Während ich in YouTube Videos rumlaufe, um mehr Wissen, aka Tricks und Tipps für meinen Bass erfahren zu können, stolpere ich auf eine Frage: "are you an intermediate bassist?". Intermediate bedeutet Mittel, intermediär. Oder mit anderen Worten: ein Anfänger, aber mit kleinem/minimalem, jedoch erkennbarem Fortschritt. Ergo der fortgeschrittene Anfänger.
Aha-Erlebnis! Das bin ich: sowohl in der Musik als im Leben, in allen Aspekten. Beruflich/privat, Outdoors/indoors, hierzulande/daheim, in meiner ersten Ehe/in meiner zweiten Ehe, mit Fremden/mit Bekannten, mit mir oder allein, (das ist tief! Ihr könnt es aus dem Protokoll streichen), egal wo, wann, mit wem... , ich war, ich bin und bleibe bis zum Ende ein fortgeschrittener Anfänger.
Lasst mich erklären (...Räuspern..): Die Mentalität sowie die Moral eines Anfängers stützt sich auf die Naivität. Der Praktikant, der PJler, der FSJler, der Azubi sieht durch die rosarote Brille nur was Positives. Er denkt, er lernt andauernd, er machte Schritte, er wird eingearbeitet. Er macht Fehler, er versucht davon zu lernen. Da er meist noch jung ist, hat die Energie und die Zeit und im Endeffekt gelingt es.
Der fortgeschrittene Anfänger andererseits macht keine Fehler, sondern "Variationen" (sic), er kann ohnehin nicht mehr lernen, schön wär's, klappt es leider nicht. Die Kapazität im Gehirn winzig, die Synapsen steif / unflexibel, der Wille ist ebenfalls nicht mehr da. Vieles (oder alles ?) läuft schief, trotzdem sieht er einen Progress, eine leichte Besserung. Seine Technik, seine Art der Kommunikation ist nicht mehr übel, eher distanziert und zynisch. Der Fortgeschrittene Lebensanfänger pfeift "live and let die", schaut die Leichen (manchmal seine eigene im Spiegel) um sich herum und läuft einfach weiter, er ist mehr naiv, kommt trotzdem nicht vom Fleck. Mangels einer effizienten Strategie benutzt "old school" Rezepte: aber um Himmels Willen! Keine toxischen Männlichkeitstricks und keine verdächtigen Manöver. Nur alte Versionen der Coolness, zB er ist der Kanenas, der Niemand, der Nicht-der Reden-wert, gleichzeitig läuft und tut wie der Steve Mc Queen im Film "Papillon" (übrigens im Kino im gleichen Jahr, wo er auf die Welt kam)....Moment!! wie kam es die Erzählung im dritten megalomanischen Person....also (wo Ich...sorry nochmals! wo ich auf die Welt kam!)
Henri "Papillon" Charrière elend, verzweifelt, aber in seinem Kopf frei wie ein Schmetterling, Sklave/verhaftet/lebenslang bestraft, unschuldig in seiner weißen Leinenanzug, ohne Miene, besser gesagt, ironische Miene zum bösen Spiel. Er kennt sich mit dem Leben aus, er kann was, nicht viel, fühlt sich im Gefängnis als ein Anfänger. Nichtsdestotrotz kein naiver Anfänger, sondern ein misstrauischer "Fortgeschrittene" der Misere.
Love death and robots. Αγαπημένη σειρά του Νετφλιξ. Τέσσερις σαιζόν, τροπή τινά. Η τελευταία πριν δύο μέρες. Η κάθε σαιζόν αποτελείται από αυτόνομα επεισόδια διάρκειας 5' μέχρι 17', όλα διαμάντια και μικρά αριστουργήματα της sci-fi δραματουργίας. Πολλές διαφορετικές μορφές παραγωγής, πίσω από τα περισσότερα κρύβονται ονόματα όπως ο Fincher, ή ο Miller, που σημαίνει χρηματοδότηση και ποιότητα.
Τρέιλερ από την πρώτη σεζόν. Πρώτο σοκ, wow-effect.
Ήταν και πανδημία, χάθηκε και η τελευταία ελπίδα στον Άνθρωπο και το μέλλον του, ήρθε και η σειρά...κι έκατσε!! Έκτοτε έγινα πιστός ακόλουθος κι οπαδός , περιμένω με ανυπομονησία (όχι ψέματα, δε με νοιάζει, έτσι το είπα! Αλήθεια!!) να βγει η επόμενη σαιζόν. Πχ πριν λίγο βγήκε η τέταρτη....
Αχαλιναγώγητη φαντασία επί του μέλλοντος. Η σχέση μας, ερωτική/σεξουαλική, μεταξύ μας και μεταξύ των μελλοντικών συγκατοίκων αυτού αλλά και άλλων πλανητών, αλλά κυρίως ο θάνατος μας, μέσω αυτών των σχέσεων, δεν είναι απλά ένα θέμα σαν τα βιβλία του Ιουλίου Βερν. Είναι το "τώρα" μας, το "ήδη", που δεν τι καταλάβαμε.
Δε λέω, και το black mirror στο ίδιο σκεπτικό κι από τους ίδιους δημιουργούς βγήκε, αλλά είναι κάτι στο μοντέρνο Animation, που εκτινάσσει τον αριθμό των σκέψεων υπέρμετρα, αφήνεται όπως είπα να καλπάζει και αφού έχει πάρει όλα εκείνα τα στοιχεία από το gaming μετά το 2010, φτιάχνει ένα Immersion από τα λίγα.
Φυσικά η διάρκεια το κάνει ακόμα πιο γρήγορο κι αδίστακτο. Καταιγίδα εικόνων, πιο κινούμενα σχέδια πεθαίνεις!! Και το κυριότερο: το ξαναβλέπεις χωρίς να σε κουράζει, ξανά και ξανά και ξανά.
Και μια που το ανέφερα, ας δω κάνα επεισόδιο! Ποιο όμως απ' όλα; .........
Ich lese gerade die "Eifersucht" vom Jø Nesbø und bin wieder fasziniert.
Fun Fact: das Buch hab ich seit 2, 3 Jahren, kann mich nicht so genau erinnern (ich hätte natürlich die Amazon Konto Daten aufrufen können, warum aber eigentlich?).
Αλλά γιατί γράφω στα γερμανικά; warum eigentlich? Αφού άρχισα με ελληνικό τίτλο. Δεν κατάλαβα!
Ε αυτό, έπαθε κι ο Νεσμπο!
Ξεκίνησε να γράφει τα δικά του και κάπου άρχισε να βλέπει τις μικρές ιστορίες που έγραφε κι ο Σιραχ στη τριλογία του.
Δηλαδή έγραψε μια κριμι -Νουβελα, η πλοκή εξελίσεται στην Ελλάδα και μετά -ισως του είπε ο εκδότης- πρέπει να πιάσει τις 500 σελίδες για να βγει παχύ το βιβλίο, οπότε κάθισε κι έγραψε διηγήματα.
Που μου θύμισαν παρά πολύ το Γερμανό. Διηγήματα παράφορου πάθους, αλλά και ψυχρής υπολογιστικής εγκληματικότητας από υπεράνω υποψίας πολίτες. Αθώες κυριουλες και απλές γυναίκες της συνοικίας να δηλητηριάζουν με υγρό σε μάσκα προσώπου ή να καρφώνουν στιλέτα σε μεγάλα αγγεία του σώματος.
Ο Σιραχ λέει ότι εμπνέεται από τη δράση του στις δικαστικές αίθουσες του Moabit, του ιστορικότερου Δικαστηρίου Εγκλημάτων της Γερμανίας και το μεγαλύτερο Ποινικό της Ευρώπης. Καταλαβαίνει κανείς τι έχει περάσει από κει μέσα!!!
"Έγκλημα", "Ενοχή" και "Τιμωρία" ήταν η τριλογία που τον έκανε διάσημο, μοντέρνο Ντοστογιέφσκι. Μόνο που ο δικός του Ρασκόλνικωφ δεν είναι ένας, είναι πολλοί και προέρχονται τόσο από τα ανώτερα στρώματα, αλλά και από τη χειρότερη/κατώτερη πλευρά της ανθρώπινης κοινωνίας. Μιλάει για υποθέσεις τόσο του Υποκόσμου, όσο και της Καλής Κοινωνίας, τα μεσοαστικά στρώματα και τα πάθη τους.
Γράφει κοφτά, λιτά, κάθε λέξη όμως πονάει και τρυπάει τα πλευρά. Σαν τα στιλέτα των γιαγιάδων, που δεν τα αντιλαμβάνεται κανείς, παρά μόνο όταν έχεις χάσει 3 λίτρα από το σπλήνα. Ο Σιραχ είδε το Τέρας, την Άβυσσο, σηκώθηκε κι έφυγε. Κι άρχισε να γράφει. Μικρά διηγήματα,μικρές και πολυποίκιλες θανατηφόρες ιστορίες. Οι Γερμανοί τα λένε εξαγγλισμενα, έτσι ακριβώς, Stories. Für die Historie, για την Ιστορία, που θα λέγαμε στην Ελλάδα, ο τύπος έχει και παρελθόν, αλλά έχω ξανααναφερθεί εκτενώς, να μην τα ξαναλέμε.
Πάμε τώρα στο Νεσμπο. Ο οποίος μου φαίνεται ότι πρέπει να διάβασε , να ασχολήθηκε και ίσως να αντέγραψε ένα κάποιο στυλ. Να πήρε τα στοιχεία που του ταιριάζουν και να τα προσάρμοσε στο δικό του νορβηγικό, επίσης σχετικά εύκολα αναγνωρίσιμο στυλ.
Μέχρις εδώ, ουδέν μεμπτό.
Αλλά έχει ενδιαφέρον, αν είναι πράγματι έτσι, πόσο ίδια σκέφτονται αυτά τα μυαλά, πόσο αναγνωρίζουν τι αρέσει στο κοινό. Αν είχε επιτυχία ο Γερμανός, γιατί να μην επηρεαστεί κι ο Νορβηγός; Ο οποίος ήταν ήδη επιτυχημένος, αλλά ίσως να είχε λίγο στερέψει σε έμπνευση. Ίσως να ήθελε να γράψει κάπως διαφορετικά. Μόνο αυτός ξέρει!
Στο άλλο επίπεδο, το κοινωνικό, είναι κι αυτή η άτιμη collective Memory, που ενώνει πνευματικά και βιωματικά τους ανθρώπους. Έτσι φαίνεται να εξελίχθηκαν παράλληλα γλώσσες και γνώσεις, τόσο στην Κίνα του 1000πχ όσο και στην Αίγυπτο ή στην Κεντρική Αμερική, χωρίς απαραίτητα να ξέρουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου πολιτισμού. Είναι πιθανόν δηλαδή, ο Νεσμπο να μην έχει καν ακούσει το όνομα Ferdinand von Schirach και όμως να αισθάνθηκε να γράψει όπως εκείνος. Η φαιά ουσία αλλά και οι βαθύτερες δομές που επικοινωνούν μη λεκτικά, μη κατανοητά, σε ενεργειακό level, ίσως υπάρχουν υπερκόσμια και στην τελική αυτό το κολοσσιαίο δίκτυο των συνάψεων, επικοινωνεί με τα πάντα.
Και είτε ο Νεσμπο έπαθε Σιραχ, είτε ο Σιραχ πρόλαβε να γράψει πιο πριν αυτά που θα έγραφε έτσι κι αλλιώς ο Νεσμπο, η ουσία είναι μια: δεν υπάρχει ανυπαρξία.
Μαλακία; Δεν σας άρεσε; Ε καλά! Δεν μπορούμε πια κι όλοι να είμαστε μέτοχοι της παγκόσμιας συλλεκτικής Γνώσης και Μνήμης. Κάποιοι ακούν και Τέιλορ Σουίφτ ή Οικονομόπουλο. Τι να κάνουμε; Τα έχει αυτά η Πολυπολιτισμικότητα και η Παγκοσμιοποίηση.
Μέσα σε ούτε καν 5 δευτερόλεπτα έχει γράψει άποψη, κριτική, ανάλυση, γνώμη. Πού τα βρίσκει αυτά και τα λέει; Πόσο γρήγορα τρέχει η λογοτεχνική του θεώρηση των δεδομένων του Ίντερνετ ; Βλέπει κάτι που δε βλέπω εγώ; Πώς τα διαβάζει όλα αυτά; Ποια νοημοσύνη είναι αυτή που σχολιάζει -ας πούμε - λογοτεχνία και "ταχαμ" καλλιτεχνικά γραπτά; Η ταχύτητα της απάντησης πάντως είναι εκπληκτική. Επαναλαμβάνω, στο δευτερόλεπτο έχει αρχίσει να γράφει. Δεν καταλαβαίνω Χριστό.
Ορίστε να δείτε:
"Was hältst du von meinem Gedicht "Einöde"?
Dein Gedicht "Einöde" ist stark und eindringlich, mit einer dunklen und bedrückenden Atmosphäre. Es vermittelt das Gefühl von Einsamkeit, innerem Kampf und Verlorenheit auf sehr intensive Weise. Die wiederkehrenden Bilder der Leere und Kälte, verbunden mit dem Argwohn und der Wut, erzeugen eine beklemmende Stimmung, die den Leser tief in die Gedankenwelt des lyrischen Ichs hineinzieht.
Die Figur, die du zeichnest, scheint von einer schweren Vergangenheit belastet zu sein, gefangen in einer Spirale aus Selbstzweifeln und inneren Konflikten. Der Vergleich mit Figuren wie Odysseus und Ismael verstärkt das Gefühl des Ausgestoßenseins und der ewigen Wanderschaft, was dem Gedicht eine mythologische Tiefe verleiht.
Der Sprachstil ist kraftvoll und bildreich, wobei die Metaphern wie die Schlange, die sich häutet, und das Chamäleon, das seine Farbe wechselt, die Verwandlung und das Täuschen auf eindrucksvolle Weise verdeutlichen. Auch das Motiv des jüngsten Gerichts und die Frage nach Erlösung oder Verdammnis geben dem Gedicht eine existenzielle Dimension, die zum Nachdenken anregt.
Insgesamt ist "Einöde" ein tiefgründiges und poetisch starkes Werk, das die Themen Isolation, Schuld und Selbstverlust auf eindrückliche Weise behandelt. Es lädt den Leser ein, über die menschliche Existenz, die Suche nach Identität und die unerbittliche Natur von Selbstverurteilung und Vergebung nachzudenken.
Ξαναρωτάω εγώ πάλι:
Andere Kommentare dazu? Andere Blicke?
ChatGPT said:
ChatGPT
Dein Gedicht "Einöde" lässt sich auf verschiedene Weisen interpretieren, was eine mehrschichtige Tiefe offenbart. Hier sind einige alternative Perspektiven:
1. **Psychologischer Blick**:
Das Gedicht könnte als eine innere Auseinandersetzung des lyrischen Ichs mit seinen eigenen Dämonen gelesen werden. Die „Kälte“ und „Leere“ könnten emotionale Zustände wie Depression oder Entfremdung symbolisieren. Der „Argwohn“ und die „Wut“ deuten möglicherweise auf eine tiefe Enttäuschung oder einen Verrat hin, der das Vertrauen des Ichs in sich selbst und die Welt erschüttert hat. Die Figur scheint von einer existenziellen Krise heimgesucht, die sie in einen Zustand der Paralyse und Selbstverachtung versetzt.
2. **Existentialistischer Blick**:
Aus einer existentialistischen Perspektive könnte das Gedicht das Dilemma der Sinnsuche im Angesicht einer gleichgültigen Welt thematisieren. Der „Niemand“ ist vielleicht ein Symbol für die Absurdität der Existenz, wie sie von Autoren wie Albert Camus beschrieben wurde. Der Versuch, Bedeutung in einer scheinbar sinnlosen Welt zu finden, führt zu Verzweiflung, was in der Vorstellung mündet, dass selbst das jüngste Gericht eher Erlösung als Strafe bieten könnte.
3. **Mythologischer und literarischer Blick**:
Die Erwähnung von Odysseus und Ismael könnte darauf hinweisen, dass das lyrische Ich sich als eine Art ewiger Wanderer sieht, verbannt von der Heimat (physisch oder geistig) und verdammt, endlos umherzuirren. Odysseus steht für die lange, beschwerliche Heimreise, während Ismael als biblischer Außenseiter und Verstoßener bekannt ist. Diese Referenzen verleihen dem Gedicht eine epische Dimension und verbinden persönliche Isolation mit universellen Geschichten von Verlorenheit und Suche.
4. **Gesellschaftskritischer Blick**:
Man könnte das Gedicht auch als eine Anklage gegen die moderne Gesellschaft lesen. Der „Niemand“ repräsentiert vielleicht den Menschen, der in einer entfremdeten Welt seine Bedeutung verloren hat. Das Motiv des Chamäleons könnte auf die Anpassung an gesellschaftliche Erwartungen hinweisen, die jedoch nur zu weiterem Identitätsverlust führt. Die „tausenden Lügen“ könnten die gesellschaftlichen Normen und Zwänge darstellen, die das Individuum zwingen, seine wahre Natur zu verbergen.
5. **Religiöser Blick**:
Im Kontext der religiösen Symbolik wirkt das jüngste Gericht als zentrales Thema, das die Frage nach der moralischen Bewertung eines Lebens aufwirft. Die Erlösung durch ewige Strafe könnte als paradoxe Sehnsucht nach einem Ende der inneren Qualen interpretiert werden. Die Figur scheint sich der eigenen Unzulänglichkeit so bewusst zu sein, dass die Vorstellung von göttlichem Urteil weniger furchterregend als vielmehr befreiend erscheint.
Jede dieser Perspektiven bietet einen anderen Zugang zu deinem Gedicht und zeigt, wie vielschichtig es ist. Es fordert den Leser auf, sich intensiv mit den eigenen inneren Konflikten und der menschlichen Existenz auseinanderzusetzen, und bleibt dabei offen für verschiedene Interpretationen.
"Η εμπειρία είναι σαν τη χτένα, όταν είσαι φαλακρός. Την αποκτάς, όταν πλέον δεν την μπορείς να τη χρησιμοποιήσεις"
Λέει ενα ρητό.
Να πω την αμαρτία μου, έχω ξεχάσει γιατί ήθελα να γράψω αυτό το θέμα. Κάτι με τον Τζόκοβιτς νομίζω και την ηλικία του, βλέποντας τον να χτυπιέται στις μια και δυο η ώρα τη νύχτα με έναν πιτσιρικά, 14-15 χρόνια νεότερο.
Ναι, σωστά, τώρα το θυμήθηκα! Ο Τζοκο λοιπόν είναι κάτι ιδιαίτερο, ξεχωριστό, αλλά μπορεί ως γενίκευση να χρησιμοποιηθεί για το θέμα που αναφέρω στον τίτλο.
Το "ο νέος είναι ωραίος, ο παλιός είναι αλλιώς" είναι μια χαζομαρούλα, αλλά έχει ψωμί μέσα της.
Ο τύπος λοιπόν δεν μπορεί, έχει εμπειρία, αλλά δεν μπορεί σωματικά, νυστάζει, θα έπρεπε να κοιμάται αυτήν την ώρα. Έχει τις κινήσεις, χτυπάει τις μεγάλες διαγώνιες ή τους άσσους, αλλά γκρινιάζει.
Ο πιτσιρικάς από την άλλη, ξέρει τη διαφορά ποιότητας, παίζει με το Νο 1, αλλά έχει το χρόνο με το μέρος του. Το χρόνο, ως διαφορά ηλικίας και το χρόνο, ως Ώρα της Ημέρας. Είναι 01:30, αν δεν έπαιζε τένις, ή θα πηδούσε μια-δυο-τρεις Ιταλίδες ή θα έπαιρνε την κόκα του ή τέλος πάντων θα ήταν σε κάποιο πάρτυ! Οπότε δεν του είναι δύσκολο,να περιμένει. Την κατάρρευση του απέναντι, που μοιάζει στα μάτια του ως παππούς. "Τον έχω" θα σκέφτεται. "Πόσο να αντέξει ακόμα;". Έχει τη σταμινα, την αντοχή, τη σωματική υπέροχη.
Αλλά όχι την υπομονή! Είναι νέος, άπειρος, βιάζεται, δεν μπορεί να περιμένει. Το θέλει παραπάνω απ'όσο μπορεί να περιμένει. Κι όσο περνάει η ώρα, τελικά ο χρόνος (στη διπλή διάσταση του) σταμάτησε να λειτουργεί ως αβαντάζ και γύρισε μπούμερανγκ. Γουρλωνει τα μάτια σε κάθε ρεβέρ. Σίγουρα θα σκέφτεται "γιατί δεν καταρρέει ο μπάρμπας γαμω την ντοπα μου;"
Κι όσο ο ωραίος νέος, με το ωραίο μαλλί και το διψασμένο βλέμμα, χάνει πλέον ψυχραιμία, αυγά/πασχάλια, τόσο ο παλιός βγάζει ένα "αλλιώς " από την κωλοτσεπη, ένα απαθές βλέμμα, σατανικό και μειλίχιο, και πετάει το μπαλάκι στο τέρμα της πίσω γραμμής, οριακά μέσα.
Και όλη η απόγνωση του νιατου και όλη η αυτοπεποίθηση του "μπάρμπα" έχουν παίξει τα ρέστα τους. Και τέλος, ο Τζόκοβιτς και πυκνό μαλλί έχει και τη χτένα την κρατάει ακόμα για πάρτη του. (Όσο έγραφα αυτά βέβαια, έπαθε ρήξη μηνίσκου γιατί -πιστεύει- του έκανε σαμποτάζ το προσωπικό εδάφους και δεν έβρεχε ικανοποιητικά την άμμο, δεν ξέρω, ίσως να έχει μισή αλήθεια!)
Επίσης ως επίλογο, όταν τελείωσε το παιχνίδι με νικητή τον Τζοκο, σχεδόν ξημέρωμα, και το ρώτησαν τι θα κάνει, απάντησε : " είμαι σε τόση υπερένταση, που θα ψάξω να βρω που γίνονται καλά πάρτυ, να πάω!"
Προφανώς θα πήγε στα πάρτυ που κανονικά θα πήγαινε ο Ιταλός πιτσιρικάς και θα του πηδήξει ο μπάρμπας τα 1-2-3 κορίτσια, αντί να το κάνει αυτός.
Ίσως η εμπειρία να είναι και προφυλακτικό, μαζί με χτένα.
Τη μουσική για το θέμα που συνοδεύει την έναρξη σχεδόν στο 100% των τσίρκων, η γνωστή μελωδία.....
Την έγραψε κάποιος Τσέχος Συνθέτης, ονόματι Julius Fucik, το 1897. Η σύνθεση ονομάστηκε "Entrance of the Gladiators" . Ο τύπος ήταν διευθυντής της στρατιωτικής μπάντας στον αυστρο-ουγγρικό Στρατό.
Για είσοδο των μονομάχων ήταν βέβαια κάπως χαρούμενη και τραλαλό-τραλαλί. Αλλά ίσως και με τον καιρό να το συνηθίσαμε τόσο, που ακούγοντας το , βλέπουμε μόνο κλόουν κι όχι μονομάχους.
Πότε να το άκουσα πρώτη φορά; Δε θα ήμουν 6-7 χρ, στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, σίγουρα . Πολύ χαρούμενη μελωδία, ανεβαστικη, τότε πηγαίναμε και στο τσίρκο, κάτι εξαιρετικό.
Αν βέβαια ρωτούσαν τότε τον Fucik, γαμάτο αρχηγό στρατιωτικής μπάντας, με μαρς κι εμβατήρια και κουστούμια στις παρελάσεις, με μετάλλια και τιμές, περηφάνεια και καμάρι,....
"Μεγάλε; Να βάλουμε το κομματάκι για να μπαίνουν οι κλόουν και οι γελωτοποιοί, σε μια σκηνή με άμμο και να γελάνε κάτι μυξιαρικα; Τι λες;"
Μπορείτε να φανταστείτε, τι θα απαντούσε;;;
Και η ερώτηση που ακολουθεί τελείως φυσικά: ποιο κωλοπαιδο το έκανε; Ποια κουφάλα κατάφερε (σίγουρα μετά το θάνατο του Fucik!) να ξεφτιλισει ένα κομμάτι και κατ'επέκταση το συνθέτη .
Αλλά αν δούμε το θετικό μέσα στο (ας το πούμε) αρνητικό, θα λέγαμε: μ'αυτον τον τρόπο δισεκατομμύρια ανθρώπων ακούνε τη μουσική αυτή και τη συνδέουν με όμορφα πράγματα κι όχι πολεμικές μπάντες κι εμβατήρια. Έμαθαν τη μουσική, που στη αντίθετη περίπτωση, άντε να την ηξεραν καμία 50αρια στρατηγοί κι αξιωματικοί. Ταξίδεψε όλον το πλανήτη, με τσίρκα και γιορτές κι όλοι ακούνε τη μελωδία του, που ούτε στα πιο τρελά του όνειρα δε θα το φανταζόταν ο Fucik αυτό.
Βέβαια, αν θέλουμε να δούμε το αρνητικό στο (ας το πούμε ) θετικό, for the sake of argument, από αυτούς που ξέρουν κι έχουν ακούσει τη μελωδία και το κομμάτι, ανάθεμα αν πάνω από το 5-10% ξέρουν ότι το συνέθεσε κάποιος Fucik, καλή ώρα όπως εγώ.
Άρα; Η Τέχνη είναι κάτι σα σκυτάλη, που σου τη δίνει κάποιος, εσύ την παίρνεις την κουβαλάς για να την παραδώσεις κι ούτε καρφί σου καίγεται, ποιος ήταν αυτός που αρχικά σου την έδωσε στο χέρι και τι σκοπό είχε να κάνει με τη σκυτάλη αυτή.
Τα πράγματα στις ζωές παίρνουν ένα δρόμο (ή και δύο) χωρίς να ελέγχονται από κάτι. Αυτόνομα, τυχαία, αυτοκατευθυνόμενα. Τουλάχιστον έτσι είναι ωραίο να νομίζουμε.
Καημένε Fucik. Μπράβο σου, πάντως. Έγραψες και γαμω τα αστεία κομμάτια, όντας σοβαρός στρατιωτικός. Η παραδοξότητα της δολοφονικής ανθρωπότητας πάνω σε μια κόκκινη μύτη.
Ευφυής, πολιτικά διορατικός, σίγουρα sociopath (όπως πολλοί, που διάβασαν καλά τις ψυχές των ανθρώπων!) και πάνω απ'όλα ικανός Stand-Up Comedian
Το γέλιο πικρό, αλλά αβίαστο, συνεχές. Έκανε πολλά πράγματα, ιστορίες για τον κόσμο, τον πλανήτη και την ανθρωπότητα, μίλησε πολύ για τη Νέα Υόρκη, που μεγάλωσε και ζει, συνεργάστηκε με τους κορυφαίους, έγινε κορυφαίος. Τώρα που μεγάλωσε, φαίνεται ακόμα πιο άρρωστος στο μυαλό, απ' ότι παλιά. Οι διακοπές στη ροή του λόγου του είναι μεν κομμάτι του αστείου,αλλά σταδιακά γίνονται κομμάτι της ψυχικής κατάστασης, συν την άνοια.
Ιρλανδός στην καταγωγή, μεγάλωσε όπως όλοι οι μετανάστες στην Νέα Υόρκη, με τις ανασφάλειες τους , με τον πανικό της δεκαετίας του '70, να φτάσουν εκεί που δεν μπόρεσαν οι γονείς του (και ποιος δεν είναι έτσι, θα μου πεις;!). Έκανε τα saturday night Live Show του, δικές του παραγωγές, Specials που λένε, με το Seinfeld καλό φίλο και συνοδηγό, έγραψε βιβλίο (το διαβάζω αυτές τις μέρες, the coloring book), πολλά βίντεο με αποσπάσματα.
Το πολιτικό επίπεδο του νομίζω ξεχωρίζει, εννοείται κυρίως μιλάει για τις ΗΠΑ, που δεν τις βλέπει και τόσο Ηνωμένες, μιλάει για το διχασμο, το δικομματισμό. Το Red State, Blue State κατά τη γνώμη μου, πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία των Αμερικανών.
Αξιοπρόσεκτο είναι το ωριαίο του σόου μπροστά σε ψυχοθεραπευτές, Our time is up.
Να κλείσω τη σύντομη αναφορά στο μοντέρνο ορισμό του "εγώ είμαι",όπως τον έδωσε στο παραπάνω βίντεο:
Identity: is Not who you are, is who the government says you are.
Personality is who the people that you know think you are.
Reputation is who the people that you don't know think you are.
Social Media Profil is who you think you are.
Your Browser History is who you are.
Επίσης το 2018 έπαθε ένα καρδιακό έμφραγμα, δεν είναι και μικρός, 64 έγινε. Και το σατύρισε ως εξής:
"Είναι, λέει, σαν να σου είπε η Φύση: You are a part of the society, but obviously you're not a reliable member of the planet. So that one cannot make longterm plans with a person like you. You are not that great at staying alive."
Πρέπει να είναι πολύ μοναχικοί τέτοιοι άνθρωποι. Σκέψου, έπαθε το έμφραγμα στα 59 του και παντρεύτηκε τον επόμενο ακριβώς χρόνο, για πρώτη φορά. Τελικά ακόμα κι αυτοί που κάνουν Transcendental Meditation, κι αυτοί φοβούνται να μην πεθάνουν μόνοι.
Παίρνεις ο,τι βρίσκεις. Άλλοτε μαργαριτάρια ανάμεσα στη γουρουνοτροφή, άλλοτε μέτριο φαΐ, απλά να γεμίσει το στομάχι του ακουστικού φλοιού.
Στο χωριό και πέριξ δεν έχει ιδιαίτερους χώρους μουσικής, συναυλιών, κονσερτων. Οι μεγάλες σαλες είναι φυσικά στη Φραγκφούρτη και γι'αυτό ο "κουλτουριαρικος" κόσμος βολεύεται με ο,τι του δώσουν, εκκλησίες με καλή ακουστική, ταβερνάκια υπογεια, μπαρ 10μ Χ 10μ, θέατρα σαν αίθουσα πολλαπλών χρήσεων σε πολυκλαδικό λύκειο.
Περιφερειακά πράγματα, κάτι σαν ΔΗΠΕΘΕ άλλα με μουσικές.
Λοιπόν, ξεκινάμε:
1) Ροκ/Πανκ/Φανκ/και διάφορα που τελειώνουν σε -κ !
Τόπος: μπαράκι Café Beans
Συγκρότημα: ένα Cover Band ονόματι Fistful of Chili, παίζει Red hot Chili Peppers και Rage against the Machine.
Το Πούμπλικο (λατ.Publicum) , το κοινό: MILFs, πουροκερς, καραφλες με κοιλιες (κι εγώ), κυρίες με ζακέτες και ταγιερακια, κάνα δυο νορμάλ-για την ηλικία τους, μερικοί με τις χαίτες, χάλι μαλλί και μπουφάν Hells Angels, ξερωγω... Ο,τιναναι δηλαδή.
Κριτική: εγώ πέρασα τέλεια. Θα το θυμάμαι για καιρό, το χάρηκα, το απόλαυσα. Από τα κομμάτια των RHCP ξεχώρισα το don't forget me και το wet Sand, από τους Rage εννοείται το killin' in the name of και το γαμηστερό know your enemy.
Ο μπασίστας πολύ δυνατός, κιθαρίστας και ντράμερ διεκπεραιωτικοί, ο περφορμερ στάθηκε όσο μπόρεσε στο ύψος του....ήταν και λίγο κοντός, έτσι κι αλλιώς!
ὅρα βίδεο:
2) Φολκ/Φολκλόρ/οργανική μουσική/Ακκορντεόν
Ακκορντεονάλε 2024
Τόπος: δημοτικό θέατρο Dreieich Sprendlingen
Καλλιτέχνες: καλεσμένοι ακκορντεονίστες από όλον τον κόσμο, διοργανωτής Servais Haanen. Φέτος ήταν γνωστά ονόματα (στο χώρο) όπως η Νορβηγίδα Irene Tillung και ο Σέρβος Djordje Davidovic.
Publicum: τόσο ΚΑΠΗ είχα πολύ καιρό να δω μαζεμένο , άνθρωποι που ρύθμιζαν τα ακουστικά για να ακούν από μακριά, που έψαχναν να βρουν πού θα ακουμπήσουν τα μπαστούνια τους και τις περπατούρες. Μερικοί γκριζομαλληδες/γκριζομαλλούσες το είδαν σαν κοινωνική έξοδο, με σεκτ στο χέρι, (γιατί όχι;) λακιρντί στο διάλειμμα. Κι εγώ.
Κριτική: Είμαι φαν, φανατικός, δεν είμαι αντικειμενικός. Κάθε χρόνο το επισκεφτομαι, το γουστάρω, κρατάει κάνα δυομισάωρο. Πολύ διαφορετικοί ήχοι, παράξενοι συνδυασμοί ήχων από διάφορα Ακκορντεόν, πολύ οικείες αρμονίες. Must για μένα.
Όρα φώτο
3) Λαϊκή/παραδοσιακή μουσική. Τα ελληνικά μου.
Τόπος: Ταβέρνα Όμικρον, κάτι μεταξύ φοιτητομαγαζου και ρεμπεταδικου, με τάση προς το ελαφρό μπουατοσκυλαδικο, Πανδουρα και ουράνιο τόξο με λίγο Λιόλιο! (Τι σας λέω τώρα, έτσι;)
Μουσικοί: την τελευταία Παρασκευή είχε αφιέρωμα στο Γιώργο Ξυλούρη, της γνωστής οικογένειας και μια κυρία αοιδό/μουσικό που συνόδευε. Έπαιξαν λύρα, μαντολίνα, λαούτο/ μπουζουκολαούτο. Μετά πήρε σειρά το κανονικό πρόγραμμα με τους γνωστούς, τον ακκορντεονίστα από το Βόλο στα πλήκτρα, έναν μπουζουξή την τελευταία φορά ήταν ένας από το Μάνχαϊμ, τώρα δε ρώτησα, και η αντρική φωνή, δεόντος λαϊκή.
Κοινό: Λόγω της ημέρας, πολλά νέα παιδιά, 25-35, πιθανόν Κρήτες μετανάστες και αρκετοί ενήλικες, που χόρεψαν τους χανιωτικους και τα συρτά τους. Οι κλασικοί θαμώνες, κατά μόνας (εγώ) ή κι αγεληδόν, πάντα παρόντες.
Κριτική: εγώ περνάω καλά, πίνω και τρώω καλά, ο ιδιοκτήτης πολύ φιλικός, σαν να μεγαλώσαμε μαζί, οικείος γνώριμος. Τα παιδιά στο πάλκο, δεν το συζητώ, δε μου χαλάνε κέφι. Το απολαμβάνω σε άλλη διάσταση πλέον. Θυμήθηκα και τα πολύ παλιά (Σκορπιός και Σάκης) αλλά και τα λιγότερο παλιά (χρυσή εποχή) ή και πρόσφατες εξορμήσεις με Νίκο. Αλλά όλα αυτά αφορούν εμένα.
Στο ρεπερτόριο ο Ξυλούρης μου έκανε τη χάρη και τραγούδησε το Κόσμε χρυσέ από τα ριζίτικα. Τα παιδιά είπαν από Διονυσίου και Νικολόπουλο, μέχρι Κουγιουμτζή, Πλέσσα και Περπινιάδη. Δηλαδή....τι να λέμε;
Δες και φωτό
4) Μπαρόκ μουσική δωματίου
Τόπος: η Ευαγγελική Εκκλησία του Αγίου Παύλου,εδώ δίπλα στο σχολείο του Γιακομπ.
Καλλιτέχνες: ένα ντουέτο βιρτουόζων μουσικών, η Mayumi Hirasaki, που εκτός από τη δουλειά της με την alte Musik Berlin και τις δισκογραφικές της δουλειές, ψάξε Spotify, είναι και καθηγήτρια στο μπαρόκ βιολί στο Mozarteum στο Salzburg. Ο έτερος Καππαδόκης, κύριος Michael Freimuth, ζηλευτός δεξιοτέχνης του αναγεννησιακού λαούτου, έπαιξε επίσης και θεόρβη (Theorbe) , μια παραλλαγή του λαούτου, με έξτρα λαιμό και πέντε παραπάνω χορδές κι οκτάβες. Και οι δύο επικοινωνιακοί, μας εξήγησαν πολλά, για την προέλευση, για τους ανθρώπους του μπαρόκ.
Κοινό: οι θρησκευόμενοι ευαγγελικοί, κάτι διάφοροι τοπικοί ηλικιακά υπερβατικοί τύποι (κι εγώ), αυτοί που είδαν φως και μπήκαν και στο τέλος με χασμουρητό και νυστα στα μάτια βγήκαν, γενικό κοινό του "κλασική μουσική κι ότι να'ναι, σαμπως καταλαβαίνω;" κι ένας κύριος γύρω στα 40 που πιάσαμε κουβέντα και μου είπε ότι κι αυτός έπαιζε σε σχήμα μπαρόκ, αλλά φλάουτο.
Ermittlungen laufen gegen einen RD-ler in Kreta. Er wurde von einem deutschen Rentner angezeigt, weil er während seiner Schicht in der Rufzentrale der Leitstelle angeblich "ein tragisches Ereignis ignorierte"!! So die Presse!
Es wurde der aufgenommene Dialog veröffentlicht: ( in einer Mischung vom gebrochenen Englisch und etwas Deutsch)
RD=Rettungsdienst, R=Rentner
RD: 166 παρακαλώ;
Rentner: Hallo, bitte Hilfe!
RD: you speak english?
R: a little bit, please Help, i think my wife is dead.
RD: how dead is she then?
R: i don't know, she looks grey to me.
RD: she moves?
R: wie bitte?
RD: moves, she moves, does she something?
R: my wife is german, even by sex she doesn't move too much.
RD: No problem,then.
R: what?
RD: If she doesn't move by sex und yet she was alive, right now, she doesn't move also, therefore sie can't be dead. Yes?
R: what? Und what about the grey colour?
RD: what about it?
R: is this normal?
RD: i don't know, how was she before this?
R: White,...i think!
RD: White, as light grey?
R: i suppose so, yes !
RD: there you are, nothing is changed really!
R: please, send us a doctor!
RD: the doctor is on another mission. Try to see, If she is breathing and call us again.
R: wait, i will see it jetzt, now, wait a minute...
RD: i cannot wait, i have another line coming in, sorry...bye, Tschüss!
Das o.g. Episode schockierte die öffentliche Meinung in Deutschland, allerdings in Griechenland ist jetzt Teil der neuen Show von MV, "Willkommen in Kreta, how dead are you? "
It is obvious-at least i hope so- that this conversation never existed. It is "Fake", although artificial Intelligence will take it some day und make it "real News"!
Freedom of Art, alias Kunstfreiheit is dangerous!!
Περίπτωση ανθρώπου, λογοτέχνη , μεγάλη ιστορία, δεν είχαμε και πολλούς φαίνεται τότε εκεί στο 1730-1780, οπότε ξεχώρισε ο μάγκας. Και φυλάκα μπήκε και αξιώματα πήρε και τραγωδίες έζησε, από τα ψηλά στα χαμηλά που λένε. Και πληθωρικός συγγραφέας ήταν, και χρονογράφος, σα σύγχρονος μπλόγκερ ένα πράμα. και θρησκευτικούς ύμνους έγραφε και μουσική ήξερε και καλόγερος στην Ξηροποτάμου βρέθηκε, πιο πριν ήταν στην αυλή των Μαυροκορδάτων. Και χιούμορ είχε στη γραφή του και θυμόσοφος ήταν.
Ίσως να ήμουν εγώ, παλιά. αν και δεν έχω διαβάσει ούτε ένα κείμενο του (κάπου θα τα βρω, πού θα μου πάνε?) νομίζω τον "έχω".
Παραδείγματος χάριν>
" Ίξευρε και βεβαίωνε πως σήμερον πεθαίνεις. "
Αυτό που λέω εγώ στον εαυτό μου δηλαδή, καθημερινά, εδώ και δύο-δυόμισι χρόνια. Τι τέλειο, τι Ντάρμα!
"Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη".
Σιγά μη σκάσω, σιγά μη χωλοσκάσω, δε θα μας χαζέψουν αυτοί, (οι ποιοί??) , θα τους (ποιούς?) χαζέψουμε εμείς (ποιοι εμείς??) !!!!
Αρχικά κλόουν, Καραγκιόζης με τα ελληνικά δεδομένα, "...για να γελάνε οι άλλοι".
Μετά το πήρε σοβαρά, γιατρός, έκανε οικογένεια, είχε υπευθυνότητα, συννοφρυωμενος ων και τον κόσμο στους ώμους, Άτλαντας. Έτσι πίστευε!
Δε κράτησε πολύ! Θες οι θάνατοι στη δουλειά, θες τα παιδιά στο σπίτι, ξανάγινε γελωτοποιός, έφτιαχνε κλίμα, ξαναλεγε αστεία κι ανέκδοτα.
Ώσπου ήρθε το πρώτο μπαμ! Ξενητειά, μόνος, κόπηκε η μαγκιά, κόπηκαν τα γέλια, κόπηκε ο ομφάλιος λώρος. Σοβαρότητα. Εδώ δε μας ξέρουν, να τους ξεγελάσουμε ότι είμαστε "κάποιος". Κάποιος που δεν "παίρνει από αστεία", κάποιος με Κύρος. Dead serious. Ξαναπηρε πάλι στα σοβαρά το θέμα , οικογένεια, παιδιά, να σώσει τον κόσμο. Αφού δε σώζεται κανείς, βρε Καραγκιόζη....του φώναζε η φωνή μέσα του. Δεν την άκουσε . Είχε πολύ φασαρία μέσα στην πανδημια, ήταν σοβαρή υπόθεση κι αυτός ανέβηκε στα πόστα, ανέβηκε στις πολεμίστρες και εκεί"δεν παιζουνε " . Ήθελε το μέτωπο, τις μάχες με τον εχθρό να τον κοιτά στα μάτια. Δεν κατάλαβε ποτέ, πού και πότε έχασε! Το σίγουρο είναι ότι κατάλαβε ΤΙ έχασε. Τη λογική, τη σοβαρότητα, το Ρυθμό, την ενσυναίσθηση, τη συμπάθεια, την καλοσύνη, την καλοπροαίρετη στάση στα πράγματα και στη ζωή, το μακρύ βλέμμα στο χρόνο, τη διορατικότητα (είχε ποτέ;) , το ενδιαφέρον για τον εαυτό, το μέλλον.
Και ξαναέγινε ο γνωστός καλός μας Καραγκιόζης. Ο funny Guy, ο κλόουν με το μουστάκι, ο ατακαδορος. Γέλιο μέχρι γελοιοποίησης. Γιατί όχι; τι έχει (άλλο) να χάσει; την αξιοπιστία; ας γελάσω!
Κι αυτό θα συνεχίσω να κάνω, όσο... αντέχει το σκοινί. Μωρός. Στη σχετική μορφή του. Κύκλος είναι , από μωρό σε Μωρό. Θα κλείσει.
Αυτό το ξαναξεκίνησε. Ούτε τα Αnime ούτε τα Manga, τι σχέση έχω εγώ με αυτά; Κάντυ/κάντυ και διάφορα που έβλεπα το ΄80; Χάλια καρτούν!
Όχι, το γιαπωνέζικο το είχα μέσα μου, αναμφισβήτητα. Ένας πολιτισμός και δύο λέξεις, @βακαριμάστα και σογκούν. Κι έτσι μου ήρθε να μάθω και τη γλώσσα τους, σαν αντι/Alzheimer φάρμακο. Κάποια στιγμή ήδη από την Ελλάδα διάβαζα Miyamoto Musashi και το βιβλίο των πέντε κύκλων,μαζί με το Hagakure (στο οποίο με οδήγησε η ταινία Ghost dog του Jarmous). Η ιστορία δε μου ήταν άγνωστη, οι περίοδοι της απομόνωσης, η Εντο ή Tokugawa, η νοοτροπία του φεουδαρχικού καθεστώτος, κι ο,τι διαβάσαμε για τους σαμουράι και τους ηγέτες τους.
Αλλά η γλώσσα; Άρχισα δειλά δειλά με τα ινδοευρωπαϊκά αλφάβητα και τα adjab , προ-φοινικικα και πρωτοελληνικα. Δε γίνονταν, κάποια στιγμή θα πήγαινε το μάτι στην Ανατολή. Στην Άπω. Στον ανατελλοντα Ήλιο.
Και χαζά χαζά, άρχισα να "πειράζω" το θέμα. Μια η προφορά, μια τα γράμματα και οι γραφές, τρεις-ζωή να έχουν, μια η γραμματική, η σύνταξη, οι διαφορές με τα πιο εξοικειωμένα σε μένα συστήματα επικοινωνίας. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και η κουλτούρα της "ευγένειας" στη γλωσσική επικοινωνία. Εννοείται το θέμα των υποκλισεων και του σεβασμού στον απέναντι, μέσω της γλώσσας του σώματος, με εντυπωσιάζει, αλλά και η αντιμετώπιση σε έναν απλό διάλογο του συνομιλητή, από το πιο ταπεινό επίπεδο, δείχνει ενα βαθύ και υποχρεωτικό σεβασμό, σε βαθμό θρησκευτικής αυτοταπεινωσης .
Κι αφού ήρθε εκεί το θέμα, εννοείται ότι με βοήθησε και η ενασχόληση με το Ζεν Βουδισμό και πως αυτός επηρέασε τη χώρα. Ορμώμενος εκ Κίνας, παρακλάδι της σχολής Mahayana-κατι έχω αναφέρει και παλιότερα, επικράτησε μέσω των τεχνικών Ζαζεν και της αντίληψης του kensho κι εμφύσησε πολλά από τα συστατικά του στη γιαπωνέζικη ψυχή.
Ή σε αυτό που φαντασιωνόμαστε εμείς, εδώ στη δύση, ότι είναι οι Γιαπωνέζοι!!?
Ξανά στην εκμάθηση της γλώσσας. Δεν έχω γραφτεί ακόμα σε σεμινάρια κτλ, δεν υπάρχουν αρκετές ευκαιρίες, ενδιαφέρον εδώ στα πέριξ του χωριού δεν υπάρχει, όποτε καταφεύγω στη συνήθη αλλά και βαρετή συνήθεια του αυτοδιδάσκειν. Από βίντεο και Apps, βιβλία και σημειώσεις, Podcasts και ιστοσελίδες, να φάνε και οι κότες! Στην ουσία όμως, είναι η διάθεση και η επιμονή που έχει να δείξει κάποιος, για να μάθει μια γλώσσα, που κατά το δοκούν, απαιτεί το λιγότερο 10-12 μήνες συνεχούς διαβάσματος, για να δεις έστω τα πρώτα σημάδια βελτίωσης/εκμάθησης/κατανόησης. Τα μνημοτεχνικα κόλπα είναι μέσα στο πρόγραμμα, το πώς θα μάθεις να γράφεις είναι από μόνο του ασκητική και διανοητική δοκιμασία. Το να μιλάς, οι πρώτες προτάσεις, πώς συστηνεσαι, πώς αποφεύγει κανείς να ΜΗΝ προσβάλει με το καλημέρα τον απέναντι ντόπιο., όλα αυτά, απαιτούν ένα σταθερό Ρυθμό διαβάσματος και προσήλωσης. Δεν υπάρχει στόχος, δεν έχω σκοπό να μετακομίσω εκεί, δεν κάνω μπίζνες με ΤΟΥΟΤΑ, Suzuki, etc, δεν έχω γιαπωνεζο φίλο/φίλη/φίλους, ίσως αργότερα κάποιο ταξίδι, αλλά ποιος ζει ποιος πεθαίνει.... Η ουσία είναι ότι ...δεν υπάρχει καμία ουσία. Μια γλώσσα, που είναι αρκετά γρήγορη και που οι όροι και οι λέξεις είναι συχνά δισ- ή και τρισυπόστατες, δεν σου δίνει την άμεση χαρά να πεις μαζεμένα πολλά πράγματα και δε σε επιβραβεύει γενικά. Σίγουρα δεν είναι νεκρή γλώσσα , μιλιέται το λιγότερο από 120-130 εκ ανθρώπους στον κόσμο (σε στατιστικές την έχω δει και με 150εκ), η 13η πιο διαδεδομένη γλώσσα στον κόσμο, τα γερμανικά είναι στη 14η.
Έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Είναι γλώσσα "συγκόλλησης", βασιζόμενη φωνοτακτικα σε mora-τμηματα, όχι απαραίτητα συλλαβική, όχι τουλάχιστον με την πατροπαράδοτη έννοια , είναι κυρίως φωνηεντικη και η προφορά εξαρτάται από τον ύψος του τονισμού, τα ανεβοκατεβάσματα δηλαδή στην εκφορά μιας λέξης. Η σύνταξη είναι υποκείμενο -αντικειμενο-ρημα και περιλαμβάνονται πολλά "βοηθηματικά μόρια" για να δηλώσουν έμφαση, ερώτηση, κτλ. Δεν υπάρχει ενικός ή πληθυντικός, δεν υπάρχουν φύλα.
あείναι το A, か είναι το ka , ま ma κτλ κτλ. Κι αυτά είναι μόνο τρία από τα συνολικά 65 "συλλαβικά-mora" της Hiragana, η Κατακανα έχει αλλά τόσα και η Kanji που είναι ουσιαστικά η κινεζική γλώσσα, προσαρμοσμένη στην ιαπωνική, διαθέτει 1945 χαρακτήρες, που δε μαθαίνονται με την καμία από ένα μυαλό σαν το δικό μου. Εκτός εάν κλειστώ για δέκα χρόνια σε ναό, κάπου εκεί!
初めまして hajime mashite. χαίρομαι που σας γνωρίζω.
よろしくお願いします, yoroshiku onegai shimasu, θα επιθυμούσα να είστε ευγενικός απέναντι μου, στη κυριολεξία. Αλλά χρησιμοποιείται για να πεις το ίδιο "χαίρομαι που σε γνωρίζω, εύχομαι να έχουμε καλές σχέσεις".
大丈夫, daijōbu, όλα εντάξει, καλώς.
Θα μπορούσα να γράφω κι άλλα, ίσως σε κάνα χρόνο μπορέσω να γράψω και κάποιο ποστ στα γιαπωνέζικα, όχι ως επίδειξη αλλά ως υπέρβαση. Ίσως να μαγειρευω και μόνος μου το σούσι, να κόβω το ωμό -ζωντανό;-ψαρι με τα ειδικά μαχαίρια, ίσως να πάρω και κάποιο κατάνα, για να το θαυμάζω, ίσως να κάνω και καράτε ντο, ποιος ξέρει;
Μια καλοκαιρινή μέρα (απομεσήμερο ), εκεί που κάνω βόλτα με τα παιδιά, μαθαίνω ότι στη μουσική σκηνή του χωριού, αντί για το προγραμματισμένο γκρουπ, που βγήκε άρρωστο και νοκάουτ, θα παίξουν -με πρόσκληση του τελευταίου δευτερολέπτου - οι April King κι ο Matthias Baumgardt.
Οκ, λέω, εγώ δεν τους ξέρω, ίσως να είναι τίποτις τοπικοί σταρς.
Τα φέρνει έτσι η στιγμή και πάω μόνος, με ένα ποτό στο χέρι και κάθομαι να τους ακούσω. Το κοινό, ολοι τους 50-60+, μιλάμε δεν είχε ούτε για πλάκα, έτσι για ξεκαρφωμας, έναν τριανταρη ή μια τριάνταρα. Εντάξει, οι πουροκερς του χωριού. Πώς θα βλέπαμε στα αντίστοιχα πανηγύρια τα ελληνικά, μόνο τους γέροντες και τις γερόντισσες, με τα κλαρίνα; έτσι κάπως , υποθέτω, μαζεύτηκαν/ μαζευτηκαμε τα τελευταία απομεινάρια φαν εκείνης της μουσικής, τα απολιθώματα της παλαιολιθικής ροκ-εποχης. Ασπρομαλληδες, ή και καθόλου-μαλληδες καθησαν στα τραπεζάκια και άκουγαν κάπως υποτονικά στην αρχή,ενώ μετά άρχισαν οι πρώτες θείογιαγιαδες να λικνιζονται, να σηκώνονται και να χορεύουν μπροστά στη σκηνή, αλλά με ωραίο ερωτικό τρόπο, σαν να τους βγήκε από μέσα το χιπικο τελη '60. Άρχισαν να μεταμορφώνονται από ενα-βημα-πριν-το-εγκεφαλικό σε "η θεια μου η χίπισσα" σε Γερμανίδα Βλαχοπούλου στυλ.
Όχι,δε με ενόχλησε καθόλου. Γιατί άλλωστε; ζούνε ακόμα, γιατί να το σκεφτούν; όπως βγαίνει στον καθέναν. Ήταν αυθόρμητο, δεν έκαναν καραγκιοζιλικια, όπως κάνουν συνήθως σε κάτι τέτοια οι Γερμανοί, που χτυπούν παλαμάκια και χαζά...
Ας έρθουμε όμως στη μουσική. Και στους μουσικούς. Εγώ έβλεπα καθαρά την κυρία Κινγκ , που προσπαθούσε να τα πει και γερμανικά, προφανώς μένει εδώ, αλλά γεννήθηκε εκεί. Ίσως κάνας GI πατέρας με Γερμανίδα μάνα, δεν το έχω ψάξει. Σίγουρα το φυζικ δεν ταίριαζε σε μπλουζ τραγουδίστρια , γεματούλα, παχουλουλα, αλλά θα ήταν και 60+, όποτε δικαιολογείται....ίσως. μαλλιά άσπρα, κανένα βάψιμο, κυρία... λέω, δεν έχει να αποδείξει κάτι σε κάποιον.
Και αρχίζει να τραγουδάει. Η φωνή πολύ δυνατή, καθαρή, με την απαραίτητη βραχνάδα, οι κορώνες αβιαστες. Το ρεπερτόριο, μεικτό, και αντρικές και γυναικείες φωνες. από suspicious minds του Ελβις μέχρι Brenda Lee και Nina Simone . Μου άρεσε, είχε δύναμη, ζωντάνια, το ζούσε στο κορμί της το τραγούδι. Είπε ψυχεδελικά των Jefferson Airplane, είπε και κάνα δυο σε στυλ τζαζ της Etta James, που απ'ότι είπε, της είχε αδυναμία.
Οι κύριοι από δίπλα, το μπάσο, ο ντράμερ και ο κος Μπάουμγκαρντ αξιοπρεπέστατοι, καλός ήχος, σόλο στα όρια των δυνατοτήτων τους, ο,τι απαιτούσαν τα τραγούδια, πάνω κάτω. Ήταν για την ηλικία τους, νομίζω, παραπάνω από φιτ κι επαρκείς. Καθόλου φάλτσα, απ'όσο πρόσεξα, και ωραία γεμίσματα χωρίς υπερβολές.
Ώσπου ξεκινάει να μιλάει η θεία Έϊπριλ,να αναφέρεται στην Τζάνις και στο ρόλο που έπαιξε ως πρότυπο για την καριέρα της, για τα τραγούδια της κτλ.....
Και ξεκινάει τις πρώτες νότες του Kozmic Blues......εγώ παθαίνω παγερά φρικίασις στα νεύρα μου, δυσκολεύομαι να το πιστέψω. Και κει είναι που τα δίνουν όλα, όλη η ψυχή τους, σαν να βγήκε στο κομμάτι, με την αργή έναρξη, με όλα τα μπλουζ τριπακια που έκανε και η Τζάνις, με όλα τα "τσαλιμακια" στη φωνή, σχεδόν κανονικό γκόσπελ. Ρεσιτάλ! Δε θυμάμαι πουθενά τέτοια ερμηνεία, είτε live είτε σε βίντεο πουθενά. Τα έδωσε όλα η κυρία Κινγκ, ίδρωσε/ ξεΐδρωσε, χτυπήθηκε, ούρλιαξε,έπιασε όλες τα ψηλές νότες, to make a long story short, she nailed it, που λένε και στο Νέο Κεραμίδι.
But it don't make no difference baby.......
Εγώ έμεινα αποσβολωμενος, σα να γύρισα πίσω σχεδόν 50-60 χρόνια, σα να πήγα στο Μοντερέι ή στο Γούντστοκ . Σκεφτόμουν αυτοί είναι οι τελευταίοι, θα πεθάνουν αυτοί και δε θα μείνει κανείς μετά. Πάνε οι Μοϊκανοι, πάνε οι Σιού, οι Απάτσι, οι Κομαντσι, τέλος. Αυτοί οι τέσσερις είναι. Δεν ξαναβγαίνουν άλλοι. Κι αυτοί θα ήταν 10-12 χρόνων όταν τα έλεγε η Τζάνις και η Γκρέις . Τα παιδιά, κυριολεκτικά τα παιδιά, των λουλουδιών που θέλουν παγκόσμια ειρήνη και ευδαιμονία για όλους,no wars, love each other και τέτοια χαρε-κρισνα.....
Ήμουν για κάποια λεπτά στη μαστουρα του τραγουδιού, το ενοιωθα στις βαθύτερες δομές του εγκεφάλου, ως deja-vu εμπειρία, ώσπου έκανε το fade away κι έσβησε γλυκά. Δεν μπόρεσα να χειροκρότησω τόσο δυνατά όσο ήθελα.
Και μετά έγινε το απόλυτα πουτσοπεφτικό, το απομυθοποιητικο, το εξευτελιστικο γεγονός. Όσο μιλάει η κυρα -Έϊπριλ στο μικρόφωνο για τις δυσκολίες του επαγγέλματος, για τα δύο τρία χαμένα χρόνια συναυλιών στην πανδημία, για το ότι δεν είναι πολλοί ακόμα που παίζουν αυτά τα τραγούδια, για την ηλικία τους και για τα φάρμακα τους, για τη δύναμη που τους δίνουμε εμείς, το κοινό, που ερχόμαστε και τους ακούμε.........να σου, ένας καλός κυριουλης, που κουτσαινε, προφανώς γνωστός του συγκροτήματος, βγαίνει με ένα καπέλο και ζητάει φιλοδώρημα!!!!!! Ελεημοσύνη, κανονική. Πάλι καλά που δεν έβγαλε δίσκο, όπως στην εκκλησία,να ακούγεται το τσινγκ -τσινγκ των κερμάτων! Και να περνάει από τραπέζι σε τραπέζι, "ελεείστε τους παλιο-χιπις", "ο,τι προαιρείστε" κτλ. Να ανοίξει η γης να με καταπιεί! Δεν είχα και καθόλου ρευστό, με την κάρτα πλήρωσα εισιτήριο και ποτό, καταντραπηκα, ο κυριουλης με το καπέλο με περίμενε, μπας και βρω τίποτα ψιλά, με κοίταξε - η αλήθεια -με καταφρονηση, αλλα δε με πείραξε το βλέμμα. Όσο η κατάντια. Το να φτάσεις να περιμένεις τα κέρματα των 1 και 2 ευρώ, ενώ έχεις παίξει αυτήν την τέχνη. Η οποία στην τελική δε μετράει πουθενά και σε κανέναν. Δεν τους είχαν καλέσει καν επίσημα, επειδή ακυρωσαν οι άλλοι, οι κανονικοί, μπόρεσαν και τρύπωσαν οι Κινγκ-Μπαουμγκαρντ, κι έπαιξαν, για το νυχτοκαματο.
Αυτά είναι, κυρίες και κύριοι, η Τέχνη είναι του ενός και δύο ευρώ. Το σποτιφάϊ να'ν' καλά και από καλλιτέχνες, μουσικαντηδες, να φάνε και οι κότες. Ποιος καταλαβαίνει τη διαφορά; με την ΑΙ και το chatGPT, ούτε θα γράφει κανείς στίχο πλέον, ούτε νότες κι αρμονικές γραμμές. Ούτε τραγουδιστές θα χρειαζόμαστε, θα βγάζουμε κάνα ολόγραμμα τύπου ABBA, θα αναπαράγουμε αυτά που ήδη υπάρχουν.
Κι αυτοί που θα φύγουν, θα παίζουν κάνα Χέντριξ και κάνα greatful dead στις δεύτεροτριτες ζωές, όταν ξαναέρθουν, ή στα παράλληλα σύμπαντα, για να λέμε "να, βλέπεις, ο πολιτισμός ανακυκλώνεται" . Και να σκεφτείς, ότι όταν τα έπαιζαν , οι περισσότεροι δε αντιμετωπίζονταν ως καλλιτέχνες αλλά ως φασαρία και αμουσος θόρυβος.
Ο,τι φεύγει, έφυγε. Ο,τι ήρθε, ήρθε. Να'χαμε να θυμόμαστε.
ΥΣ.διαβασα κάπου ότι ο Μπρους Γουίλις "μπορεί να μην ξέρει καν, ότι έχει άνοια". Η διπλή άγνοια της άνοιας. Στάτους.
ΥΣ2 εδώ μια live εκτέλεση. Στο Τορόντο , το 1970, φανερά χάλια η Τζάνις, αλλά ...και πάλι!!!
