Με στόχο το πατ

 Πατ. Κανονικά είναι Ρεμί. Στα αγγλικά stalemate.

Όπως ενημερώνεται κανείς από τα σχετικά σάιτς , της Βικιπαίδειας πχ

...το πατ είναι ένας σχετικά σημαντικός παράγοντας, καθώς σώζει συχνά παίκτες από φαινομενικά χαμένες παρτίδες...κι ότι είναι πολύ συνηθισμένη ιδέα πίσω από καλλιτεχνικά φινάλε.....

Επίσης ότι .....

Το πατ έχει κάπως μπερδεμένη ιστορία. Στους πρόδρομους του σκακιού ήταν νίκη για την πλευρά που το έκανε. Σύμφωνα με το A History of Chess του H. J. R. Murray, για ένα διάστημα στην Αγγλία ο κανόνας ήταν ήττα για αυτόν που το έκανε. Μόνο τον 19ο αιώνα ο σύγχρονος κανόνας της ισοπαλίας καθιερώθηκε.

Στις διάφορες εποχές το πατ σήμαινε για την πλευρά που το πετύχαινε (ο αντίπαλος δεν έχει κίνηση να παίξει):

Νίκη (Αραβία 10ος αιώνας), Μισή νίκη (18ος αιώνας Ισπανία), ήττα (Ρωσία 17ος αιώνας και Αγγλία 19ος αιώνας), ανεπίτρεπτο. (μια διαφορετική κίνηση είναι υποχρεωτικό να παιχτεί, Άπω Ανατολή έως τον 20ο αιώνα).

Η ισοπαλία ξεκίνησε στην Ιταλία (14ος αιώνας) και διάδοση σε όλη την Ευρώπη, μεχρι την καθιέρωση.

Δες τώρα τους παλιούς, στην Ισπανία. Μισή νίκη. Αυτό είναι! Αυτό έχω ως στόχο! Από μισή νίκη, μέχρι μισή ήττα. 

Βέβαια στις σχέσεις η ισοπαλία πρέπει να είναι δεδομένη. Ούτε να κερδίσεις θέλεις, ούτε και να χάσεις. Πώς επιτυγχάνεται όμως μια τέτοια ψευδαίσθηση; Διότι να το ξεκινήσεις από την αρχή, όντας σίγουρος, δε γίνεται με την καμία. Πρέπει να φύγουν πολλά κομμάτια και να μείνουν στο τέλος όσοι το εννοούν σοβαρά. Δύο βασιλιάδες κι ενα πιόνι ή πέντε έξι στο σύνολο. Η ατζαμοσυνη του ενός φέρνει στο τελικό στάδιο του παιχνιδιού, παρά την υπεροχή του, ένα ισόπαλο αποτέλεσμα, στο οποίο ο αδύναμος πάντα χαίρεται. 

Αλλά όχι και μισή νίκη. Απλά, δε χάσαμε! Κάτι σαν την αδράνεια, δεν κινείσαι με φόρα ούτε όμως είσαι και στάσιμος. 

Αλλά τι να λέει το πατ στη ζωή;

 Στην αρχή πας για τη νίκη, να τα πάρεις όλα, να τα κερδίσεις και να τα ζήσεις ολα. Κάνεις τα ανοίγματα σου πολλές φορές βιαστικά, δε σε νοιάζει, έχεις χρόνο, ...λες. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να σιγουρεψεις το θετικό, το νικηφόρο αποτέλεσμα. Θα θυσιάσεις κομμάτια, ίσως χωρίς πολύ σκέψη και περισυλλογή (το ότι παίζεις σκατά σκάκι,δεν το βλέπεις κι ούτε στο λέει και κανείς). Ζητάς, νομίζεις τα δικαιούσαι, γιατί να μην είσαι εσύ ο κερδισμένος; Μια χαρά αποφασιστικότητα και τόλμη έδειξες μεχρι στιγμής.

Τη λάθος κίνηση δεν την καταλαβαίνει κανείς, ίσως ελάχιστοι γκραν μετρ της ζωής, φιλόσοφοι σε παλιότερες ζωές, ή χαμένοι σε καμια δεκαριά ταμπλό πιο πίσω. 

Κάποια στιγμή που έρχεται η επίθεση του αντιπάλου, όταν πιάνει τόπο η παγίδα που σου έστησε και έπιασες αυτό το γαμημενο ξύλο, και πλέον πρέπει να το παίξεις, τότε είτε σε βαράει στο κεφάλι σα σανίδα ή σε τρυπάει σαν καρφί στη σπλήνα....... 

"Ξέχασε το! Πάμε για ισοπαλία,στην καλύτερη των περιπτώσεων!"

 Και οι πιο αισιόδοξοι όλων, κι αυτοί προς το τέλος θέλουν να μη χάσουν. Αλλά εύκολο είναι να "στήσεις" την ισόπαλη ζωή; Κάθεσαι άμυνα και περιμένεις ή πας για ένα γρήγορο παιχνίδι απωλειών, να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να δεις τι απέμεινε. Εμείς οι λίγοι, οι τελευταίοι, ο πύργος κι ένα πιόνι. Ούτε καν, δύο πιόνια, δύο αγρότες (Bauer) που τα λένε οι Γερμανοί. 

Δεν ξέρω. Θα ήθελα να είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι, αφού ξέρω ότι θα χάσω, αν το τρέξω, έτσι απρόσεκτος που θα γίνω/που έγινα. Αλλά όλα θα τελειώσουν. Ενδεχομένως. Η επαπειλούμενη ήττα δεν ξορκίζεται, ούτε προλογίζεται. Ομολογώ ότι θέλει, μπορεί να θέλει, παραπάνω μαεστρία για να το πας στο πατ, απ'ότι σε ένα γρήγορο θάνατο και μια αχαστη περίτεχνη στρατηγική των τριών-τεσσάρων κινήσεων. Άρα; Τώρα που λιγοστεύουν,τώρα που είναι θέλει τη προσοχή. Δεν έχασες ακόμα, το 2-2 σε βλέπει, καθρεφτίζεται μέσα σου, σχηματίζεται σε πίξελ στο μεγάλο πίνακα. Κι ο Αρχάγγελος θα το φωνάξει: 

-Το κατάστημα ηλεκτρικών Ταραράς στον Κορινό σας ενημερώνει: Μιχάλης-Michael στο 85' και το σκορ είναι 

Ta1 Kh8 vs Se6 Se7 Lf5 Kf6

(25.10.1991)

Ανέγγιχτος

Δε μ'αγγίζουν πολλά πράγματα πλέον. Ούτε άνθρωποι πολλοί. Ελάχιστοι και λιγοστεύουν, όσο πάει. Ήμουνα μυγιάγγιχτος παλιά, το θυμάμαι. Τι παλιά; Έως πολύ πρόσφατα, δηλαδή. 

Τώρα λιποθυμάνε γύρω μου και δεν κουνιέται βλέφαρο. Είναι εξτρέμ φαινόμενο, ειδικά για μένα με το Appelohr, αλλά και κάπως αναμενόμενο. Καλά θα ήταν να μπορούσα να παραμείνω στη μέση οδό της πραότητας, ούτε απαθής ούτε φορτισμένος. Η επονομαζόμενη μεσότητα, κατά Αριστοτέλη, δε μου βγαίνει τελευταία. Κυλάω ολοένα στην νηφάλια κι ουδέτερη έλλειψη πρωτοβουλιών. Είναι και λίγο Τάο όλο αυτό. Να βρεις τη σοφία που έχει ένα δέντρο, που απλώς στέκεται και δεν επηρεάζει ενεργητικά κι άμεσα τον περίγυρο. Προφανώς φωτοσυνθέτει, αφήνει άνθη και καρπό, αλλά με κάποιο παθητικό σύστημα. Δεν "κινείται" σαν τα δέντρα του Lord of the Rings, τα Ents του Fanghorn, ατενίζει και δε συγκινείται (ή τουλάχιστον έτσι δείχνει!).

Δεν ξέρω αν έχω βγάλει ρίζες και δεν το έχω καταλάβει. Αλλά πού και πού νιώθω τα πόδια μου βαριά. Τα φύλλα μου πάντως πέφτουν, σχεδόν χειμωνιάτικο τοπίο στο κεφάλι μου. 

Μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος ένα δέντρο απαθές κι ανέγγιχτο; Είναι μια στάση ζωής για το δέντρο; Τι άλλο να κάνει δηλαδή; Κι οξυγόνο προσφέρει και σκιά δημιουργεί και τα νερά συγκρατεί υπογείως. Και μόνο που υπάρχει φτάνει. 

Σαν κι εμένα. Το οξυγόνο μου και την προστασία της σκιάς μου στα παιδιά μου, κι ό,τι μπορώ να συγκρατήσω το κάνω, να μην πλημμυρίσει με αρνητισμό το σπίτι. Αλλά και ο φλοιός μου σκλήρυνε, δε χαρακωνεται εύκολα. Παλιότερα θα μπορούσε κάποιος να ζωγραφίσει μια καρδούλα, το δέντρο που πληγώναμε παλιά. Πλέον με τίποτα.

Ας έρθουν οι ξυλοκόποι κι ας προσπαθήσουν να με κόψουν, αν προλάβουν. Πιστεύω ότι θα θα πέσω από μόνος μου.

Synonyme des Unerträglichens

 Pedant/pedantisch 

Penibel/ pénible

Übergenau/ spitzfindig 

Haarspalterei/ pingelig

Korinthenkacker 

Klügelei/kleinlich/kleinkariert

Im Grunde ekelhaft....

Οι διυλίζοντας τον κώνωπα (αλλά καταπίνοντας την καμηλο) είναι αρκετοί εδώ. Και με κούρασαν. Όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ. 

Δεν υπάρχουν πλέον αβαντάζ, μόνο χαντικαπ έχει οποιος βαδίζει μονοκόμματα.

Τι είδε και τι άκουσε ο Λανγκιανός

Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές.

Ένα δεκαήμερο. Του Βοκκακιου, γνωστό κι ως ανθρώπινη κωμωδία. 

Ελλάδα, σόλο,για κάποιες "δουλειές".

Πώς συναντάς τον τύπο στο καφέ, 11:00 με το φραπέ στο χέρι, να μιλάει στο κινητό:  "ναι , Γιώργο, εδώ,που να'μαι, εδώ, δουλεύω!!" ;;; Έτσι κάπως κι εγώ ήρθα να κάνω δουλειές. Από κέντρα φυσιοθεραπείας και ιατρεία/οδοντιατρείο, μέχρι υδραυλικούς/πλακατζηδες πλακατζηδες (πιστεύετε θέλει εξήγηση για το διπλό"πλακατζής";; Τότε είστε σε λάθος μπλογκ!!!).

Κι από δικηγόρους σε συμβολαιογράφους σε λογιστές. Χρήσιμα εργαλεία της κοινωνίας. Συνάντησα βέβαια και φίλους, βοήθησα σε μια στείρωση μιας γάτας, του κολλητού μου του κτηνιάτρου, είδα νυν συναδέλφους , πρώην συμφοιτητές/συμμαθητές. Μίλησα με τους παλαιούς συμπροσκοπους και γυρίσαμε το χρόνο τουλαχιστον 30 χρόνια. Τον ξάδελφο που θέλει να πάει Αμερική (ή Καναδά, δεν ξέρει στα σίγουρα!) και γινόμαστε πολύ εξ'αιματος συγγενείς. Τον οδοντίατρο, με τα ανεπιλυτα εσωψυχαναλυτικα και εξωψυχαναγκαστικα. Τον κιθαρίστα-γιατρό, το μπουζουξή που διάβασε Καστανεδα και τώρα τρώγαμε τζατζίκι σε πανηγύρι στην Έφεσο, το δάσκαλο που κάποτε σκάβαμε τουαλέτες σε κατασκήνωση, ένα μηχανικό που ήταν γκουρού και δεν το ήξερε,ένα βιολόγο/χημικό με τέσσερις γλώσσες, τουρίστα στο χωριό του, την κοπέλα με τα χ-ψ-υ συγκλονιστικά δράματα, που αντί να κλαίμε από τη θλίψη, κλαιγαμε από τα γέλια και γενικά πολλούς και διάφορους και όλοι αυτοί είχαν όχι από μια αλλά δύο και τρεις και πέντε ιστορίες . 

Οι ιστορίες στις διακοπές, που για σχεδόν όλους έχουν τελειώσει, αλλά εσύ αισθάνεσαι ότι αυτοί εδώ κάνουν 365 μέρες το χρόνο διακοπές.....

Σκέφτεσαι να γυρίσεις, αλλά πόσο πιο γραφικός να γίνεις ακόμα; 

.

Τα καλοκαίρια και το βιβλίο, σε χαρτί

 Τα καλοκαίρια ανήκουν στην παλιά λογοτεχνία. Είπε ο κ. Δημήτρης Ευθυμάκης.

Και συμφωνώ απόλυτα. Αλλά υπό τον όρο, ....Παλιά. Τα "παλιά" καλοκαίρια ανήκουν στην παλιά λογοτεχνία. Παλιομοδίτης αναγνώστης, στην παραλία με το "αρχαίο" βιβλίο, τα άπαντα του τάδε, τον "κλασικό" ή κλασσικό, δεν ξέρω ποιο είναι σωστό, Ντοστογιέφσκι και Τολστόι, Στάινμπεκ και Καπότε, να μην πω για Τζέην Έϋρ και Γουλφ. Τα τούβλα που παίρνουν οι άνθρωποι στις παραλίες ή που διαβάζουν στα μοτέλ και ενοικιαζόμενα, με το τζιτζίκι και το καρπούζι είτε πρόκειται για το "αναζητώντας το χαμένο χρόνο" είτε για Ζυρανα Ζατελη (Χριστέ κι Αποστολε!), όλα αυτά αποτελούν παρελθόν, όχι στοιχειωμένο, αλλά ήδη κομμάτι της ιστορίας, των βιβλίων ιστορίας που δε θα διαβάσει πλέον ποτέ και κανείς!

Και μιλάμε ούτε για 30 χρόνια πίσω, όχι τα βιβλία αρχών του 20 αιώνα ή τέλη του 19ου. Τα σάρωσε όλα το ψηφίο/ θηρίο. 

Και που τα βρίσκεις όλα πλέον, τζάμπα και βερεσε, όλα διαθέσιμα σε τεράστιες ιντερνετικές αποθήκες, Gutenberg etc, δεν αγγίζουν πλέον κανένα μα κανένα νευρικό κύτταρο φαιάς ουσίας πρόσθιου εγκεφάλου. Αν μπεις βέβαια φυλακή, σε λευκό κελί και σου δώσουν μόνο τον "Ηλίθιο", εεε ή έπιασες το υπονοούμενο ή θα καθήσεις να το διαβάσεις! 

Τα καλοκαίρια. Βιβλία. Κλασική λογοτεχνία. Αστυνομικά. Κρίστι, Κόναν-Ντόυλ, Σιμενόν. Νουάρ. Μέχρι και τον Μονταλμπάνο.

Ρώσοι, Γάλλοι, Γερμανοί, προσφατως και οι λατινοαμερικάνοι. Οι Αγγλοσάξονες πάντα πιο μπροστά. 

Τα βιβλία είναι απολιθώματα. Μετά από εκατομμύρια χρόνια, θα τα βρίσκουν στις βιβλιοθήκες, όπως οι αρχαιολόγοι τα κόκκαλα των δεινοσαύρων. Περίεργα χούγια είχαν οι παλιοί, θα λένε. Οι παλιοί.

Για τους παλιούς. Για τους τζανκι, που σνιφαρουν χαρτί. Πού βλεπουν τους σελιδοδείκτες σα δονητές. Πού "αγαπάνε" το βιβλίο πιο πολύ από τα παιδιά τους. Γιατί τα βιβλία, αυτά τα κλασικά, του καλοκαιριού, αφήνουν τις αναμνήσεις, ως έχουν. Κλασικές. Μη εικονογραφημένες. Στη φαντασία του καθενός.

Ο Συμβίος και η Συμβία

Συμβίωση. Ωραία λέξη. Απλή και ταυτόχρονα πολύπλοκη. Πολυεπίπεδη.

Συμβιώνω με κάποιον ή κάποια. Τους λέμε και Συμβίους. Ήταν παλιά ωραία λέξη, "να η συμβία μου" έλεγε κάποιος. Εδώ τους λένε κυρίως συνοδοιπόρους, Lebensgefährte. 

Στη Βιολογία βέβαια, ο όρος-γνωστός και ως βιολογική αμοιβαιότητα-ειναι κάτι πιο ψυχρό, ωφελιμιστικό.

Κατά τη Βικιπαίδεια.......χαρακτηρίζεται η σχέση που μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ ανόμοιων οργανισμών, από την οποία ωφελούνται και οι δύο εταίροι που στη προκειμένη περίπτωση έκαστος ονομάζεται "συμβιωτικός οργανισμός".

Το πουλί Βουφαγος (oxpecker, αγγλιστί) καθαρίζει τα δόντια του Ιπποπόταμου, τρέφεται κι έχει προστασία από αλλά αρπακτικά. Το βλέπουν οι εχθροί του, χαζοί δεν είναι και σκέφτονται: "ποιος μαλάκας τα βάζει με το χοντροιπποπόταμο;". Ενώ παράλληλα το πουλάκι του κάνει τη φασινα και τον (εξ)υπηρετεί. 

Ο ιπποπόταμος θα σκέφτεται "και να το φάω, τι να πιάσει ένα πουλάκι στο στομάχι μου, δε θα με χορτάσει. Από την άλλη μου καθαρίζει τα δόντια, στο τζάμπα. Άστο εκεί να βρίσκεται, μήπως χώρο πιάνει;"

Win-win που θα έλεγε και η γιαγιά μου, αν ζούσε. Μήπως έτσι δεν επιβίωσαν τόσοι και τόσοι γάμοι; συμπεριλαμβανομένου και του γάμου της γιαγιάς μου. Σου ξύνω την πλάτη, μου ξύνεις την πλάτη. Δε χρειάζεται να βλεπόμαστε, ούτε καν να μιλάμε. Όλα γίνονται στα σιωπηλά, στα συνωμοτικά. Μήπως βοηθάει και η γλώσσα; Καταλαβαίνει ποτέ ο ένας τον άλλον; Τι κατάλαβε ο ιπποπόταμος από την προφορά του πουλιού; Δε μιλούν την ίδια γλώσσα, αλλά κάπως στην διάρκεια πολλών χρόνων βρήκαν το Modus Vivendi. Αλληλοεξαρτήθηκαν! Η γλώσσα ανήμπορη, αλλά οι σκέψεις είναι ίδιες: "και δεν κάθεσαι στο στόμα μου, μήπως θα σε παντρευτώ;" "Φιλαράκι, κάτι έχεις στα δόντια σου, να στο βγάλω να ηρεμήσεις; Μη κάνεις ως καμία μαλακια, εντάξει;".

Οπότε μαθαίνοντας από τη φύση, φτάνουμε στο δια ταύτα. Live and let live. Die and let die.  Don't marry and stay unmarried!! 

Παιδιά;;; Δεν ξέρω! Θα μπορούσε να κάνει παιδί ο ιπποπόταμος από τον γαμικο Oxpecker? Και τι θα έβγαινε; Από ωοτοκο και θηλαστικό; Τέρας της φύσης; Καλά, σιγά τα ωα! Το μόνο θα ήταν;;; 

Οι θεσμοί, καλοί είναι και θεμιτοί. Επικράτησαν για παρα πολλές εκατονταετίες της συντηρητικής εξέλιξης των κοινωνιών μας. Όμως εδώ κι αρκετό καιρό βιώνουμε τη μεταμόρφωση του Κάφκα, τα παραδοσιακά φύλα, όπως τα ξέραμε, απλά δεν υπάρχουν, οι άνθρωποι κατάλαβαν το κόστος των θεσμών (και δεν εννοώ το δικαστικά έξοδα των διαζυγίων!), Οι συζυγικο-συμβιο-σεξουαλικο-ομο/έτερο σχέσεις μέσα στην πολυπλοκότητα τους δείχνουν να αποδέχονται το χαλαρό της φύσης τους (και της Φύσης).......

Και κλείνω με το φιλοσοφικό ερώτημα: υπάρχει ζωή μέσα κι έξω από τη συμβίωση; 

Ο Γερμανός φυσιοδίφης τα είπε και ξαλαφρωσε. 

 Symbiose bedeutet das Zusammenleben von Individuen verschiedener Arten zum gegenseitigen Nutzen bzw. in gegenseitiger Abhängigkeit. 

Ωπερ έδει δείξαι! Όχι ρε μάστορα, δεν είναι έτσι,  ένα κι ένα δεν κάνουν απαραίτητα δύο. Εδώ θα πρέπει να δώσεις κι εναλλακτικές, άσε ανοιχτά τα φύλλα, να δούμε την αγορά. Αλλά για να μην τα μπερδέψουμε, ας τα αφήσουμε έτσι, με ανοιχτό το στόμα του ιπποπόταμου και το πουλί να χαβαλεδιάζει ανέμελα.

Δε συζητάς αυτό που είναι στα πόδια σου!

 Όποτε συναντώ πόρνες, δεν μιλούν ποτέ για σεξ. Θέλουν να μάθουν για την ψυχή και τον Θεό. Συναντώ επίσης ασκητές και μοναχούς, και όταν βρεθούμε μόνοι, ρωτούν μόνο για σεξ.

Οσσο.

Δε θέλω πλέον να μιλάω γι'αυτά που βλέπω, θέλω να τα περνάω κατευθείαν στις μνήμες. Ούτε θέλω να μάθω για τα βάθεια της ψυχής ούτε για τους Θεούς, δε θέλω να βλέπω ούτε τους γκρεμούς ούτε τις σκάλες του ουρανού. 

Θέλω μόνο να ακούω έναν ήχο, ένα βογκητό κι ένα βουητό. Ένα βιμπράτο και μια κορώνα. Ένα σφύριγμα τσομπάνη και κραυγή από Πόντιο. Ένα τραγούδι της τάβλας, του δρόμου, της χαράς. Αυτά με προσγειώνουν και μου κρατούν συντροφιά.  

Δεν μπορώ να συζητώ τα ίδια και τα ίδια, πολλω δε μάλλον, με ανθρώπους που δεν καταλαβαινομαστε. Δε βρίσκω νόημα να συζητώ αυτά που έχω εδώ, μπρος μου. Με την κουβέντα δε θα αλλάξει κάτι.  

Αυτό που χάμω κείται, εμπόδιο στο δρόμο, πέτρα που θα σκαλώσεις, να το κλωτσήσεις έτσι απλά δεν μπορείς. Καλύτερα να το προσπεράσεις.  Εάν είναι μικρό σε διαστάσεις. Αλλιώς θα είναι σαν τις Συμπληγάδες, ανάμεσα τους ή θα συνθλιβείς ή θα βγεις από κει, σαν τον Πύρρο.

Αλλά και πάλι, θα είναι πάντα εκεί, βρόγχος και τοίχος. Τι νόημα έχει να τα συζητάς; Τι να μάθεις παραπάνω; Αυτό που σε μικραίνει, αυτό που σε ταπεινώνει, θες να το ξεχνάς, όχι να το συνδιαλέγεσαι. 

Αυτό που σε εξυψώνει, αυτό που σε στέλνει στους παραδείσους, του καθενός τις Εδέμ, είτε σωματική απόλαυση είτε πνευματική, αυτό θες να μάθεις, να ψάξεις. 

Κι εννοείται, αυτό που για τον έναν είναι ο Παράδεισος, είναι η Κόλαση του άλλου. Ποτέ δεν ξερουμε σε ποιανού τον Παράδεισο περπατάμε, ενώ νομίζουμε ότι μας κατατρυχει ο προσωπικός Διάβολος μας. Κι ο άλλος που εμείς βλέπουμε να ζει με τον προσωπικό του Ιησού και να περπατά στο νερό μαζί του, βραζει στο πυρ το εξώτερο και στο ενδοτερο.   

Όσο οι παράλληλοι αυτοί κόσμοι δε συναντιώνται, κανείς δε θα καταλάβει κανέναν. Ούτε καν ο ίδιος ο Οσσο. 

Που ποιος ξέρει κι αυτός σε ποια Παραδεισοκόλαση πλανιεται..... Ο πλάνης γκουρού....