Εγώ, εντάξει, είμαι ο κάποιος τίποτας!
Σε κάποιο τέρμα, σε ένα σκοπό.....
Ça peut servir on sait jamais......
Πες το ψέματα!!
Θέλω να ακούω τραγούδια για να θυμάμαι αυτά που θέλω να θυμάμαι και να ξεχνάω αυτά που θέλω να ξεχνάω.
Και πάντα βρίσκει κάποιος στις μουσικές το τίποτα που τον ορίζει.
Ο Αύγουστος του 2021 μου έβγαλε πολλή αυτοκριτική διάθεση. Πολλή αυτοανάλυση, πολύ κλάμα, πολλή δουλειά στην ενδοσκόπηση. Να τα βρω με το Θεό μου, με τον εαυτό μου.
Και πολύ προσωπικό στυλ. Σχετικά σπάνιο, για μένα, που συνήθως γενικολογώ και δεν αναφέρομαι σε ονόματα και διευθύνσεις. Αλλά ίσως ήρθε και η ώρα να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους
Γι'αυτό και γράφω στα ελληνικά. Δεν μπορώ να τα πω αυτά σε άλλη γλώσσα.
Οι φωτογραφίες. Αυτές φταίνε. Έτσι όπως είναι, θολές και κουνημένες, έτσι θολό και κουνημένο βλέπω και το παρελθόν μου. Ξεχνάω κιόλας κι έχω ανάγκη να με ξαναδώ με (μαύρα) μαλλιά,να με θυμηθώ, να θυμηθώ ότι ποτέ δεν ήμουν πακτωμένος, ποτέ δεν είχα κάπου σιγουριά, ποτέ στο σταθερό, μια εδώ και μία εκεί. Πάντα μια θολούρα στο μυαλό και στη σκέψη, μια συνεχής κίνηση.
Από το ένα σπίτι στο άλλο, από την μια πόλη στην άλλη, Κατερίνη- Θεσσαλονίκη-Ωραιόκαστρο-Οφφενμπαχ-Λανγκεν. Και ποιος ξέρει πού αλλού! Από τη μια οικογένεια στην άλλη. Από δω παιδιά, από κει παιδιά. Από τη μια δουλειά στην άλλη δουλειά, μια στα δημόσια μια στα ιδιωτικά, μια στα ελληνικά, μια στα γερμανικά. Παντού και πουθενά! Εδώ κι αλλού! Ώσπου να στεριώσει κάτι, ξεστησιμο και δρόμο! Σαν τσιγγαναριό (δεν ακούστηκε πολιτικά σωστό αυτό!) , Ας το πούμε σαν καραβάνι, σαν νομάς.
Αλλά ας μην τα μπερδεύω.
Η θολούρα είναι καταρχήν κληρονομική. Σόι πάει το βασίλειο, όλο φεύγαμε, όλο μετακομίζαμε και δεν είχε καταλάβει ποτέ η οικογένεια ότι η "Πόλις" θα την ακολουθούσε.
Στα ίδια χνάρια κι εγώ, είχα την ψευδαίσθηση ότι φεύγοντας από αυτήν την οικογένεια και φτιάχνοντας άλλη, ότι θα γλυτώσω το ανικανοποίητο και το "ήθελε συνέχεια να φεύγει", ότι κάπου θα ριζώσω.
Και το είχα καταφέρει για καμιά δεκαετία. Με ψεύτικες ρίζες βέβαια! Και μετά οι επιπτώσεις της κοινωνικοοικονομικοπολιτικοψυχολογικής κρίσης. Νομίζω ακόμα και τώρα που διαβάζω τις παλιές αναρτήσεις,εκείνης της εποχής, με καταλαβαίνω πού νόμιζα ότι πατούσα και πού είχα το κενό κάτω από τα πόδια μου. Μέχρι που το ένοιωσα κανονικά και με το νόμο αυτό το κενό....κι έφυγα κι από κει! Εκεί βέβαια, ίσως να κολλάει και το "με διώξανε". Αλλά κι από κει, με ψηλά το κεφάλι, όχι με την ουρά στα σκέλια. Κύριος ήρθα και κύριος έφυγα. Η έτσι τουλάχιστον θα γράψει στο κεφάλαιο.
Οι δουλειές ήταν παρόμοια υπόθεση. Κάτι με χαλούσε κι έφευγα, κάτι με έσπρωχνε, "και καλά" η αξιοπρέπεια μου.
"Είμαι τραγούδι, είμαι λαός, δεν είμαι σκλάβος κανενός" τραγουδούσα όταν παραιτήθηκα από την Γενική. Πάντως, αν αυτό σημαίνει κάτι, από δουλειές ποτέ δε μ'έδιωξαν, πάντα μόνος έφευγα.
Κι αυτό το "φεύγω" πρέπει να μ'εχει τελικά αφήσει ψιλοαναπηρο. Σα να λέμε,μαθημενα τα βουνά στα χιόνια, άμα φύγεις μια φορά, η επόμενη φορά είναι η ίδια ακριβώς, μια ακόμα ίδια φορά, ανεξάρτητα πού πας.
Κακό πράγμα! Να παίρνεις το καπελάκι σου και να φεύγεις! Τίποτα, μια βαλίτσα. Το πετσί σου και την τσίπα σου. Κι όπου σε βγάλει! Το έχεις δει το σενάριο. Θολό τοπίο! Σα μια φωτογραφία του '70 ή του '80, κουνημένη.
Δεν έχει πολύ ακόμα, κάπου τελειώνει. Το μόνον της ζωής του ταξείδιον.
Και μια που το έφερε κι ο λόγος......
Στρατής Τσίρκας.
Εδώ ένα καλό ντοκυμαντέρ από το 1992.
Και το λινκ ολόκληρο από τα αρχεία της ΕΡΤ
https://archive.ert.gr/36752/
Να πω και μια δυο προσωπικές ιστοριούλες, έτσι για να συνδέσουμε τα μεγάλα με τα μικρά. Αυτά που μας κάνουν να θυμόμαστε ότι επειδή είμαστε εμείς μικροί, είναι κάποιοι άλλοι μεγάλοι....
Όταν ήμουν 12-13χρονων παιζόταν στην ΕΡΤ η μεταφορά της τριλογίας του Τσίρκα "Ακυβέρνητες πολιτείες". Για το ηρωικό πασοκικο 1985-1986 ήταν κίνηση μοντερνισμού και απελευθέρωσης το να προβληθούν και ερωτικές σκηνές, τι ερωτικές δηλαδή, ένα γυμνό μπούτι εδώ, μια κιλότα εκεί, μια "παλινδρόμηση" μπρος-πισω, ψιλοπραγματα δηλαδή. Το κεφάλαιο Α (για το ακατάλληλο δι'ανηλίκους) πάνω αριστερά να μας θυμίζει ότι δεν "παίζει" για μας.
Μια Παρασκευή που έπαιζε στην τηλεόραση (μπορεί να ήταν και δέκα η ώρα) έδειξε μια τέτοια σκηνή, πάνω σε έναν καναπέ, μια κυρία ελαφρώς ενδεδυμένη με ρόμπα, "δεχόταν" κάποιον κύριο με κουστούμι.
Ε ρε και το πήρε χαμπάρι ο Σάκης, με ένα γκαρισμα με διαολόστειλε στο δωμάτιο μου. Έλα που παρατηρησα όμως πόσο "συγκεντρωμένα" το παρακολουθούσε ο πατέρας μου, που δεν πρόσεξε ότι έβλεπα κι εγώ μαζί του στα κρυφά, πίσω από την πόρτα.
Κι αυτή είναι η πρώτη επίσημη "παράνομη" κι ανεπίτρεπτη παρακολούθηση κάτι-σαν-πορνό για τα δεδομένα του '80.
Άρα σε ένα παιδικό μυαλό χαρακτηκε η απλή εξίσωση: Στρατής Τσίρκας=δημιουργός αισθητικών πορνοταινιών.
Εννοείται δεν διάβασα πότε κάποιο από τα βιβλία του, ίσως κάποια αποσπάσματα στο λύκειο.
Κι έφτασε η ώρα που μας είπε ο Χάρης, "έχω πρόταση να φτιάξω τη μουσική επένδυση σε ένα ντοκυμαντέρ για την ΕΡΤ, θα με βοηθήσετε;". "Για τι πράγμα μιλάει το ντοκυμαντέρ Χάρη;" Ρώτησε ο μικρός Μιχαλάκης! Με το που είπε "Αφιέρωμα στη ζωή του Στρατή Τσίρκα", πήγε κατευθείαν το μυαλό μου στην κατάλληλη μουσική για πορνό!
"Όχι, ανόητε!"λέει "έχω γράψει μια πασακάλια και μερικές κοντες, θα τα προσαρμόσω σε κάτι ορφανά ορχηστρικά που έχω αφημένα και χρειάζομαι φλάουτο, κιθάρα, σαξόφωνο κι ακορντεόν. Στα λαϊκά μέρη θα παίξω εγώ μπουζούκι, πχ εκεί που θα δείξει την κηδεία του Πέτρουλα"
"Του ποιανού;;;;" Αναρωτήθηκα από μέσα μου! Κι αφού αναγνώρισα τα μεγάλα κενά, Τσίρκας-λογοτεχνια-πολιτικη και με την αφορμή αυτή, άρχισα να διαβάζω τη Λέσχη, πολλά δοκίμια του, που έγραψε στη "Λέξη" και μου τα έδινε ο Χάρης δανεικά, ένα βιβλίο που έγραψε για τον επίσης αλεξανδρινό Καβάφη και γενικά έψαξα το πολιτικό σκηνικό που έζησε και έγραψε. Η αριστερή γενιά της ήττας, που λένε ή που λέγανε πριν έρθει ο Τσίπρας και τα γαμησει όλα!! Κι αυτόν φυσικά το διέγραψε το ΚΚΕ, οπότε πέρασε στο κόμμα του Λεωνίδα Κύρκου.
Τέλος πάντων, κάτι παραπάνω μάθαμε, κάτι σκαμπασαμε, κάτι σκεφτήκαμε για τον καλλιτέχνη και την εποχή του.
ΥΣ. Σε περίπτωση που δεν καταλάβατε καν ότι παίζει μουσική στο Background, δεν πειράζει, ούτε κι εγώ που έπαιξα, το πρόσεξα ότι υπήρχε μουσική από πίσω. Και δη πασακάλια και Coda από ορχηστρικά !!!!!
Τέχνη, σου λέει! Καν'τη και ρίχτη στο γυαλό!
Ήμασταν κάποτε νέοι άνθρωποι, όλοι μας! Τα περασμένα μας χρόνια, οι περισσότεροι τα λένε "τα καλύτερα μας χρόνια".
Άλλοι τα θεωρούν απλώς τα ανώριμα, τα προπαρασκευαστικά. Τα χρόνια συλλογής εμπειριών, τα "άσε με να κάνω λάθος" χρόνια, τα "learning by doing mistakes" χρόνια, που είπαμε και σε άλλο ποστ.
Wir sitzen uns bei der Besprechung und ich erkläre Sükran, was auf den Pralinen steht. Die Landschaften von Meteora, die Karyatiden in Akropolis, die weißen Häuser mit den Windmühlen in Mykonos.
Ich erzähle ihr, wie scheint, begeistert, die Geschichte von Orten, Flüssen und Statuen. Wie die Mönche den Korb mit Provianten hochziehen, was für eine Bedeutung der Fluss Acheron hatte.
Dann sagte sie zu mir, "du bist stolz auf deinen Land, man sieht's".
"Warum soll ich stolz auf meinen Heimatland sein?" erwiderte ich.
"Ein Heim ist eine Lotterie. Niemand hat's verdient oder gerecht geerbt. Es ist reiner Zufall, wo du geboren bist. Niemand sucht sich seinen Heimatort aus. Manche haben Glück, manche Pech, sind allerdings alle unschuldig."
Nein, ich bin nicht stolz auf Griechenland. Ich bin stolz auf mich, wie ich mich entwickelte, wie mich die Geschichte des Landes fasziniert, wie ich die Buchstaben des Alphabets ausspreche.
Ich bin nur stolz auf die Menschen, die sich auf diesen Boden glänzten, die für die Ewigkeit und über die Ewigkeit philosophierten. Was mich geprägt hat, besteht aus unsagbaren Materien. Es kann man riechen und spüren, wenn man die Antennen dafür besitzt.
Bin stolz auf mich. Hab Blitze im Herz, Donner im Kopf, Hitze in meinen Händen. Alles richtig gemeißelt, es dürfte so hässlich und genauso unkaputtbar sein.
Das hat nicht mit dem Heimat zu tun. Es ist das Flair, der Hauch des Windes. Er flüstert, egal wo du dich findest. Er findet dich, irgendwann, wenn du deinen Stolz runterschlucken kannst.
Wie Jan sagt, der moderne und aufgeschlossene Deutsche ist stolz aufs Nicht-stolz-Sein. Gleichartig bin ich stolz aufs stolz-sein-zu-können und aufs nicht-stolz-sein-zu-müssen (bloß weil ich Grieche bin).
Ich bin nicht Grieche, ich kann den Griechen, ich kenne den Griechen, ich sehe/höre/fühle den Griechen. Vor allem lese und lerne den Griechen.
ὦ κλεινοτάτην αἰθέριον οἰκίσας πόλιν,
οὐκ οἶσθ᾽ ὅσην τιμὴν παρ᾽ ἀνθρώποις φέρει,
ὅσους τ᾽ ἐραστὰς τῆσδε τῆς χώρας ἔχεις.
Εκεί ψηλά είναι η τιμή και η περηφάνια μου. Σε κείνη τη χώρα. Σε κείνη την Πόλη. Σε κείνο το μυαλό. Στο μυαλό μου.
Das Sein und die Zeit, das Sein und das Nichts. Beides in mir.
