Πέθανε ο Σάκης

 Σαν ψέμα. Ή σαν προαναγγελθείς θάνατος. 

Ήρθε πάντως και για το Σάκη, μια Παρασκευή πρωί. Το περίμενε, δεν το περίμενε, ποτέ δε θα μάθουμε. Ήταν ήδη σε λήθαργο σίγουρα, όπως είπε και η προϊσταμένη. Έφυγε ήρεμα, ανώδυνα, χωρίς δυσφορία, χωρίς να κάνει κιχ. Δεν του είχε μείνει κανένα κιχ, από κεινα τα παλιά, τα φωνακλαδικα. Στο τέλος ήταν "ούτε κιχ". Έτσι μας έλεγε, όταν μας έστελνε στα παιδικα μας δωμάτια: " ... και τσιμουδιά, να μην ακούσω ούτε κιχ".

Πάει κι ο Σάκης, λοιπόν. Δύο τρεις μήνες έφυγε κι ο ξάδερφος του ο Γιώργος, ο νονός μου. Σε ανύποπτο χρόνο είχε πει ο Σάκης "όταν θα φύγει ο Γιώργος, θα φύγω κι εγώ"! Κι έτσι κι έγινε, μαζί θα είναι τώρα αυτοί και θα τα λένε. Ποιος ξέρει τι θα λένε, μαλακίες σίγουρα, ότι τους αδίκησαν, ότι τους αδίκησε η ζωή και τέτοιες αναξιοπρεπείς ηλιθιότητες. Όπως συνήθως κάνουν όλοι εκείνοι που δεν παραδέχονται τίποτα από τα προηγούμενα λάθη τους. Και ήταν και πολλά. Αλλά στο μυαλό όλων αυτών των "παλιών αντρών", όλα ήταν καμωμένα σωστά....από τη δική τους οπτική γωνία, ή έτσι όπως τους είχαν μάθει. Έτσι ήξεραν, έτσι έκαναν, έτσι έλεγαν. Ο κόσμος του 60/70/80 ήταν για αυτούς καμωμένος, τους έκανε σκληρούς για να αντέξουν, κι έγιναν πιο σκληροί κι από πέτρα. Κι έδειχναν και σκληροί, άφηναν ένα μουστάκι και καθάριζαν. Σεβνταληδες, σκληροί καριοληδες, μαδαφακερς. Με το παραμικρό καυγά, μαγκιά, "ξες ποιος είμαι γω ρε;"

Αλλά ας μη το συνεχίσω. Πέθανε ο Σάκης, πεθαίνει μια γενιά boomers, μια απέραντη σειρά τέτοιων ανθρώπων, που ούτε να τους εξηγήσεις εύκολα μπορείς ούτε να τους δικαιολογήσεις, πολλών δε μάλλον να τους αγιοποιήσεις. Άπαξ και πεθαίνει ο άνθρωπος, γράφει Τέλος, τελείωσε η ταινία, έληξε το ματς, όλοι στα αποδυτήρια. Το φαντάζομαι το Σάκη με τα μαύρα, κοράκι -διαιτητής, με τα κοντά και τις ψηλές μαύρες κάλτσες να βγαίνει με την μπάλα στο γήπεδο, στο χορτάρι και να αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι αυτό ένα κανονικό γήπεδο, αλλά μάλλον είναι ήδη στα επουράνια. Γύρω γύρω άγγελοι να ευλογούν και να τραγουδούν Händel Zadok the priest, που για όσους δεν το γνωρίζουν προέρχεται ο ύμνος του Champions League. Παράδεισος και γήπεδο ποδοσφαίρου. Χμμμ, μάλλον όχι...

Πιο πιθανό, να τιμωρείται κάπου σε κάποιο γήπεδο, ...πιο χαμηλά, πιο κάτω της λιθόσφαιρας, με πολύ έντονες θερμοκρασίες από το μάγμα και τη λάβα. Πώς έλεγαν παλιά οι σπορτκαστερς "η Καλογρέζα είναι σαν ένα καζάνι που βράζει" λόγω της καυτής ατμόσφαιρας, των οπαδών και των φανατικών που ουρλιάζουν και χτυπιούνται στα κάγκελα. Ναι, αυτό είναι πιο ταιριαστό. Η Θεία Δίκη (σαν τη Δίκη της Δευτέρας, ένα πράγμα!) τον έστειλε να σφυρίξει, να σφυρίζει αιώνια στα Τάρταρα, στα καυτά γήπεδα του Βεελζεβουλιακού ή στην αχτύπητη έδρα του Πανδαιμονιακού. Κι ο Σάκης, μες στα μαύρα, κυρίαρχο κοράκι, Άρχων του Αγώνος, χωρίς VAR και σαχλαμάρες, με μόνο όπλο μια σφυρίχτρα και δύο κάρτες, να ελέγχει το Ρυθμό του παιχνιδιού, να τρέχει πάνω κάτω, να δείχνει με τα χέρια του τα σύμβολα αυτής της καρμικης γλώσσας του ποδοσφαίρου. Και το παιχνίδι να μην τελειώνει ποτέ. Μια θεία Κωμωδία του Δάντη, μια ποδοσφαιρική αιωνιότητα στην Κόλαση.

Παρατραβηγμενο; Δε νομίζω! Κι εγώ θα τον ακολουθήσω κάποια στιγμή, το ξέρω. Και θα με βάλουν και εμένα στο γήπεδο, όχι βέβαια στο χορτο, αλλά στις κερκίδες, Απλά ελπίζω να μην είμαι τελείως μπροστά στα VIP, καλύτερα κάπου πίσω, με τους φτωχοδιαβολους, που μπήκαν στα μουλωχτά, χωρίς εισιτήριο. Και να κρυφοκοιταζω τον πατέρα μου, που θα ελέγχει τους χώρους, θα παρακολουθεί τα αξιοποινα λακτίσματα, να έχει τα μάτια του τετρακόσια για τις εκτός φάσης καταστάσεις (ήταν γάτος, σε κάτι τέτοια) και να τον θαύμαζα κρυφά από μέσα μου, για τη μαγκιά που θα μπορούσε να είχε στον πάνω κόσμο, αλλά δυστυχώς δεν του βγήκε, ούτε για καλό, να το θαύμαζα για όλα αυτά που θα μπορούσε να είχε απολαύσει, αν δεν κολλούσε τόσο πολύ στον κανονισμό, αν άφηνε και κάτι να του ξέφευγε, αν έκανε και λίγο τα στραβά μάτια. Κι όπως θα σφυριζε κάτι -κατα τη γνώμη μου - φάλτσα, να σηκωνομουν με όλη την οργή που κουβαλούσα όλα αυτά τα χρόνια και να ουρλιάξω για να με ακούσει: "Τι σφυρίζεις ρε καραγκιόζη, γαμω το γιο σου το μαλακισμενο;"

Καληνύχτα Σάκη. Θα σε περιμένω έξω από το γήπεδο, να φας το ξύλο που σου αξίζει. Γιατί τέτοιοι είμαστε εμείς οι Οιδίποδες. 

... φρόντισε να φτιάξεις τα πράγματα, σε παρακαλώ!

 ...μου είπε ένας φίλος. Ήτοι "έτσι όπως τα γα@#ησες, πρέπει και να τα διορθώσεις!" Σκεφτόμουν να του απαντήσω εκείνη τη στιγμή, αλλά θες μια  l’esprit de l’escalier, θες η διάθεση εκείνη τη στιγμή, απλά να κουνήσω το κεφάλι και να πω "ναι, πολύ σωστά τα λες, έτσι πρέπει να κάνω" για να το κλείσουμε, θες η γνώση μου ως προς το τι θα μπορούσε να καταλάβει ο φίλος, θες η ωραία στιγμή με το ψαράκι και το κρασάκι (γιατί να την καταστρέψουμε;), ...όλα αυτά μαζί τέλος πάντων, με οδήγησαν στο να μην πω τη γνώμη μου στο σχετικό θέμα.

...η οποία είναι μακροσκελής, αλλά και περιεκτική μαζί. "Δε θα μακρηγορησουμε κύριε πρόεδρε!" 

Το σκεπτικό πάντα είναι σωστό κι έχει μια βάση. Φυσικά είναι ενός/κάποιου ανθρώπου που δεν μπορεί να ξέρει,  δε γίνεται ρεαλιστικά να ξέρει, δεν το νοιάζει και πολύ, πέρα από μια αστική ευγένεια και ρέστα κοινωνικής συμπάθειας, λόγω της γνωριμίας. "Εσύ καλά τα λες, από κει που είσαι, αλλά εγώ από δω που είμαι , δεν τα βλέπω έτσι". Βέβαια, αυτός είναι και ο ίδιος λόγος που ζητάμε τον ουδέτερο παρατηρητή, τον αδέκαστο διαιτητή, αυτόν που δεν έχει άμεση εμπλοκή ή ίδιον όφελος/συμφέρον, τον εκ της ασφαλούς αποστάσεως. 

Για να φτιάξει κάποιος τα πράγματα, απαιτείται ένας ορισμός του στόχου, της Νόρμας, αυτό που θεωρείται το "κανονικό", που διαφοροποιείται από το χαλασμένο. Τι ακριβώς να φτιαχτεί, πώς να το φτιάξεις, με τι κόστος.... Αυτές είναι σημαντικές πληροφορίες. Και να μην ξεχνάμε, για να γυρίσει κάτι στα Default settings, να γίνει το reset, πρέπει να σβήσουν ριζικά τα βαθιά σημάδια στο λογισμικό. Όπως επίσης, it takes two to tango. Αυτά δεν είναι μόνο μιας πλευράς, είναι συνολικές προσπάθειες. Αλλιώς παλεύει ο ένας μόνος του να στήσει κάτι και οι άλλοι (ας πούμε, τρεις) το διαλύουν άμεσα. 

Εύκολα λοιπόν λέει κάποιος, "φτιαξ'τα". Είναι εκείνη η κατηγορία, του παλιού φαλλοκρατικού αλλά και του σύγχρονου "it is a man's world" κόσμου, που θέτει το ζήτημα μόνο ως μια "καθαρά αντρική" υπόθεση. 

Εγώ δεν μπορώ να φτιάξω τα πράγματα. Δεδομένου ότι ούτε και τα πράγματα μπορούν να (ξανά) φτιαξουν εμένα. Πάντως έχει ενδιαφέρον το ότι αυτό αφορά πολλούς ανά τον πλανήτη, οι οποίοι εθελοτυφλικά προσπαθούν (να τα φτιάξουν αυτά τα άφτιαχτα) και τα διαλύουν ακόμα περισσότερο. 

Οπότε ας αφήσουμε αυτήν την Αγία Εντροπία να κάνει τη δουλειά της, όπως την κάνει σε κάθε σουπερνόβα και σε κάθε γαλαξία που γίνεται μαύρη τρύπα. 

Και να μάθουμε να λέμε: "Χάλασε, πάει", ούτε λειτουργεί, ούτε αγοράζεται άλλο, ούτε φτιάχνεται, ούτε πετιέται. Εκεί μένει και θα μείνει. 

Τι να κάνουμε;

Δεν ξέρω πλέον τι να λέω στους γύρω μου

 

Η ανάρτηση είναι βασικά μια συνέχεια του "τα είπα όλα 2.0".

 Έφτασε η στιγμή (εδώ και μερικά χρόνια δηλαδή), όπως δισεκατομμύρια ανθρώπων έτσι έτσι κι εγώ, που δυσκολεύομαι να πω την καθαρή/απλή μου ιστορία. Επιλέγω ιστορίες και μεταφορές, ώστε να παραμένω κάπως κοινωνικό ον, κάτι σαν τη στατιστική αλήθεια και τη δημιουργική ασάφεια. Λέμε για να λέμε κι επειδή μας ρωτάνε. Τελικά η αυτοκαταδίκη ενός ανθρώπου έρχεται μάλλον όταν πρέπει να σηκωθεί από τον ύπνο του στις τρεις και κάτι, για να γράψει αυτά που δεν μπορεί να πει σε κάποιον άλλον, οπότε τα λέει στον ίδιο. Και στο ίντερνετ, που αντανακλά την collective knowledge και τελικά την ίδια ανθρώπινη παγκόσμια σκέψη, που ξαναγυρνάει πάλι πίσω στον ίδιο αποδέκτη. 

Τρεις η ώρα, νύχτα. Η ώρα που ανοίγουν οι επικίνδυνες συνάψεις, στατιστικά τα περισσότερα εμφράγματα, εγκεφαλικά, εγκλήματα και ατυχήματα. Τι έγραφα;

Δεν δίνω πλέον παρά την ελάχιστη σημασία στα πράγματα αλλά και στους ανθρώπους. Δεν είναι ότι δε με ενδιαφέρουν στο παραμικρό, απλά προσπαθώ να ισορροπήσω μεταξύ του εσωτερικού μου κι εξωτερικού μου κυνισμού και να υπερκεράσω μια ανησυχία, μήπως στο facade μου παραδείξω καταθλιπτικός κι αυτοαπομονωθώ. Και φυσικά είναι αρκετά δύσκολο να εξηγώ τον κανονικό μου κυνισμό, κι όχι αυτό που ίσως εμφανίζεται ως αλλαζονικός/ ναρκισσιστικός κυνισμός. Τα έχω ξαναγράψει, είναι που μπερδεύονται οι λέξεις, κυνισμός/σαρκασμός/ειρωνεία. 

Βέβαια-του στραβού το δίκιο- και μόνο που σκέφτομαι τι να πω για να παραμείνω ακόμα στα κοινωνικά, ενώ δηλώνω μέσα μου ότι δεν τους δίνω την αξία όπως παλιά, είναι από μόνο του παράδοξο. Ενδιαφέρον είναι να έβλεπε η ανθρωπότητα, π.χ ο μελλοντικός chatGPT άνθρωπος, κατευθείαν την πρόθεση πριν την πρόταση, τη λειτουργία του εγκεφάλου πριν την εκτέλεση της εντολής, κάτι σαν έναν ανιχνευτή ψεύδους, χωρίς καν να εμπλέκονται γλώσσα σώματος και τέτοια lie-to-me χαζά. Ποιες περιοχές , ποια areas πυροδοτούνται όταν λέμε κάτι που δεν το εννοούμε, ποια συναπτική βάση έχει η λεγόμενη αστική ευγένεια, πώς καθοδηγείται ή πώς μανιπουλάρεται ένα ψέμα, που το κάνουμε ότι το πιστεύουμε, έτσι ώστε να γίνει αποδεκτό από τον απέναντι. 

Πώς περίπου γελάμε στα stand-ups, όταν μας λέει ο Αμερικανός ή ο Βρετανός: στην ερώτηση "τι κάνεις;" ενός Smalltalk, υπάρχει μόνο μία απάντηση κι αυτή είναι: "καλά "! Τι νόημα έχει το παραπάνω; Ποιον νοιάζει; Έτσι κι εγώ που τα γράφω αυτά, ξέρω κι αναγνωρίζω ότι όχι μόνο ούτε μένα καν δε με νοιάζει, αλλά πιθανόν έτσι να αισθάνονται το 70-80% mas o menos. Τουλάχιστον από αυτούς που πήραμε το κόκκινο χάπι του Μάτριξ. Μαζί με πόσα ακόμα εκατομμύρια παρανοϊκούς, που πιστεύουν στις θεωρίες συνωμοσίας και νομίζουν/νομίζουμε ότι εμείς και μόνο εμείς είδαμε το φως το αληθινόν.

Παρ'ολα αυτά, τα γράφω. Κι άλλο παράδοξο. Είναι αρχέγονο πιθανόν, να θέλει κάποιος να βλέπει αυτά που σκέφτεται, είναι ακόμα μια εγκεφαλική παγίδα, να αισθητικοποιησεις το επίπεδο άνωθεν του εγκεφαλικού (κάτι σαν το "σκάκι" και τα "ξύλα").  Οι Ασιάτες, πχ ο Καϊτέν Νουκαρίγια-το έχω ξαναπεί, κάπου το διάβασα-έχουν πει ότι οι "Γραφές" δεν μπορούν να μεταδώσουν το νόημα της/μιας σκέψης, ο Σωκράτης επίσης δεν έγραψε ούτε μια λέξη, ο Πλάτωνας άρχισε να γράφει χαρτί (βασικά στην πέτρα) και καλαμάρι τα λόγια του (και την ερμηνεία αυτών). Πολλοί στο δυτικό κόσμο θέλουν να γράψουν, κείμενα και βιβλία, γιατί -λενε- παρερμηνεύονται αυτά που λένε/είπαν. 

Κι εκεί καταλήγω κι εγώ, δεν έχει έτσι κι αλλιώς κανένα νόημα τι λέω εγώ ή εσύ ή ο άλλος. Αν είναι ψέμα, το δικό σου/το δικό μου ψέμα, αν είναι αλήθεια, η δική σου/η δική μου αλήθεια... Ή η ερμηνεία ως ψέμα ή ως αλήθεια. Γι'αυτό ακόμα γράφω, για να δω. Γιατί ίσως έτσι ξέρω αυτό που βλέπω και ερμηνεύω.  

Στους άλλους, δικούς μας και μη, γνωστούς κι αγνώστους, ξένους κι άξενους, λέμε και καμιά βλακεία, κάνα αστείο για να γελάσουμε, για να τους κάνουμε και να μας κάνουμε να γελάσουν/γελάσουμε. Απ'έξω . Γιατί από μέσα (ίσως να) ξέρουμε. Ή εμείς ή τουλάχιστον το chatGPT του AI.

Πριν από χρόνια ρώτησαν τον Καρλ Γιουνγκ: "όταν είσαστε μικρός, πιστεύατε στο Θεό;". Λέει αυτός:" Ναι, φυσικά". "Τώρα;" τον ξαναρωτάει ο δημοσιογράφος.

Ο Γιουνγκ παίρνει μια σκεπτική μορφή, περιμένει δύο δευτερόλεπτα και λέει:

"Τώρα; ........Δύσκολο να απαντήσω. Τώρα ξέρω. Δε χρειάζεται να πιστεύω."

Για το κόκκινο χάπι που λέγαμε. Πολλά χρόνια πριν τον Μορφέα.

Information overload

 Too much. Everything is nowadays "too much". All of the informations, all of the posts, all  the news, in TV, on the Internet,  by the way, how much of the informations are double checked? We don't know what happens, we only (think we) know what some person from his Tiktok/Insta/FB/X/etc tells us. The journalism as Ideal is/was no longer to trust. Everybody with a good camera on his phone could "speak the truth to the world", the so-called POV, his Point -of-View. Everybody and I mean everyone with a social media and a smartphone thinks he sees what the most of people don't see and he "must" explain us, what is happening "right now". 

The Information Revolution, if you ask me, which you obviously don't do, was a very surreal Situation, beginning from these Info-Wars, with Internet Hacking and Fake news, alternate Facts, as Trump would have said or as he already said, I can't remember. 

It is right now in a turning point with the use of AI and the subsequent Data-Feed. I am no Communication Expert, I see nevertheless a no-Trust /no-reality Effect from the stories behind deepFakes or whatever name they have. The way Propaganda worked until now had it's limitations. It showed how people are manipulated and destroyed. This giant leap from artificial intelligence to the ocean of "artificial informations" and through prompts elaborated Facts and as-good-as "real conditions", that show the world videos out of nothing, faces and bodies that do not exist to our until now, with conventional senses conceivable Reality. The whole planet moves toward another Perception, neither true nor false, only "new" and beyond conventions. There is no way to accept, to know, let alone to believe any of these levels of conscious cognition of the surrounding area, our selves, others, people, thoughts/ideas/actions and future being. 

Concluding, I can't say anything that frightens/terrifies or leaves me in awe, other than I would like to go now, if it is not a problem. I lived a life in information-driven, fact-based european societies, heir of the Enlightenment and Renaissance, coming on the age of reason, to the era of proofs and logical evidences. It is possible that all of the above was nothing but a farce and illusion in colossal dimensions. But it was a world that I understood and accepted. If you can't realise what real-real is, or virtual-real, or artificial real or unreal-though-real or LSD-real, I don't anymore, what place have we all at this small place in our galaxy. 

Stop the car and let people out, then go to any direction, that seems to be proper for the rest of mankind and animals and plants and living organisms. 

Restart, reset, please.

Fortgeschrittener Anfänger

 Während ich in YouTube Videos rumlaufe, um mehr Wissen, aka Tricks und Tipps für meinen Bass erfahren zu können, stolpere ich auf eine Frage: "are you an intermediate bassist?". Intermediate bedeutet Mittel, intermediär. Oder mit anderen Worten: ein Anfänger, aber mit kleinem/minimalem, jedoch erkennbarem Fortschritt. Ergo der fortgeschrittene Anfänger. 

Aha-Erlebnis! Das bin ich: sowohl in der Musik als im Leben, in allen Aspekten. Beruflich/privat, Outdoors/indoors, hierzulande/daheim, in meiner ersten Ehe/in meiner zweiten Ehe, mit Fremden/mit Bekannten, mit mir oder allein, (das ist tief! Ihr könnt es aus dem Protokoll streichen), egal wo, wann, mit wem... , ich war, ich bin und bleibe bis zum Ende ein fortgeschrittener Anfänger. 

Lasst mich erklären (...Räuspern..): Die Mentalität sowie die Moral eines Anfängers stützt sich auf die Naivität. Der Praktikant, der PJler, der FSJler, der Azubi sieht durch die rosarote Brille nur was Positives. Er denkt, er lernt andauernd, er machte Schritte, er wird eingearbeitet.  Er macht Fehler, er versucht davon zu lernen. Da er meist noch jung ist, hat die Energie und die Zeit und im Endeffekt gelingt es. 

Der fortgeschrittene Anfänger andererseits macht keine Fehler, sondern "Variationen" (sic), er kann ohnehin nicht mehr lernen, schön wär's, klappt es leider nicht. Die Kapazität im Gehirn winzig, die Synapsen steif / unflexibel, der Wille ist ebenfalls nicht mehr da. Vieles (oder alles ?) läuft schief, trotzdem sieht er einen Progress, eine leichte Besserung. Seine Technik, seine Art der Kommunikation ist nicht mehr übel, eher distanziert und zynisch. Der Fortgeschrittene Lebensanfänger pfeift "live and let die", schaut die Leichen (manchmal seine eigene im Spiegel) um sich herum und läuft einfach weiter, er ist mehr naiv, kommt trotzdem nicht vom Fleck. Mangels einer effizienten Strategie benutzt "old school" Rezepte: aber um Himmels Willen! Keine toxischen Männlichkeitstricks und keine verdächtigen Manöver. Nur alte Versionen der Coolness, zB er ist der Kanenas, der Niemand, der Nicht-der Reden-wert, gleichzeitig läuft und tut wie der Steve Mc Queen im Film "Papillon" (übrigens im Kino im gleichen Jahr, wo er auf die Welt kam)....Moment!! wie kam es die Erzählung im dritten megalomanischen Person....also (wo Ich...sorry nochmals! wo ich auf die Welt kam!) 

Henri "Papillon" Charrière elend, verzweifelt, aber in seinem Kopf frei wie ein Schmetterling, Sklave/verhaftet/lebenslang bestraft, unschuldig in seiner weißen Leinenanzug, ohne Miene, besser gesagt, ironische Miene zum bösen Spiel. Er kennt sich mit dem Leben aus, er kann was, nicht viel, fühlt sich im Gefängnis als ein Anfänger. Nichtsdestotrotz kein naiver Anfänger, sondern ein misstrauischer "Fortgeschrittene" der Misere. 

Identifiziert sich leicht, finde ich. 

Don't look back in time

 Time. In proportion to its greatness, look at the sky

And tell me,  who should look back and why? 

Those who will be stuck and those who cannot see beyond

Have the same purpose, on the front.

The hour ticking, the things learned or not, what use do we see? 

Apart from telling out your old self, your old me, whether to be, 

Better, whether to "were" , to "will be", to definite time sessions upon 

and how you get to the same place of memory, that emancipates from,

whatever holds you here and whatever holds you then.

It is no secret, it is always the fear from burn.

Missing the ways, we use to talk und think 

how our eyes rolled but couldn't blink, 

futile. As it seems, looking back at previous acts,

defies the willing conventions and changes the facts.

Undo all resets, restraints and mind arrests

Let the time heel as it can and your soul rests.

Truth

 There is truth that lives and truth that dies

I don't know which 

So never mind.