ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ

Ο ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΑ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ







Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2021

Έχω Σάκη μέσα μου.

 Έχω ξαναμιλήσει για τον πατέρα μου, σποραδικά και με αφορμή κυρίως μουσικές, εδώ κι εδώ

Αλλά το θέμα που με απασχολεί εδώ και κάποια χρόνια είναι αυτή η μεταμόρφωση μου σε  ... Σάκη!  Δεν είναι μόνο η επιρροή, η επίδραση-γονιδιακή ή εξ'οσμώσεως- αλλά κυρίως αυτή η νομοτελειακή. Αυτή η διαστρέβλωση των ίδιων συστατικών σε κάτι αταβιστικό, σε κάτι αναπόφευκτο και υπόγειο. 

20% λέει η αδερφή μου, μόνο 20% είναι κατά τους βιολόγους η η επίδραση που έχουν πάνω στην ανάπτυξη της προσωπικότητας μας τα γονίδια των γονιών μας. Το υπόλοιπο είναι περιβάλλον και τυχαίοι παράγοντες (τυχαίες μεταλλάξεις;). Το περιβάλλον βέβαια εμπεριέχει αυτονόητα και τους γονείς μας, οι οποίοι όχι μόνο μας διαπαιδαγωγούν, ενεργά ή παθητικά, αλλά και μας παρέχουν τις πρώτες εικόνες, τα πρώτα παραδείγματα προς αποφυγή, προς μίμηση, τις πρώτες εύκολες ερμηνείες του κόσμου. 

Εντάξει, δε θα μαλώσουμε στα νούμερα! Τι 20, τι 30, τι 50, τι 80 τοις εκατό!  Το θέμα μας είναι τι σημαίνει για τον καθέναν από μας η σχέση με τον πατέρα του. Βιβλία, τόμοι και κεφάλαια έχουν γραφτεί, ταινίες, τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής, μυθολογίες και έπη, για να μπορέσουν να εκφράσουν και ίσως να εξηγήσουν αυτό το φοβερό με το οιδιπόδειο που τραβάμε εμείς οι γιοί με τους πατεράδες μας, λόγω των μαμάδων μας.


Ας ξεκινήσω λοιπόν κι εγώ το δικό μου έπος! Δε θυμάμαι πότε άρχισα να σκιαγραφω τον πατέρα, αλλά θυμάμαι σίγουρα σε ποια κατηγορία τον είχα ταξινομήσει. Άγριος, σκληρός, βλοσυρός, λιγομίλητος, με βλέμμα που σκότωνε (ή σε έκανε να κατουριέσαι πάνω σου!). Χειροδίκησε σπάνια, μετρημένες στα πέντε δάκτυλα, αλλά τι πέντε!!!!!!

Το σίγουρο είναι ότι οι "αγαπησιαρικες" στιγμές ήταν λίγες, ή ήμουν μικρός και καταγράφηκαν μόνο στο θυμικό ή δεν ήταν πολλές κι αξιοπρόσεκτες . Σα γενική γραμμή πάντως, (εκ των φωτογραφιών, εκ διηγήσεων κυρίως υποκειμενικών, αλλά και δια ζώσης) ήταν καλός πατέρας. Καλός! Με τις γωνίες και τις άκρες του. Κι αυτόν αν το ρωτάγαν, τα δικά του απωθημένα θα έβγαζε για το δικό του πατέρα, με τους πέντε γιους.

Όποτε, μένουμε και ξεκινάμε ταυτόχρονα από αυτό το "Καλός". 

Κι εγώ καλός πατέρας ήμουν (και είμαι)!! Τελείως αντικειμενικά!! Από την αρχή που έγινα μπαμπάς, (κάποια χρόνια νωρίτερα απ'οταν έγινε ο Σάκης πατέρας) είχα την αίσθηση, ότι εγώ ήμουν σαφώς καλύτερο "μοντέλο" από το δικό του, πιο εξελιγμένο, πιο κοντά "στις φάσεις", με επαφή και με αισθητήριο, οξύ και ευαίσθητο. Ανεξάρτητα από τον πατρικό ρόλο, ήμουν σίγουρα πολύ καλύτερος στη συμπεριφορά απέναντι στις γυναίκες μου. Δε θέλω να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, θα μπορούσα απλώς να αποδώσω αυτήν την ειδοποιό διαφορά στο υπόβαθρο/πλαίσιο της ανατροφής. Η εποχή που μεγάλωσε ο πατέρας μου, οι συνθήκες στο σπίτι, οι σχέσεις με τα αδέρφια του, το ανατολίτικο μοντέλο- άντρας/γυναίκα - που επικρατούσε στην οικογένεια άφησαν τα σημάδια πάνω σε κάθε σημείο του χαρακτήρα του. Να προσθέσει κανείς και τις δυσκολίες στην επαγγελματική του πορεία η στα χόμπυ του (διαιτησία, απασχόληση με αγροκτήματα κτλ) μπορεί να καταλάβει κανείς πού οφείλονται οι συχνές εκρήξεις του, ο αψύς και τραχύς τρόπος του, το ολιγομίλητο στις σχέσεις του, τα ψυχοσωματικά του και οι φοβίες του, τα γαμοσταυριδια του , το βλέμμα που σκότωνε, κτλ κτλ.

Εγώ από την άλλη, ένα παιδί μεγαλωμένο σε άλλες, πιο "βολικές" συνθήκες, παρασάγγας πιο άνετες και ευχάριστες, έφτασα εδώ τέλος πάντων που είμαι και έχω συχνά τον τελευταίο καιρό εκρήξεις, νεύρα, γαμοχριστοπαναγιες και τα τοιαύτα! Το γεγονός ότι συχνά πυκνά, ιδίως το πρωί που σηκώνομαι ή και λίγο πριν πλαγιάσω, κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη και μουτζώνοντας τον, λέω: "Να, μαλάκα Σάκη!!" ίσως είναι κάπως επιφανειακό επιχείρημα, υπό την έννοια ότι μάλλον βλέπω στο πρόσωπο μου χαρακτηριστικά του πατέρα μου. Αν κι εδώ που τα λέμε, ούτε μουστάκι αφήνω, ούτε την ίδια φαλάκρα έχουμε.

Ξέρω τι είναι! Το βλέμμα. Δε θα το έλεγα βλέμμα απόγνωσης, αλλά βλέμμα "και να γύριζα το χρόνο πίσω , πάλι σκατά θα γίνονταν". Τρόπον τινά! 

Οι πορείες μας όπως ανέφερα είναι εξαιρετικά διαφορετικές, οι τρόποι αντίδρασης επίσης. Ίσως η τσαπατσουλιά και το αρπακολλατζίδικο μας ενώνουν, όπως και κάποια δεξιότητα στα χέρια, ο καθένας από τη μεριά του. Θα ρωτήσεις τώρα, πώς ταιριάζουν αυτά τα δύο, αρπακολλατζής αλλά επιδέξιος. Ρώτα εμάς τους επιδέξιους αρπακολλατζήδες, να σου πούμε!

Αυτός ήταν (και είναι) επιδέξιος σε μαστορέματα, από τα ηλεκτρικά/υδραυλικά μέχρι χτισίματα και κάθε είδους στήσιμο. Εγώ από την άλλη, σε τέτοια ζητήματα, μόνο αντίχειρες αριστερούς έχω. Αλλά στη δουλειά μου, όχι να το παινευτώ, αλλά........ Αυτό μου έχει μείνει έντονα στη μνήμη είναι εκείνη η βρισιά, όταν ήμουν μικρός και μου ζητούσε να κάνω κάτι, μια αγγαρεία, ένα χειρωνακτικό, να συνδέσω ή να λύσω, να βιδώσω ή να καρφώσω κάτι και δεν το κατάφερνα καλά, ή τουλάχιστον όχι όπως το ήθελε ή το φανταζόταν αυτός.

"Αμήχανε"!!!! "Αμήχανε, εε, αμήχανε"!!! Θυμάμαι που διάβαζα και Οδύσσεια στο σχολείο, όταν τον Οδυσσέα τον έλεγαν και πολυμήχανο. Όποτε εγώ πρέπει να ήμουν το εντελώς αντίθετο του Οδυσσέα.

Αυτό το "αμήχανος" μου είχε καρφωθεί για χρόνια. Του στραβού το δίκιο όμως να του το δώσουμε, κάπου το έβλεπε το πράμα και μου έλεγε "άσε παιδί μου, δεν κάνεις εσύ γι'αυτά, καλύτερα πήγαινε διάβασε, κοίτα να σπουδάσεις" και έκλεινε με το "βαρειά η Καλογερική".  Ίσως είχε και μέσα του τη δικιά του αμηχανία, όπως του την καταλόγιζε ο δικός του πατέρας και δεν ήθελε να τη δει πάνω μου και βρίζοντας με, την ξόρκιζε. Ποιος ξέρει! Πότε δε μιλούσαμε γι'αυτά! 

Παρένθεση: θα μπορούσα απλά να βάλω στη θέση αυτής της ανάρτησης, ένα λινκ με το έργο του Έριχ Φρομ " Αυθεντία και οικογένεια από κοινωνικοπολιτική άποψη" ή στα γερμανικά "Studien über Autorität und Familie" .......και ως eBook εδώ.

Αλλά έτσι δε θα είχα τη "χαρά" (sic) της αυτοψυχανάλυσης. 

Πού είχαμε μείνει; Ααα ναι! Στο "πότε δε μιλούσαμε για αυτά". Ακριβώς,πότε  δε μιλούσαμε, για την ακρίβεια ο πατέρας μου δε μιλούσε. Γύριζε από τη δουλειά κουρασμένος και ενώ περίμενα να τα πούμε, να μου πει,να το ρωτάω και να μου απαντάει, εκείνος σφράγιζε το στόμα του (ή έλεγε το θρυλικό "όταν τρώμε, δε μιλάμε") και μουγκα!! Με το τσιγκελι έπρεπε να βγάζω δύο τρεις λέξεις από το στόμα του! Ίσως γι'αυτό και να έγινα τόσο φλύαρος, ίσως γι'αυτό το λόγο να μιλάω τόσο πολύ με τα παιδιά μου. Για την ακρίβεια, με τα δύο πρώτα! Τα ζαλιζα στο μπλα μπλα, μιλάμε.

Αντίθετα, τώρα με τα δύο τελευταία, είμαι "σα το Σάκη". Μούγκα στη στρούγκα! Ή θα τους μαλώνω ή θα αποφεύγω την κουβέντα, ελληνικά ή γερμανικά. Να το πούμε, "μας κούρασε η ζωή"? Ας το πούμε! Ο Σάκης μέσα μου λοιπόν έχει νεύρα,  δε θέλει να μιλάει, όταν το κάνει βρίζει κι όταν δε βρίζει φωναχτά,βρίζει στα σιωπηλά. Αναθεματίζει και γαμοσταυριζει. Βέβαια η αλήθεια είναι ότι ο Σάκης μπορούσε και με σφιχτά τα δόντια να βρίζει και να καταλαβαίνει καποιος τι λέει. Εγώ αυτό δεν το καταφέρνω ακόμα. Το παλεύω όμως, θέλει εξάσκηση, δεν είναι απλό! 

Όσον αφορά τα άλλα "το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο" κτλ, No comment. Θα μας μηνύσει το σύμπαν, δεν είμαστε για τέτοια! Άλλαξαν οι εποχές, οι άνθρωποι (βαθειά μέσα τους) όχι! Ο κάθε ένας ψάχνει να βρει το τέρας μέσα του, το ζώο μέσα του, το Νεάντερταλ που δεν εκπολιτιστηκε. Κι άμα το βρούμε, όταν το βρούμε, διαπιστώνουμε ότι έχει τη μορφή των γονιών μας. Είναι εμείς δηλαδή. Άμα είσαι θρήσκος, αφήνεις να σε εξορκίσουν, αλλά βγαίνουν τα γονίδια από το μέσα σου; Η διαμόρφωση του χαρακτήρα (δεν) είναι σαν  κάποια εξίσωση με σταθερές και μεταβλητές, με τους αγνώστους συνεχώς να ετεροπροσδιορίζονται, χωρίς να σε ρωτάει κανείς. "Τα γεγονότα" που έλεγε και μια ελληνική ταινία με το Φωτόπουλο. 

Να μη χαθούμε όμως στο φροϋδικό δάσος, ας πιαστούμε από το δέντρο της διαίσθησης, διότι ως γνωστόν στα κοινωνικά όπως και στα πολιτικά, το ένστικτο είναι ανώτερο της ευφυΐας, so  Ernst Jünger.

Και το δικό μου ένστικτο, ανεπηρέαστο από ψυχολογικές θεωρίες, μου λέει: από τότε που μου σώθηκε η υπομονή, κάπου 8-9 (ίσως και λίγα παραπάνω) χρόνια, πάει-τελειωσε: Έγινα πιο Σάκης, απ'οτι φοβόμουν!! Πάει και η αυτοπαιδεια, πάει και ο πρότερος έντιμος βίος, πάνε όλα τα κουλτουριάρικα.

 Τελείωσε  η υπομονή μου, τελείωσε το λογικό, έμεινε μόνο του το θυμικό, ανεξέλεγκτο. Να σου ο Σάκης, από την πλαϊνή πόρτα!! Και να σκεφτεί κανείς, πόσο προσπάθησα να μάθω στα πρώτα παιδιά την αξία της υπομονής, τους το έλεγα αργά, σα μάντρα, "Υ--πο--μο--νή", για να ηρεμούν. 

Κι εδώ προσπάθησα, το έλεγα μέσα κι έξω, Geduld ist die Tugend des Glücklichen. Δυστυχώς δεν τα κατάφερα, δεν αγοράζεται υπομονή ούτε λιανική ούτε χοντρική.

Ξανά στο Σάκη. Τα νεύρα και η υπομονή του είχαν σπάσει/ξοδευτεί λίγο πριν τη μετακόμιση, κάπου στα 50 του δηλαδή. Midlife-Crisis θα πεις! Ταιριάζει. Σε μένα βέβαια χτύπησε λίγο νωρίτερα, αν κοιτάξω παλιότερες αναρτήσεις (δόξα τω Ίντερνετ!). Καμία δεκαετία πριν. Αυτός βέβαια το είχε καταλάβει και κατέφυγε στα χημικά βοηθήματα. Εγώ από την άλλη γράφω στο Blog μου, βοηθάει, μην το γελάς! 

Άρα οι συνθήκες από μόνες τους δεν είναι ικανή συνθήκη να εξηγήσουν το γιατί έγινα πιο Σάκης απ'ότι πίστευα ή ευχομουν.

Μένει μόνο ο Ντετερμινισμός ή Ετεραρχία, όπως καθιερώνεται στη σύγχρονη ελληνική επιστημονική αντίληψη. Αλλά αυτά με τα ζάρια του Αϊνστάιν και του Χώκινγκ τα ξαναπαμε, μη βάλουμε τώρα στο παιχνίδι την κβαντομηχανική και την αρχή της απροσδιοριστίας, θα χάσει ο πατέρας το γιο κι ο γιος την κυματοσυνάρτηση, χωρίς πεπερασμένο ολοκλήρωμα.

Συνθήκη κανονικοποίησης. Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον. Deja écrit. Γινόμαστε αυτό που απευχόμαστε. Ήταν προμελετημένο το έγκλημα. Και δεν έχει επιστροφή ο χρόνος. 

Να εκτεθω κι άλλο;


Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2020

Το ηλεκτρικό μου μπάσο

Άρχισα να μαθαίνω ηλεκτρικό μπάσο. Η ιδέα ξεκίνησε από το μεγαλύτερο γιο, που έπαιζε κιθάρα και χρειάζεται ρυθμική και μελωδική υποστήριξη.
Είπα τότε: " θα σου προσφέρω εγώ bass lines". Χαζά χαζά, το πήρα στα σοβαρά, με τον ενισχυτή μου, τα βιβλία μου, τις ασκήσεις μου, τα grooves και τα walking Bass, τα dur/Moll , αυξημένες ή εβδομες, πεντατονικες ή μπλουζ, ταμπλατουρες ή νότες στο κλειδί του φα. Παίζω από βίντεο γραμμές του μπάσου σε γνωστά τραγούδια, είτε φανκ και ροκ είτε χαρντ ροκ και μέταλ...
Ωραίο ήχο βγάζει. 
Εγώ φυσικά χρειάζομαι πολλή δουλειά, πολλή εξάσκηση, με το αυτί, με τη θεωρία, πρέπει να δουλέψω στα πατήματα, στα δάκτυλα, στη σίγαση, στην ταχύτητα, στο Ρυθμό, με το μετρονόμο, με τα ντραμς στο κινητό, πρέπει να μάθω νέες μελωδικές γραμμές, να παίζω τα παλιά που ξέρω, αλλά τη γραμμή του μπάσου.
Γενικά, to make a long story short, πάει μακριά η βαλίτσα. New Years Resolution. 
Ακούστε κι εσείς και πείτε......









Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2020

Der destruktive Charakter

 Έργο του Walter Benjamin, τι έργο δηλαδή; Μικρό δοκίμιο, από τη συλλογή Illuminationen 1920-1940.

 Es könnte einem geschehen, daß er, beim Rückblick auf sein Leben, zu der Erkenntnis käme, fast alle tieferen Bindungen, die er in ihm erlitten habe, seien von Menschen ausgegangen, über deren »destruktiven Charakter« alle Leute sich einig waren. Er würde eines Tages, vielleicht zufällig, auf diese Tatsache stoßen, und je härter der Chock ist, der ihm so versetzt wird, desto größer sind damit seine Chancen für eine Darstellung des destruktiven Charakters.

 

Der destruktive Charakter kennt nur eine Parole: Platz schaffen; nur eine Tätigkeit: räumen. Sein Bedürfnis nach frischer Luft und freiem Raum ist stärker als jeder Haß.

Der destruktive Charakter ist jung und heiter. Denn Zerstören verjüngt, weil es die Spuren unseres eigenen Alters aus dem Weg räumt; es heitert auf, weil jedes Wegschaffen dem Zerstörenden eine vollkommene Reduktion, ja Radizierung seines eignen Zustands bedeutet. Zu solchem apollinischen Zerstörerbilde führt erst recht die Einsicht, wie ungeheuer sich die Welt vereinfacht, wenn sie auf ihre Zerstörungswürdigkeit geprüft wird. Dies ist das große Band, das alles Bestehende einträchtig umschlingt. Das ist ein Anblick, der dem destruktiven Charakter ein Schauspiel tiefster Harmonie verschafft.

Der destruktive Charakter ist immer frisch bei der Arbeit. Die Natur ist es, die ihm das Tempo vorschreibt, indirekt wenigstens: denn er muß ihr zuvorkommen. Sonst wird sie selber die Zerstörung übernehmen.


Der destruktive Charakter ist gar nicht daran interessiert, verstanden zu werden. Bemühungen in dieser Richtung betrachtet er als oberflächlich. Das Mißverstandenwerden kann ihm nichts anhaben. Im Gegenteil, er fordert es heraus, wie die Orakel, diese destruktiven Staatseinrichtungen, es herausgefordert haben. Das kleinbürgerlichste aller Phänomene, der Klatsch, kommt nur zustande, weil die Leute nicht mißverstanden werden wollen. Der destruktive Charakter läßt sich mißverstehen; er fördert den Klatsch nicht.


Der destruktive Charakter steht in der Front der Traditionalisten. Einige überliefern die Dinge, indem sie sie unantastbar machen und konservieren, andere die Situationen, indem sie sie handlich machen und liquidieren. Diese nennt man die Destruktiven.

Der destruktive Charakter hat das Bewußtsein des historischen Menschen, dessen Grundaffekt ein unbezwingliches Mißtrauen in den Gang der Dinge und die Bereitwilligkeit ist, mit der er jederzeit davon Notiz nimmt, daß alles schief gehen kann. Daher ist der destruktive Charakter die Zuverlässigkeit selbst.

Der destruktive Charakter sieht nichts Dauerndes. Aber eben darum sieht er überall Wege. Wo andere auf Mauern oder Gebirge stoßen, auch da sieht er einen Weg. Weil er aber überall einen Weg sieht, hat er auch überall aus dem Weg zu räumen. Nicht immer mit roher Gewalt, bisweilen mit veredelter. Weil er überall Wege sieht, steht er selber immer am Kreuzweg. Kein Augenblick kann wissen, was der nächste bringt. Das Bestehende legt er in Trümmer, nicht um der Trümmer, sondern um des Weges willen, der sich durch sie hindurchzieht.

Der destruktive Charakter lebt nicht aus dem Gefühl, daß das Leben lebenswert sei, sondern daß der Selbstmord die Mühe nicht lohnt.


Πηγή: textlog.de

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2020

Die Fesselung

 Die Fesselung im Schachspiel ist eine Stellung, in der eine Figur nicht ziehen kann, da sie sich in der Wirkungslinie zwischen gegnerischer Figur und eigenem König oder einem wichtigen Feld (ggf. mit eigener Figur darauf) befindet.

 So die Schachsprache.

Piece clouée, also ähnlich wie genagelt. Es ist zweifellos eine Falle, die meistens spät entdeckt wird. Selbstredend eine negative Überraschung, eine unnötige Erlebnis. 

Man weiß, es kann nicht ewig dauern, irgendwann wird Schluss sein. Es ist die pure und schiere normative Kraft des Faktischen. 

Genagelt, immobilisiert, gelähmt wie der Hase vor dem Scheinwerferlicht. Angststarre. Die Muskeln zittern, sie wollen sich kontrahieren, sie wollen dass der Körper abhaut, rette sich wer kann.

Da ruft jedoch die Pflicht. Schütze deinen König und zwar um jeden Preis. Du darfst dich nicht bewegen, du darfst nicht abhauen.

Du MUSST die Stellung halten. Du musst. So einfach ist es. So entsteht die Halluzination, dass etwas vorangeht. Die imaginäre Beweglichkeit, die geistige Kombinatorik leugnet die Tatsache nicht, dass prinzipiell eine tödliche Stille herrscht. 

Du wartest. Auf den sicheren Tod, natürlich. Auf den natürlichen Tod, sicherlich.

Denn du findest dich gefesselt und alternativlos. Suizid ist leider keine Option. Rücktritt wird akzeptiert, aber kein Selbstmord. Du bist ja nicht die Hauptfigur, sondern ein Statist. Und genau das tust du.

Statisch bleiben, dieselbe Stelle, derselber Ort, andere Namen. 

Du kannst sagen was du willst,du kannst motzen, heulen, schimpfen. Du kannst Äonen warten, du kannst auf das zweite Kommen warten.

Alle die Dämonen, alle die Engel, alle Außerirdische und Innenirdische, die können gar nichts dafür tun.

Dein Stück liegt immer noch auf dem e2.

Ένα τρίλημμα, τετράλημμα

 Έχω ένα Τρίλημμα, εδώ και κάμποσα χρόνια. Κάθομαι στην άκρη ενός μονοπατιού, νομίζω πως προχωράω, αλλά βρίσκομαι ακριβώς στο ίδιο σημείο, διαρκώς. 

Μπροστά μου είναι τρεις δρόμοι, ένας ευθεία, ένας δεξιά κι ένας αριστερά. Νόμιζα ότι πήγαινα ευθεία, ότι είχα μια εξέλιξη, προς τα μπρος. Νόμιζα ότι είχα διαλέξει ένα δρόμο και το περπατούσα. Μέγα λάθος!

Βαδίζω σημειωτόν κι εξακολουθώ να βλέπω τους τρεις δρόμους. Ο μπροστά δρόμος ίσως να είναι ο ίδιος με τον πίσω δρόμο, από κει που ήρθα. Λογικά θα πει κάποιος, εμπρός λοιπόν, μεταβολή κι ολοταχώς. Όπως είπα όμως νωρίτερα, ΔΕΝ υπάρχει ο δρόμος μου πίσω μου. 

Μένουν ακόμα δύο, δεξιά κι αριστερά. Ο ένας δεξιά , είναι ακόμα πιο μοναχικός από τον ευθεία. Ο αριστερός δεν περιβάλλεται από μοναξιά, αλλα οδηγεί στου διαόλου τη μάνα. 

Ο Σάρτρ είχε πει ότι δεν υπάρχει πραγματικό δίλημμα, άπαξ και απευθύνεται κάποιος για συμβουλή ή βοήθεια, έχει ήδη αποφασίσει, απλά δεν το αναγνωρίζει ακόμα.

Πόσο μάλλον για το τρίλημμα, δεν υπάρχει, αφού δεν μπορεί να υπάρξει απόφαση. Είναι η ιστορία με την απεικόνιση των πολλαπλών ειδώλων. Δεν ξέρεις ουσιαστικά που βρίσκεται το πραγματικό είδωλο, σε ποια απόσταση και σε τι μέγεθος. Με κάθε αντανάκλαση μειώνονται οι γεωμετρικές γραμμές και φόρμες, όπως ένας δρόμος που ξεμακραινει και δεν μπορούμε να δούμε πού κι αν τελειώνει.

Έτσι κι εγώ,γνωρίζω ότι δεν μπορεί να υπάρξει απόφαση, γνωρίζω ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει τρίλημμα κι αναγνωρίζω ότι όλα τα προηγούμενα είναι σε θεωρητική βάση.

 Δυστυχώς (για μένα) οι δρόμοι είναι εκεί, δεν είναι κάνα κυημα της φαντασίας μου, είναι η ζωή που διάγω. 

Δεν είναι όλα δρόμος, οι δρόμοι όμως είναι στο όλον μια μέθοδος. Και ως γνωστόν, η σκέψη ότι στο τέλος του κάθε δρόμου υπάρχει..... κάτι, ένα νήμα τερματισμού, κάποιου είδους ολοκλήρωση, ένα ιερό Δισκοπότηρο τέλος πάντων, σε κάνει να θες να προχωράς. Η γνωστή παπαριά "ο σκοπός είναι το ταξίδι κι όχι ο προορισμός".

Η προμνησία, όλα τα είδη των deja (vu, venu, vécu, visité, senti) είναι- πιθανολογώ- το να βλέπεις τον εαυτό σου στο ίδιο σημείο του δρόμου, νομίζοντας ότι περπατάς κι ότι απλά ξαναπέρασες από δω. Για κάποιους από μας όταν έχουμε Deja-vu, ανοίγεται το τρίλημμα/τετράλημμα, σαν να άνοιξαν οι ουρανοί στον Ιορδάνη ποταμό. Η φιλοσοφία η ίδια να ενσαρκωθεί δε θα καταφέρει να καταλάβει γιατί είμαι ακίνητος, πακτωμενος, στο σημείο, στο σταυροδρόμι αυτό.

Που δεν είναι σταυροδρόμι, αλλά τριδρομος. 

Τώρα που ξαναμαθαινω σκάκι, καταλαβαίνω καλύτερα το γιατί, ergo der nächste Beitrag.

Κυριακή, 16 Αυγούστου 2020

Heidegger

Nur für Hartgesottene:

Geworfenheit
Faktizität
Kontingenz

Die Begriffe und ihre Erklärung findet man vom Wikipedia bis zu den abgefahrensten philosophischen Internet Seiten und Blogs. 

Die meisten von uns Sterblichen kennen das Werk "Sein und Zeit" 1927. Vielleicht nur den Titel und ein Paar Zitaten und Sätze. Offen gestanden, ich kenne niemanden, der das Buch, alle 400 Seiten, gelesen hat.
Andere bekannte revolutionäre
 Werke, von denen ich keine Ahnung hatte, sind das " Über den Humanismus" 1947 und  "die Frage nach der Technik" 1953.

".........Die Heidegger Sprache ist sehr gewöhnungsbedürftig. Heidegger beginnt „Sein und Zeit“ mit der These, dass in der bisherigen Philosophie die Frage nach dem Sein vergessen oder gleichsam verdrängt worden sei. Sein ist immer gleich als Seiendes verstanden worden........

Seiendes ist alles, was ist, Tische, Steine, Pflanzen und Tiere, aber auch Ideen. Auch der Mensch ist zunächst ein Seiendes, aber ein besonderes Seiendes, weil er nicht nur einfach ist, sondern weil er weiß, dass er ist, weil er sagen kann, dass er da ist und weil er darüber nachdenken kann. Deshalb ist der Mensch Dasein. .........."
Quelle: 
(Hauptwerke der Philosophie Von der Antike bis ins 20. Jahrhundert von Siegfried König, 2013) ein sehr empfehlenswertes Buch.


Unser Dasein ist deshalb dermaßen kompliziert, damit selbst die Gedanken darüber, zusammen mit dem Daseinszweck, die Faktizität unseres Lebens herausfordern und die eigene menschliche Identität neu definieren müssen, immer und immer wieder. Abhängig vom dem Standpunkt, vom Ort und Zeit.

Demzufolge versucht (und untersucht) Heidegger die Kontingenz des Daseins, als Anker (sei es widersprüchlich!) in dem Rahmen des In-der-Welt-Seins. Denn wir alle finden, definieren und verstehen uns zeitlich, denn Sein ist nur zeitlich zu verstehen.

Ein Mensch ist (s)eine Geschichte, das hab ich mein bisheriges Leben behauptet. Heidegger hatte es vor ca 100Jahren thematisiert. 

Diese Geschichten sind ins Dasein geworfen, sagt Heidegger. Niemand hat sie gefragt, ob sie da sein wollten und ob sie gerade dieses Leben wollten. "Sie wurden hineingeworfen und falls Sie zu Bewusstsein kommen, schauen Sie sich um und sehen wo Sie sind......."(Siegfried König)

Im Gegenteil mit Heidegger, behauptete Sartre (das Sein und das Nichts), der Mensch sei durch den Zufall seiner Geburt in die Existenz geworfen und muss seinem Leben selbst einen Sinn geben, ein Raison d'être.
Nach dem Krieg schreibt Heidegger das nächste Meisterwerk, ein Brief (adressiert an einen französischen Kollegen) über den Humanismus. Er beschreibt explizit den christlichen Humanismus, den marxistischen und den Humanismus von Jean-Paul Sartre. Die These lautet:

"Denken wird nicht mehr als Leistung des Menschen, sondern als Ereignis des Seins gedacht. Nicht der Mensch denkt, sondern Es denkt im Menschen. Unser bewusstes Erleben ist in Wirklichkeit Ereignis des Seins. Der Mensch wird gleichsam zum Medium des Seins"...... 


In anderen Thesen ,verteidigt Martin Heidegger die Technik der modernen Welt. Sie sei mehr als eine Art des Weltzugangs und des Weltverständnisses.
Sie ist eine Art der Entbergung. 

Alles ist dafür da, in irgendeiner Weise genutzt zu werden. Alles ist für etwas anderes bestellt. Heidegger nimmt zur Bennenung des jetzigen Zeitalters der Technik den Begriff „Gestell“.
Gestell wie Unterbau, das Fundament oder die Struktur. Gestell wie den Rahmen.

Die Modernität anders sehen, nach dem deutschen Wunder, das war Heideggers Absicht, das Handeln und die Post-Krieg Entwicklung einen anderen Farbton malen.

Abschließend war Heidegger ein innovatives Gehirn, ein Vorreiter der heutigen Denkweise, ein Denkender der Spätphilosophie, der leider die falsche Seite (NS) unterstützte? Oder ein sich-bedeckt-haltender Kopf, damit er seine Geschichte, sein Dasein, unbeschädigt weiter in die Menschheit und ihre Geworfenheit rechtfertigen könnte?
Nicht vergessen, er war auch jahrelang der Liebhaber und Mentor von Hannah Arendt. 

Wie dem auch sei , bin ich derjenige nicht, der es entscheidet. Ich weiß nur dass ich nichts weiß, ich weiß dass ich bloß eine Geschichte bin, ein vernünftiges Tier
 und in meiner Kontingenz, hier gelandet und geworfen bin, um mein Denken und Dichten, als Perlen vor die Säue, zu werfen und  widmen. Und meine harte Realität, ergo meine Faktizität erklären zu dürfen.






Κυριακή, 12 Ιουλίου 2020

Καλοκαίρι 2020. Εντυπώσεις.

Να 'μαι πάλι. Φάγαμε μισό χειμώνα και μια άνοιξη με Κορόνα, τώρα έφυγε η Κατάπληξη και η Παγωμάρα, μείναμε με τις συνέπειες. Φτου να μην το ματιάξω, δεν πάθαμε και καμία τρομερή ζημιά (στο πρώτο κύμα!).
Δουλειά περίπου στο κανονικό, οι υπόλοιποι στη Φαμίλια με τις αναταραχές τους και τα σκαμπανεβάσματα τους.
Γενικά παλευεται η κατάσταση από το δικό μας το μετερίζι. Από 1 Ιούλη αλλάζω και δουλειά, περίπου το πόστο που θα φανταζομουν ως στόχο και στην Ελλάδα.
Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν. Γυρίζω εκεί που ξεκίνησα, στο χώρο που πρωτοδούλεψα όταν ήρθα. Ξαναγυρίζω στους χώρους, που δούλευα πριν έρθω εδώ.
Κύκλος.
Κλείνω τους κύκλους μου, ξαναρχίζω άλλους. Περιέργως είναι οι ίδιοι κύκλοι. Σε άλλο περιβάλλον. Σε άλλη γλώσσα από με άλλους ανθρώπους.
Πού περιέργως μοιάζουν και ίσως και να είναι οι ίδιοι.

Έκλεισα και τον κύκλο παρακολούθησης της σειράς Dark. Για πολύ φανατικούς του είδους. Με λίγα λόγια η ανάπτυξη:
Δεν υπάρχει γραμμική πορεία του χρόνου. Παρελθον-Παρον-Μέλλον είναι στο ίδιο σημείο κι αλληλεπιδρούν κι ανανεώνονται συνεχώς. Το κακο είναι όταν σε κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι αυτό προέκυψε από 'λαθος", δεν ήταν να γίνει.
Ανθρώπινο χέρι, που ήθελε να δει παραπέρα και να επηρεάσει τη μέχρι τώρα "νορμάλ" πορεία των γεγονότων, διέσπασε αυτό που θεωρούσαμε ντετερμινιστικό και γραμμικό. Έσπρωξε την ανθρωπότητα σε ένα πισω-μπρος και ξανά μπρος-πίσω, με τελικό στόχο την Αποκάλυψη. Και δε διέσπασε μόνο το χρόνο ώστε να μην υπάρχει γραμμική συνέχεια αλλά μόνο επιτόπια επανάληψη των ίδιων γεγονότων, αλλά κάθε φορά διαφορετικά. Διέσπασε και το χώρο, τον κόσμο, το χώρισε σε δύο (τουλάχιστον) κόσμους, που εξελίσσονται παράλληλα κι έχουν και οι δύο το ίδιο στάτους. Και υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Η γάτα του  Έρβιν Schrödinger δηλαδή.
Γκέγκε??
Όχι;
Κατανοητό το ακατανόητο.

Πίσω στις εντυπώσεις. Το μοτίβο είναι το ίδιο, όπως και στο Νταρκ.
 Καλοκαίρι χωρίς καλοκαίρι και καλό καιρό. Καλοκαίρι χωρίς διακοπές για μας. Τα παιδιά/μωρά πάνε (και δεν πάνε) στον παιδικό/βρεφονηπιακό σταθμό. Μεγαλώνουν αλλά και δε μεγαλώνουν. Εγώ είμαι και δεν είμαι καλά.
Να μη σας μπερδέψω, δεν είμαι καταθλιπτικός ή απαισιόδοξος. Ρεαλιστικά μιλάω, όπως τα αντιλαμβάνεται ο νους και τα επεξεργάζεται. Με το Λογικό, αλλά και με το Θυμικό.
 Κυκλικά. Ή κυκλοθυμικά, αν προτιμάτε.