Dylan as well as Shakespeare.

"And whence cam'st thou, worthy thane?

So well thy words become thee as thy wounds"

Οι διαγνώσεις

Σε βλέπει κάποιος που (σε) ξέρει και λέει: "η απόσταση από τις υπομανιακές στις μανιακές συμπεριφορές είναι πολύ μικρή. Να προσέχεις!". Ένα παιδί που είναι πολύ ζωηρό και υπερενεργο, θα πρέπει να το δούμε πρώτα υπό το πρίσμα του συνδρόμου διάσπασης προσοχής και υπερκινητικότητας, γνωστό και ως
ADHS /ADHD. Μια γυναίκα πηγαίνει μόνη της στον ψυχίατρο και του λέει, "νομίζω είμαι διπολική, εσείς τι λέτε;" Μια άσχημη εμπειρία δεν μπορεί να μετατραπεί σε μια άσχημη ανάμνηση, μάλλον στρώνει το χαλί για ένα μετατραυματικό σύνδρομο. Η στενοχώρια μετά την εγκυμοσύνη, θα φέρει σίγουρα κατάθλιψη. Όταν έχεις προβλήματα και ζόρια, ο πονοκέφαλος σου είναι σίγουρα σωματοποίηση, πρόδρομος μιας καταθλιπτικής διαταραχής. Δεν μπορεί πλέον κάποιος να έχει απλό φόβο, σίγουρα είναι μια αγχώδης διαταραχή, με επεισόδια πανικού. Παλιά όταν πονούσες έπαιρνες ένα παυσίπονο, τώρα αφού σου πουν ότι έχεις "ψυχοσωματικά" θα πάρεις κι ένα αντικαταθλιπτικό.
Γύρω μας, εδώ και χρόνια, δεν περπατούν συνάνθρωποι μας, καλοί/κακοί/ουδέτεροι. Περπατούν διαγνώσεις, συναντιόμαστε με παθήσεις, μιλάμε σε σύνδρομα και κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι με "συννοσηρότητες".
Όλοι έχουμε κάτι (;). Γίναμε άρρωστοι ή ειμασταν πάντα; Τα μυαλά μας πονάνε, επειδή είμαστε ΠΑΟΚ ή μας έπεσαν πολλά τους τελευταίους αιώνες; Μήπως είμαι μόνο εγώ άρρωστος στο μυαλό, ψυχουποχόνδριος και σας βλέπω όλους εκεί το ίδιο; Άλλο είμαι εγώ κι άλλο είμαι εγώ, σχιζοειδης περίπτωση.
Εδώ που τα λέμε, κι εγώ όταν διαβάζω παλιές αναρτήσεις, κλείσαμε και δέκα χρόνια (έντεκα μείον  ένα χρόνο αγρανάπαυση), δεν μπορώ να αγνοήσω την ψυχασθένεια, που αποπνέουν πολλά κείμενα μου. Αλλά είναι μόνο η πνοή των λεγομένων μου ή αντανακλάται κάτι πραγματικά παθολογικό; Κι αν ναι, πώς δε με έχουν ήδη κλείσει μέσα; Να ένα επιχείρημα, που σοφιστικα καταδεικνύει την παθολογία των ανθρώπων του Ίντερνετ. Διότι ακόμα και υπό την προϋπόθεση ότι κανείς δε διαβάζει το ιστολόγιο αυτό, με κάποιο αγαθό σκοπό, υπάρχουν στο κοινό τόσοι χάκερς, τόσοι roboter, προγράμματα παρακολούθησης, με κωδικοποίηση λέξεων και φράσεων, που αποκλείεται να ξεφύγει μια προ-αμοκ κατάσταση, χωρίς να ειδοποιήσουν τις ειδικές αρχές. Και στο Νταρκνετ να πας, παλι  θα σε βρουν....... άμα θέλουν!
Ξέφυγα! Είναι το Ίντερνετ και οι αυλικοί του ψυχικά ασταθείς, τόσο ώστε να καθρεφτίζονται οι ίδιοι σαν τη βασίλισσα: "καθρέφτη καθρεφτάκι μου, πες μου ποιος είναι ο μουρλοτερος του χωριού?" Και δεν τους πειράζει. Έχεις νεύρα, όπως εγώ με το Χριστό, κάνε ένα shitstorm, βγάλε την επιθετικότητα σου, πριν σε πουν μανιακό με υποψία συνδρόμου στέρησης. Έχεις ναρκισσιστικό υπόβαθρο, θέλεις την προσοχή όλων, την έχεις ανάγκη; Στελνε μόνο γαμάτες σελφι με το Δαλάι Λάμα ή και με τον Αδόλφο, σε περίπτωση που υποβόσκει ένα παραλήρημα μεγαλείου. Τι σημασία έχει αν πέθανε; Εσύ μέσα στην ψευδαίσθηση σου, μπορείς να ζεις στο παράλληλο σύμπαν. Δεν είναι διαταραχή προσωπικότητας ή σχιζοφρένεια, είναι το άβαταρ σου στο Ίντερνετ.
Είμαι, είσαι, είναι. Ειμαστε, είσαστε, είναι.
Η ψυχουλα μας το ξέρει. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, στη Μόσχα, στο Λος Άντζελες, στην Πατησίων, στη Σανζ Ελυζέ, στα Δίκαια Έβρου, χριστιανοί κι άθεοι, αθεοφοβοι και θεοσεβουμενοι, αυτοί που ποδοπατήθηκαν στην κηδεία του Σουλεϊμανί, οι άλλοι που πρέπει να πυροβολήσουν για να σκοτώσουν 10.000 καμήλες στην Αυστραλία,  η γυναίκα που πέταξε το παιδί της από το μπαλκόνι στην Αθήνα και μετά έπεσε και η ίδια, η σχιζοφρενής που είδα σήμερα το πρωί και μου φάνηκε (με τα έξι φάρμακα που έχει στην αγωγή της) ως η πιο φυσιολογική γυναίκα που έχω δει ποτέ μου, φυσικά ο Τραμπ, ο Ερντογάν, γενικά "ανοίξτε τα τρελαδικα να βγει ο κόσμος έξω, να δούμε αν είναι πιο τρελοί οι μέσα απ'τους απέξω"!
Όλοι με τη διάγνωση. Κι ας μην το ξέρουμε όλοι, οι περισσότεροι το υποψιαζόμαστε, μας περιτριγυρίζει,σαν το πνεύμα της εποχής, μιας εποχής και μιας αύρας στον αέρα. Δεν εννοώ τους ψεκασμούς, ούτε υπονοώ το φουτουριστικό εφιάλτη με τα εμφυτευμένα τσιπάκια, στυλ ο Άνθρωπος της Μαντσουρίας, που μας μανιπουλάρουν και μας οδηγούν είτε στην παράνοια είτε στην κατατονία. Θα μπορούσα να περιλάβω τα "χημικά", από την απλή μπυριτσα ραντλερ με 1,4%αλκοολ μέχρι τις πιο απίστευτες κρυσταλ-μεθιές, τις πιο συνδυαστικες/συνθετικές μίξεις αμφεταμινών και ριζών αφρικανικού khat, εκεί στα βάθη των απογόνων του παλιού καλού LSD, όλων των ωραίων παραισθησιογόνων, με τις ψυχοεπιδρασεις και τα παρελκόμενα. Αυτά είναι εξωγενείς παράγοντες όμως, ναι μεν προκαλούν συμπτώματα, οδηγούν σε διαγνώσεις, η εξάρτηση τους όμως είναι σαν τα σχοινιά μιας μαριονέτας, που αναλόγως κουνάει την κούκλα,εδώ ή εκεί.
Οι διαγνώσεις στις οποίες αναφέρομαι, έχουν κάτι αθώο, κάτι παιδικό, είμαι σίγουρος δε θα φταίνε, άμα τις ρωτήσεις. "Οι συνθήκες" θα σου πουν...
Ε, εντάξει τότε! Ας είναι! Οι συνθήκες! Δε μουρλαινομαι, συνθηκολογώ. Δεν πάσχω, η συνθηκολόγηση μου φταίει. Παραδίνομαι.

Βρίζω το Χριστό και την Παναγία.

Ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων! Συγχώρεση ανθρώπινη και υπερανθρώπινη.

Ήμουν ένα ήσυχο, καλό παιδί. Της οικογένειας και της εκκλησίας. Με πήγαινε ο πατέρας μου τις Κυριακές στον Όρθρο να ψελνω, μετά κατηχητικό και βυζαντινή μουσική. Δεν κατάφερα πολλά σε αυτό τον τομέα, αλλά μου έμειναν αρκετά. Κάποιο διάστημα έμεινα "ανενεργός" ώσπου έγιναν πατέρας, ξανάρχισα πάλι με τα παιδιά, βαφτίσεις, θεία κοινωνία, εξομολογήσεις, επισκέψεις στο Άγιο Όρος, στον ανιψιό, στην Καρακάλλου. Πρώην Ανδρέας, νυν γέροντας Ανανίας. Συμβουλές από τον πνευματικό, προσευχές και πολλή κατάνυξη.
Ώσπου ήρθαν τα νεύρα, η κρίση, έξω και μέσα. Όλα μου έφταιγαν, τα ρούχα μου, όλο το σύμπαν. Και πάλι όμως ήμουν " τελείως σοβαρός, υπνοβατώντας σε ένα κράτος", δεν έβριζα! Γενικά το απεχθανόμουν από παλιότερα. Έβλεπα τον πατέρα μου ή το Φόρη ή άλλους σε γήπεδα και παρέες, χριστοπαναγιες και όλα τα θρησκευτικά, "τα θεία" που λέγαμε, "μη βρίζεις τα θεία!" και γενικά τα αποδοκίμαζα.
Ώσπου ήρθα εδώ. Στην αρχή δεν είχα ιδιαίτερα προβλήματα μαζί του, δεν τον έφερνα στην κουβέντα. Προσπάθησα και λίγο με εκκλησίες, Όφενμπαχ και Φραγκφούρτη, αλλά δεν....!
Έφτασε όμως η στιγμή, δε θυμάμαι πότε ήταν ακριβώς, που ξεχυλισε το ποτήρι της υπομονής και ξεχύθηκε μια οργή εναντίον του και μια λύσσα. Το βρισιδι της αρκούδας, το γαμοσταυριδι και οι χριστοπαναγιες του αιώνα. Όσα δεν του είπα όλα τα προηγούμενα 40-45 χρόνια, τα ακούει τώρα. Κι αυτός και η μάνα του κι ο πατέρας του και οι ακόλουθοι του!Κυρίως βέβαια αυτός βρίσκεται στο επίκεντρο, είναι ο στόχος μου.  Τα ακούει κάθε μέρα, μέρα παρά μέρα.
Αν έλεγες ότι είμαι άθεος ή αγνωστικιστής, θα είχες άδικο. Αν ήμουν, δε θα πίστευα καν στην ύπαρξη του, δε θα ασχολιομουν μαζί του, ...αφού δεν υπάρχει! Αλλά δεν ειναι έτσι! Υπαρχει! Υπάρχει ο κερατάς και είναι εκδικητικός τύπος, όπως βρίζω εγώ, έτσι λέω κι αυτός (είμαι σίγουρος!) " Αντε γαμησου κι εσύ παλιοαρχιδι Ενοιδα" " να γαμιεσαι μέχρι τον Αρμαγεδώνα, ούτε το αρχιδι μου δε ξύνω"
Γενικά βλέπω ένα εκατέρωθεν κακό κλίμα, μια αμοιβαία αντιπάθεια. Σίγουρα θα το βρίζουν δικαιολογημένα πολλοί περισσότεροι, σε ένα εκατομμύριο φορές χειρότερη κατάσταση από τη δική μου. Και καθε φορά θυμάμαι εκείνο το καρτούν,τον Βίκινγκ, με το ναυάγιο του, πάνω στο νησί, να στρέφεται στον ουρανό και να φωνάζει " γιατί εγώ?" Και από τον ουρανό έρχεται μια φωνή με ένα συννεφάκι "γιατί όχι?".
Λοιπόν στο κόσμο συμβαίνουν πράγματα. Μικρά - μεγάλα. Κανείς δεν ξέρει γιατί. Εκτός από αυτόν. Δε μισεί υποθέτω, δεν αγαπά κιόλας. Τα βλέπει απλώς να συμβαίνουν. Αδιαφορία. Δε γαμιεστε ρε κουφάλες, που θα ασχοληθώ μαζί σας...
Ε εμένα μου τη δίνει αυτή η στάση! Σε βάζουν να τον πιστεύεις, ότι προσπαθεί για σένα, ότι σε προστατεύει, ότι σε σκέφτεται, ότι νοιάζεται. Και κάποια στιγμή, (στον καθένα είναι και διαφορετική), άλλος στην αρρώστια, άλλος πριν το θάνατο, άλλος σε κάποια δυστυχία του, ανακαλύπτει το άσχημο μαντάτο. Ο,τι ήταν να κάνει το έκανε, υπάρχει αλλά και δεν υπάρχει. Είναι εκεί αλλά και δεν είναι εκεί (για σένα).
Τα είχαν πει οι μεγάλοι φυσικοί, ο Αϊνστάιν είπε "ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το σύμπαν" και απαντά ο Χώκινγκ "όχι απλώς παίζει, αλλά ξέρει και πώς να τα ρίξει", ο Ρασούλης μετά από τα χρόνια με τον Όσο "ζήτω ο Θεός που οτιδήποτε μπορεί και φτιάχνει χίλια σύμπαντα σε ναϊλον λεκάνη, όμως το πιο απίθανο που η κούτρα μου απορεί, τον ίδιο εκατόρθωσε ανύπαρκτο να κάνει"
Ακριβώς γι'αυτό το βρίζω. Κάνει ότι δεν υπάρχει, παίζει πουστικα με τα ζάρια, και το χειρότερο, νομίζει ότι είναι καλύτερος από τον πατέρα του! Αλλαζόνας, κωλοπαιδο! Ξέρει ποιος είναι αθώος, ποιος ένοχος, ποιος καλός, ποιος κακός, ποιος φταίει, ποιος όχι. Αλλά δεν το νοιάζει, κάθεται κι αράζει σε κάποιο γαλαξία. Βλέπει πού πάει όλη αυτή η ιστορία με μας, όλους μας. Περιμένει το τέλος, το τέλος μου, των παιδιών μου, όλων των παιδιών, όλων των ανθρώπων, που ήρθαν και θα έρθουν για λίγο ακόμα. Θα μας δεί να γινόμαστε στάχτη. Και σίγουρα θα λέει, "δε γαμιεται, πολύ ασχολήθηκα κιόλας! Έχει ακόμα μαγιά, να φτιάξω άλλο μίγμα, καλύτερο υλικό, καλύτερα μοντέλα"
Ε άντε γαμησου κι εσύ!!! Φταίμε εμείς, που ψαχνουμε και το νόημα... Γιατί όλα πρέπει να έχουν ένα νόημα! Για κάποιο λόγο ήρθαμε, κάποιο ανωτέρω σχέδιο εξυπηρετούμε!! Γεννιομαστε, πολλαπλασιαζόμαστε, αρρωσταίνουμε ή σκοτωνόμαστε, πεθαίνουμε, τελεία. Δίκαιο, άδικο, ηθικό, ανήθικο, τυχαίο ή μοιραίο, δεν έχει την παραμικρή σημασία γι'αυτόν.
Θα ρωτήσεις: και πού το βρίζεις, τι κερδίζεις; Τι όφελος έχεις;
Η εκτόνωση αγαπητοί αναγνώστες, προφυλάσσει, αποπροσανατολίζει.
 Βρίζω αυτόν (που "φταίει") για να μη βρίσω εσένα,τον δίπλα, τον παραδίπλα που δε μου φταίτε και σε τίποτα. Γι'αυτό πριν σκεφτείς αυστηρά για μένα, δες το έτσι: "καλύτερα αυτός παρά εγώ"! Ανθρώπινο!
Αυτός έτσι κι αλλιώς θα υπάρχει αιώνια. Χωράει η υπομονή του, αντέχει προσβολές, εξαπανέκαθεν!!!!
Βέβαια όταν θα μου στείλει την (μεγαλύτερη) τιμωρία του, λίγο πριν την έξοδο, ίσως δε θα φτάσουν οι βρισιές, μάλλον θα πρέπει να τον καλέσω σε μονομαχία, να του πετάξω το γάντι για να φανώ κι εγώ, έστω και στο τέλος, μάγκας στην πράξη κι όχι μόνο στα "γαμωτο".
Αλλά πού θα πάει ρε, δε θα έρθει η ώρα ρε θα τους γ.....  τη φάρα ρε, τους γ.......

Αλήθειες στις παροιμίες.

Satan (or the devil) finds/makes work for idle hands to do.
Müßiggang ist aller Laster Anfang.

Εδώ συναντιούνται δύο δικές μας παροιμίες: 1) δουλειά δεν είχε ο διάολος, γαμουσε τα παιδιά του. Και 2) αργία μήτηρ πάσης κακίας.

Η λαϊκή σοφία, η εκλαϊκευμένη δημώδης κοσμοθεωρία προσωπικά με διδάσκει, με εκπλήσσει, με καθοδηγεί και με νουθετεί. Άσχετα τι λένε οι περισσότεροι, εγώ αυτό το συμπύκνωμα σοφίας σε πέντε κι έξι λέξεις, το βρίσω όχι μόνο συναρπαστικό κι άξιο συνέχισης, αλλα και καταπληκτικό εργαλείο διαπαιδαγώγησης. Ειμαι συντηρητικός και βαρετός, το ξέρω, αλλά στηριχτικα σε αυτή τη συντήρηση, γραπωθηκα πάνω της, χωρίς να το μετανοιωσω. Όπως έλεγε η Μαφάλντα για τον αδερφό της το Ναντο, "είμαι αντικομφορμιστης μέσα στον κομφορμισμό μου"! Έτσι και οι παροιμίες μου, που γουστάρω είτε είναι στα ελληνικά είτε αγγλικά είτε γερμανικά, βρωμάνε κομφορμισμό, οιηση και ξερολίαση! Και πολλή αλήθεια! Σαν τα ωραία τσιτατα, των ονομαστών, των γνωστών καλλιτεχνών και ανθρώπων των γραμμάτων. Τάδε Έφη Ζαρατούστρα, ένα πράμα.
Μόνο που οι παροιμίες ανήκουν σε όλους, τις ειπε κάποτε, στο μακρύ/βαθύ παρελθόν κάποιος και όλοι. Ένας και κανένας. Εγώ κι εσύ. Ο άλλος εγώ κι ο άλλος εσύ. Ο άγνωστος Χι. Είναι σοφία αγνώστου ταυτότητας, αγνώστου προελεύσεως αλλά με σαφή προορισμό. Εσένα!
Άκουσε τις παροιμίες, ζήσε τις! Χόρτασε το "ψέμα" και την "αλήθεια" τους. Μάζεψε τις από τη λήθη, από το χώμα του σνομπισμου, μάζεψε τις κι ας είν'και ρώγες! Κάτι έχουν να σε πουν κι αυτές! 

Gespräch mit dem Tod

"Woran willst du dich erinnern, wenn wir uns wiedersehen?" Du schaust ihn an, er blickt zurück, entspannt und neugierig zugleich. Er ist nicht dein Tod, aber du denkst an deinen Tod und an die glücklichen Momente deines Lebens, die Schätze, die du jetzt schon vor ihm ausbreiten könntest. Wie sehen sie aus, diese glückliche Momente? Welche Erlebnisse sind es wert, hier erwähnt zu werden? Manchmal sind es persönliche Errungenschaften, weißt du noch, wie ich dieses oder jenes erreicht oder geschafft oder bestanden habe, aber schnell kehren die Gedanken doch zu allem zurück, was Liebe ist und Abenteuer und gemeinsam verbrachte Zeit.........

Ariadne von Schirach

"Du sollst nicht funktionieren"

Für eine neue Lebenskunst

Also, aus den ersten Gedanken kommt mir spontan folgendes raus:

Der erste Moment nach Thanasis Geburt. Geweint /gelacht, ich war 28J alt. Ohnegleichen!

Vor der Kirche, warten auf Kelly. Papa steht neben mir und sagt " lass sie reden!". Ich war so begeistert, bis über beide Ohren verliebt.

Meine erste erfolgreiche Reanimation, ich war zwar Praktikant/Assistenzarzt, durfte dennoch die Behandlung führen. Es war ein Man im Auto, wurde auf der Straße aufgefunden, wurde von mir defibrilliert. Nach dem ROSC vergingen 14 Tage, bis seine Frau einen Brief ans EKAB schickte, sie sei uns - unbekannterweise-dankbar gewesen. Anonym geblieben, dachte, ja, es ist was drin.

Ein anderes Mal, diesmal als Intensivstationsleiter, obwohl eine andere Kollegin sich die REA anders vorstellte, musste leider intervenieren, hatte eine andere Richtung geben müssen. Nach dem ROSC auf der Intensiv, kurz nachdem ich die Patientin extubierte, kam ihre Kardiologe und sagte zu ihr "wenn ER nicht da gewesen wäre, würden Sie jetzt nicht weiterleben dürfen". Der Anblick der Patientin an mich, Mischung von Verblüffung und unklare Dankbarkeit werde ich nie vergessen.

Jedes Mal, wenn ich nach Hause komme, sobald ich die Wohnungstür öffne und Johannes kommt auf mich zu, mit ausgestreckten Armen und ein großes Lächeln. Das ist ja ein Bruchteil der Sekunde, an den ich mich bis meinem  letzten Atemzug erinnern möchte.

Viele liebevolle Nächte, viele Passion mit Elisabeth, ich darf dennoch darüber schweigen, aus Gentlemanship.

Jedes Mal, wenn ich alte Fotos mit allen meinen Kindern, wenn sie jünger waren aber auch die aktuellen, denk ich mir,"es hat sich gelohnt, es war nicht umsonst".

Bestimmt sind es vielmehr, wenn es mir etwas einfällt, werde ich hier meine "Mementos" niederlegen, wie einen Gedächtnis-Kranz am Ehrenmal meines Daseinszweckes.

Θα βρεις μια στιγμή να με νοιώσεις

Letzten Jahres Ansprache

Ich bleibe immer noch unbedarft bis debil.
Trotzdem kann man nicht leugnen, die Erfahrung und der Schmerz vom Jahr 2019 reiften mich in einer lapidaren Art. Überraschend kurz und knapp, aber treffend. Mir wurde klar, ich könnte mich auf und davon machen, mein Lotterleben weiterführen zu dürfen und nicht lang nachgrübeln.
 Solche subversiven Gedanken quälen mich aber nicht mehr, sie können mir keine Angst mehr einjagen. Es wäre durchaus bekömmlich, so schrullig wie sonst auch, so zerrüttet wie immer, reumütig jedoch irrational, meine Verstimmung ohne Unterlass zu verbreiten. Mein kaltes Ressentiment hervorbringen, als ob ich ewige Fehde mit allen ausfechten musste.
Währenddessen meine innere Stimme brüllte, ich hätte es besser ausklügeln sollen, es ist bloß meine verdammte Prokrastination, dass ich nix durchziehen kann, keinen Schlussstrich darunter ziehen. Tja, willensstark ist was anderes, sagte sie zu mir.
Aber keine Bange! Bis zum bitteren Ende, bis zum Vergammeln, die protzige Zeit drängte mir alles auf und urteilte meine Beugehaft. Am liebsten hätte mich vor Scham verkrochen. Es findet sich keine aktuelle Trumpfkarte in meiner Hand, das war meine Manko.
 Die Jahre hier sind nicht zu verwerten, deshalb bleibe ich auf dem Teppich und versuche einen schönen Zeitvertreib zu genießen.
Du verstehst kein Wort, du denkst es sei eine Umnachtung, aber ich weiß wovon ich rede. Ich nehme Ganzes auf meine Kappe, ohne Lamento, wollte nur das letzte Jahr zum Ausdruck bringen, nicht verfärben lassen und unverfälscht erfassen.
Das Jahresende ist standhaft, ich komme nicht vom Fleck, weil einfach meine Handhabung weitaus insuffizient ist. Mir schwant auch für das 2020 nichts Gutes. Nichtsdestotrotz halte ich die Stellung, erbärmlich und unbeholfen. Und wenn alle Stricke reißen, wenn alle Dämme brechen, vorbehaltlich anderer Bestimmungen, mal die Ebbe mal die Flut werden mich mitreißen. Zu meinem Leidwesen. Allerdings  sind selig die Armen im Geiste.

Du kannst dich fragen: was soll die Selbstdiffamierung? Die Selbstverachtung?
Falsche Diagnose! Es ist nur die krude und realistische Betrachtung der Tatsache.
 Es ist die Abgebrühtheit. Jedes weitere Wort erübrigt sich.