λαϊκή απαίτηση» των οπαδών. Οι ΠΑΕ αυτές χρεώθηκαν από τους ιδιοκτήτες τους (μέχρι και πλαστά τιμολόγια έκοβαν) και εσείς χαρίσατε τα χρέη. Τα κλεμμένα. Πήρατε δηλαδή τα δικά μου λεφτά και τα δώσατε στα λαμόγια και τις παράγκες.
Ας αφήσουμε το παλιό σας νομοθετικό έργο και ας πάμε στο δεύτερο. Δηλαδή στο Proton. Σημειώνω προκαταβολικά πως όλα τα στοιχεία δείχνουν πως είναι μια προσωπική σας μεθόδευση και όχι μια κυβερνητική απόφαση. Αυτό δεν έχει να κάνει με την δική μου “επιθετική σχεδίαση” αλλά με την πραγματικότητα. Στο υπουργικό συμβούλιο δεχθήκατε σφοδρή επίθεση για την υπόθεση Proton, αλλά προχωρήσατε.
Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία  αποκάλυψε πως τον Ιούλιο του 2011, πήρατε την απόφαση να δώσετε 100 εκατομμύρια από τα αδιάθετα του Δημοσίου στην Τράπεζα Proton του κυρίου Λαυρεντιάδη. Την εποχή εκείνη ο κύριος Λαυρεντιάδης και η Τράπεζά του ήταν υπό έλεγχο για υπεξαιρέσεις. Επίσης ο νόμος 2362/95 (νόμος που έγινε ακριβώς για να μην υπάρχουν σκάνδαλα Κοσκωτά) δεν επέτρεπε αυτή την χρηματοδότηση. Τα στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους με επιστολή τους σας είχαν πει πως αυτό είναι παράνομο. Εσείς όμως το κάνατε. Στην εκπομπή είπατε πως η απόφαση αυτή των στελεχών του Λογιστηρίου του Κράτους «ήταν παράνομη γιατί δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα» Πρωτοτυπία νομική. Κάτι είναι ή όχι παράνομο, με βάση το αν συμπορεύεται με το νόμο και όχι με την κυκλοφορία των εφημερίδων. Πέρα βέβαια από το γεγονός πως όταν σας κοινοποιήθηκε η διαφωνία, δεν είχε δημοσιευτεί σε καμιά εφημερίδα. Ο παράνομος ήσασταν εσείς, με βάση το νόμο του 1995.
Αυτό το ξέρατε καλά. Γι αυτό προχωρήσατε σε ένα άλλο «νομοθέτημα». Σε άσχετο νόμο, τον 4002/2011 προσθέσατε άρθρο που σας αμνηστεύει προκαταβολικά. Νομοθετήσατε δηλαδή πως αν πρόκειται για θέματα συστημικής ευστάθειας των Τραπεζών, έχετε το δικαίωμα να πάρετε αποφάσεις χρηματοδότησης των Τραπεζών. Αυτό το «συστημικής» είναι μια νέα εφεύρεση. Μάλιστα ο νόμος φροντίζει να αμνηστεύσει τους υπουργούς Οικονομίας (και εσάς βέβαια) από το 1997. Γιατί από το 1997; Είχαμε συστημική αστάθεια από τότε ή παρουσιάζει αστάθεια κάποιος υπουργός της κυβέρνησης Σημίτη;
Αφού δώσατε τα 100 εκατομμύρια  τώρα χρεώνετε το Δημόσιο με άλλα 800 για την κρατικοποίηση της  Τράπεζας. Η πτώση βεβαίως της Τράπεζας Proton δεν έχει καμία σχέση με την κρίση. Είναι αποτέλεσμα της διαχείρισης της από τα αφεντικά της. Επιχορηγούσαν τον εαυτό τους. Αντί να ασκήστε έλεγχο (με την Τράπεζα της Ελλάδας, (άλλη μεγάλη αμαρτία μια ιδιωτική Τράπεζα που εμφανίζεται ως θεσμικό όργανο του κράτους) τους χρηματοδοτήσατε και τελικώς μας τα φορτώσατε στην πλάτη.
Αλλά δεν σταματήσατε  εκεί. Ο κύριος Λαυρεντιάδης, ο οποίος φέρεται να έχει καταχραστεί 51 εκατομμύρια, δεν θα πάει φυλακή. Δεν θα υπάρξει καν ποινική δίωξη. Ο λόγος είναι ένας άλλος νόμος που έχετε ψηφίσει. Πάλι εδώ η υπογραφή σας. Με τον νόμο 3904/2010, θεσμοθετείτε το ακαταδίωκτο γι’ αυτούς που θα καταχραστούν χρήματα αλλά θα τα επιστρέψουν πριν διωχθούν ποινικά. Ετσι ο κύριος Λαυρεντιάδης, επιστρέφοντας τα 51 εκατομμύρια (αφού τα επένδυσε, κέρδισε απ αυτά ή οτιδήποτε άλλο) δεν διώκεται. Πρόκειται για μία ακόμη νομική «επανάσταση» που γίνεται με το πρόσχημα της αποσυμφόρησης των φυλακών. Ως πρώην υπουργός Δικαιοσύνης, γνωρίζετε πως κατά καιρούς νόμοι για «αποσυμφορήσεις» κρύβουν την απελευθέρωση ολίγων επωνύμων που καταδικάστηκαν. Έτσι στο παρελθόν έχουν αποφυλακιστεί, «για την αποσυμφόρηση του σωφρονιστικού συστήματος» ο Μάκης Ψωμιάδης, ένας καναλάρχης και κάποιοι απατεώνες δικηγόροι εκ Θεσσαλονίκης…
Μπορώ να σας πω πολλά ακόμη. Πολλά, τα οποία είναι η δουλειά μου να σας τα πω. Πώς τα λένε στα δικαστήρια στις αγωγές κατά δημοσιογράφων (άλλος δικός σας νόμος); «Γεγονότα και αξιολογικές κρίσεις». Αυτό ακριβώς κάνω. Ένας λόγος παραπάνω γιατί πληρώνομαι «από τα λεφτά του Ελληνικού Λαού», όντας εργαζόμενος στην πολύπαθη Δημόσια Τηλεόραση που οι κυβερνήσεις θεωρούν τσιφλίκι τους. Θα σας παρακαλούσα να το σεβαστείτε. Και να σπαταλήσετε λίγη από την φημολογούμενη ευφυΐα και ρητορεία σας, να μου απαντήσετε. Γιατί αυτή είναι η δικιά σας υποχρέωση. Εκτός αν προτιμάτε να με απολύσετε.



 Πολλά κιλά καρύδια ο Βαξεβάνης, όπως είπε και κάποιος στο fb. Το φοβόμουνα ότι αυτός ο τύπος θα βρει το μπελά του, αλλά τώρα σιγουρεύτηκα. Από την άλλη, καλά που υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι, που με τη σιγουριά της δημοσιογραφικής ταυτότητας (και να τον απολύσουν, θα βρει οπωσδήποτε δουλειά στο ΣΚΑΙ), αλλά και με τη δύναμη των στοιχείων, κάνουν έρευνες, διεισδύουν, ξεψαχνίζουν υποθέσεις και προπαντώς λειτουργούν σαν καμήλες. ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΝΕ! (Όχι σαν κι εμάς τα χρυσόψαρα, που χωρίς αποδείξεις πελαγοδρομούμε, πάμε-ερχόμαστε, ξεχνάμε-ξαναψηφίζουμε).
Πόσοι τέτοιοι όμως υπάρχουν; Ο Βαξεβάνης, ο Κουβαράς, και κανα δυο ακόμα (ο Αυγερόπουλος δε θέλει ακόμα να καθαρίσει την εγχώρια κόπρο του Αυγείου, προτιμά τα ποτάμια της Νιγηρίας, και μεταξύ μας, πολύ καλά κάνει). Και οι υπόλοιποι που δε μιλάμε, ενώ ξέρουν; Προφανώς είναι πληρωμένοι ή απλά φοβούνται. Λίγο πράγμα είναι;; 
Ο εκφοβισμός ήταν πάντα το πιο ισχυρό εργαλείο ενός bully. Οι Δικαστές δικοί τους είναι, ένα με τη φάρα, συνταγματολόγοι γαρ, Λοβέρδοι, Βενιζέλοι. Ποιος θα υποστηρίξει τους "κατάπτυστους" δημοσιογραφίσκους, με τη ρετσινιά δεκαετιών πάνω τους;; εδώ την Αντωνία Ηλία έχουν ελεύθερη, απείραχτη, ανέγγιχτη, τον Ψωμιάδη θα έπιαναν;;; Εδώ ολόκληρος Τεγόπουλος δεν μπόρεσε να στριμώξει τον Κόκκαλη (κουμπάρο του Πάγκαλου, βεβαίως-βεβαίως), θα μπορέσουν οι Βαξεβάνηδες να μας πείσουν ότι και μόνο που ανεχόμαστε να μας μιλάει άνθρωπος σαν τον Βενιζέλο, είμαστε ήδη ξεφτιλισμένοι σαν έθνος και σα λαός;;;;
Κι όμως σ'αυτή τη χώρα, που τρώμε όπου φτύνουμε, όλα μπορούν να γίνουν.
Τα σκοινιά δε φτάνουν, οι κόμποι είναι χαλαροί, οι Δήμιοι απεργούν,
Παραγραφή εδώ και τώρα, όπως πάντα.......................

Υ.Σ. Ρίξτε και καμμιά ματιά κι εδώ (να μην ξεχνάμε και τους Αλαφούζους)