Υπάρχει πάντα και η υπεράσπιση... (Γάλα Νο 3)

Χρωστάω μια ανάρτηση για το περιβόητο θέμα του μολυσμένου γάλακτος (ΔΕΛΤΑ, αφλατοξίνη, 2006). Σχετ.ανάρτηση http://oudenoida.blogspot.com/2009/02/blog-post_2226.html

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, οι bloggers, που ασχολήθηκαν με το συγκεκριμένο chain mail, θα είδαν τις απόψεις του ομίλου VIVARTIA, εκφρασμένες απ'τον Νίκο Διονυσόπουλο, Client Executive και Advocate της Εταιρείας Burson- Marsteller (Αν μη τι άλλο, εντυπωσιακός τίτλος). Η Εταιρεία αυτή Δημοσίων Σχέσεων, που εκπροσωπεί (;) τον όμιλο, έχει αναρτήσει στον κάτωθι ιστότοπο,
http://www.oursocialmedia.com/greece/vivartia/%ce%b8%cf%8d%ce%bc%ce%b1-%ce%b5%ce%b3%ce%ba%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%b7%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82-%ce%b5%cf%80%ce%af%ce%b8/

αυτά που ο όμιλος θεωρεί, ως αποδεικτικά στοιχεία από τον ΕΦΕΤ και τον ΕΛΟΓΑΚ, την εξώδικη γνωστοποίηση της κας Μουντή, και το διευκρινιστικό δημοσίευμα της εφημερίδας ΠΑΡΟΝ. Θυμίζω ότι το θέμα ξεκίνησε απ'την εφημερίδα ΠΑΡΟΝ, με αναφορά σε υπάλληλο Υπουργείου. Σίγουρα το θέμα χρειάζεται να ειδωθεί από κι άλλες πλευρές, αλλά κάτι μυστήριο γίνεται, κάτι που θυμίζει "είπα-ξείπα", "ήταν-αλλά τελικά δεν ήταν", "ναι-δηλαδή αλλά όχι".

Όπως και να 'χει το συγκεκριμένο θέμα με την παρτίδα μολυσμένου ή όχι γάλακτος, απ'τη συγκεκριμένη Εταιρεία ή κάποια άλλη, εγώ αισθάνομαι ότι αφού δέχτηκα άκριτα τις απόψεις κάποιου αγνώστου κι ανωνύμου και τις ενστερνίστηκα, είμαι υποχρεωμένος να παραθέσω και τις επώνυμες επεξηγήσεις, από φορείς και πρόσωπα, που θεωρούν ότι θίγονται και πλήττονται κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα, καθώς και η αξιοπιστία της συγκεκριμένης Εταιρείας από δυσφημιστικά τρικ.


Απόσπασμα απ'το site: "H VIVARTIA διαβεβαιώνει τους καταναλωτές ότι ποτέ και κανένα γαλακτοκομικό προϊόν ΔΕΛΤΑ δεν έχει βρεθεί θετικό στην ουσία αφλατοξίνη. Άλλωστε η ΔΕΛΤΑ εδώ και πολλά χρόνια εφαρμόζει σύστημα εξειδικευμένων ελέγχων στην αλυσίδα προμήθειας πρώτης ύλης και παραγωγής, με σκοπό την διασφάλιση άριστης ποιότητας σε όλα της τα προϊόντα.
Είμαστε στην διάθεσή σας για να συζητήσουμε και να σας δώσουμε όλα τα στοιχεία που διαθέτουμε για την αποκατάσταση της αλήθειας."

Παρακάτω έχω τα .pdf , αν βαριέστε να μπαίνετε στο site. Κατεβάστε τα, διαβάστε τα και διαμορφώστε ιδίαν άποψη.

www.oursocialmedia.com/wp-content/uploads/efet.pdf

www.oursocialmedia.com/wp-content/uploads/elogak.pdf

www.oursocialmedia.com/wp-content/uploads/moudi.pdf

www.oursocialmedia.com/wp-content/uploads/paron_261008.pdf

Κηρύσσω την έναρξη...

Κηρύσσω την έναρξη......

Let the Fairs begin......

Εγώ και μόνον εγώ δίνω το έναυσμα. Οι υπόλοιποι θα περιμένετε. Όταν πω εγώ "Πάμε", τότε θα ξεκινήσετε κι εσείς. Εν τάξει;; Συννενοηθήκαμε; Μη βιαστεί κανείς, θα το βγάλω άκυρο.

Έτοιμοι;;;; ΠΠΠΠΠΠΠΠάμεεεεεεεεεεεε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ΜΠΗΚΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ.

Εγώ από ισημερίες και τέτοια δεν ξέρω, δεν είδα, ουδέν οίδα. Κατάλαβα ότι πέρασαν οι μπόρες και οι βοριάδες και ότι κάποια στιγμή μπήκαμε σε ανοιξιάτικες μέρες. Τα μπουμπουκιασμένα δέντρα μου θα αναθαρρήσουν ξανά. Ήρθε η εποχή της σποράς, των ραπανακίων, των αγγουρακίων, των ντοματινίων, των μαρουλίων και άλλων λοιπών λαχανικών.
Οι σπόροι θέλουν αγάπη, φροντίδα και Προδέρμ. Ζέστα και νερό. Μετά έρχονται τα πέτρινα χρόνια. Η Μεταφύτευση, όπως λέμε Η Μεταπολίτευση. Μεγάλο τραύμα, μεγάλο σοκ. Και το ένα και το άλλο! Γι 'αυτό βοηθάει το βιολογικό λίπασμα, το κομποστοποιημένο εκείνο ψημένο χώμα, που περιμένω να γίνει.
(Για τη μεταπολίτευση, το λίπασμα ήταν οι πρώτοι νεκροί. "Πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες.....")

Με την Άνοιξη βγαίνουν και τα ποδήλατα, καθαρίζονται, λαδώνονται οι αλυσίδες, φουσκώνονται τα λάστιχα. Βγαίνουν οι μπασκέτες, τα χλοοκοπτικά, τα τραπεζάκια έξω και γενικώς βγαίνει μια διάθεση ..."δε τη γαμάς και την κρίση!!".

Ή αυτή (η κρίση ντε) ή εμείς, αδέρφια!

Βαστάτε Τούρκοι τ'άλογα!

Άμυνα ρεεεεε!! Όλοι πίσω (και σας φάγαμε!!!)

Άλλη μια ανάμνηση....

Ήταν απ'αυτά τα τραγούδια που 'λεγε ο Παππούς ο Μήτσος και που δεν τα καταλάβαινα. Μου 'μοιαζαν αντάρτικα, αλλά πιο διεθνιστικά. Τα 'λεγε και μασημένα, λόγω φαφουτίασης, που να βγάλω νόημα! Όταν το ξανάκουσα, ψιλοανατρίχιασα, γιατί μου ξαναθύμισε το μάταιο (;;) αγώνα του, τις ανεκπλήρωτες ελπίδες και τα ουτοπικά ιδανικά, που ξεσήκωσαν στρατιές και στρατιές. Τώρα τι σχέση έχει μ'όλα αυτά ο Μικρούτσικος, είναι μια άλλη ερώτηση, ας μη σταθούμε εκεί.
Τα αντάρτικα λοιπόν, με το Δημητρόφ, τον Ντάνεφ και άλλους "αντιφασίστες αρχηγούς" που με τον καιρό κι αυτοί απομυθοποιήθηκαν, οι αντίστοιχοι "πατερούληδες" των Βαλκανίων, που δεν είχαν λόγο όταν έπρεπε και τον είπαν όταν δεν έπρεπε.

Αυτά όμως που είναι διαχρονικά κι αιώνια είναι βεβαίως τα Μαύρα Κοράκια. Τα Αφεντικά, Οι Εργοδότες, οι Εργοστασιάρχες, οι Εφοπλιστές, Οι Μεγαλοδιαπλεκόμενοι. Όλοι όσοι είναι απέναντι στον "αθώο κι έντιμο εργάτη" (;;;;;). Πωςςςςς;;;;;; Η πάντα αμέτοχη, ανεύθυνη Εργατιά, πάντα περήφανη και τιμημένη, που όταν θα πάρει την καρέκλα θα ξεχάσει τα " περί εργασιακών δικαιωμάτων" και θα πιάσει την κουτάλα, όπως της είχαν τάξει......

Φτάνουν όμως οι κουτές αναλύσεις απ'τους "γέροντες" του 20ου αιώνα, όσο βρισκόμαστε στο βρεφικό ακόμα 21ο. Ακούστε το τραγούδι και αναπολείστε-όσοι μπορείτε.

Λέγε με Τσάρλι

Charlie Chaplin - Boxing from City Lights
by fortunexx

Μεγάλος μάστορας της Κωμωδίας.

Διαχρονικός κακομοίρης, παντοτινό θύμα της ευαισθησίας και της ανθρωπιάς του....

Κανα καινούριο κουστουμάκι;;

Τι φοράει ο καλός και up-to-date τραπεζίτης, broker, stock-market analyst, ειδικός χρηματοοικονομικός σύμβουλος, μεγαλοεπενδυτής και άριστος γνώστης των προϊόντων τύπου stock options ;;;
Παλιά τον έλεγαν βασιλιά της σκόνης, αλλά τώρα που η κόκα ακρίβυνε ψάχνει στις προσφορές του Lidl, σαν όλους μας. Τα κουστούμια τα πάει για μπάλωμα στην κυρία απ'την Αλβανία που μένει από κάτω του, αλλά καλού-κακού φυλάει κι ένα κομμάτι σκοινί. Όχι γι'αυτόν, για τη φουκαριάρα τη μάνα του, που τον καμάρωνε πτυχιούχο Διοίκησης Επιχειρήσεων και masterά στο LSE. Αυτός που τέτοια τσίπα για αυτοκτονία! Ίσως κάναν ελληνικό της παρηγοριάς, αντί για τους φρέντους τους ντεκαφεϊνάτους στα Κολωνάκια.
Άντε ουστ ρε Κωλο-νάκια, κωλοmanagαραίοι της συμφοράς και νυν της δεκάρας (του ευρώ).
Golden Boys σου λέει! Gωloboys με μούρη δανεική, ύφος καρδιναλίων και τις τσέπες φουσκωμένες. Μπόνους θέλετε; Για περάστε βράδυ απ'τη Νικόπολη Σταυρούπολης, κατά τις 2 παρά, να σας το φορέσουν κανονικά ...το μπόνους. Και θα το θυμάστε όχι μία, δύο ζωές.......

Συγχύστηκα πάλι, ...μώ τα τοξικά μου repos

Η Βία, τα παιδιά της και οι μακρινοί συγγενείς...

Η συμπεριφορά των "ήσυχων και βολεμένων" είναι αυτή που καθορίζει τους δείκτες πολιτισμού. Ως γνωστόν, οι "στερημένοι" είναι ανήσυχοι, πεινασμένοι για αντιδραστικότητα και το ομορφότερο τους εργαλείο είναι η βία. Την έχουν πει και "Στείρα Βία". Εγώ δε συμφωνώ με τον όρο. Η Βία, αυτή της συγκεκριμένης μορφής, δεν είναι καθόλου στείρα. Γεννοβολάει συνέχεια, τι άλλο, κι άλλη βία. "Βία στη βία της Εξουσίας", λέει. Ο οφθαλμός αντί οφθαλμού ξεκίνησε απ'το Μωυσή και μετά πέρασε στις γνωστές τιμωρίες-Έκλεψες=σου κόβουν το χέρι, Έβρισες=σου κόβουν τη γλώσσα. Οι βεντέτες της Κρήτης και της Κορσικής παραδοσιακά δε γνωρίζουν συγχώρεση. Το αίμα ξεπλένεται με αίμα, και τέτοια.
Τώρα η Βία κρύβεται σε κουκούλες και μπουκάλια με στουπί...
Έτσι, χωρίς λόγο και αιτία, ή αλλιώς με όλους τους λόγους και τις αιτίες.

Περιμένεις όμως τον "βιαστή" να σκεφτεί κανόνες, δεοντολογία κοινωνίας, ή ακόμα και ηθικές που αυτόν τον έχουν αφήσει απ'έξω;;;

Όχι βέβαια!

Γι'αυτό και αυτός που βάζει τους φραγμούς και τα όρια, όπως είπα και στην αρχή, είναι ο "ήρεμος", ο "νοικοκύρης" της οδού Αταραξίας. Καναπεδάτος, ψηφίζει και μετά βρίζει, ψιλο- απ'όλα, του αξίζουν όλα τα σκατά που υποφέρει. Κλέβει και τον κλέβουν, βρίζει και το βρίζουν, φτύνει και το φτύνουν. Αλλά Ευρωπαίος πολίτης. Αυτός που θα φοβηθεί και τον ίσκιο του, γιατί ξέρει πως ο ίσκιος ίσως να είναι πιο έξυπνος απ'τον ίδιο.

Αυτός λοιπόν ο "νοικοκύρης", σαν και του λόγου μου, της απάθειας και της αποχαύνωσης, της πρόωρα γεροντικής μαλάκυνσης, της ευγένειας. των παλιών καλών τρόπων, (Εμείς τότε.....) παίρνει μέρος σε δημοσκοπήσεις. Δηλώνει ότι φοβάται, θέλει ισχυρή αστυνόμευση των πόλεων στις οποίες στοιβάζεται για να αναπνέει τα τοξικά και τα καυσαέρια, όσων μετακινούνται για 150 μέτρα με Ι.Χ. Φοβάται!! ΦΟΒΑΤΑΙ!!! ΦΟΒΑΜΑΙ!!!

Ποιόν όμως πραγματικά φοβάται;;;;
Τον κουκουλοφόρο, τον αλλοδαπό, τον τσαντάκια;;;;

ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!!!!! Φοβάται το δημοσιογράφο, που τον κάνει κάθε μέρα να σηκώνεται η τρίχα του μ'αυτά που ακούει. Φοβάται τον πολιτισμένο και μορφωμένο παιδόφιλο γείτονα, τον "υπεράνω υποψίας" που διαβάζει "ΒΗΜΑgazino". Φοβάται τον βουλευτή της πλάκας, που τον κοροϊδεύει ψιλό γαζί, συντρώγοντας με τους μεγαλοκαρχαρίες και μεγαλοξιφίες και μετά απαιτεί λιτότητα και συναίνεση. Φοβάται τον πνευματικό ηγέτη, που του τρέχουν τα σάλια, μόλις μυριστεί μίζα και ορμάει στο ακίνητο, στη βίλα, στην κουρσάρα, ξεπουλώντας την (ανύπαρκτη;) μπέσα του.

Πάνω απ'όλα, φυσικά, ΦΟΒΑΤΑΙ τον εαυτό του, που βγάζει το μάτι του διπλανού του γιατί βλέπει λίγο καλύτερα, που τεμαχίζει τα πόδια του απέναντι γιατί του κόβει τη θέα, που δαγκώνει στο λαιμό τα παιδιά του γιατί του αποκάλυψαν την ψευτιά του, που δεν έχει τα αρχίδια να αντιδράσει, να ξεσπάσει, να τα σπάσει.

Και τι κάνει όποιος δεν μπορεί να γαμήσει;; Ηθικολογεί!!!
Καταγγέλει αυτούς που το ..κάνουν ως παράνομους, ως τρομοκράτες, ως εγκληματίες.

Γιατί δεν έχει καταλάβει ότι αυτό που τρέμει πιο πολύ δεν είναι η Βία, αυτή καθαυτή, ή τα παιδιά της, αλλά η μακρινή θεία της Βίας, η ΦΟ-Βία. Ο κόσμος δεν έχει άδικο που λέει: "Τους συγγενείς να φοβάσαι!!". Η Φο-Βία, σαν καλή κουτσομπόλα θεία, ξεδοντιάρα, καλοθελήτρια, χωρίς να φαίνεται, δουλεύει υπόγεια, θάβει κόσμο, προκαλεί σχόλια και αναγκάζει τους γύρω να κουμπώνονται, να κλειδαμπαρώνονται και να κοιτούν λοξά κάθετι που δεν τους ταιριάζει στην καθωσπρεπίστικη ρουτινιάρα ζωή τους.

Τη ΦΟΒΙΑ που μας καλλιεργούν τα κανάλια, οι καναλάρχες, οι μεγαλοεκδότες, τα μεγαλοσυμφέροντα (Αγοράστε εφημερίδες Κορόϊδα!!!), όλοι αυτοί που μας θέλουν στο μαντρί, να βοσκάμε φοβισμένοι, γιατί έξω παραφυλάνε οι "αναρχικοί", οι "ξένοι", οι "τρομοκράτες", οι "αδίστακτοι ληστές", οι "μανιακοί δολοφόνοι" κτλ, κτλ.



Την εγκληματικότητα την υπομένουμε, είναι αναμενόμενη, λόγω των συνθηκών (Ατιμωρησία, ανέχεια, λαθροβίωση, κατρακύλισμα της αξίας της ζωής).
Αυτό που δεν μπορεί όμως να ανεχτεί κανείς είναι τη "σκιά" της εγκληματικότητας, το φάντασμα που σε τρομάζει τη νύχτα, σαν παραίσθηση. Ποιός νοήμων νους δεν προσπαθεί καθημερινά να αντιμετωπίζει την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αποτρόπαιη, κι αν είναι; (Τι να πουν και στην Παλαιστίνη, στην Ινδία, στη Βραζιλία;;) Γιατί όμως μαζί με την πραγματικότητα να πρέπει να αντιμετωπίζουμε και το φόβο αυτής;;;; Γιατί θα πρέπει να βλέπουμε το matrix της ζούγκλας που ζούμε, καθημερινά, με γυαλιά προκατάληψης και απίθανης, δολοφονικής, τρομολάγνας φοβίας ;;;;

Ειλικρινά δεν είμαι ούτε ψευτοαριστεριστής με ετεροχρονισμένη αγάπη για τους αλλοδαπούς, ούτε είμαι εναντίον των αστυνομικών μέτρων. Πιστεύω στην πειθαρχία, στο "όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος", μπορεί και λανθάνων κρυφοφασιστόμουτρο, αλλά σίγουρα δε θέλω να θεωρώ τον εαυτό μου έρμαιο στα κουτόχορτα και στα σκουπίδια, που μου πετάνε.

Και για σας που βαρεθήκατε να διαβάζετε,
σας πληροφορώ ότι είμαι ο Εν οίδα και .....ΟΧΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑ!!!!


Είδα τις προάλλες μια ενδιαφέρουσα ταινία, το "Blindness", Περί Τυφλότητας, όπως μεταφράστηκε. Βασισμένο σε νουβέλα του Jose Saramago, γυρισμένο το 2008, απ'τον Meirelles, τον ίδιο σκηνοθέτη, που έκανε και τον "κηπουρό" (αναφέρθηκα σ'αυτόν παλιότερα http://oudenoida.blogspot.com/2009/02/blog-post.html ), αλλά και το
Cidade de Deus (2002).

Στην ταινία, αυτό που θεωρώ εγώ σημαντικό είναι το συμπέρασμα ότι ακόμα και να κάνει reset η κοινωνία μας, ακόμα και να καταστραφεί για να ξεκινήσει απ'την αρχή, πάλι θα λειτουργήσει με τον ίδιο κι απαράμιλλο τρόπο, πάλι θα βγάλει όλα τα χαμηλά, τα ζωϊκά, τα παλαιοεγκεφαλικά της ένστικτα-Ο θάνατος σου η ζωή μου. Κάποιος θα πει :"Μα και φυσικά όταν τίθεται θέμα επιβίωσης, αυτά που λειτουργούν και πρέπει να λειτουργήσουν είναι τα ένστικτα της επιβίωσης, της αυτοσυντήρησης, του απόλυτου εγωϊσμού. Τι περίμενες;;"

Κατανοητόν. Απ'το σημείο αυτό όμως μέχρι τα γνωστά ζητήματα ηθικών ενδοιασμών και διλημμάτων (Να προτάξω το δικό μου συμφέρον υπέρ του κοινού καλού;), φαίνεται πως η διαφορά είναι απειροελάχιστη. Και ποιό το δίδαγμα; Σαφώς, ο άνθρωπος όταν μπορεί να πηδήξει κάποιον, δεν το σκέφτεται, απλώς τον πηδάει. Στεγνά κι ασάλιωτα! Ούτε μην, ούτε πως, ούτε νόμοι, ούτε κανόνες, ούτε ενοχές. Η Βία είναι πρώτα στο μυαλό και στην ψυχή. Μετά βρίσκει το δρόμο στην εφαρμογή. Το δίκαιο είναι του ισχυρού, του μεγάλου ψαριού, του τσαμπουκά με το σουγιά, του νταή με το Καλάσνικοφ.

Αυτό όμως που θέλω να ξανατονίσω είναι ότι το δίκιο δεν το παίρνει κανείς με το όπλο μονάχα, αλλά κυρίως με το μυαλό. Πολλοί μπορεί να έχουν καραμπίνα, ποιός όμως θα τραβήξει μπρος στο στόχο;; Γι'αυτό, αν δεν "το 'χεις", άστο καλύτερα. Τι το θες το όπλο, θα στο βάλουν στον κώλο ώσπου να πεις Αλτ! Δεν κάνει το όπλο το φονιά. Όλοι έχουν πουλιά, δεν είναι όλοι βιαστές.

Άρα τίποτα, τίποτα, πια δε μας σώνει, Τίποτα ούτε κι οι Μασόνοι (Ρασούλης speaking!)

Η σκέψη δεν έχει σκοπό τη διαπίστωση, την αποδοχή και άρα την απραξία.
Απ'τη σκέψη πρέπει πάντα να πηγάζει η ιδέα της δράσης ή της αντίδρασης, αναλόγως!
Όπως εσείς προτιμάτε!!!!!!

Μεγάλα λόγια, υπέρ (και) άνω ημών

Λόγια μεγάλα, λόγια δύσκολα, λέξεις-σφαίρες, φράσεις-στιλέτα, ειπώθηκαν σε άλλους χρόνους. Ειπώθηκαν και πάει τέλειωσε. Σήμερα αυτά τα λόγια είναι "παρωχημένα και ξεπερασμένα" για πολλούς. Δε λεν πια τίποτα στις μάζες της συμφέρουσας τάξης, της πρώην μικροαστικής, της νυν δανειοληπτικής και πιστωτικοκερδοφορούσας μάζωξης ιδιωτικών μικροκεφαλαίων. Δε συντρέχουν, λέει, οι συνθήκες. Αλλάξανε, λένε, οι συνθήκες, ελάφρυναν κάπως τα πράγματα.

Ο "στρατευμένος" Ρίτσος με δέκα λέξεις, φτιάχνει τη δική του ουτοπική, ανεφάρμοστη μάλλον, δημοκρατία του διαλόγου, της επαφής, της αλληλεγγύης και της συλλογικής συνείδησης, πάνω απ' τα "καλά και συμφέροντα". Τότε....Παλιά........

Και να αδερφέ μου

που μάθαμε να κουβεντιάζουμε

ήσυχα, ήσυχα κι απλά.

Καταλαβαινόμαστε τώρα

δε χρειάζονται περισσότερα.

Κι αύριο λέω θα γίνουμε

ακόμα πιο απλοί.

Θα βρούμε αυτά τα λόγια

που παίρνουνε το ίδιο βάρος

σ' όλες τις καρδιές, σ' όλα τα χείλη,

έτσι να λέμε πια

τα σύκα-σύκα

και τη σκάφη-σκάφη.

Κι έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι

και να λένε: "Τέτοια ποιήματα

σου φτιάχνω εκατό την ώρα".

Αυτό θέλουμε κι εμείς.

Γιατί εμείς δεν τραγουδάμε

για να ξεχωρίσουμε, αδελφέ μου,

απ' τον κόσμο.

Εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο.

Λίγο πιο "πολύπλοκοι" οι επόμενοι στίχοι.

Και τίποτα άλλο να μην είχε γράψει ο Μάνος Ελευθερίου, μόνο και μόνο γι'αυτήν του την έμπνευση στο παρακάτω ποίημα, θα άξιζε να μείνει στην αιωνιότητα, εάν υπάρχει.....

Τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα

και τους καημούς που σκέπασε καπνός

η ξενιτιά τα βρήκε αδελφωμένα.

Οι ξαφνικές χαρές που ήρθαν για μένα

ήταν σε δάσος μαύρο κεραυνός

οι λογισμοί που μπόρεσα για σένα.

Και σου μιλώ σ' αυλές και σε μπαλκόνια

και σε χαμένους κήπους του Θεού

κι όλο θαρρώ πως έρχονται τ' αηδόνια

με τα χαμένα λόγια και τα χρόνια

εκεί που πρώτα ήσουνα παντού

και τώρα μες στο κρύο και στα χιόνια.

Η μοίρα κι ο καιρός το 'χαν ορίσει

Παρασκευή το βράδυ στις εννιά

η νύχτα χίλια χρόνια να γυρίσει.

Στο τέλος της γιορτής να τραγουδήσει,

Παρασκευή το βράδυ του φονιά

και του λαού την πόρτα να χτυπήσει

και του λαού την πόρτα να χτυπήσει

και του λαού την πόρτα να χτυπήσει.

Δεν ήτανε ρολόι σταματημένο,

σε ρημαγμένο κι άδειο σπιτικό,

οι δρόμοι που με πήραν και προσμένω.

Τα λόγια που δεν ξέρω σου τα δένω

με τους ανθρώπους που είδαν φονικό

και το 'χουν στ' όνομά τους κεντημένο.

Αυτός που σπέρνει δάκρυα και τρόμο

θερίζει την αυγή θανατικό,

μαύρα πουλιά τού δείχνουνε το δρόμο.

Έχει κρυφή πληγή κοντά στον ώμο,

σημάδι μυστικό απ' το κακό

πως ξέφυγε απ' ανθρώπους κι από νόμο...

Τα είπαν και πάει τέλειωσε. Αλίμονο σ'εμάς............