The Father Part III

 Όχι, εντάξει, δεν θα γράψω στα αγγλικά. Το κομμάτι για το Σάκη με το μουστάκι, μόνο στα ελληνικά μπορεί να γραφτεί. Με λίγα αγγλικά , και γερμανικά. Λίγο Μάρκο, λίγο δολάριο.

Είχα στο μυαλό μου να διαβάσω το The Kingdom, Ihr Königreich, στα γερμανικά. Χωρίς να έχω ιδέα περί τίνος πρόκειται, αυτός ο κερατάς ο Νεσμπο, πάλι με έβγαλε εκτός παιδιάς. 

Κι ενώ έχω γράψει σποραδικά εδώ κι εδώ κι εδώ για το Σάκη, το βιβλίο μου θύμισε πόσο δραστικές και δραματικές μπορεί να είναι οι σχέσεις πατέρα και γιου, χειρότερες από της μητέρας και γιού, πιο εχθρικές, με περισσότερο μίσος, Οιδίποδας και Λάϊος. Στίγμα. Σφραγίδα με κερί. Βέβαια στο βιβλίο γυρίζει κυρίως η πλοκή γύρω από τους δύο αδελφούς , αλλά ο πατέρας είναι (και δεν είναι) πάντα εκεί. 

Που όπως λέει δηλαδή κι ο αστυνομικός της περιοχής: "

»Über Nacht wird man erwachsen«, sagte Kurt. »Weil man muss. Und mit einem Mal spürt man die Verantwortung, die der Vater hatte, während man selbst alles nur Erdenkliche getan hat, ihm Knüppel zwischen die Beine zu werfen. Wie man alle Ratschläge in den Wind geschlagen und nicht zugehört hat, wenn er etwas gesagt hat, und stattdessen alles daran gesetzt hat, nicht wie er zu werden. Vielleicht, weil man tief in sich drin weiß, dass man genau so werden würde. Ein Remake des eigenen Vaters. Wir alle drehen uns im Kreis. Der einzige Ort, an den es uns wirklich zieht, ist der, an dem alles los gegangen ist, Das ist bei allen so. Ich weiß, dass du dich für die Vögel oben im Gebirge interessierst. Carl hat Federn mit in die Schule gebracht, die du ihm geschenkt hast. Wir haben ihn damit aufgezogen.« Kurt lächelte, als weckte das süße Erinnerungen. »Denk doch nur mal an diese Vögel, Roy. Sie reisen weg, legen Wahnsinnsstrecken zurück. Ich weiß, dass das ziehen heißt. Aber kein einziges Mal kommen sie dabei an einen Ort, an dem nicht auch schon ihre Väter gewesen wären. Immer dieselben Lebensräume, immer dieselben Brutstätten, immer der gleiche Zeitpunkt. Frei wie ein Vogel? Vergiss es. Das bilden wir uns doch nur ein, weil wir es glauben wollen. Wir bewegen uns in den immer gleichen, verfickten Bahnen. Wir sind wie Vögel in einem Käfig, nur dass der Käfig so groß ist und die Gitterstäbe so dünn, dass wir sie nicht sehen.« 

Κι έτσι ακριβώς όπως και στο βιβλίο, το ζουμί μπαίνει μετά τη μεγάλη εισαγωγή, έτσι και στο ποστ, έπρεπε να σκεφτώ πώς θα το φέρω, να μη φανεί ως πατροκτονία ούτε επικήδειος (αν κι εδώ που τα λέμε....)

Κανονικά λοιπόν το ποστ θα έπρεπε να λέγεται: "Δολλάρια, μάρκα, κάλτσες, προφυλακτικά, κανονισμός διαιτησίας "

Αλλά λόγω της ημέρας..... καταλαβαίνετε!

Δεν καταλαβαίνετε; Καλά κάνετε! Ασ'το ξαναπιασουμε σαν σε παραμύθι, γιατί... τέτοιοι είστε και παραμύθια θέλετε!

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα παιδάκι σε ένα χωριό. Ο πατέρας του ήταν πολυτεχνίτης, καταπιανόταν με πολλά πράγματα. Συμβατικός άνθρωπος, με πολλά πάθη, τραύματα κι απωθημένα. Αυτά ο μικρός γιος δεν τα ήξερε, αλλά τα ανακάλυπτε σιγά σιγά. Παραδείγματος χάριν μια μέρα ανακάλυψε, ψαχουλεύοντας στο συρτάρι δίπλα στο κρεβάτι των γονιών του διάφορα πράγματα, που δεν τα είχε στο άμεσο ενδιαφέρον του. 

Καταρχήν ένα δύο μάτσα ξένα χαρτονομίσματα, μάρκα και δολάρια. Τον είχε ακούσει, δηλαδή, πολλές φορές να μιλάει για "συνάλλαγμα" και "σκληρό νόμισμα", αλλά θες η άγνοια θες η ηλικία δεν καταλάβαινε τη σημασία των λέξεων. Αργότερα φυσικά θα άκουγε για ανθρώπους που έκρυβαν τα λεφτά τους στα στρώματα και δεν τα πήγαιναν στην τράπεζα, από φόβο,από ανασφάλεια, το γνωστό "να έχεις κάτι στην άκρη, σε περίπτωση που...." Το οικονομικό ζήτημα και οι πεποιθήσεις του πατέρα όσον αφορά τα χρήματα δεν τον απασχόλησαν περαιτέρω .

Οι κάλτσες; Κλασικό ζήτημα, κλασικά χρώματα. Καφέ, μαύρες. Ούτε σχεδιάκια, ούτε γραμματακια, τίποτα. Απλές, λιτές κι απέριττες. Βαρετές. Αντανάκλαση του εσωτερικού κόσμου; Ψιλά γράμματα για τον πιτσιρικά.

Κάτι μπλε κουτάκια με μια γυμνή γυναίκα σε ψάθινη σεζλονγκ, με ανοιχτό ντεκολτέ, μακρύ κολιέ στο λαιμό, μισάνοιχτο στόμα και λάγνο βλέμμα ήταν μια αποκάλυψη για το μειρακιο. Πάνω έγραφε again. Πάλι; Ξανά; Τι ξανά; Ποιο ακριβώς ξανά; Η λέξη προφυλακτικό πρέπει να ήρθε αργότερα στη μνήμη ή στην εικόνα. 'Καπότα" ήταν η γνωστή ορολογία. Αργότερα που μεγάλωσε, έμαθε ότι προέρχεται από το λατινικό caput (κεφάλι), όπως και per capita/ανά κεφαλή, το κεφάλαιο/capital κτλ/etc. 

Μια ήταν τα Again, μια τα Stop, φτηνά αντικείμενα, από το περίπτερο, μπέρδευαν στην ουσία το μικρό,που δεν έκανε τη σύνδεση, ή την πρόσθεση 1+1=2, το γνωστό νιάου νιάου. Κάποια στιγμή, όταν λίγο μεγάλωσε, πριν την εφηβεία πιθανόν, από απώθηση θα σκέφτηκε "ίσως να τα έχει για να πηγαίνει με άλλες γυναίκες, να αποφύγει αφροδίσια κι έτσι". 

Το σεξ λοιπόν και ο πατέρας. Μια υπόθεση, πολλές ιστορίες. Άκουγε αρκετά, όταν πήγαινε μαζί του, στους φίλους του, στα συνεργεία, στα γήπεδα, ίσως ποτέ απ'ευθειας, κυρίως από τα πλάγια. Σαν το ποδόσφαιρο.

Και ερχόμαστε στο άλλο φετίχ αντικείμενο του μαγικού συρταριού/παράθυρο στην ψυχή του πατέρα. Κανονισμός διαιτησίας. Ποδόσφαιρο. Πάθος. Και πληγή. 

Τηλεόραση. Ευρωπαϊκό 1980 / Μουντιάλ Εσπάνια 1982. "Ποιος παίζει μπαμπά;" "Οι μπλε με τους κόκκινους" "Εμείς με ποιους είμαστε;" "Με όποιον παίξει καλύτερα". Ουδετερότητα. Αντικειμενικότητα. Όχι φανατισμός. 

"Δεν ήταν φάουλ αυτό μπαμπά;" "Και να ήταν, δε θα μπορούσε να το δει ο διαιτητής, από κει που είναι" "Καλά, εσύ το διαιτητή κοιτάζεις;" Στην πορεία από την Α'Εθνικη, στην κάθοδο της Β', της Γ', των τοπικών ερασιτεχνικών, στην ίδρυση του Συνδέσμου Διαιτησίας Κατερίνης-έγινε και Επιθεωρητής Διαιτησίας κάποια στιγμή, έζησε τιμές και κάποιου είδους "μεγαλεία" , πίστεψε στο Αδιάφθορο και προδόθηκε. "Ο δικός μας ο Παιδάς πεντ'οσπιτεα εχτισον" του έλεγαν αυτοί που του έδιναν λεφτά για να σφυρίξει υπέρ του ενός ή κατά του άλλου. Εννοώντας ότι "οι άλλοι τα παίρνουν και χτίζουν σπίτια, εσύ χαζός είσαι και δεν τα παίρνεις;".

Δεν ξέρω τι από όλα αυτά που μου έλεγε ή που άκουσα από γνωστούς ήταν αλήθεια, πάντως εγώ "σπίτια " δεν είδα !!!! Ώπερ εδει δείξαι. Αδιάφθορος ή όχι, εκ των πραγμάτων δε φάνηκε να τα "έπαιρνε". Μαλακία του?? Μάλλον! Για τον ίδιο σήμαινε πάντως τα πάντα, αυτό το γαμημενο "καθαρό κούτελο". Που πολλά χρόνια σήμαινε και για το γιο πολλά πράγματα: Ο πατέρας είναι ηθικός. Ο μπαμπάς έχει αρχές. Δεν υποκύπτει σε πιέσεις. Προτιμάει "δυσμενή μετάθεση"--- αθάνατο ΠΑΣΟΚ!--- παρά να σκύψει το κεφάλι στους πρασινοφρουρούς, που "βρώμισαν τη Χώρα", την Υπηρεσία, το Ποδόσφαιρο και τη Διαιτησία. Η κομματικοποίηση ενός αθλητικού χώρου, που έπρεπε κατά τη γνώμη του να παραμείνει αμιγής, αμόλυντος, του στοίχησε. Μέχρι αυτή τη στιγμή.

"Δεν αξιολογήθηκε". Δράμα. Ήταν δεξιός. Και ήταν αρχές 1982. Ο μπαμπάς, Δεξιός του Κερατά, που είχε ψιλοσιχαθεί το Σύστημα Καραμανλή, ζήτησε κι αυτός την Αλλαγή, ψήφισε Αντρέα Οκτώβρη του '81. Είχε καταγραφεί όμως ως δεξιός, ανεπιθύμητος,έπρεπε να αντικατασταθεί. Και δεν αξιολογήθηκε , ως βασικός Διαιτητής. Μόνο ως επόπτης γραμμών στη Β'Εθνικη.

Αισθάνθηκε μειωμένος, ως άντρας. Τα έχουμε αυτά, εμείς οι άντρες, θα σκεφτόταν πολλά χρόνια μετά ο Υιός. Κατέβασε τις φιλοδοξίες του λοιπόν ο Σάκης στο τοπικό επίπεδο. Εκεί άνθησε για λίγο, μέχρι που άρχισε να μαλώνει. Με όλους. Με παράγοντες. Μικρο-/μεγαλο παράγοντες, ιδιοκτήτες ομάδων, παίχτες, έτερους διαιτητές, κομματικά στελέχη, πολιτευτές, Δεν εγκατέλειπε τις αρχές του, έλεγε στις παρέες. Να μην ξεχνάμε το Υπόστρωμα, το Background, που λένε και στα Ίμερα Κοζάνης, με μεγάλο Γιώτα. Βαθύ ΠΑΣΟΚ. Που τα σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. 

(Τώρα που πέρασαν τα χρόνια και γελάμε με τις καταστάσεις, Μετα-κριση Ελλάδα, Μητσοτάκης, Τσίπρας, Κασελακης, 

Είναι πολλοί που έχουν ξεχάσει; Θέλουν να ξεχαστεί; Δε συμφέρει να θυμούνται; Τι σήμαινε αυτό το "Παλιό" το "Βαθύ" ΠΑΣΟΚ, τι δύναμη είχε ο πασοκικος μηχανισμός, τι ρίζες έστησε από χωρίον εις χωρίον, πόσους τάισε, τι είδους "σοσιαλισμό " δημιούργησε και πόσους εξοβέλισε, διαγράφοντας κάθε είδους αξιοκρατία και αξιοπρέπεια. Σημασία είχαν τότε "τα δικά μας τα παιδιά " . Τα "αριστερά " έλεγαν τότε. Είναι αριστερός έλεγαν, ΠΑΣΟΚ δηλαδή. 

Ο Γιος τα ζούσε όλα αυτά , το ΠΑΣΟΚ, τη διαιτησία, το Σύνδεσμο (πήγαινε Σάββατο και τους έκανε και μαθήματα, στους μαθητευόμενους "μικρούς" ανερχόμενους διαιτητές, όπως τον ξάδελφο συνονόματο) αλλά προσπαθούσε,χωρίς να τα καταφέρνει, να βλέπει το χαρακτήρα του Πατέρα-Πρότυπου. Η επιλεκτική μνήμη έκανε το θαύμα της και δεν υπάρχουν τα "Άσχημα", οι "Κακές Στιγμές" του μπαμπά, αυτά που θυμούνται δηλαδή τα γυναικεία μέλη της Αυλής. 

Ο Γιος θυμάται τον Κανονισμό. Μαύρο βιβλιαράκι. Χειρονομίες του διαιτητή. "Παίζετε", πλεονέκτημα. Σφύριγμα έναρξης, σφύριγμα λήξης. Πέναλτυ, Μπενάλ, το έλεγε ο Μήτσος ο παππούς. Μεγάλο σεβασμό στη Γερμανία του Μπεκενμπάουερ, "Πειθαρχία" έλεγε "πειθαρχία. Βάζουν το κεφάλι κάτω και κάνουν αυτό που λέει ο προπονητής".

Μιλούσε με τους παίχτες, έλεγε. Τους μιλούσε στη γλώσσα τους, ήταν πατρική φιγούρα και στο γήπεδο, δεν έβγαζε κίτρινη εύκολα, είχε το βλέμμα που σκότωνε. Το ζήσαμε αυτό το βλέμμα. Κι εγώ και η αδελφή μου. Κι αν δεν "έπιανε " το βλέμμα που σκοτώνει, αν επαναλαμβανόταν το πταίσμα ή καλύτερα η Αντικανονική Ενέργεια, τότε έβγαινε και η Κόκκινη Κάρτα. Σφαλιάρα. Χορταστική, Γεμάτη Παλάμη.

Ο Γιος είδε, απ'ότι θυμάται, πρέπει δηλαδή να είδε 4-5 κόκκινες κάρτες στη ζωή του. Πονάει η κόκκινη κάρτα, αυτό το θυμάται καλά. Γίνεται κόκκινο και το μάγουλο. Αλλά δεν κρατάς τελικά κακία για μια κόκκινη. 

Είναι η τιμωρία. Τιμωρία για το λάθος. Το ξέρει ο καθένας μας το λάθος του, ακριβώς τη στιγμή που το πράττει.

Ο γιος παρακολουθεί τον πατέρα του τώρα, από μακριά. Μέσα από ένα καλώδιο. Μόνο τον ακούει. Και το νοιώθει. Καταλαβαίνει, ακριβώς αυτό που καταλαβαίνει κι ο ίδιος ο πατέρας. 

Ότι ήρθε η ώρα για τη δική του Κόκκινη Κάρτα. Λίγο πριν τη Λήξη του Παιχνιδιού.

Ακόμα μια πέτρα στον κόσμο

 Ακόμα μια πέτρα στον κόσμο 

Είχαν πέσει πολλές σταγόνες πάνω της.

Και δεν ήταν καν πέτρα από την αρχή. 

Σφουγγάρι ήταν. Μάζευε. 

Ο,τι ερχόταν, το δεχόταν. Γέμιζε και φούσκωνε. Ώσπου ήρθε η πλημμύρα.

Και ξέρασε από μέσα της όλες τις μελωδίες που έκρυβε.

Πικρές ή αλμυρές, νοσταλγικές και με αγάπη τονισμένες. 

Δεν έμεινε ούτε μια νότα, ούτε μια γλυκιά ανάμνηση.

Κι απέμεινε ο πυρήνας. Ο ελάχιστος. Ο άφθαρτος διαμαντένιος, αχάραγος πυρήνας.

Τα διαμάντια πέτρες είναι κι αυτά . Πέτρες που δείχνουν αδιαφορία. 

Ας πέσουν όσες σταγόνες είναι να πέσουν. Βασανιστήριο δε θα 'ναι, ούτε ρέουσα τιμωρία. Μια τρύπα θα είναι, ένα κενό.

Και το ξέπλυμα. Μιας Βρωμιάς. Κι ενός ανθρώπου.

Περί ηλικίας κι εμπειρίας

 "Η εμπειρία είναι σαν τη χτένα, όταν είσαι φαλακρός. Την αποκτάς, όταν πλέον δεν την μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις"

Λέει ενα ρητό. 

Να πω την αμαρτία μου, έχω ξεχάσει γιατί ήθελα να γράψω αυτό το θέμα. Κάτι με τον Τζόκοβιτς νομίζω και την ηλικία του, βλέποντας τον να χτυπιέται στις μια και δυο η ώρα τη νύχτα με έναν πιτσιρικά, 14-15 χρόνια νεότερο.

Ναι, σωστά, τώρα το θυμήθηκα! Ο Τζοκο λοιπόν είναι κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό, αλλά μπορεί ως γενίκευση να χρησιμοποιηθεί για το θέμα που αναφέρω στον τίτλο.

Το "ο νέος είναι ωραίος, ο παλιός είναι αλλιώς" είναι μια χαζομαρούλα, αλλά έχει ψωμί μέσα της. 

Ο τύπος λοιπόν δεν μπορεί, έχει εμπειρία, αλλά δεν μπορεί σωματικά, νυστάζει, θα έπρεπε να κοιμάται αυτήν την ώρα. Έχει τις κινήσεις, χτυπάει τις μεγάλες διαγώνιες ή τους άσσους, αλλά γκρινιάζει. 

Ο πιτσιρικάς από την άλλη, ξέρει τη διαφορά ποιότητας, παίζει με το Νο 1, αλλά έχει το χρόνο με το μέρος του. Το χρόνο, ως διαφορά ηλικίας και το χρόνο, ως Ώρα της Ημέρας. Είναι 01:30, αν δεν έπαιζε τένις, ή θα πηδούσε μια-δυο-τρεις Ιταλίδες ή θα έπαιρνε την κόκα του ή τέλος πάντων θα ήταν σε κάποιο πάρτυ! Οπότε δεν του είναι δύσκολο,να περιμένει. Την κατάρρευση του απέναντι, που μοιάζει στα μάτια του ως παππούς. "Τον έχω" θα σκέφτεται. "Πόσο να αντέξει ακόμα;". Έχει τη σταμινα, την αντοχή, τη σωματική υπέροχη. 

Αλλά όχι την υπομονή! Είναι νέος, άπειρος, βιάζεται, δεν μπορεί να περιμένει. Το θέλει παραπάνω απ'όσο μπορεί να περιμένει. Κι όσο περνάει η ώρα, τελικά ο χρόνος (στη διπλή διάσταση του) σταμάτησε να λειτουργεί ως αβαντάζ και γύρισε μπούμερανγκ. Γουρλωνει τα μάτια σε κάθε ρεβέρ. Σίγουρα θα σκέφτεται "γιατί δεν καταρρέει ο μπάρμπας γαμω την ντοπα μου;"

Κι όσο ο ωραίος νέος, με το ωραίο μαλλί και το διψασμένο βλέμμα, χάνει πλέον ψυχραιμία, αυγά/πασχάλια, τόσο ο παλιός βγάζει ένα "αλλιώς " από την κωλοτσεπη, ένα απαθές βλέμμα, σατανικό και μειλίχιο, και πετάει το μπαλάκι στο τέρμα της πίσω γραμμής, οριακά μέσα. 

Και όλη η απόγνωση του νιατου και όλη η αυτοπεποίθηση του "μπάρμπα" έχουν παίξει τα ρέστα τους.  Και τέλος, ο Τζόκοβιτς και πυκνό μαλλί έχει και τη χτένα την κρατάει ακόμα για πάρτη του. (Όσο έγραφα αυτά βέβαια, έπαθε ρήξη μηνίσκου γιατί -πιστεύει- του έκανε σαμποτάζ το προσωπικό εδάφους και δεν έβρεχε ικανοποιητικά την άμμο, δεν ξέρω, ίσως να έχει μισή αλήθεια!)

Επίσης ως επίλογο, όταν τελείωσε το παιχνίδι με νικητή τον Τζοκο, σχεδόν ξημέρωμα, και το ρώτησαν τι θα κάνει, απάντησε : " είμαι σε τόση υπερένταση, που θα ψάξω να βρω που γίνονται καλά πάρτυ, να πάω!" 

Προφανώς θα πήγε στα πάρτυ που κανονικά θα πήγαινε ο Ιταλός πιτσιρικάς και θα του πηδήξει ο μπάρμπας τα 1-2-3 κορίτσια, αντί να το κάνει αυτός. 

Ίσως η εμπειρία να είναι και προφυλακτικό, μαζί με χτένα.

Πού να ξέρω?

Highly dysfunctional

 Mankind and its relationships.

All of them highly dysfunctional .

We accept these terms without arguing, as if it is the new lifestyle, the new circumstances for the future. We don't function as a whole, as individuals, as two-partnershaft, as three-partnershaft. Our families on the planet cannot communicate within, or outside the premises. 

Women, Men, 14 kind of gender, are in a sense high-functional depressed people. It is unlikely that they surpass the difficulty of this modern Life -Experience, digital or in an analogue way.

If  they are not at war, fighting and killing each other, if they are not starving, if they are not in a dead-end Situation, i mean if they don't have Real Problems,

 they create them themselves!

 The origin of human madness (and we live up to our reputation!) lies upon our very nature. We weren't meant to bring the order on this planet. Chaos and uproar was the name of the game, right from the very beginning. The way the first ape stood up or used the first utensil made him distinguish from the others, the "normal functional" primates. He was then turned to a "highly problematic and dysfunctional" species, that didn't accepted his role in Cosmos. He thought of him/her as something better, as a meaningful thing, with a mission. 

The dysfunction followed, ended somehow at the point, where we stop to exist und rely on artificiality and implied reality.

That means, now and here. 

The end of the road. 

The road not taken

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Robert Frost writes this poem around 1915, as a joke, as a farce for his friend William Thomas. A thorough analysis could tell your more than I can, hier for example.

There are supposedly a handful of interpretations, as always. And all directs you to the diversity of what Frost tried Not to say. Frost made just a joke, all of us took it seriously. That is Poetry. 

Apart from that, I found the poem dual und very ambiguous or better said multilayered, simply because it sees both the tree and the forest, the road and the destination. It swings between decisions and whims, intuition and regrets. 

All in all, I cannot say,  that it made a great impression on me. Robert Frost was, together with William Blake (although he is from a totally different Era, some two centuries ago!) and Charles Baudelaire, the first three of the worldwide known literates, that I had read in my youth. 

Of course Frost was mentioned several times in the film Dead Poets Society. Robin Williams refers to this poem, in the scene, where his pupils stroll around in different pace, rhythm and style.

I thought of it again, as I heard und read the book from Jø Nesbø, Jealousy, in german,of course. It is significant at the end of the story, where both heroes, the perpetrator and his hunter, seek the way out, the endpoint of their false decisions, trying to find again the road that was not taken. 

The poem was convenient placed at the timeline of the plot and I liked the idea, that Nesbø used a poem-joke to deepen in the character and their intrigues, let alone their fatal secrets. It alludes all of the atrocities we impose, just to find "who we are" and "why" we chose this specific road.

Life and the roads above und inside it are all jokes. Or  poems. Or both. It depends on the singularity, you are at this present moment.

Η πληροφορία της ημέρας

 Δες τι μάθαμε και σήμερα. 

Τη μουσική για το θέμα που συνοδεύει την έναρξη σχεδόν στο 100% των τσίρκων, η γνωστή μελωδία.....

Την έγραψε κάποιος Τσέχος Συνθέτης, ονόματι Julius Fucik, το 1897. Η σύνθεση ονομάστηκε "Entrance of the Gladiators" . Ο τύπος ήταν διευθυντής της στρατιωτικής μπάντας στον αυστρο-ουγγρικό Στρατό. 

Για είσοδο των μονομάχων ήταν βέβαια κάπως χαρούμενη και τραλαλό-τραλαλί. Αλλά ίσως και με τον καιρό να το συνηθίσαμε τόσο, που ακούγοντας το , βλέπουμε μόνο κλόουν κι όχι μονομάχους.

Πότε να το άκουσα πρώτη φορά; Δε θα ήμουν 6-7 χρ, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, σίγουρα . Πολύ χαρούμενη μελωδία, ανεβαστικη, τότε πηγαίναμε και στο τσίρκο, κάτι εξαιρετικό. 

Αν βέβαια ρωτούσαν τότε τον Fucik, γαμάτο αρχηγό στρατιωτικής μπάντας, με μαρς κι εμβατήρια και κουστούμια στις παρελάσεις, με μετάλλια και τιμές, περηφάνεια και καμάρι,....

"Μεγάλε; Να βάλουμε το κομματάκι για να μπαίνουν οι κλόουν και οι γελωτοποιοί, σε μια σκηνή με άμμο και να γελάνε κάτι μυξιαρικα; Τι λες;"

Μπορείτε να φανταστείτε, τι θα απαντούσε;;;

Και η ερώτηση που ακολουθεί τελείως φυσικά: ποιο κωλοπαιδο το έκανε; Ποια κουφάλα κατάφερε (σίγουρα μετά το θάνατο του Fucik!) να ξεφτιλισει ένα κομμάτι και κατ'επέκταση το συνθέτη . 

Αλλά αν δούμε το θετικό μέσα στο (ας το πούμε) αρνητικό, θα λέγαμε: μ'αυτον τον τρόπο δισεκατομμύρια ανθρώπων ακούνε τη μουσική αυτή και τη συνδέουν με όμορφα πράγματα κι όχι πολεμικές μπάντες κι εμβατήρια. Έμαθαν τη μουσική, που στη αντίθετη περίπτωση, άντε να την ηξεραν καμία 50αρια στρατηγοί κι αξιωματικοί. Ταξίδεψε όλον το πλανήτη, με τσίρκα και γιορτές κι όλοι ακούνε τη μελωδία του, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δε θα το φανταζόταν ο Fucik αυτό.

Βέβαια, αν θέλουμε να δούμε το αρνητικό στο (ας το πούμε ) θετικό, for the sake of argument, από αυτούς που ξέρουν κι έχουν ακούσει τη μελωδία και το κομμάτι, ανάθεμα αν πάνω από το 5-10% ξέρουν ότι το συνέθεσε κάποιος Fucik, καλή ώρα όπως εγώ.

 Άρα; Η Τέχνη είναι κάτι σα σκυτάλη, που σου τη δίνει κάποιος, εσύ την παίρνεις την κουβαλάς για να την παραδώσεις κι ούτε καρφί σου καίγεται, ποιος ήταν αυτός που αρχικά σου την έδωσε στο χέρι και τι σκοπό είχε να κάνει με τη σκυτάλη αυτή.

Τα πράγματα στις ζωές παίρνουν ένα δρόμο (ή και δύο) χωρίς να ελέγχονται από κάτι. Αυτόνομα, τυχαία, αυτοκατευθυνόμενα. Τουλάχιστον έτσι είναι ωραίο να νομίζουμε. 

Καημένε Fucik. Μπράβο σου, πάντως. Έγραψες και γαμω τα αστεία κομμάτια, όντας σοβαρός στρατιωτικός. Η παραδοξότητα της δολοφονικής ανθρωπότητας πάνω σε μια κόκκινη μύτη.

Colin Quin

 Ευφυής, πολιτικά διορατικός, σίγουρα sociopath (όπως πολλοί, που διάβασαν καλά τις ψυχές των ανθρώπων!) και πάνω απ'όλα ικανός Stand-Up Comedian 

 Το γέλιο πικρό, αλλά αβίαστο, συνεχές. Έκανε πολλά πράγματα, ιστορίες για τον κόσμο, τον πλανήτη και την ανθρωπότητα, μίλησε πολύ για τη Νέα Υόρκη, που μεγάλωσε και ζει, συνεργάστηκε με τους κορυφαίους, έγινε κορυφαίος. Τώρα που μεγάλωσε, φαίνεται ακόμα πιο άρρωστος στο μυαλό, απ' ότι παλιά. Οι διακοπές στη ροή του λόγου του είναι μεν κομμάτι του αστείου,αλλά σταδιακά γίνονται κομμάτι της ψυχικής κατάστασης, συν την άνοια. 

Ιρλανδός στην καταγωγή, μεγάλωσε όπως όλοι οι μετανάστες στην Νέα Υόρκη, με τις ανασφάλειες τους , με τον πανικό της δεκαετίας του '70, να φτάσουν εκεί που δεν μπόρεσαν οι γονείς του (και ποιος δεν είναι έτσι, θα μου πεις;!).  Έκανε τα saturday night Live Show του, δικές του παραγωγές,  Specials που λένε, με το Seinfeld καλό φίλο και συνοδηγό, έγραψε βιβλίο (το διαβάζω αυτές τις μέρες, the coloring book), πολλά βίντεο με αποσπάσματα. 

Το πολιτικό επίπεδο του νομίζω ξεχωρίζει, εννοείται κυρίως μιλάει για τις ΗΠΑ, που δεν τις βλέπει και τόσο Ηνωμένες, μιλάει για το διχασμο, το δικομματισμό. Το Red State, Blue State κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία των Αμερικανών.

Αξιοπρόσεκτο είναι το ωριαίο του σόου μπροστά σε ψυχοθεραπευτές, Our time is up.

Να κλείσω τη σύντομη αναφορά στο μοντέρνο ορισμό του "εγώ είμαι",όπως τον έδωσε στο παραπάνω βίντεο:

Identity: is Not who you are, is who the government says you are.

Personality is who the people that you know think you are.

Reputation is who the people that you don't know think you are.

Social Media Profil is who you think you are.

Your Browser History is who you are.

Επίσης το 2018 έπαθε ένα καρδιακό έμφραγμα, δεν είναι και μικρός, 64 έγινε. Και το σατύρισε ως εξής: 

"Είναι, λέει, σαν να σου είπε η Φύση: You are a part of the society, but obviously you're not a reliable member of the planet. So that one cannot make longterm plans with a person like you. You are not that great at staying alive."

Πρέπει να είναι πολύ μοναχικοί τέτοιοι άνθρωποι. Σκέψου, έπαθε το έμφραγμα στα 59 του και παντρεύτηκε τον επόμενο ακριβώς χρόνο, για πρώτη φορά. Τελικά ακόμα κι αυτοί που κάνουν Transcendental Meditation, κι αυτοί φοβούνται να μην πεθάνουν μόνοι. 

Τραγική η κωμωδία, όντως.