Contenance

 Προέρχεται από τη γαλλική, σημαίνει κάτι σαν ψυχραιμία και διατήρηση της αυτοκυριαρχίας σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης ή έντασης/στρες. Το να μην επηρεάζεται η κρίση σου, να διατηρείς το "ψυχρό μυαλό" που απαιτείται, είναι μια τακτική ανωτερότητας, ώστε να αποφευχθούν κλιμακώσεις.

Σε ένα κινέζικο φακελάκι τσαγιού βρήκα στα γερμανικά: "wenn du nicht reagierst, bist du in guter Verfassung", όταν δεν αντιδράς, είσαι σε καλή κατάσταση. Ακούγεται πολύ Ταο ή Dào (dé jīng), όπως αποδίδεται κανονικά. 

Δεν ξέρω πλέον τι γίνεται εδώ πέρα. Έχω γράψει πόσες φορές στο ιστολόγιο εδώ ότι υπάρχει πάντα ένα σημείο δίχως επιστροφή το point of no return, που δεν μπορείς πια να στέκεσαι αμέτοχος, φλεγματικός και στην ουσία αδιάφορος, παλιά θα έλεγε κάποιος σαν αυτιστικός, αλλά αφού δεν είναι πολιτικά σωστό και δεν επιτρέπεται να το λέμε, ας το πούμε εγωκεντρικό. Η αυτοκυριαρχία και η μετριοπάθεια παλιότερα στο μυαλό μου ίσχυαν μέχρι εκείνου του σημείου που δεν γίνεται, δεν μπορεί κάποιος να μην αντιδράσει, συνήθως με έκρηξη, λεκτική ή σωματική βία. Τα σημείο αυτό, ας το πούμε σημείο βρασμού, το ορίζει καθείς μας ανάλογα με τη (αυτογενή) ρύθμιση των υποδοχέων του.  Εκεί που αναδύονται οι αναστολές και οι ενδοιασμοί, ή από την ανάποδη εκεί που καταρρέουν, εκεί που υποχωρούν όλες οι δισταγμοί (κοινωνικοί, ηθικοί), εκεί που πέφτουν οι φραγμοί κι εκλύεται ανεξέλεγκτη η Αντίδραση, είναι το λεγόμενο λιμπικό σύστημα, με την Αμυγδαλή και τον Ιππόκαμπο. Εδώ δεν κάνουμε βέβαια μάθημα νευροανατομιας, αλλά έτσι το είπα απλά για να δείξω ότι τάχα κάτι ξέρω!

Λοιπόν στο θέμα της αυτοπειθαρχίας: το να κάθεσαι στην καρέκλα σου, ενώ γύρω σου πέφτουν σφαλιάρες, "έμεινε Πάκης" ή "έμεινε σα μαλάκας", όπως συχνά λέμε στην αργκό, ίσως να σε βοηθάει να μείνεις νηφάλιος και να νομίζεις ότι κρατάς την αξιοπρέπεια σου, ίσως να γίνεις πρόεδρος κράτους αλλά δεν ξέρω τι αποδεικνύει για την κοινωνική σου ευαισθησία και ευθιξία.

Αυτό που ξέρω είναι ότι οι δικές μου θυμικές αντιδράσεις έχουν αμβλυνθεί σε αδιανόητο (για την προηγούμενη μου ζωή, μέχρι το 2021). Έχω γράψει παλιότερα , εδώ κι εδώ, να μην τα ξαναλέω, βαριέμαι. 

Πρόσφατο περιστατικό: Κάποιος με βρίζει πατόκορφα και πολύ άσχημα και μάλιστα στην έκρηξη του θυμού του χώνει τα νύχια του/της στο αντιβράχιο μου.  Σε μένα εκεί τη στιγμή κυριαρχούσε μια μακαριότητα, μια αποστασιοποίηση, σαν να μη με αφορούσε αυτός ο πόνος από τα νύχια. Στα επόμενα δευτερόλεπτα έπιασα το σφυγμό μου και τον υπολόγισα <50-60 bpm. (Οι Profilers το λένε και σφυγμό του serial killer ή γενικά των ψυχοπαθών δολοφόνων). Προς στιγμή εντυπωσιάστηκα, αλλά αμέσως κατάλαβα: για αυτή τη στιγμή, για αυτό ακριβώς το λεπτό, για αυτό που συνέβη λίγο πριν, για αυτό έκανα τα τελευταία χρόνια Ζεν Διαλογισμό και διάβαζα στωικούς. Ήταν η προετοιμασία για παρόμοιες καταστάσεις. 

Το ξαναλέω πάντως, δεν ξέρω. Δεν ξέρω πού σταματά η αυτοκυριαρχία και πού αρχίζει η κοινή λογική αντίδραση, πού σταματά η απάθεια και αρχίζει η κοινωνική ευαισθησία, η ηθική ευαισθητοποίηση. Πότε κάποιος είναι μοναχός Σαολίν και πότε Πάκης. Πότε παγερά αδιάφορος κι αποστασιοποιημένος και πότε Διαλογιστής και Ψύχραιμος. Πότε λειτουργεί κάποιος με γνώμονα τη δική του εσωτερική μαύρη τρύπα και την απόλυτη του ηρεμία και πότε με βασικό του στόχο "δε βαριέσαι αδερφέ, πού να μπλέκουμε τώρα".

Όλα έχουν να κάνουν με την τρέχουσα στιγμή. Με την τρέχουσα κατάσταση, με τα τρέχοντα συναισθήματα και στην τελική με τον τρέχοντα εαυτό. 

Αν είσαι σε ένα επιβατικό αεροπλάνο, που έχει χάσει τον ένα κινητήρα και πρέπει να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, ώστε να το προσγειώσεις με ασφάλεια, δε βοηθάει η συναισθηματική έκρηξη. Αυτή πρέπει να κατασταλεί και να αναδυθεί η απόλυτη ψυχροαίματη ψυχραιμία. Επί της ευκαιρίας: γιατί μας φοβίζουν ιδιαίτερα τα φίδια; Οι θρησκευτικοί παράγοντες, το κακό παρελθόν ας πούμε στον κήπο της Εδέμ, αλλά και αυτό βλέμμα, ας το πούμε κι αυτό ψυχρό, που εκπέμπει την απόλυτη ψυχική ηρεμία και προσήλωση στο στόχο. Τα φίδια -πολλοί  θεωρούν -ότι έχουν "κρύο αίμα", αλλά στην ουσία είναι απλά ποικιλόθερμα, δεν έχουν δηλαδή ομοιοστασία, όπως πολλά θηλαστικά, αποκτούν τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος τους. Προτιμήσεις έχουν βέβαια, γι'αυτό και επιλέγουν τα μέρη που θέλουν να βρίσκονται. Πχ υπάρχουν φίδια με νυχτερινή δράση σε υποτροπικές χώρες που κυνηγούν, ενώ έχουν θερμοκρασία σώματος 17 με 22 βαθμούς κελσίου............

Λίγο γαμήθηκε εδώ η ανάρτηση, αλλά τι να κάνεις; Ο,τι μαθαίνει κανείς, καλό είναι. Καλό κι όχι τόσο άσχετο, ...

Λοιπόν, στο δια ταύτα: Θερμοκέφαλες αντιδράσεις, που προκαλούνται από ασημαντες αφορμές ή προκλητικές δράσεις είναι πάντα επιζήμιες κι έχουν καταστρέψει κόσμο και κοσμάκη, άπειρες ζωές. Εκείνη η καταραμένη στιγμή, εν βρασμώ ψυχής. Σίγουρα θα πάρεις κάνα ελαφρυντικό, αλλά να το χέσω (και συγνώμη δηλαδή για το ρήμα!), σημασία έχει ότι αντέδρασες στο λάθος χρόνο και δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Θα μετανιώνεις -πιθανόν- για μια ζωή. 

Το να ξεχωρίσουμε τη Δράση που προηγείται ή την Αφορμή που προκαλεί την Αντίδραση, είναι μάλλον περιττό και θα πάρει πολύ χρόνο, αλλά το Fight or flight (or meditate?!) στηρίχθηκε στα στοιχειώδη ρεφλέξ επιβίωσης, εξελικτικά. Αν δε βράσει το αίμα, αν δεν ανεβάσει στροφές το κοντέρ της καρδιάς, αν δεν πνίξει στην αδρεναλίνη τα περιφερειακά όργανα, αν δεν πιάσει την υψηλή θερμοκρασία που χρειάζεται, τη στιγμή που σε πλησιάζει η αρκούδα ή ο Τίγρης, .... τέλος! 

Εκεί που χάθηκε η μπάλα τα τελευταία 80 με 100 χιλιάδες χρόνια είναι που μπερδεύτηκαν στα υψηλής συχνότητας κυκλώματα του φλοιού του εγκεφάλου, οι κίνδυνοι για την ύπαρξη. Δηλαδή πιάνοντας επ' αυτοφόρω τη γυναίκα σου με τον καλύτερο σου φίλο στο κρεβάτι, η Αμυγδαλή νομίζει ότι κινδυνεύει η ύπαρξη σου, θεωρώντας τη γυναίκα κτήμα σου κι ότι κάποιος στο λυμαίνεται εκείνη τη στιγμή. Οπότε αντιδράς σαν να είδες αρκούδα, που όμως είναι του χεριού σου και θα την κάνεις κομμάτια. 

Ψύχραιμη αντίδραση σε τέτοια περίπτωση μάλλον θα θεωρηθεί πολύ pussy, από την κοινωνία. Το ίδιο θα έλεγα και χειρότερα μάλλον, αν πχ βρίσκεσαι στη δικαστική αίθουσα απέναντι στο βιαστή του παιδιού σου και θα πρέπει να ακούς αυτά που λέει. Ποια contenance και πράσσειν άλογα; Παίρνεις ένα περίστροφο όπως η καλή κυρία Marianne Bachmeier  τότε, το μακρινό 1950 και αποδίδεται δικαιοσύνη κατά το "μαχαιρα έδωκες; Μαχαιρα θα λάβεις!" ή το "οφθαλμόν αντί οφθαλμού". Θα έπρεπε δηλαδή να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία της και να φύγει από την αίθουσα ή να κοιτάει σαν απαθής Σαολίν ή Γιόγκι στο καρφοκρεββατο; 

Αν εσείς έχετε την απάντηση, μπράβο.

Εγώ μετράω τους παλμούς μου. 

 

The road not taken

Two roads diverged in a yellow wood,

And sorry I could not travel both

And be one traveler, long I stood

And looked down one as far as I could

To where it bent in the undergrowth;

Then took the other, as just as fair,

And having perhaps the better claim,

Because it was grassy and wanted wear;

Though as for that the passing there

Had worn them really about the same,

And both that morning equally lay

In leaves no step had trodden black.

Oh, I kept the first for another day!

Yet knowing how way leads on to way,

I doubted if I should ever come back.

I shall be telling this with a sigh

Somewhere ages and ages hence:

Two roads diverged in a wood, and I—

I took the one less traveled by,

And that has made all the difference.

Robert Frost writes this poem around 1915, as a joke, as a farce for his friend William Thomas. A thorough analysis could tell your more than I can, hier for example.

There are supposedly a handful of interpretations, as always. And all directs you to the diversity of what Frost tried Not to say. Frost made just a joke, all of us took it seriously. That is Poetry. 

Apart from that, I found the poem dual und very ambiguous or better said multilayered, simply because it sees both the tree and the forest, the road and the destination. It swings between decisions and whims, intuition and regrets. 

All in all, I cannot say,  that it made a great impression on me. Robert Frost was, together with William Blake (although he is from a totally different Era, some two centuries ago!) and Charles Baudelaire, the first three of the worldwide known literates, that I had read in my youth. 

Of course Frost was mentioned several times in the film Dead Poets Society. Robin Williams refers to this poem, in the scene, where his pupils stroll around in different pace, rhythm and style.

I thought of it again, as I heard und read the book from Jø Nesbø, Jealousy, in german,of course. It is significant at the end of the story, where both heroes, the perpetrator and his hunter, seek the way out, the endpoint of their false decisions, trying to find again the road that was not taken. 

The poem was convenient placed at the timeline of the plot and I liked the idea, that Nesbø used a poem-joke to deepen in the character and their intrigues, let alone their fatal secrets. It alludes all of the atrocities we impose, just to find "who we are" and "why" we chose this specific road.

Life and the roads above und inside it are all jokes. Or  poems. Or both. It depends on the singularity, you are at this present moment.

Μάχαιραν έδωκας (Ματθ. 5,3)

 Με μαχαίρι. Να σε μαχαιρώσουν, με κουζινομάχαιρο ή με χατζάρα ή με ματσέτα. Να είσαι τελείως ανυπεράσπιστος . Κι ας είσαι με φίλο παρέα, μέσα στον κόσμο, έξω από αστυνομικό τμήμα. Μόνος είσαι.

Εσύ κι ο εχθρός. Αυτός που με "πάθος" σε ήθελε και τον απέρριψες γιατί (τον) φοβήθηκες. Που τώρα δε θυμάται -λεει - τι έκανε, γιατί ήταν υπό την επήρεια ψυχικών ασθενειών ή ψυχοφαρμακων, κανείς δε θα καταλάβει ούτε θα το μάθει. 

Δικαστική υπόθεση, θα πεις. Όχι, πολιτικό θέμα, λέει η "Κοινωνία", φταίει το Κράτος, η τρέχουσα Κυβέρνηση. Μια παροδική εξουσία ανάμεσα σε μύριους μόνιμους, που γράφει και η Βιτάλη η Ρέα.  Καλά τα γράφει, αλλά.... Όλοι καλά τα γράφουν! Αλλά... 

Ο μαχαιρωμένος εδώ είναι κι ο μαχαιρωμένος στη Ρουάντα. Είναι κι ο πυροβολημένος μαθητής στη Φινλανδία. Είναι και ο βομβαρδισμενος μάγειρας στη Γάζα. Γυναίκα, παιδί, ανυπεράσπιστος. Βρέθηκες εκεί τυχαία. Κανείς δε σώζει κανέναν. Διάβασα ότι από τη μια οι μυστικές Ισραηλινές υπηρεσίες χρησιμοποιούν ήδη την Τεχνητή Νοημοσύνη για να εστιάσουν καλύτερα στους στόχους κι έτσι να βγει η ηθική "Λαδιά" από τον ανθρώπινο παράγοντα. Η ΤΝ δεν έχει πάθη, σκοτώνει πιο ψυχρά κι αποτελεσματικά. Σαν τότε στο Β'ΠΠ. Έλεγαν ότι οι SS-Truppen ήταν αποτελεσματικοί "σαν ρομπότ", κρύο αίμα, χωρίς έλεος. Υπάρχει και ντοκιμαντέρ είτε στο ZDF, αλλά και στο Νετφλιξ, για το πώς φτιάχνονται τέτοια "ρομπότ -ανθρωποι", από "τελείως" "κανονικούς" "ανθρώπους"!!!

Οι Ισραηλινοί, για να αμυνθούν ή να λύσουν δια παντός το πρόβλημα (τι πλάνη κι αυτή!), χρησιμοποιούν τα ίδια ή καλύτερα μέσα από τους Ναζί, μοντέρνα τεχνολογία, βάζοντας στον αλγόριθμο το "συν/πλην" των ζωών που θα χαθούν, αν είναι παιδιά, άντρες γυναίκες, γέροι γριές, αδιάφορο...για την ΤΝ....που της εισάγουν δεδομένα άνθρωποι, λέω/υποθέτω!

Επίσης "πειράζουν"-διαβασα - τους γεωγραφικούς δορυφόρους της περιοχής, δίνοντας λάθος στίγμα στα κινητά των ανθρώπων, (που τους λεει ότι είναι στη Βηρυτό, ενώ είναι πχ στην Ιερουσαλήμ), το φαινόμενο έπιασε μέχρι Κύπρο. Ακριβώς δεν κατάλαβα πού μπορεί να αποσκοπεί αυτό, αυτοί σίγουρα ξέρουν! Κάτι με το Ιράν και την επίθεση στην "ίσως -πρεσβεία" τους στη Δαμασκό, με βεβαιότητα.

Το ότι ο άνθρωπος δε σώζεται, δεν το γράφω εγώ, σαν κάνας Μεσσίας του Doomsday. Το να λες/να λέω ότι η κοπέλα, η Κυριακή που μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου, ήταν χαμένη/χαροκαμενη, ήδη από τη στιγμή που γνώρισε εκείνο τον άνθρωπο, θα ήταν φαταλιστικό και καθαρή μοιρολατρία/μοιρολαγνεία. 

"Και πού είναι το κράτος;" "Ποιος μας προστατεύει;" αντηχεί σαν το Statement "από τύχη ζούμε ", που έγραφαν οι διάφοροι μετά τα Τέμπη.

Χωρίς καμία διάθεση φιλοσοφίας,απλά είναι τα πράγματα. Το σημερινό Κράτος στο σημερινό στάτους του Πλανήτη Γη, είτε στην Κίνα/Ρωσία/στις ΗΠΑ, στις ευρωπαϊκές χώρες είτε στις άγνωστο-ονοματι αφρικανικές και νοτιοαμερικανικες/ νοτιοαπωανατολικες χώρες, που οι άνθρωποι ζουν με <1 δολάριο το μήνα (διαβάζω στις στατιστικές), ....δεν μπορεί και δε θέλει να προστατεύσει κανέναν. Οι ηγέτες και οι ηγεσίες των Οργανισμών/Επιχειρήσεων που τα ονομάζουμε souverän/ sovereign και Κράτη, κατά το κοινό, υπάρχουν μόνο στη φαντασία μας, στη συλλογική μας μνήμη, όπως θα θέλαμε να φανταζόμαστε τον Πλανήτη και την Ανθρωπότητα πάνω του. 

Εννοείται ότι από Τύχη ήρθαμε, από Τύχη θα φύγουμε. Κανείς δεν αξίζει κάτι παραπάνω, κανείς δεν είδε το Θεό η τους Θεούς σε ποια γωνία ρίχνουν τα ζάρια. Ένα παίγνιο με/χωρίς κανόνες, μια Τραγικωμωδία, μια φτιαχτή κατάσταση, που νομίζαμε ότι τον έλεγχο τον έχουμε εμείς. Που ψηφίζουμε και διαλέγουμε τα πολιτεύματα μας. Έτσι μας είπε και ο Πλάτωνας, δηλαδή. Ανάθεμα κι αν θα το θυμάται κανένας, σε 50 χρόνια!!!. Ίσως κάνα think-Bot του ChatGPT. 

Δε σώζεται τίποτα, από αυτά που θεωρούμε δεδομένα. Ίσως ο πλανήτης σαν Όλον, ως Μάζα/Ενέργεια. Οι σκέψεις μας πιθανόν να μεταλαμπαδευτούν στους κβαντικούς μικροϋπολογιστές, δεν ξέρω κι αν το μετέφρασα καλά, Microprocessors εννοώ. Τα δεδομένα μάλιστα δε θα είναι καν, αυτό που ορίζουμε ως "Αλήθεια", πιθανόν μια Ερμηνεία, ή δέκα Ερμηνείες ή 10 τρις Ερμηνείες, με εναλλακτικό Τέλος, που λένε και οι καινούριες ταινίες. 

Στο 3 Body Problem, η ταλαντούχα κινέζα φυσικός κάπου στο '60, βρίσκει τρόπο επικοινωνίας και ζητά/εκλιπαρεί ουσιαστικά από "Όντα" άλλων Κόσμων/Γαλαξιών/Πλανητών, να έρθουν και ή να μας σώσουν ή να μας καταστρέψουν. Και πάλι γυρίζουμε δηλαδή στην Πίστη, κάποιος από ψηλά να μας σώσει ή να μας "απολύσει"! 

Η Κυριακή προχτές έλαβε Μάχαιρα, χωρίς να δώκει μάχαιρα, όπως ο Πέτρος, ο Απόστολος. Ήταν αθώα , θα πούνε. Δεν πείραξε κανέναν. Ο θύτης, ο δολοφόνος, είτε θα αποκαλεστεί τέρας είτε ψυχοπαθής φονιάς, θα ζητηθεί η θανατική ποινή -που καταργήθηκε, θα επιβληθεί η "εσχάτη των ποινών", αστεία πράγματα! Οι άνθρωποι που εμπλέκονται ήδη απειλούνται μέσω τηλεφωνημάτων -διάβασα. Ήταν γυναίκες ανάμεσα τους. Κάποιος δε θα φταίει; Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί. 

Πριν από ένα χρόνο, έγραφα για τα Τέμπη, πριν το Μάτι, οι κυβερνήσεις αλλάζουν, οι αριστεροί δε φταίνε ποτέ σε κάτι, έχουν ηθικά πλεονεκτήματα και δείχνουν με το δάκτυλο πάντα τους άλλους, οι δεξιοί αυτομαστιγωνονται, κρύβοντας έτσι την ανικανότητα να αλλάξουν, έστω κάτι, οι παθογένειες που δεν αλλάζουν ποτέ και τις θυμόμαστε είτε στα μεγάλα θανατικά, στα ανήκουστα, στα που -δεν-τα-χωρά-ο-νους, είτε στα μικρά, στους μικρούς φόνους, τις μικρές τραγωδίες, τα μικρά μαχαιρώματα. 

Ανθρώπινος παράγοντας. Ήταν μια κάποια βολική Λύσις, αυτοί οι Βάρβαροι. Τώρα με την τεχνητή νοημοσύνη, που δε θα έχουμε ούτε αυτό σα δικαιολογία;τι θα λέμε; Ας προσέχαμε!!?? Ας διαλέγαμε καλύτερο θεό; Μα πού είναι επιτέλους αυτοί οι "Εξωγήινοι", γιατί αργούν;;;;;;!!! 

Και σκέψου ότι περάσαμε και μια Πανδημία. Τα χρυσόψαρα στη Γυάλα/Πλανήτη γύρισαν κατεύθυνση και την ξέχασαν. Τώρα αναρωτιόμαστε αν είμαστε με τους Ρώσους ή με τους Ουκρανούς, με τους Χαμάς/Παλαιστίνιους ή με το Ισραήλ, με τη ΝΔ ή με τον Κασελακη, με τους πολιτισμένους ή με τους απολίτιστους, με ή χωρίς. 

Δεν μπορεί --ίσως--- να μας σοκάρει τίποτα πλέον. Δε θέλεις, δεν μπορείς να πιστέψεις πλέον, κανέναν και τίποτα. 

Και η πυρηνική βόμβα να πέσει, θα κοιτάμε και θα λέμε: "κοίτα ρε φίλε, τι σου κάνει η Sora"!!!

Η και Ε

 Το  μυστήριο με τα γράμματα δεν αφορά πολύ κόσμο, δεν το νοιάζει. Δεν είναι στις πρώτες προτεραιότητες να μάθει κάποιος γιατί γράφουμε έτσι κι όχι αλλιώς. Από πού προέρχεται το κάθε γράμμα, τι υποδηλώνει, πώς προφέρονταν παλιά και πως τώρα, τι σήμαινε η μετάβαση, το πέρασμα από όλα τα παλιά αλφάβητα και πως καταλήξαμε να έχουμε στην Ευρώπη τα συγκεκριμένα και στην Ασία, στην άπω και στην εγγύς κάποια διαφορετικά. Γενικά ως δείγμα πολιτισμού το γράμμα περνούσε απαρατήρητο, διέλαθε την προσοχή των περισσότερων κοινωνικών στρωμάτων. Έτσι οι περισσότεροι είμαστε τρόπον τινά Α-γραμματοι.  Μείναμε στις λέξεις και στις προτάσεις. Κι εκεί με άπειρα κενά. Κι αυτό είναι λογικό.Είναι σαν να προσπαθείς να καταλάβεις μεγάλες αριθμητικές πράξεις, χωρίς να ξέρεις τα στοιχειώδη κομμάτια, τους αριθμούς και τις μονάδες. 

Τα γράμματα δεν ήταν από την αρχή βασικές δομές επικοινωνίας. Το πέρασμα από τους φθόγγους στα γράμματα, κατά τον Μπαμπινιώτη, σήμαινε τη μετάβαση του προφορικού στο γραπτό λόγο, από τα ηχητικά στα οπτικά σημεία. Στην ουσία ήταν μια πρώτη μορφή συγκεκριμένης τέχνης και αισθητικής. Η συμμετρία των κεραιών η η καμπύλωση τους από τόπο σε τόπο δήλωνε  το ύφος αλλά και τη νοοτροπία των κόσμων και πολιτισμών. 

Πχ  η συλλαβογραφική γραμμική Β' -που φέρνει αρκετά από τα ασιατικά Kana στοιχεία, κανείς δεν ξέρει αν υπήρξε επαφή μεταξύ των πολιτισμών, οι θεωρίες πολλές - είχε να κάνει με μια υποτιθέμενη "οικονομία" συμβόλων ,αλλά η επικρατήσασα αλφαβητική γραφή έδειξε την πραγματική πρόοδο, και ως προς την αληθώς εννοούμενη λειτουργικότητα στη σχέση γραμμάτων και φθόγγων. Το θέμα που συζητιέται συχνά στους γλωσσολογικους κύκλους ήταν αν πραγματικά η μεγάλη προσφορά των φωνηέντων ενίσχυσε τη διττή χρήση του γραπτού λόγου και τη συνέχιση από την προφορική παράδοση εμπειριών και συλλογικής μνήμης. Γεγονός είναι ότι η αρχαία Ελληνική με το ευρύ φωνηεντικό σύστημα της, 12 μακρά και βραχέα, προσέφερε απλόχερα τις φωνολογικές δυνατότητές στην έκφραση, χωρίς να χάνει στο γραπτό κείμενο κάτι από την άρθρωση αυτών. Εξάλλου η αναλογία ήταν περίπου στο 1:1, 12 φωνήεντα, όπως είπα με 13 διφθογγους, μακρεις και βραχείς. 

Επειδή βλέπω να μακρυγορώ και δεν το θέλω.....(ναι, καλά!), θα περάσω κατευθείαν στο θέμα. Το Ε. Προφορά εεεεε ή γράμμα Έψιλον. Το '95 πέφτει στα χέρια μου "η μητρική γλώσσα" του Βασίλη Αλεξάκη, που ξεκινά ή κλωθεται γύρω από ένα Ε στο μαντείο των Δελφών. Έτσι άρχισα να ασχολούμαι. Με το Ε και με το Η.

Λοιπόν, ξανά κατά τους γλωσσολόγους, μπαμπινιωτικούς ή μη, μέχρι το 400π.χ. το γράμμα Ε δήλωνε όχι έναν τρεις φθόγγους, πρώτα το βραχύ Ε, το μακρό ανοιχτό η και το μακρό κλειστό ει. Με τη μεταρρύθμιση στο αττικό σύστημα, έγινε η μετάβαση από το προευκλείδιο στο ευκλείδειο αλφάβητο και ξεχώρισαν τα Ε και Η, ώστε να μην υπάρχει πολυσημία. 

Αρχικά, στο φοινικικό αλφάβητο ήταν ως hê', οι Έλληνες παρέλειψαν όμως το ασθενές δασύ h κι εστίασαν στο φωνηεντικό στοιχείο Ε. 

Το όγδοο γράμμα των Φοινίκων hêt, περιλάμβανε ένα ισχυρό στην προφορά δασύ h. Εκεί λίγο μπερδεύτηκε το πράγμα κι ενώ αρχικά ήταν να ακουστεί ως χ-ήτα και θα δήλωνε το φθόγγο h, τελικά εξελίχτηκε στο γνωστό φωνήεν, ê δηλαδή το ήτα. Το πώς το χ-ήτα / ήτα (Η, η) ξέφυγε από το αττικό στο ρωμαϊκό αλφάβητο κι έγινε αυτό το μεγάλο h, που οι Γερμανοί ως πιο πιστοί στην προέλευση το αναφέρουν "ΧΑ", ενώ οι Αγγλοσάξωνες " Έιτς", .....είναι μια άλλη πολύ μεγΑααααλη ιστορία. Τώρα θα εστιάσω μόνο στο Ε και στο Η.

Λοιπόν, δε θα μακρυγορησουμε...(Γιώργος Πάντζας στη Σωφερινα). Το Ε λοιπόν μετά το 403 ή 402πχ έγινε μόνο ένα ε-ψιλόν. Το μακρύ Ε άλλαξε σε ήτα. 

Στην ελληνική γραφή έχει μια ή δύο καμπύλες, που χωρίζονται από την κεντρική οριζόντια κεραία, ενώ στο λατινικό αλφάβητο κλείνει η άνω καμπύλη, σχηματίζοντας έτσι έναν κάτι σα δακτύλιο. Ενδιαφέρουσα είναι η προφορά, εμείς λέμε Έψιλον, τα γερμανικά φύλα μένουν στο Ε (α, μπε, Τσε, ντε, Ε), και οι τρελλοαγγλοσαξωνες μπερδεύονται στο "Ι" (έϊ, μπι, σι, Ντι, Ι). Ο,τι να'ναι δηλαδή! Το πιο κουφό είναι ότι επειδή αυτές οι λατινικές γραφές, αγγλικά/γαλλικά/ισπανικά/γερμανικά δεν είχαν ποτέ δασείες ή ψιλες, στο θέμα που ανέφερα "He" ή "Ε", μπερδεύτηκαν και όπου έβρισκαν Έψιλον με δασεία, το κλασικό He δηλαδή, δεν έγραφαν το απλό σκέτο Ε, πχ Ελλάς, αλλά Hellas. Όχι Ελένη, αλλά Helen, Helena. Όχι Έκτωρ, αλλά Hector/Hektor. Όχι Ηρώδης, αλλά Herodes/Herod.

Εδώ να μην ξεχνάμε,.... εσείς δηλαδή, γιατί εγώ δεν ξεχνάω τίποτα! .... το σύμβολο της δασείας στην ουσία του ήταν απλοποίηση του ├ (το αριστερό μισό του Ήτα). Επίσης , η δασεία στην αρχαία ελληνική ήταν ιδιαίτερο φώνημα. Εξ'ου και η Αττική διάλεκτος ήταν δασυντική διάλεκτος. 

Τον Έρωτα, το γράφουν όλοι και τον προφέρουν όπως ακριβώς κι εμείς, λόγω της ψιλής που προηγείται. Eros. Erotik/erotic.

Πάμε τώρα στο Ήτα; (πάμε, γιατί θα ξημερωσουμε, και έχουμε και δουλειές! Δεν είμαστε τίποτα χασομερηδες γλωσσομανιακοί... τελείωνε!!)

Οκ λοιπόν, το Ήτα, το μακρό ανοιχτό πρώην Ε, από τους Φοίνικες ως hêt ή h-êth (χεετ  ή χεεθ) προφερόμενο και σήμαινε φράκτης, περίβολος (λογικό, μοιάζει σαν κάγκελο ή σκάλα). Και αυτή είναι μια μεγάλη διαφορά. Ενώ όλα τα άλλα φωνήεντα ήταν κατεξοχην λαρυγγικά, ααα, εεε, οοο, στο hêt ή h-êth υπερέχει ακουστικώς αυτή η δασυτητα του αρκτικου γλωττιδικού, ή όπως λέει ο καλός μας Δάσκαλος ο κύριος Μπαμπινιώτης, του γλωττιδικού τριβόμενου συμφώνου. 

Για τον ερασμικό Ητακισμό και τον Ιωτακισμό της εξελιγμένης Νεοελληνικής, ...δεν έχω χρόνο (sic)! Να επανέλθω μόνο για λίγο στην ωραία περιπέτεια που είχε η φωνητική αξία του γράμματος Ήτα. Επειδή έχω αρκετά βιβλία που περιγράφουν π.χ τι ταλαιπωρία επικράτησε στους γραμματιζομενους κυκλους των μεταφραστών, όταν επιβλήθηκε η μικρογραμματη γραφή με το μικρό ήτα να εμφανίζει μια θηλιά ή επιμήκυνση της καμπύλης προς τα άνω ( h ), το οποίο κι επικράτησε στα λατινικά, αλλά φυσικά όχι σαν φωνήεν, ενώ στην ελληνική έκλεισε με χαμήλωμα της αριστερής κεραίας ως η κι εννοείται ότι παρερμηνεύεται και μπερδεύει τους πάντες όταν το συγκρίνουν με το λατινικό n ( το Νι, δηλαδή) . Ο ορισμός της Βαβέλ.

Άλλο παράδειγμα, πιο επίκαιρο κι εννοείται κάτι που με αφορά. Το εβραϊκό όνομα Μιχ-α-έλ δηλώνει αυτόν που μοιάζει, που πλησιάζει στο Θεό, μετάφραση Έλ. Λογικά ακουγόταν κι ως Μιχαέλ, όπως Γαβριέλ, ή Ραφαέλ, όπου Ελ κι Ο Θεός των Σημιτών και των άλλων φυλών του Ισρα-έλ. Ελα όμως που ήρθε στα τραπέζια των αρχαιοελληνων μεταφραστών και διαννοούμενων, οι οποίοι το είδαν ως μακρύ ανοικτό ήηηηη, γι'αυτό και δεν ενδιαφέρθηκαν για το ετυμολογικό αλλά για το γλωσσολογικό. Ergo....Μιχαήλ. Ή Γαβριήλ ή Ραφαήλ...και φυσικά Ισραήλ. Στα λατινικά γράφεται και προφέρεται Michael, κι έτσι και με φωνάζουν Μίχαελ. Αλλά επειδή όλα μεταφράστηκαν από τα πρωτότυπα, κάποιοι στην Ελλάδα σκέφτηκαν..."να μην μπερδέψουμε τα πράγματα, αν κάποιοι δουν το Μιχαήλ ίσως το κάνουν Michanl, Μιχάνλ. Ας το μεταφρασουμε τότε με το νεότερο εξελιγμένο/νεοελληνικό Ι. Μιχαίλ, Michail" 

Μπορείτε να φανταστείτε, υποθέτω, τι ωραία πέρασα εξηγώντας σε ληξιαρχεία, δημαρχεία, ταχυδρομεία, εφορίες, κρατικές υπηρεσίες, κτλ γιατί Ι κι όχι H h κι όχι Εε / Ee. Τουρλουμπούκι.....ή Τουρλουμπούκη. 

Το ίδιο και με τον Πατέρα, πατήρ. Vater. Κρατήρας, Krater. Σημαντική (η επιστήμη της Σημειολογίας), οι Άγγλοι λένε Semantics. Ή το ποίημα, έγινε poem. Στα ιατρικά λεμε σκληρωση ή σκλήρυνση αλλά μεταφράζεται Sklerosis/Sklerose, σκλερόζις/σκλερόζε. Θα μπορούσα νά συνεχισω μέχρι αύριο, αλλά....θα μακρυγορησω και δεν το θέλω. 

Να το κλείσω εδώ; να βάλω βιβλιογραφία; άντε ρε, που θέλετε και evidence. Να ψάξτε μόνοι σας! Κι αν βρείτε κάτι, να φωνάξετε Εύρηκα κι όχι Eureka, που περιέργως ή κατά τον κανόνα οι Άγγλοι το προφερουν Γιουρήκα κι όχι Γιουρέκα. Ενώ οι Γερμανοί παλι, το λένε κανονικά Όϊρέκα. 

Βγάζεις άκρη; όχι

Έχει σημασία; Όχι.

Γιατί ασχολούμαι, ρωτάς; σε νοιάζει; Όχι.

Α και γαμησου (ή gamesou, γαμέσου) Παραμονή Πρωτοχρονιάς! 

Κι ευτυχισμένος ο νέος χρόνος. Αγάπη για τον Πλησίον. Agaplesion, αγκαπλεζιον που λέμε. 

Sooner or later or never

 

You can run on for a long time 

sooner or later God 'll cut you down.

Γκόσπελ. Με μια-δύο μπλουζ κιθάρες, κρουστά και φυσικά τη φωνή του Cash. Το τραγούδι μου αρέσει, ρυθμικό παρ'ολη τη μονοτονία του, με δυναμική και ένα κάποιου είδους επικό στόμφο, αυτό που λέμε "αποκαλυπτικό" με την έννοια Της Αποκάλυψης, με τους ιππότες και τους τέτοιους-πως-τους-λενε.

Αλλά στην ουσία; Η έμπνευση; Πού το πάει;

Η πίστη ότι οι κακοί τιμωρούνται, ότι εμείς οι "καλοί και οι αδικημένοι" θα πρέπει να τους την πούμε, να τους απειλήσουμε: " καλά, περίμενε και θα δεις τι θα πάθεις, θα σε κανονίσει ο Αυτός!"

Όπως ο πιτσιρικάς που τις τρώει και μετά με τα στεγνωμένα αίματα στο πρόσωπο και στα γόνατα, φεύγοντας φωνάζει, "ο μπαμπάς μου είναι αστυνομικός, θα του τα πω όλα και θα δεις εσύ". Συνήθως αυτός που μοίρασε το ξύλο ακούει κάτι τέτοια και γελάει! Γιατί 9 στις 10 φορές, δε συμβαίνει κάτι το τρομερό. Ο πιτσιρικάς πάει στο σπίτι, κλαίγεται, "εκείνο το άλλο, το αυτό, μου έκανε και με χτύπησε, εκείνος κι ο άλλος....." 

Αυτά που ακολουθούν είναι τα δύο (έως τρία) ενδεχόμενα: 1) αδιαφορία των γονέων ή απαξίωση του γεγονότος, 2) θυμός για το συμβάν, αλλά με στηλίτευση του θύματος, "που κάθησε και τις έφαγε, ενώ έπρεπε να σταθεί στο ύψος του, ή να φωνάξει τη δασκάλα " και 3) ίσως όντως από εγωιστικούς λόγους -"να δειρει το δικό μου παιδί άλλος, εκτός από μένα, δεν το σηκώνει ο εγωισμός μου "- να σηκωθεί από τον καναπέ κάποιος αναψοκοκκινισμένος και οξύθυμος πατέρας και να πάει να "καθαρίσει ". Αυτόν τον τύπο ή θα τον ηρεμήσουν με το λόγια ή θα τις φάει ή πριν κάνει οτιδήποτε, θα τον κατατάξουν στους "θερμόαιμους" και θα αφοπλιστεί παρά ταύτα, με πολιτικά σωστό τρόπο.

Οι πιστοί αντίστοιχα, όταν τους τύχουν  δυσκολίες, όταν καταπατούνται θεμελιώδη δικαιώματα τους, όταν θίγονται, όταν τους πνίγει το άδικο βρε αδελφέ, στρέφονται στους "κακούς του κόσμου" και σαν δαρμενα αγοράκια: "έτσι ε; Θα πάω εγώ στην εκκλησία, θα ανάψω κάτι λαμπάδες και κεράκια και θα του πω εγώ του Θεού, να κανονίσει αυτός για μένα!"

Πάει λοιπόν και προσεύχεται, να "του δείξει αυτούς, να τους cut'em down", χωρίς να ξέρει τα στοιχειώδη, αγνοώντας το βασικό κανόνα.......

When the Gods wish to punish us, they answer our prayers. (Oscar Wilde, An Ideal Husband)

Ενός γελοίου Καϊάφα σκόνταψε το άλογο, και πέφτει στο βαθύ γκρεμό να βρει την τιμωρία. Μα ο Χριστός που φύλαγε το γράφει στον κατάλογο των πιο σωσμένων του ψυχών και φεύγω μ’ απορία. (Μανώλης Ρασούλης, ο μέσα μου Γκεβάρα)

Τι κοροϊδία όμως! Νωρίτερα ή αργότερα, θα το βρεις! Από το Θεό, να το βρεις, λέμε! Θα σε φτιάξει αυτός ". Το έγραψαν και οι απόστολοι: Εμοί εκδικησις,εγώ ανταποδώσω. Προς Ρωμαίους 12:19. 

Παράλληλα όμως, το καλύπτουν κιόλας, το κουκουλωνουν λιγάκι, στα θολά νερά του "χαμένος στη μετάφραση"..... "God moves in a mysterious way, His wonders to perform; He plants his footsteps in the sea, And rides upon the storm." (William Cowper, 1774)

Έτσι λοιπόν, δε θα πρέπει να είσαι και τελείως σίγουρος ότι ο Auftragskiller, ο εκτελεστής με το ένταλμα δολοφονίας, ο Hitman εξ ουρανού θα κάνει όλα αυτά που εσύ θες και προσεύχεσαι να γίνουν! Ναι, κάπως σαν τον υπολογιστή. Εσύ θες να κάνει save και Backup, του το είπες όμως κιόλας; Κι αν του το είπες, το άκουσε; Κι αν το άκουσε , το κατάλαβε; Κι αν το κατάλαβε, μπορεί να το κάνει; Κι αν μπορεί να το κάνει, "θέλει" να το κάνει; ΟΚ, αυτό ξεπερνά λίγο το θέμα user-friendly Computer, εδώ πάμε στο υπερφυσικό. Γιατί να θέλει ας πούμε ο Θεός κι ο Βούδας κι ο Αλλάχ να καθαρίζει "κακούς ανθρώπους"- βιαστές και δολοφόνους και παιδοφιλίας και εμπρηστες κτλ κτλ;  Αφού όσο υπάρχουν αυτοί, που έχουν την απόλυτη δύναμη επάνω σου, τόσο περισσότερο πας στις εκκλησίες και προσεύχεσαι "σώσον ημάς υιέ Θεού" κτλ κτλ

Άρα η ύπαρξη αυτών βοηθάει τρόπον τινά στην άγρα πελατών. Όσο πιο αδύναμος και απελπισμένος και αβοήθητος απέναντι στα "τέρατα" νοιώθει κανείς, τόσο καλύτερα για τις ανώτερες δυνάμεις και τους λειτουργούς του. Δώσε κάτι στο εκκλησίασμα και θα δούμε τι μπορεί να γίνει, θα γράψουμε κάνα χαρτάκι στη λίστα του Παντοδύναμου, έχει και τόσα πράγματα να κάνει, μια τις πλημμύρες στην Ασία, μια τους νεκρούς των πολέμων (χριστιανοί και οι Ρώσοι, χριστιανοί και οι Ουκρανοί, δύσκολο, για Χ θα το πάει!), Μια η ΑΕΚ, μια ο ΠΑΟΚ, όλοι προσεύχονται "υπέρ ημών". Πότε να προλάβει να σκοτώσει και τους "κακούς αυτού του κόσμου";

Ειδικά όταν οι λεγόμενες "δημοκρατικές και δυτικές αρχές", τα δικονομικά σύστημα της Ευρώπης και του "πολιτισμένου κόσμου" και γενικά οι καλοί αριστεροί/δεξιοί, που δε θέλουν επιστροφή στο "οφθαλμός αντί οφθαλμού",  έχουν τόση φιλανθρωπία και αγάπη και κατανόηση, που ακόμα και τον κάθε παιδοφιλο βιαστή θα τον βγάλουν σε ένα χρόνο και κάτι από μια λουξ φυλακή, 

τότε είναι που ή αυτοδικείς κι όποιον πάρει ο χάρος ή γίνεσαι πιστός (ή ακόμα πιο πιστός!) Η υπόθεση σηκώνει πολλή κουβέντα. Πού σταματάει η δικαιοσύνη επί της γης, πού αρχίζει η (ελπίδα και πίστη) για δικαιοσύνη εκ των ουρανών, ποιος δικαιούται να λάβει εκδίκηση, αν γενικά η εκδίκηση είναι θεμιτή, "δημοκρατική υπόθεση ή βαρβαρότητα", ποιος καταδικάζει, ποιος αποφασίζει την τιμωρία, η εκτελεστική εξουσία, η νομοθετική εξουσία, το "κοινό περί δικαίου" αίσθημα. Όλα είναι μια πτυχή της ανθρώπινης φύσης, της θρησκευτικής μας (και μη) συνείδησης, των μεταξύ μας συμφωνιών και διανθρωπινων σχέσεων. Δεν είναι πολλά τα χρόνια από το κάψιμο των μαγισσών και το πετροβολημα των αλλοθρήσκων. Τα ήθη και τα πάθη των ανθρώπων, το θυμικό και το λογικό στην απονομή δικαιοσύνης, είναι όροι, λειτουργικές μορφές μιας πολύπλοκης διαδικασίας, ........όταν δε σε αφορά το θέμα. Γι'αυτό μιλάμε για τους  αδέκαστους κι αντικειμενικούς λειτουργούς και για την ελεύθερη παρεμβάσεων απονομή της. Πόσο όμως αντικειμενικός μπορείς και πρέπει να είσαι, όταν είναι το δικό σου παιδί που το βίασαν δέκα ενήλικες ή όταν τα παιδιά και τη γυναίκα σου ή τον 80χρονο ανήμπορο πατέρα σου, τους βασάνισαν άγρια, πριν τους σκοτώσουν, όταν εσύ έλειπες στη δουλειά; 

Ναι, σωστά, θέλει πολλή ψυχολογία και ωωωωμμμμ και Ζεν και Βουδισμό. Γιατί και μόνο που τα γράφω, αρχίσω να ανάβω μέσα μου και να θέλω να βγω στους δρόμους κι όποιον πάρει ο χάρος. 

Αλλά θα ηρεμήσουμε λίγο, όσο αυτό το θέμα δε μας χτύπησε την πόρτα. Σαν το καρκίνο. Δε μιλάμε γι'αυτό, μέχρι να μας βρει. Μετά το ψάχνουμε το θέμα πολύ εντατικά.  Αλλά είναι κι αυτό σωστό; Τι γίνεται δηλαδή με τους εμπλεκόμενους; Πόσο μπορεί να ασχοληθεί μια άγρια, ψοφια για αίμα, κοινωνία, που θέλει άρτο και θεάματα, με τις ευαισθησίες και τα αισθήματα για δικαιοσύνη;

Και εδώ ίσως να πρέπει να σας αναφέρω ότι άρχισα να διαβάζω (με αφορμή τη συνάντηση με τον Schirach) το A theory of justice του John Rawls από το μακρινό 1971. (Εδώ σε λινκ από το Stanford). Πολύ δύσκολο βιβλίο, πρέπει να ομολογήσω, και δη στα γερμανικά. Αναφέρω μόνο επιγραμματικά μια θέση: ".....zwischen Menschen mit verschiedenen Zielen schafft eine gemeinsame Gerechtigkeitsvorstellung den Bürgerfrieden....."

Όλοι έχουμε διαφορετικούς στόχους και διαθέσεις και πνευματικό επίπεδο και κίνητρα. Πώς να επιτευχθεί η ειρήνη μέσω δικαιοσύνης; Χμμμμμ, κομματάκι δύσκολο! 

Δεν ξέρω. Λέω να σας αφήσω με αυτές τις σκέψεις, για να πιω το τσάι μου, αφου με πονάει και λίγο ο λαιμός. Άσε που πρέπει να πάρω και κάτι άλλο, μπας και ηρεμήσω από τις σκέψεις. 

You can run on for a long time. Κι εσύ κι ο άλλος. Sooner or later. Later or sooner. Probably never.

Synonyme des Unerträglichens

 Pedant/pedantisch 

Penibel/ pénible

Übergenau/ spitzfindig 

Haarspalterei/ pingelig

Korinthenkacker 

Klügelei/kleinlich/kleinkariert

Im Grunde ekelhaft....

Οι διυλίζοντας τον κώνωπα (αλλά καταπίνοντας την καμηλο) είναι αρκετοί εδώ. Και με κούρασαν. Όσο και να μη θέλω να το παραδεχτώ. 

Δεν υπάρχουν πλέον αβαντάζ, μόνο χαντικαπ έχει οποιος βαδίζει μονοκόμματα.

Τι είδε και τι άκουσε ο Λανγκιανός

Ο μπαμπάς λείπει σε ταξίδι για δουλειές.

Ένα δεκαήμερο. Του Βοκκακιου, γνωστό κι ως ανθρώπινη κωμωδία. 

Ελλάδα, σόλο,για κάποιες "δουλειές".

Πώς συναντάς τον τύπο στο καφέ, 11:00 με το φραπέ στο χέρι, να μιλάει στο κινητό:  "ναι , Γιώργο, εδώ,που να'μαι, εδώ, δουλεύω!!" ;;; Έτσι κάπως κι εγώ ήρθα να κάνω δουλειές. Από κέντρα φυσιοθεραπείας και ιατρεία/οδοντιατρείο, μέχρι υδραυλικούς/πλακατζηδες πλακατζηδες (πιστεύετε θέλει εξήγηση για το διπλό"πλακατζής";; Τότε είστε σε λάθος μπλογκ!!!).

Κι από δικηγόρους σε συμβολαιογράφους σε λογιστές. Χρήσιμα εργαλεία της κοινωνίας. Συνάντησα βέβαια και φίλους, βοήθησα σε μια στείρωση μιας γάτας, του κολλητού μου του κτηνιάτρου, είδα νυν συναδέλφους , πρώην συμφοιτητές/συμμαθητές. Μίλησα με τους παλαιούς συμπροσκοπους και γυρίσαμε το χρόνο τουλαχιστον 30 χρόνια. Τον ξάδελφο που θέλει να πάει Αμερική (ή Καναδά, δεν ξέρει στα σίγουρα!) και γινόμαστε πολύ εξ'αιματος συγγενείς. Τον οδοντίατρο, με τα ανεπιλυτα εσωψυχαναλυτικα και εξωψυχαναγκαστικα. Τον κιθαρίστα-γιατρό, το μπουζουξή που διάβασε Καστανεδα και τώρα τρώγαμε τζατζίκι σε πανηγύρι στην Έφεσο, το δάσκαλο που κάποτε σκάβαμε τουαλέτες σε κατασκήνωση, ένα μηχανικό που ήταν γκουρού και δεν το ήξερε,ένα βιολόγο/χημικό με τέσσερις γλώσσες, τουρίστα στο χωριό του, την κοπέλα με τα χ-ψ-υ συγκλονιστικά δράματα, που αντί να κλαίμε από τη θλίψη, κλαιγαμε από τα γέλια και γενικά πολλούς και διάφορους και όλοι αυτοί είχαν όχι από μια αλλά δύο και τρεις και πέντε ιστορίες . 

Οι ιστορίες στις διακοπές, που για σχεδόν όλους έχουν τελειώσει, αλλά εσύ αισθάνεσαι ότι αυτοί εδώ κάνουν 365 μέρες το χρόνο διακοπές.....

Σκέφτεσαι να γυρίσεις, αλλά πόσο πιο γραφικός να γίνεις ακόμα; 

.

Στο Göteborg

 

Αυτή είναι η θέα από το δωμάτιο, το καθημερινό που λένε. Σαλόνι και καθιστικό μαζί. Πανόραμα! Το βράδυ φωτίζει το λιμάνι, φαίνονται οι γερανοί και τα κοντέινερς σαν εξωγήινος σταθμός με τα μηχανικά χέρια. 

Ο ουρανός χωρίς εμπόδια, άπλετη θέα.   Συχνά είναι γκρίζος ή γκριζομαυρος, ή όπως και το νερό. Μαύρη θάλασσα! Δεν ξέρω δηλαδή πώς φαίνεται η κανονική Μαυροθάλασσα αλλά υποθέτω κάπως αλλιώς. Μερικές φορές παίρνει κι ένα σκούρο πράσινο χρώμα. Εδώ ποτάμι το λένε, που πάει ή έρχεται από τον ωκεανό.

Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να πει κανείς"θάλαττα, θάλαττα".

Περπατώντας αργά στην προκυμαία του Γκέτεμποργκ, υπάρχεις -λες-και ύστερα δεν υπάρχεις. Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε κοντέινερ και δασμός. Από μακριά βλέποντας τα, νομίζεις ότι είσαι ο CEO της  Cosco και φοβάσαι μη σου φάνε τα εκατομμύρια από τα ναρκωτικά κι όλα τα καλούδια που κρύβουν τα κοντέινερς.

Πάντα μου άρεσε να βλέπω τη θάλασσα. Είτε μαύρη είτε άσπρη, με ή χωρίς γερανούς. Κι αυτά τα χρώματα στα ηλιοβασιλέματα της ακτογραμμής. 

Ονειρεμένο τοπίο, αλλά κυρίως αυτό που κερδίζω όταν πηγαίνω, δεν είναι φυσικά το έξω, αλλά το μέσα. Αυτά που ζω μέσα στο σπίτι αυτό, τα οποία δεν περιγράφονται, δεν μπαίνουν σε γραμμές και κείμενα. Κι αυτό είναι που θα θυμάμαι όσα ζω, κι όχι το κωλολιμανο. Απλά ήθελα να βάλω μια πανοραμική για να έχουμε να ξεκινήσουμε από κάπου. Εκεί όμως που καταλήγει, είναι εκεί που δεν μπορεί να μιλήσει κανείς. 

Ασ'το, γάματο!

 

Strukturen: der Untergang eines Staates.

 Ich hasse dieses Wort. Seitdem ich hier bin, höre ich ständig "wir bräuchten Strukturen da, es fehlen die Strukturen hier, er ist un-/ strukturiert"  Strukturen, my ass!

Das Land ist so steif und inflexibel, da diese sogennanten Strukturen, wie ein Klotz am Bein der Funktionalität wirken.  

Jeder Kommentar wäre völlig überflüssig, ich könnte nur das Wort Pandemie erwähnen, um meine Meinung zu verteidigen.

Zunächst einmal, was genau bedeutet eine Struktur? Wie definiert sie sich? Struktur ist per definitionem (laut Wikipedia) etwas Statisches. Aus dem lateinisch strūctūra kommt die  Bauweise eines Gebäudes her. Oder die Bauart, die Ordnung. Statisch, nicht flexibel, stabil, fest und unbeweglich.

Eine Anker, die Sicherheit inspiriert. Eine  Struktur bietet den Rahmen, die Rahmenbedingungen, indem sich die Methode abwickelt. 

Die Methode ist was ganz anderes. Methode ist ein geniales Wort. Die Enthüllung der Arbeit. Methodisch und systematisch. Think, plan, do. Dieser Reihe nach oder zur gleichen Zeit, parallel. 

Im Gegensatz zwingt dich die Struktur, wie der Algorithmus, zur den kontraproduktiven "nicht denken, nur machen" Arbeitsmentalität. Sie stellt fest, fast dogmatisch, dass du/deine Initiative/deine Haltung prinzipiell keinen Einfluss haben sollte. 

Weil wir dumm sind! Weil wir in eine Falle geraten könnten, wenn wir selber was ausdenken würden. Weil das spontane Agieren voller Risiken und fehleranfällig ist. 

Die Struktur nagelt dich am Boden fest, hält dich betriebsblind und engstirnig. "Wir haben es immer so gemacht", der Struktur nach, wieso soll es sich ändern? ". Das Gefährliche hier ist die pauschale Bewältigung  von allen Situationen, ohne Unterschied. Man bildet sich ein, er gewinne an Reaktionszeit und an Ressourcen-Ersparnis. Der große Verlust besteht darin, dass es keine gezielte/individualisierte Aktion geben kann. 

Vor allen Dingen kann man sich irreführen, der Erfolg sei unabwendbar, hast du die Strukturen, ist es alles im Großen und Ganzen erledigt. Und plötzlich passiert das Unerwartete. Und deine Struktur steht da, nackig und hilflos, unflexibel und rigide, mit dem Blick einer Kuh "ach ja , so hab ich mir es nicht vorgestellt"!!!!

Lange Rede, kurzer Sinn. Wenn die Strukturen nicht in eine Art "Auto-Pilot" enden sollten, hätte man vielmehr in "do-it-yourself drive-a-plane" verwandeln lassen. Methodisch, nicht strukturiert. 

Fuck Strukturen, seid ihr die Methode, die Diagnose.

Παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας

 https://www.protagon.gr/apopseis/i-pagkosmia-imera-ellinikis-glwssas-44342440938

Νομίζω πάντα με έτρωγε, πάντα με γυρόφερνε και με απασχολούσε. Από σχετικά μικρός, από το σχολείο. Και συνέχισε μετά στο πανεπιστήμιο με την εξειδίκευση. Η ετυμολογία των λέξεων, η ορθογραφία τους, η προφορά και οι αναφορές των λέξεων. 

Αλλά κυρίως τα γράμματα. Τα φωνήεντα και τα σύμφωνα. Αυτό που ονομάζουμε ελληνικό αλφάβητο. Γιατί και πότε αρχίσαμε να γράφουμε έτσι όπως γράφουμε, από πότε, τι χάσαμε στο δρόμο και τι κερδίσαμε. 

Ακόμα και στο δημοτικό που έβλεπα την εκπομπή "Ομιλείτε ελληνικά"- θυμάστε, Κανέλλη υπό τη διεύθυνση Μπαμπινιώτη-με είχε συναρπάσει και συνεπάρει το όλο ζήτημα. Εδώ βέβαια στην ξενιτιά, παλεύοντας με τις άλλες γλώσσες, γράμματα και λέξεις, πήρε άλλη μορφή. Αυτοάμυνα. Αυτοανάλυση κι αναζήτηση μέσω ετεροπροσδιορισμού. 

Εστίασα κάπου το 2019-20 στο αλφάβητο, αγόρασα δύο μεγάλα πόστερ με την εξέλιξη των γραμμάτων και των αλφαβητων.

Μετά αγόρασα κι ένα βιβλίο-ποιου άλλου-του Μπαμπινιώτη, από το κέντρο λεξικολογίας. 

Και προσπάθησα να φωτίσω ξανά όσο πιο πολύ μπορούσα τα σκοτεινά σημεία. 

Από πού όμως να το πιάσεις;

Ε καλά, αυτά είναι γνωστά! Από την αρχή!

Εν αρχή ην ο λόγος. Ναι, αλλά η γραφή; Ποια είναι η αρχή της γραφής;

Κάπου στο 1200πχ, οπότε και οι Έλληνες εγκαταλείπουν τη συλλαβογραφική γραφή (τη γνωστή Γραμμική Β') και παρόλο που υπάρχεις ένα κενό μεταξύ 12ου και 8ου αιώνα π.Χ., στο οποίο δεν έχουμε βρει γραπτά κείμενα ακόμα, θεωρείται ότι από κείνο το χρονικό σημείο αρχίζει ουσιαστικά ο Ελληνικός Πολιτισμός, που είναι κατεξοχήν πολιτισμός του γραπτού λόγου. Η μετάβαση αυτή ήταν η πρώτη ουσιαστική πολιτισμική και κοινωνική επανάσταση στην ανθρωπότητα. Μετάβαση από ένα αντιοικονομικό/δυσλειτουργικό σύστημα σε ένα εξαιρετικό, οικονομικό, κατανοητό και λειτουργικό αλφάβητο. Η σχέση πλέον γραμμάτων / φθόγγων είναι 1:1. Γενικά διαβάζοντας το βιβλίο και ξανακοιτωντας το διαδίκτυο, όσον αφορά τις βιβλιογραφικές πηγές, εννοείται και βίντεο άπειρα στο YouTube, ξεκαθάρισα και ξαναφρεσκάρισα βασικές-εν τέλει-γνώσεις, για φωνήεντα, φθόγγους, δίφθογγοι και λοιπά συμφωνικά συμπλέγματα, κλειστά/ανοιχτά, ηχηρά, διαρκή, ασθενές δασύ, βραχύ/μακρό, κτλ.

Και φυσικά έλυσε απορίες, για την προφορά των φθόγγων. Όλα αυτά που μας ζοριζουν όταν θέλουμε σήμερα να μάθουμε γερμανικά ή γαλλικά. Για την αγγλική γλώσσα, δεν έχει προς το παρόν νόημα να ασχοληθώ.

Πιιιιιιιιιιιισω πάλι! Η ιερογλυφική γραφή ήταν η έμπνευση για την επινόηση της πρωτο-σιναϊτικής/πρώτο-χαναανικής γραφής, από τις οποίες ξεπήδησε το φοινικικό Αλφάβητο (ίσως και με την επίδραση των κρητομινωικων γραφών, μην ξεχνιόμαστε!). Γι'αυτό και η εβραϊκή, η αραμαϊκή και ελληνική γραφή έχουν κοινό πρόγονο. Ακριβώς επειδή είναι ένας και ο αυτός θύλακας, η λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου, ο γεννήτορας της γραφής, κάπου εκεί διαβάζει κανείς για το κυπριακό Συλλαβάριο. 

Ας πάρουμε δυο παραδείγματα. Ένα επίκαιρο. Το γράμμα Όμικρον. Ο-μικρόν. (Εδώ βέβαια είναι βασικό κάποιος να ξέρει πως μετάλλαξαν οι Έλληνες το φοινικικό-κατεξοχήν συμφωνογραφικό αλφάβητο για να δηλώσουν φωνήεντα, Α, Ε, Ο). Τόσο στο ιωνικό αλλά κυρίως στο Αττικό ευκλείδειο, το Ο δήλωνε τρεις φθόγγους. Βραχύ, μακρό (το μετέπειτα Ω) και το νόθο δίφθογγο, κλειστό ου. Ηχηρό, διαρκές, λαρυγγικό, εξακολούθησε να βρίσκεται απαράλλαχτο σε όλες τις εξελίξεις. Εξυπηρέτησε αρκετά  (λόγω έλλειψης ωμέγα) στα λατινικά και τις πλάγιες μορφές, με Umlaut etc, χωρίς να απορρίπτεται το OU ως ου.  Στις δικές μας διαλέκτους παρατηρείται το φαινόμενο να "μπερδεύεται" το "πουλίμ' " με το "πολίμ' "

Ή το γνωστό "ου γέρους 'μ' ".

Παρένθεση: Στο χάρτη θα δείτε πολλά ελληνικά γράμματα με ανάποδη κατεύθυνση. Αυτό συνέβη λόγω της φοράς της γραφής. Ως γνωστόν γράφαμε όπως μας έμαθαν αρχικά, από δεξιά προς αριστερά, όπως γράφουν ακόμα ισραηλίτες κι Άραβες. Γι'αυτό και το έψιλον ή το Ρο είναι ανάποδα. 

Να αναφέρω μόνο και ένα ακόμα γράμμα. Το αγαπημένο Ύψιλον. Υ-ψιλόν. 20ο γράμμα, αλλά 23ο του αρχαϊκού. Δεν υπήρχε στο βορειοσημιτικό, αποτελεί προσθήκη μαζί με το Φ, Χ, Ψ, Ω. (Βλέπε Χάρτη/Πόστερ.) Έχει μια σχέση αγάπης, λόγω κοινής προέλευσης, με ένα γράμμα, που εκλείπει στην νεοελληνική. Το Διγαμμα, ή F ή Φαυ, από το παλαιό waw. Η γραφική εξέλιξη του Υ, που θυμίζει την ακτινωτή διχάλα, σα σφεντόνα, πέρασε λίγο από V, αλλά κυρίως χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει οπίσθιο, κλειστό, στρογγυλό, υπερωϊκό (με παρακολουθείτε ή χαθήκατε στην υπερώα σας;) πχ το U/u γαλλικό pure ή και το ü/über.

Δεύτερη παρένθεση, επειδή αναφέρθηκαν στη γαλλογερμανική. Το λατινικό αλφάβητο, αυτό που γράφουμε όλοι μας στο δυτικό κόσμο, είτε στα κινητά μας είτε στο χαρτί και τα διαβάζουμε παντού είναι η παραλλαγή του δυτικού χαλκιδικού (Χαλκίδας, κι ουχί Χαλκιδικής) ή αλλιώς όπως λέγεται το δυτικό ελληνικό Αλφάβητο της Εύβοιας, το οποίο μετέφεραν οι Ευβοείς στην κάτω Ιταλία, ιδρύοντας αποικίες κι ερχόμενοι σε επαφή με τους Ετρούσκους για πρώτη φορά. Οι Ετρούσκοι το "πέρασαν" στους Ρωμαίους κι από κει σε όλες τις γνωστές ευρωπαϊκές γλώσσες. Το ίδιο περίπου και με το κυριλλικό, των Σλάβων.

Ξανά πίσω. Οι Ρωμαίοι προσπαθώντας να αποδώσουν στα λατινικά το τεράστιο πλήθος των ελληνικών λέξεων με υ, τους ανάγκασε να εισαγάγουν το ελληνικό y, y Graecum, ή όπως ακόμα το λένε οι Γάλλοι, Y-grec. Οι Γερμανοί το λένε στην πρωτότυπο,  Ypsilon.

Αυτό το έκαναν για να αποδώσουν την προφορά του Υ ως ü,  μια και το υ δήλωνε το

u. Άκου και βλέπε Rhythmus, Thucydides.

Χάθηκε πάλι η μπάλα; Εμ, έτσι είναι, όχι μάθαμε ταχαμ ελληνικά και τα σνομπαρουμε, για να μιλήσουμε γαλλογερμανικόισπανικά ή να γράψουμε greeklish. 

Λοιπόν κουράστηκα και βαρέθηκα, δεν περιγράφω άλλο. Να ξεστραβωθείτε, να διαβάσετε και μόνοι σας, τι περιμένετε; Φαΐ μασημένο, σαν τα βίντεο του Γιουτιουμπ; Ή καλύτερα του Υιούτüμπε; 

Ψάξτε και το όνομα Μάικλ Βέντρις, μας έφερε από τον 8ο στον 15ο αιώνα π.Χ. Ψάξτε και την Οινοχόη του Διπύλου ή τον Κώδικα της Γόρτυνος. 

Έχει πολύ ενδιαφέρον. Να καταλάβει κανείς την ομορφιά των ήχων. Από το ΓΚ , gimel (gamal, gamla, καμήλα ή Γκαμήλα) το "βάρβαρο" γκ, σε εισαγωγικά και χωρίς παρεξήγηση,  που το πήραν οι πρόγονο και το μελωδικοποιησαν σε διάρκεια, γγγγγγγγγγγγγγ, ηχηρό ουρανισκόφωνο. Και το ξανακαναν οι άλλοι οι βάρβαροι, οι barbatus, μουσατοι Ρωμαίοι G/ΓΚ.

Ή το Μπετ, Bêt, διχειλικό κοφτό ΜΠ, που σήμαινε και σπίτι και το έκαναν ωραιότατο ββββββββββ, που το λες και τρέμουν τα μάγουλα σου.

Τέλος πάντων,για μας τους γραφικούς είναι αυτά, μου φαίνεται! Αν είχα δεύτερη ζωή, θα σπούδαζα γλωσσολογία, Linguistik που λένε. Ίσως να μάθαινα και καμιά από τις ασιατικές. Τα Adjab ή τα Abugidas. 

Μάθον γράμματα Γιωρικα, να πούμε. Ντε Γιούρε Γιωρικας. 

An Bösartigkeit grenzende Inkompetenz

 Den Titel hab ich zugegebenermaßen aus dem Tagesanbruch, Artikel im t-online.de von Florian Harms, gestohlen/geliehen.

Es betrifft allerdings meine seit Jahren zu bearbeiten Hypothese. 

Handelt man so inadäquat bloß aus schierer Bösartigkeit, aus purer Dummheit, aus banaler Inkompetenz oder aus einer Kombination von allen o.g. Eigenschaften?

Wo grenzen sich die Absichten ab? Wie viel Toleranz kann man erlauben, um ein ständiges Entschuldigen anzunehmen?

Jedes Kind ist per se ein Wesen, wo sich die schwammige Abgrenzung bestätigt, wenn man tiefer hinschauen möchte. Mein Sohn stellt was an, anschließend und unmittelbar gibt er zu, es sei nicht mit böser Absicht, es sei aus "Versehen"!

Jeder Erwachsener verhält sich genauso, wobei die Ausrede hier als Abwehrmechanismus gilt. Vor allen Menschen Nitsche und Kant haben es bewiesen, niemand in der Geschichte der Menschheit (abgesehen vielleicht von Sokrates bzw von Jesus Christus!) konnte sich gut verteidigen, um uns überzeugen zu können, dass alles so unbewusst abgelaufen war, dass die Dummheit eines Zeitabschnittes nicht mit dem Willen des Ego zu tun hatte, dass es sich alles nur um ein "Versehen" / einen "indifferenten Moment der naiven Ignoranz" ginge.

Der Mensch weiß genau, was er tut, weiß genau wie bös er ist.  

Was es ihm nicht bewusst ist, weil es ihm nicht passen sollte, ist seine Inadäquanz.

Bei der Fahrlässigkeitstat entfällt bei Inadäquanz des Kausalverlaufs oder Schadens schon die objektive Vorhersehbarkeit und damit die Sorgfaltswidrigkeit.

Aahh?? Sebastian?  

Habe nun, ach! Philosophie,Juristerei and Medizin, Und leider auch Theologie Durchaus studiert, mit heißem Bemühn.

Da steh' ich nun, ich armer Tor, Und bin so klug als wie zuvor!

Der Dichter und der Richter, beide geeinigt und geeignet, wollen dasselbe beweisen. Ich bin finster, da ich kognitiv begrenzt bin. Non cogito ergo malus esse/sum.

Dilettanten! Nur Dilettanten. Mehr nicht! Entweder pfiffig und hinterlistig und korrupt oder saudumm und naiv und Taugenix.

Die Parteien in Deutschland sind das beste Beispiel dafür. Siehe Rezo-Videos. 

Στρατής Τσίρκας

 Και μια που το έφερε κι ο λόγος......

Στρατής Τσίρκας.

Εδώ ένα καλό ντοκυμαντέρ από το 1992. 

Και το λινκ ολόκληρο από τα αρχεία της ΕΡΤ

https://archive.ert.gr/36752/

Να πω και μια δυο προσωπικές ιστοριούλες, έτσι για να συνδέσουμε τα μεγάλα με τα μικρά. Αυτά που μας κάνουν να θυμόμαστε ότι επειδή είμαστε εμείς μικροί, είναι κάποιοι άλλοι μεγάλοι....

Όταν ήμουν 12-13χρονων παιζόταν στην ΕΡΤ η μεταφορά της τριλογίας του Τσίρκα "Ακυβέρνητες πολιτείες". Για το ηρωικό πασοκικο 1985-1986 ήταν κίνηση μοντερνισμού και απελευθέρωσης το να προβληθούν και ερωτικές σκηνές, τι ερωτικές δηλαδή, ένα γυμνό μπούτι εδώ, μια κιλότα εκεί, μια "παλινδρόμηση" μπρος-πισω, ψιλοπραγματα δηλαδή. Το κεφάλαιο Α  (για το ακατάλληλο δι'ανηλίκους) πάνω αριστερά να μας θυμίζει ότι δεν "παίζει" για μας.

Μια Παρασκευή που έπαιζε στην τηλεόραση (μπορεί να ήταν και δέκα η ώρα) έδειξε μια τέτοια σκηνή, πάνω σε έναν καναπέ, μια κυρία ελαφρώς ενδεδυμένη με ρόμπα, "δεχόταν" κάποιον κύριο με κουστούμι.

Ε ρε και το πήρε χαμπάρι ο Σάκης, με ένα γκαρισμα με διαολόστειλε στο δωμάτιο μου. Έλα που παρατηρησα όμως πόσο "συγκεντρωμένα" το παρακολουθούσε ο πατέρας μου, που δεν πρόσεξε ότι έβλεπα κι εγώ μαζί του στα κρυφά, πίσω από την πόρτα. 

Κι αυτή είναι η πρώτη επίσημη "παράνομη" κι ανεπίτρεπτη παρακολούθηση κάτι-σαν-πορνό για τα δεδομένα του '80. 

Άρα σε ένα παιδικό μυαλό χαρακτηκε η απλή εξίσωση: Στρατής Τσίρκας=δημιουργός αισθητικών πορνοταινιών.

Εννοείται δεν διάβασα πότε κάποιο από τα βιβλία του, ίσως κάποια αποσπάσματα στο λύκειο.

Κι έφτασε η ώρα που μας είπε ο Χάρης, "έχω πρόταση να φτιάξω τη μουσική επένδυση σε ένα ντοκυμαντέρ για την ΕΡΤ, θα με βοηθήσετε;". "Για τι πράγμα μιλάει το ντοκυμαντέρ Χάρη;" Ρώτησε ο μικρός Μιχαλάκης! Με το που είπε "Αφιέρωμα στη ζωή του Στρατή Τσίρκα", πήγε κατευθείαν το μυαλό μου στην κατάλληλη μουσική για πορνό! 

"Όχι, ανόητε!"λέει "έχω γράψει μια πασακάλια και μερικές κοντες, θα τα προσαρμόσω σε κάτι ορφανά ορχηστρικά που έχω αφημένα και χρειάζομαι φλάουτο, κιθάρα, σαξόφωνο κι ακορντεόν. Στα λαϊκά μέρη θα παίξω εγώ μπουζούκι, πχ εκεί που θα δείξει την κηδεία του Πέτρουλα"

"Του ποιανού;;;;" Αναρωτήθηκα από μέσα μου! Κι αφού αναγνώρισα τα μεγάλα κενά, Τσίρκας-λογοτεχνια-πολιτικη και με την αφορμή αυτή, άρχισα να διαβάζω τη Λέσχη, πολλά δοκίμια του, που έγραψε στη "Λέξη" και μου τα έδινε ο Χάρης δανεικά, ένα βιβλίο που έγραψε για τον επίσης αλεξανδρινό Καβάφη και γενικά έψαξα το πολιτικό σκηνικό που έζησε και έγραψε. Η αριστερή γενιά της ήττας, που λένε ή που λέγανε πριν έρθει ο Τσίπρας και τα γαμησει όλα!! Κι αυτόν φυσικά το διέγραψε το ΚΚΕ, οπότε πέρασε στο κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου.

Τέλος πάντων, κάτι παραπάνω μάθαμε, κάτι σκαμπασαμε, κάτι σκεφτήκαμε για τον καλλιτέχνη και την εποχή του.

ΥΣ. Σε περίπτωση που δεν καταλάβατε καν ότι παίζει μουσική στο Background, δεν πειράζει, ούτε κι εγώ που έπαιξα, το πρόσεξα ότι υπήρχε μουσική από πίσω. Και δη πασακάλια και Coda από ορχηστρικά !!!!!

Τέχνη, σου λέει! Καν'τη και ρίχτη στο γυαλό! 

Systemsprenger

Δυνατή ταινία. Το να πεις "συγκινητική" ή "με τάραξε" είναι λίγο.
Στην αρχή το είχα καταλάβει, όπως το πλάσαραν. Δηλαδή ότι μιλάει για προβληματικά παιδιά,τα οποία "ανατινάζουν "το σύστημα. Για ανένταχτα παιδιά, για παιδιά με ψυχικές ασθένειες, με νευρολογικά άγνωστα σύνδρομα, για αυτά τα "κάτι έχει το παιδί, αλλά δεν ξέρουμε τι", για τους παρίες, για αυτά που δεν μπορεί να βρεθεί λύση, που επειδή η οικογένεια ως κουκούλι απέτυχε, έχασαν κάθε ευκαιρία ένταξης κι αποδοχής στο σύστημα.

Μετά που την ξαναείδα την ταινία, κατάλαβα!

Είναι το σύστημα που "ανατινάζει" αυτά τα παιδιά, τα διαλύει και τα καίει. Ένα σύστημα που φτιάχτηκε για να υπηρετεί νόρμες και αποδέκτες φόρμουλες ανατροφής παιδιών. Είναι τα παιδιά Ausreißer (βλέπε και αντίστοιχο ποστ), που δεν κολλάνε στο κάδρο του συστήματος, οι τιμές που θέλεις να τις σβήσεις, να τις εξαφανίσεις, για να μη σου χαλάσουν το αποτέλεσμα και γενικά τη στατιστική.

 Το σύστημα μπλοκάρει όταν συναντά τέτοια παιδιά, είναι ένα αναμμένο φυτίλι στα θεμέλια. Ή καλύτερα είναι σαν τη φωτιά, που την αντιμετωπίζεις με φωτιά. Την πυρκαγιά, που αφού καίγεται μόνη της (και μέσα της), θέλεις να την περιορίσεις, να μην κάψει κι άλλες εκτάσεις. Οπότε βάζεις μια φωτιά επιπλέον, προληπτικά, ελεγχόμενη, καις τα γύρω γύρω , να μην υπάρχει "τροφή" κι οξυγόνο κι έτσι να την "πνίξεις", να την αφήσεις να σβήσει μόνη της.

Να καεί, πριν κάψει κι άλλο το δάσος της κοινωνία. 

Έτσι καθόμαστε και βλέπουμε (χαζεύουμε, λέμε στα ελληνικά!) ένα παιδί να καίγεται, χωρίς να μπορούμε ή χωρίς να θέλουμε να βοηθήσουμε. 

Η οικογένεια του δεν μπορεί ή δε θέλει, ένας αλκοολικός/ναρκομανής ή βίαιος ή αδιάφορος ή όλα μαζί Πα-τέρας, 

μια αλκοολική/ναρκομανής ή βίαιη ή αδιάφορη ή αδύναμη ή ενοχική ή οτιδήποτε Μάνα

Που οι Αρχές τους παίρνουν την επιστασία/φύλαξη/ανατροφή του παιδιού, για να το "γλυτώσουν"!! Και που το δίνουν σε άλλες οικογένειες, άγνωστες ή ακόμα πιο εχθρικές, ή το βάζουν σε ιδρύματα/δομές, σα φυλακές, σαν πάρκινγκ παιδικών ψυχών κι ο,τι βγει! Οι ειδικοί παιδαγωγοί, που μπρος στα συγκεκριμένα παιδιά θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά, "Ανεπίδεκτο" θα πουν, ή irreparabel!!

Είναι πολλά αυτά τα παιδιά, είναι πολλοί αυτοί οι γονείς, είναι όμως ένα και το αυτό σύστημα. Το οποίο το ανατροφοδοτούμε, με συμπεριφορές  "Γαία πυρί μειχθήτω". Ξεχνάμε όμως ότι η φράση ξεκινάει "εμού θανόντος"!!!!!

Αυτή η ευαισθησία μου με τα παιδιά, δυστυχώς, το ομολογώ, δε βγαίνει σε καλό! Θα κουβαλάω πάντα τα λάθη και τις αδυναμίες στην ανατροφή ενός τέτοιου φυτιλιού, ενός Ausreißer. Δεν μπορώ γιατί ίσως δε θέλω και δε θέλω γιατί βλέπω ότι δεν μπορώ. Αλλά πρέπει (νάτος πάλι ο Καντ!)

ΥΣ: Η κοπελίτσα παρεπιπτόντως που έπαιξε στην ταινία το προβληματικό παιδί, έπαιξε και με τον Τομ Χανκς σε ένα ιδιότυπο γουέστερν του Νετφλιξ, κωφάλαλο, αλλά που στο τέλος δικαιώνεται. Υποψήφιο για Όσκαρ β' γυναικείου ρόλου, δεν το πήρε, αλλά άνοιξαν οι πόρτες του Χόλλυγουντ διάπλατα!

Pandemie und Gedanken.

Ich war nicht so ein verrückter Anhänger von Fakten und Daten. Die medizinischen Studien und die weltweite Forschung ist eine tolle Falle, ein zweischneidiges Argument. Am Ende schreibt jeder Forscher seine "Interessenkonflikte", es heißt, welche Finanzierung und von welchem Geldquellen ist das Projekt entstanden. Manche sind ehrlich, andere allerdings nicht so. Es sind überall die "Idealisten", die Weltretter, die "für das Gute der Menschheit" arbeiten möchten. Bis eine Pharma-Firma seine Naivität zerbricht und die Augen aufmacht. Jeder hat seinen Preis, auf dieser verdammten und verfluchten (verflucht und zugenäht!) Kapitalismus- und konsumfixierten-Welt. Mediziner, Ärzte insbesondere auch. Alle arbeiten und kriegen Geld für ihre Leistungen. 

Alle Tiere sind gleich, manche sind gleicher, so Orwell. Alles läuft nach Plan.

Bis uns ein Virus (früher war ein Bakterium oder ein Parasit) rechts und links eine runterhaut.
Nach dem ersten Schock, nach den vielen, tausenden (millionen?) Toten und kurz bevor wir uns zerfleischen, wird uns klar.
Das war nicht das Virus, das uns zunichte machte. Es war nur eine Lösung, ein Ausweg.

Davon abgesehen, wie es sich die Pandemie letztendlich entwickelt, bin nicht fest überzeugt, dass uns die Situation etwas zeigte. Sie richtet sich durch Zweifel und rätselhaften Geschichten, sie wird öfter manipuliert und durch Demagogen / Drahtzieher ausgenutzt. 

 Aufgrund meiner Arbeit sollte ich immer alles kritisch hinterfragen, skeptisch bleiben und nicht sofort agieren.

 Die Erfahrung des Alltags in einem Krankenhaus (sei klein oder gross) verriet mir, wie schwierig, wie unberechenbar ist, den Zeitpunkt des Abwartens/Nichtstuns von dem Zeitpunkt vom Rat und Tat zu differenzieren.

Gar keine Entscheidung zu treffen ist auch eine Entscheidung. Das aggressive Beobachten und Abwarten, bis sich die Natur entschließt, wohin die Reise muss, beruht auf Gegebenheiten des menschlichen Schaffens. 

Die schönen und kreativen Ideen werden bei vielen überschätzt,  da in der Tat, bei der Umsetzung man sieht, wie unrealistisch und erfolglos blieben.

Ήμουν έτοιμος να γράψω κι άλλα πολλά, ατελείωτα για την ακρίβεια, αλλά νομίζω δεν πρόκειται να κερδίσει κανείς από τα γραφόμενα. Αυτά που ζούμε μόνο φέρνουν γνώση, αυτά που μπορούμε να εκτιμήσουμε κι αυτά που αναγνωρίζουμε ως αληθινά, υπαρκτά γεγονότα, αυτή είναι η αλήθεια και η Μοίρα μας.
Δεν έχω αισιοδοξία, γνωστό αυτό, δεν έχω τις πληροφορίες, ενημερώνομαι όπως όλοι, η ενημέρωση μου τρέχει από τα αυτιά και τη μύτη, κουράζομαι όπως όλοι, η κούραση μου διαλύει το ανοσοποιητικό, αλλά πρέπει να δούμε τη μέρα μετά. Φαντάζομαι έχει δρόμο ακόμη..........θα επανέλθω, όταν καθήσει η σκόνη του θανάτου.
Διότι ως γνωστόν, der Tod ist ein Meister aus Deutschland.

So WHO are you really?

Rango. 2011
Έπος! Το ύφος μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων ή ψηφιακού animation, που προσωπικά όμοιο δεν είχα ξαναδεί. Προφανώς κι έχω δει καρτούν εκτός Ντίσνεϋ και Πιξαρ, από ιρανικά ασπρόμαυρα μέχρι κουλτουριαρικα "ίντυ". Αλλά αυτό μου είπε αυτή η ταινία ήταν μοναδικό. Νομίζω είναι ο συνδυασμός των υλικών. Και τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης, θέασης και κατανόησης. Από τα 10χρονα ως στα 80χρονα έχει να δώσει σε όλους αυτό που μπορούν να δουν. Τον εαυτό τους.

Έξοχη η ιδέα, η σαύρα/χαμαιλέοντας που ζούσε στο Τερραριο, αναπαριστώντας τη ζωή μέσα από θεατρικούς ρόλους, προσποιούμενος τη ζωή, με φίλους ακίνητα παιχνίδια, προβάλλοντας όλο τον κόσμο του στο φαντασιακό.
Όπως συνήθως, ένας "από μηχανής θεός" το στέλνει κάπου, σε κάποια έρημο, να ξεκινήσει την αναζήτηση του. Το ιερό δισκοπότηρο της αυτογνωσίας.
So who are you really? Who am I? I could be anyone!

No man can walk out of his own story!
Η περίτεχνη γλώσσα της σαύρας, το υψηλό επίπεδο σκέψης της σε συνδέουν με την σαιξπηρικη θεατρική εποχή. Είναι μια εκλεπτυσμένη σαύρα, που βρέθηκε σε έναν κόσμο που δεν ανήκει. "Ναι, αλλά είσαι εδώ" του λέει  ο αρμαδιλος.
Η πλοκή θυμίζει κυρίως αντισυμβατικό γουέστερν, όπου "οι φτωχοί κι απελπισμένοι άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν σε κάτι". Και ο καθείς μπορεί να γίνει σε μια στιγμή είτε ήρωας είτε μοιραίος παίχτης, ανάλογα με το φύσημα του ανέμου.
Αρκεί να το πιστεύει. Ο δυαδικός κόσμος (καλό/κακό) δεν είναι ρεαλιστικός, αλλά βολεύει σα μοντέλο διαπαιδαγώγησης κι ερμηνείας του.
Η μουσική είναι κορυφαία, Hans Zimmer at his best. Από τις φωνές ξεχωρίζει φυσικά ο Τζόνι Ντεπ.
Οι μάχες με το γεράκι, με το φίδι, με την αθάνατη χελώνα, με τον εαυτό, με τον Κλιντ, με τους ξένους, επικές! Κάκτοι, κουκουβάγιες, πουλιά, ερπετά, άμμος ατελείωτη κι ο ήλιος να καίει, να διαλύει και να εξαχνωνει.
Το νερό λείπει, όλοι ψάχνουν να βρουν όχι την ευτυχία στην αφηρημένη της έννοια, αλλά στα βασικά,  στα ουσιώδη.
Η αναζήτηση. Ο λαός, ένας ηγέτης, καλός ή κακός. Όλοι στο ρόλο τους. Είπαμε πολυεπίπεδο αριστούργημα, παράξενο στα μάτια πολλών κριτικών. Mainstream κι όμως ρίχνει  κριτική ματιά σε όλα. Η ζωή στα πολύ απλά κομμάτια της. Κι όμως τόσο σύνθετα.

Πάμε πάλι στην ενδοσκόπηση. Είμαι, σκέφτομαι, υπάρχω. Καρτέσιος και Heidegger, Hegel και Kant. Μεταφυσική και Υπαρξισμός, αλλά και Utilitarismus των Bentham και Mill.
Θέλει χρόνια και δεκαετίες να διαβάσεις, να καταλάβεις τι είπαν οι άνθρωποι και πως φτάσαμε εδώ.
Ο άνθρωπος ψάχνει να βρει με τη σκέψη, τις συνθήκες εκείνες και τις διαστάσεις των νοητικών λειτουργιών, δηλαδή τα όρια μέσα στα οποία δρα. Είναι εν γνώσει του το πεπερασμένο και το διακριτό σύνορο που κινείται αυτή η σκέψη. Αλλά κάνει παρ'ολα αυτα κάνει προσπάθειες να σπάσει αυτό το στεγανό.  Να ταξιδέψει χωρίς να βγει έξω από την ακίνητη πνευματική του κατάσταση, να δει εκεί που δεν υπάρχει φως και να ακουμπήσει , να ψηλαφήσει έστω αυτά που δεν έχουν υπόσταση ούτε ύλη . Να ποσοτικοποιήσει μια οπτασία, τα σύννεφα, το σύμπαν.
Αυτά εξηγεί η ταινία σε λίγα λεπτά. Ο Ρανγκο, αν ήταν άνθρωπος του 2000, θα έπαιρνε ήδη τρεις σακούλες ψυχοφάρμακα και θα είχε τρεις φορές τη βδομάδα ψυχοθεραπεία. Σκέφτεται πολύ, σκέφτεται ποιος ήταν και γιατί, δεν ξέρει αν του αρέσει όπως είναι. Θέλοντας και μη, αλλάζει εκ βάθρων θέσεις/φύσεις/σκέψεις και μπαίνει-ως κλασικός χαμαιλέων-στην αιώνια διαδικασία της προσαρμογής κατά το δαρβινικο μοντέλο.
Έτσι είμαστε όλοι. Έτσι θα έπρεπε να είμαστε. Πολλές φορές σπάμε τα μούτρα μας πάνω στις ίδιες ψευδαισθήσεις που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, για να προστατευτούμε από τις σκέψεις που κάνουμε για τον έξω κόσμο. Και είναι τόσο επώδυνο αυτό, που μετά τη μερική αμνησία, θα ξαναφτιάξουμε ίδιες ή παρόμοιες  ψευδαισθήσεις, ξανά και ξανά, γιατί ο πόνος φτάνει πιο βαθειά κι από τα πιο μύχια επίπεδα σκέψης μας. Ο Πόνος του Ρανγκο όταν ανακαλύπτει αυτό το βάθος κορυφώνεται στην επιστροφή του, στο ξέπλυμα της ντροπής, στην εξιλέωση και στην αυτοτιμωρία.
Ο μηχανισμός δεν είναι άγνωστος. Πονος στον πόνο, θεωρία της πύλης. Σαν ομοιοπαθητική απάντηση.
Ποιος είναι κάποιος ; Και ποιος το βρίσκει τελικά; Η ερώτηση μάλλον είναι αργά. Δεν έχει στο χρόνο κάποια ανταπόκριση, δεν τίθεται στο κατάλληλο πλαίσιο. Δεν είναι "ποιος είσαι", αλλά "πού και πότε".
Τα γνωστά δηλαδή της κατά Αϊνστάιν και Χώκινγκ θεώρησης της ύπαρξης. Περνάς από το πριν στο πιο μετά και ήσουν/είσαι/ίσως να είσαι/θα είσαι.
Ο Ρανγκο συναντάει και σε κάποιο σημείο αυτό που θα ονομαζες κι ως το ανθρώπινο άβαταρ του, που του λέει γκρόσο μότο : "είσαι το ταξίδι σου, είσαι η αναζήτηση σου, είσαι αυτό που ετάχθης"
Αν ήμουν νιχιλιστής, θα έλεγα "είσαι  ο κανείς, είσαι το πουθενά, είσαι το ποτέ"
Αν ήμουν Ρασούλης, θα έλεγα "είσαι ό,τι είσαι και δεν είσαι, κι όχι ό,τι κάνεις και δεν κάνεις".

Είμαι. Για λίγο.

Towering problems in german education.

Food for thought, Denkanstoß.

“The quality of their schools today will feed into the strength of their economies tomorrow.” Angel Gurría, the Secretary-General of the OECD

Es folgt der Artikel von Thomas Clausen. (Policy advisor on Education and Research at the Liberal Institute of the Friedrich Naumann Foundation for Freedom)

 

Wahre und bittere Worte für die Bildung dieses Landes. Wir (ihr) fokussierten uns jahrelang darauf, wie scheint, dass die Menschen nur eine Ausbildung bekommen jedoch ohne eine richtige Bildung zu haben.

http://4liberty.eu/towering-problems-in-german-education

Ironie. Sarkasmus.

Για να τα πάρουμε τα πράγματα με το όνομα τους. Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική.
Στο λεξικό Τριανταφυλλίδη λέει, ειρωνεία (με εί) σημαίνει:
1) περιφρονητικός ή υποτιμητικός αστεϊσμός, εμπαιγμός, χλευασμός ή σαρκασμός σε βάρος άλλου τον οποίο εκφράζει κάποιος με τη διατύπωση μιας γνώμης ή με την έκφραση ενός συναισθήματος διαφορετικών ή αντίθετων από αυτό που νομίζει ή αισθάνεται.
Η ειρωνεία μπορεί να είναι λεπτή, διακριτική, δεικτική, αμείλικτη, πικρή.
2) σχήμα λόγου κατά το οποίο ένας ομιλητής χρησιμοποιεί λέξεις ή φράσεις με περιεχόμενο εντελώς αντίθετο από αυτό που εννοεί, για να χλευάσει ή να περιπαίξει, να ψέξει, να εκφράσει έντονη αγανάκτηση.
Εδώ έχουμε την τραγική ειρωνεία, την ειρωνεία της τύχης, τη σωκρατική ειρωνεία.

Για να μην τα μπερδεύουμε, η ειρωνεία έχει κάτι πολυδιάστατο μέσα της. Καταρχήν είναι η ίδια λέξη, που εφευρέθηκε κάποτε σε αρχαία ελληνικά στόματα και μεταφέρθηκε ατόφια με την ίδια ακριβώς γραμματική απόδοση πιθανότατα πάνω από τρεις χιλιάδες χρόνια. Η ελληνική λέξη αυτή μεταφράστηκε σε όλες τις χώρες και στις περισσότερες γνωστές γλώσσες με σχεδόν τον ίδιο τρόπο. Χωρίς εψιλον-γιωτα εμπρός, μόνο το Ι. (το γιατί έγινε αυτό, είναι άλλη, μεγάλη κουβέντα!)

αγγλικά : irony (en)
γαλλικά : ironie (fr)
ισπανικά : ironía (es)
ιταλικά : ironia (it)
ουγγρικά : irόnia (hu)
πολωνικά : ironia (pl)
πορτογαλικά : ironia (pt)
ρουμανικά : ironie (ro)
σουηδικά : ironi (sv)
τσεχικά : ironie (cs)

Η έκφραση της προϋποθέτει, όπως όλες οι ρητορείες, έναν πομπό κι ένα δέκτη. Ο πομπός θα εκφέρει ένα σήμα, θες πες το διφορούμενο, διττό, αλλοπρόσαλο,πάντως όχι ευθύ. Εκεί που γίνεται η διαφορά είναι πάντα στο Δέκτη. Αυτός ερμηνεύει το σήμα όπως νομίζει κι όπως μπορεί.
Αν είναι φοβικός ο δέκτης, προφανώς θα το εισπράξει ως επίθεση, χλευασμό, κακόβουλη θέση. Είναι η δυσκολία στο να αισθανθεί ή να αντιληφθεί ο δέκτης κάτι ως ουδέτερο, όταν ήδη έχει σχηματίσει μια προερμηνεια στο μυαλό του. Η ειρωνεία ως σχήμα το βραχυκυκλωνει, το φέρνει στην αμηχανία.
Όταν γίνεται με λεπτότητα, όπως λέει ο Κριαράς, μπορεί να διδάξει, βλέπε Σωκρατική μέθοδος. Όταν βάφεται με τα χρώματα του πολέμου, θα γίνει όντως πικρόχολη, με σκοπό να τραυματίσει, να θίξει, να προσβάλλει. Δεν είναι όμως ο αυτοσκοπός της.
Αυτό που θαυμάζω είναι ότι λίγοι προφανώς θα ξέρουν ότι η ειρωνεία ξεκίνησε από τα αναλόγια και το βήμα ενός ομιλητή κι όχι από απλές συζητήσεις, μεταξύ δύο μερών. Δεν ήταν ανάγκη του ενός να επιτεθεί στον άλλον, δεν προέκυψε η ειρωνεία τυχαία. Η ειρωνεία είναι δουλεμενη μορφή, φιλοσοφημένα δομικό υλικό μιας δισδιάστατης ή και πολυδιάστατης επεξήγησης, ώστε να τονιστεί η σημασία του σημείο που δεν αναφέρεται. Είναι καλλιτεχνικό εργαλείο,  εμπεδώθηκε στα αρχαία ελληνικά θέατρα, "η ειρωνεία της Τύχης", ο τραγικός ήρωας κινείται και λειτουργεί, μη γνωρίζοντας ότι όλοι οι άλλοι (το κοινό) ήδη γνωρίζουν την Τύχη /τη Μοίρα του. Ο Σωκράτης ήθελε μέσω της ειρωνείας του να αφήσει το συζητητη να φτάσει στο σημείο μόνος του, μη δίνοντας του μασημένη τροφή, αλλά υπονοώντας το μη-αναφερόμενο.

Για να το πάμε στο αλλοδαπό:
In Wikipedia stellt sich klipp und klar, Ironie ist eine rhetorische Figur. Rhetorisch, wie die meisten wissen, bedeutet selbstbeantwortend, wie eine rhetorische Frage. Ein Redner, ein Referent ist ein Rhetoriker. Er benutzt die Ironie, als Werkzeug, als Einstellung in der Zweideutigkeit. Der Empfänger, je nach geistigen Vermögen, kann die Ironie unterschiedlich interpretieren. Mal als Angriff mal didaktisch mal unverstandenes Zeug. Der Sender mit seiner hohen Verantwortung sollte genau vergewissern, dass diese Figur nur als keine fiese Figur registriert wird.
Sokrates zum Beispiel. So Wikipedia:
"...Sokrates bezeichnete die Gesprächsführung als Hebammenkunst (Mαιευτική). Die sokratische Ironie ist allerdings eine Fehlinterpretation von außen, z. B. aus Sicht des Alkibiades in Platons Symposion, und keine Beschreibung von Sokrates’ wahrer Einstellung. Tatsächlich verstellte sich Sokrates nicht; er war von seinem Nichtwissen überzeugt......."
Er wusste, dass er nix wusste. Wieso könnte seine Ironie aggressiv sein? Sei schlau, stell dich dumm! Er war nur schlau, nicht arrogant, seine Ironie war nur ein sich selbst bloßstellen, eine Enthüllung. Er war das Publikum, der etwas mehr wusste über den Gegenüberstehenden, den tragischen dennoch ignoranten Held.
Und was ist mit der Selbstironie? Ist es nicht eine Art von Selbstkritik und Selbstreflexion? Eine überzeugende Selbstinterview, abgesehen von beschönigten Bildern und trügerischen Ausreden. Ein Tête-à-Tête in mir, mein Mittelhirn gegen mein Endhirn. Die endlose Spiegelung bis zu der letzten Unterteilung der Hirnrinde. Selbstironie setzt gewiss etliche Eigenschaften voraus, zB Enthemmung und Unbefangenheit. Nur dann könnte heilsam und erlösend wirken.

Νομίζω αφού προσπάθησα να ξεκαθαρίσω μέσα μου αυτό το έπος "Ειρωνεία", τώρα είναι πολύ πιο εύκολο να περάσω στο Σαρκασμό. Sarkasmus, Sarka=Fleisch, Zerfleischen, gegenseitig Zerlegen.
Der Sarkasmus ist übel, toxisch, ein Gift für die Beziehung, jeder Beziehung. Familie, Ehe, Freundschaft, Kameradschaft.
Zum Teil ist es ein passives/aggressives Mittel, das keineswegs von dem Zweck geheiligt werden dürfte. Der Sarkastiker ist ein bitterer Mensch, ein alter mieser Peter, seine Waffen sind rücksichtslos und beissend, verlangt Blut und Rache. Er attackiert meistens unberechtigt, unverhältnismäßig. Er ist arrogant, gibt sich als "besser von Anderen", überschätzt sich, hängt mit dem Narzissmus zusammen.
Typisches Beispiel:Dr House. Er wurde verletzt, deshalb verletzt er zurück, demütigt gerne, diffamiert und diskreditiert.
Ironie ist die feine Art, Sarkasmus ist derb und grob.
Ironie ist eine zarte Ohrfeige, Sarkasmus ist eine Machete.
Ironie soll einen Denkanstoß hervorrufen, Sarkasmus stattdessen eine Schächtung.

Die Resilienz. Το'χω!

Είμαι θετικός άνθρωπος. Πολύ θετικός άνθρωπος. Τόσο θετικός που τραβάω όλα τα αρνητικά πάνω μου, σα μαγνήτης. Εσωτερικά βλέπω βέβαια τον αρνητικό μου πυρήνα, αλλά εξωτερικά υπάρχει ένας θετικός φλοιός, που καλύπτει όλα τα βαθειά μου στρώματα. Φυσικός δεν είμαι, αλλά πιστεύω ότι το θετικό αυτό περίβλημα δημιουργήθηκε με τον καιρό. Τα αρνητικά που μου έχουν συμβεί από τα πρώτα χρόνια που άρχισα να συνειδητοποιώ τον κόσμο ενώθηκαν με το βαθύ γενετικό αρνητικό μου κώδικα και ως γνωστό τα δύο αρνητικά φτιάχνουν ένα θετικό. Κάθε αρνητικό γεγονός, κάθε άρνηση, κάθε απόρριψη, κάθε σφαλιάρα, φάπα, κάθε αρνητική σκέψη,κάθε πράξη ή βλέμμα με απαξίωση, κάθε κακή συγκυρία, κάθε "ατυχία" που με βρήκαν μέχρι τα 30-40, (για να μην ξεχνιόμαστε το έτος ηλικίας που ξαναγεννήθηκα ήταν το 39ο) ήρθαν και έλιωσαν στο αρνητικό μου μάγμα, ώσπου έγιναν μια θετικη, σκληρή σαν πέτρα, επιδερμίδα.
Αυτό οι επιστήμονες το ονομάζουν Resilience ή Resilienz. Δεν προέρχεται από το Ρεζίλι, αν και θα μπορούσε επίσης να μου ταίριαζε η ετυμολογία. Πηγάζει από το λατινικό resilire και σημαίνει αναπηδώ, όπως μια μπάλα. Στα ελληνικά δεν ξέρω πώς μεταφράζεται από τους ειδικούς , αλλά στο διαδίκτυο το βρήκα ως ελαστικότητα, αναπήδηση.
Τι όμως πραγματικά αποδίδει ο όρος. Σε αγγλόφωνες ιστοσελίδες, θα βρείτε οδηγίες για να φτάσετε στην απόκτηση της, π.χ. the Road to Resilience ή για αυτούς που έχουν συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια τα πολύπλοκα θέματα να τα μαθαίνουν μόνο σε βίντεο, εδώ κι εκεί.
Η ψυχολογική αντοχή σε κάθε είδους χτύπημα της μοίρας, σε κάθε μεγάλη δυσκολία, σε κάθε φάση της ζωής που νομίζεις ότι σε πήρε πο κάτω. Μια δύναμη, εσωτερική αρχικά και μετά η εξωτερίκευση της, που προκαλείται από το "χτύπημα", τη σφαλιάρα που ανέφερα και ως "αντίδραση-στη-δράση", ως αναπήδηση μιας ελαστικής μπάλας μας επαναφέρει από τον πάτο, από το πάτωμα που πέσαμε και ξανασηκωνόμαστε σαν ελατήρια όρθιοι και άτρωτοι. Που λέει ο λόγος.
Σιγά το καινούριο και το μοντέρνο, θα πεις/πείτε. Κι εγώ θα συμφωνήσω. Μαλακίες ψυχολογικές, ταχαμδηθεν καινούριες εξελίξεις στη διάγνωση σε επίπεδο ψυχικής σφαίρας. Το νέο είναι απλά το ξεχασμένο παλιό, σερβιρισμενο με κινόα και ίσως και γκοτζι-μπερι. Παπαριές. Ναι. Ναι, λέμε!!!
Αλλά.......
Η αφορμή να ξανασυζητηθεί ένα διαχρονικό ζήτημα δεν είναι ούτε κακή ούτε άχρηστη. Η Φύση δε μας έφτιαξε ατρωτους, αλύγιστους, άφθαρτους. Είμαστε λάσπη, χώμα, περιττώματα. Μαλακοί ιστοί που γίνονται ζυμάρι με κάθε γροθιά, οστά που σπάνε στη δυνατή κλωτσιά, οι αδένες μας μουσκευουν απλώς και μόνο στο άκουσμα μιας φωνής, ενός ήχου ή μιας λέξης.
Κι όμως αυτά τα αδύνατα σώματα, τα χαμένα κορμιά, θα αναπηδησουν σε χτυπήματα, θα μπαλατζαρουν για λίγο και θα ξαναγυρίσουν στα ίσα τους.
Αν τα καταφέρουν!
Φυσικά, η Φύση δεν παίρνει τίποτα δεδομένο! Το φυσιολογικό δεν είναι πάντα το αναμενόμενο, ένα τετελεσμένο κάπου και κάποτε, δεν περιγράφει μια συνθήκη, δεν είναι δικαστήρια των ανθρώπων εδώ.
Μερικά κορμιά και ψυχές μπορούν να αναπηδησουν, να κάνουν το σάλτο μορταλε μιας Resilienz, άλλα σώματα όμως πέφτουν και δεν ξανασηκώνονται ποτέ, νοκ-αουτ, ούτε με ηλεκτροσόκ.
Η μοντέρνα επιστήμη λέει, "η έρευνα για τις δυνατότητες κάποιος να  μάθει και να εφαρμόσει την "Αναπήδηση" στη ζωή του είναι μόλις στο ξεκίνημα", στα σπάργανα, που λένε. Δεν έχουν βρει ακόμα τους νευροβιολογικούς δρόμους και μηχανισμούς, ως προς την έναρξη  και την πυροδότηση, το χτίσιμο αν θες, αυτού του θετικού τοίχους. Γιατί π.χ. κάποιος μπορεί και ο άλλος όχι, ποιοί είναι οι γενετικά προδιατεθειμενοι για αυτό, ποιος προέρχεται από τον "ανθεκτικό" Sapiens και σε ποιον ξέμειναν τα απολειφαδια γονίδια του loser Neandertaler.
Δε θα το μάθουμε φυσικά ποτέ.
Εγώ πάντως, αυτό το Ρεζίλι, το Ρεζιλιενς ή Ρεζιλιεντς, το'χω! Το 'χω σου λέω, το ξέρω, το είδα στην πράξη. Αλλά ακόμα και να μην το είχα, στην έκταση που περιγράφεται, πάλι θα το έβρισκα!!!! ;)
ΥΣ δεν έχω να πω παραπάνω, πρέπει να καθήσω να διαβάσω λίγο, αυτό, και μετά θα έχω -ίσως-πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Ήθελα απλως, ως συνήθως, να δώσω μια τροφή για σκέψη. Ένα έναυσμα. 

Η Γιόγκα και άλλα εξωτικά

Η αλήθεια είναι ότι πρωτοακουσα για τα ευεργετικά αποτελέσματα της γιόγκα παράλληλα από το Βαλάντη και την Ελισάβετ και την Ειρήνη. Μεχρι τότε, στην Ελλάδα, τη σνόμπαρα, ήξερα μόνο ως έννοια τη Χαθα-Γιογκα και τη στάση Λωτός. Μου έμοιαζε πολύ Διαλογισμός, λίγη σωματική άσκηση.
Ξεκίνησα σαν αστείο, το έκανα με πολύ πάθος, υπερέβαλα, μάλλον ψιλογαμισα το ένα γόνατο, έκανα το απαραίτητο διάλειμμα και μόλις μου έλειψε πραγματικά, ξαναξεκινησα. Μόνο λίγο καιρό ξαποσταινει....
Αυτήν τη φορά με καλύτερες συνθήκες, προστασία για τις αρθρώσεις, υποστήριξη με παρτενέρ και πολλά βοηθήματα, ζώνες, σκοινιά και αφρολεξ υποστήριξης.
Iyengar-Yoga.
Ο κυρ-Iyengar ήταν μορφή, δίδαξε γιόγκα στον Κρισναμουρτι, στον Άλντους Χάξλεϋ, στο Μενουχιν.
Εμένα με διδάσκει μια Μανουέλα Ίντα, στα δεύτερα -ήντα, καλοφτιαγμένη δε λέω, από το Μπάμπεργκ! Ούτε πολλή σάλτσα, αλλά ούτε και μαλθακή. Αυστηρή θα έλεγα, και με συνέπεια στο πρόγραμμα. Με λίγα λόγια Franke, Oberfranke.  Το όλο θέμα πάντως μου κάνει πολύ καλό. Με έχει βοηθήσει στην ψυχολογία, το ζορισμα που περιμένει την χαλαρωμα, η παθητική συσπαση-ισομετρικη που λένε στα γυμναστήρια- και η ερχόμενη χαλάρωση, αλλά με τρόπο που να τη νιώθεις, να "ακούς" τον κάθε μυ σου να ηρεμεί, να αναρρώνει, όλα αυτά ήταν πρωτόγνωρα για μένα. Spüre die Dehnung hinein!
Οι δε ασκήσεις στην αναπνοή, οι λεγόμενες Pranayama, σου φέρνουν τον άλλον αέρα μέσα σου. Ειτε εκπνέεις με βουητό είτε με συριγμό είτε αθόρυβα, ο συγχρονισμός με τα ρουθούνια, κλείνοντας τα εναλλάξ, νομίζεις ότι μαθαίνεις να αναπνέεις από την αρχή.
Έχω διαβάσει και το βιβλίο της Ελισάβετ, πάνω κάτω ξέρω τι μου γίνεται. Ας πούμε π.χ. με την Τάνια κάναμε πολύ και επέμεινε στο χαιρετισμό του ήλιου. Έλεγε τη στάση  Virabhadrasana Πολεμιστη, η Μανουέλα τη λέει Ήρωα, μικρή ειδοποιός όμως διαφορά.
Τη στάση βάτραχο,τη στάση Sarvangasana ή Schulterstand, το Τόξο ή Dhanurasana, δεν την κάναμε ποτέ στην Power Yoga. Είναι απαιτητικές στάσεις, αλλά φέρνουν αποτέλεσμα. Δοκιμάζεις να ανασανεις σε μια Chatuspadasana να σου φύγει η μαγκιά, να νομίζεις ότι δεν μπορείς, ότι κάτι σε μπλοκάρει κι όλη σου η συγκέντρωση και η ενέργεια εστιάζεται απλά να πάρεις ομοιοχρονες εισπνοές/εκπνοές. Το σώμα δουλεύει μόνο του, ενώ εσύ παλεύεις για το οξυγόνο. Το ενδιαφέρον είναι ότι η πάλη αυτή είναι μια ακίνητη στάση. Το Ταό ή Dào που λένε οι άλλοι!
Εγώ τη συνιστώ ανεπιφύλακτα, με θεωρίες ή χωρίς, με μάντρα και διαλογισμό, με τάντρα και διατροφή, με μοντέρνες παραλλαγές ή παραδοσιακά, με βιβλία ή με δάσκαλο, με κόσμο ή και μόνος.
Είσαι για εκείνο το διάστημα μόνο για σένα, δεν είσαι για κανέναν άλλον, fremdbestimmt που λένε. Ορίζεσαι  (και ζοριζεσαι!) αυτοδιοικωντας το σώμα σου και όλα τα Τσάκρας σου, που καταλαβαίνεις όμως με τον επώδυνο τρόπο ότι δε σου ανήκουν, ούτε το σώμα ούτε τα κέντρα. Εσύ ανήκεις σε αυτά. Προσπαθώ να τα εξηγώ όχι διαστημικά, ούτε εξωγήινα,αλλά όπως τα αντιλαμβάνομαι εγώ. Δείτε το, ψάξτε το. Η Ανατολή σου ξανά(μαθαίνει), αυτά που η Δύση σε αναγκάζει να ξεχνάς.
Μερικές φορές θυμάμαι και τον Ινδό συνάδελφο, τον Πρακας, που μπορεί για αναισθησιολόγος να μην έκανε, αλλά είχε δίκιο όταν έλεγε για την ευρωπαϊκή-δυτική διατροφή ή γιατον ύπνο, για συνήθειες που έχουμε και μας καταστρέφουν, για το πόσο αφύσικο και πόσο κόντρα είναι η ζωή που ζούμε.
Δε θέλω να πάω στην Ινδία ή σε χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας.
Σίγουρα όμως θα βάζω να ακούω Shakti και
να αφήνω τη φαντασία μου να καλπάζει.
What need have I for this, what need have I for that. All is Bliss, all is Bliss.

Referendum-Abstimmung Rätsel

Artikel im Spiegel

".......Es tut weh, so etwas sagen zu müssen, aber man kann nicht für ein autokratisches System sein, für die Todesstrafe, für die Inhaftierung von kritischen Journalisten, für das Einsperren von politischen Konkurrenten, und sich dann beschweren, in Deutschland nicht als Deutsche akzeptiert zu werden. Das geht nicht. Da ist Integration gescheitert, und die Schuld liegt nicht nur bei Deutschland......"

Sie entscheiden sich für die Monarchie bzw eine verkleidete gewählte Diktatur in die Türkei, nichtsdestotrotz bleiben sie und arbeiten sie hierzulande, um alle demokratische Werte und selbstverständlich soziale Leistungen zu geniessen. Und Einige von ihnen (natürlich nicht alle!), wie viele Ausländer, meine Landsleute auch, motzen sie ständig für die gescheiterte Integration und mit einem Wortschatz von weniger als 150-200 Wörtern.

Nicht ganz bei Sinnen dieses Volk!! und irgendwann wird die Türkei aggressiv gegen Griechenland, einfach weil die Menschen aufgrund der schlechten wirtschaftlichen Lage (gebremstes Wachstum, eingebrochener Tourismus, erhöhte Arbeitslosigkeit, reduzierter Exporthandel Quelle:dtr-ihk) abgelenkt werden müssen....Divide et impera, eure Majestät.