ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ

Ο ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΑΛΑ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟΣ







Κυριακή 16 Αυγούστου 2020

Heidegger

Nur für Hartgesottene:

Geworfenheit
Faktizität
Kontingenz

Die Begriffe und ihre Erklärung findet man vom Wikipedia bis zu den abgefahrensten philosophischen Internet Seiten und Blogs. 

Die meisten von uns Sterblichen kennen das Werk "Sein und Zeit" 1927. Vielleicht nur den Titel und ein Paar Zitaten und Sätze. Offen gestanden, ich kenne niemanden, der das Buch, alle 400 Seiten, gelesen hat.
Andere bekannte revolutionäre
 Werke, von denen ich keine Ahnung hatte, sind das " Über den Humanismus" 1947 und  "die Frage nach der Technik" 1953.

".........Die Heidegger Sprache ist sehr gewöhnungsbedürftig. Heidegger beginnt „Sein und Zeit“ mit der These, dass in der bisherigen Philosophie die Frage nach dem Sein vergessen oder gleichsam verdrängt worden sei. Sein ist immer gleich als Seiendes verstanden worden........

Seiendes ist alles, was ist, Tische, Steine, Pflanzen und Tiere, aber auch Ideen. Auch der Mensch ist zunächst ein Seiendes, aber ein besonderes Seiendes, weil er nicht nur einfach ist, sondern weil er weiß, dass er ist, weil er sagen kann, dass er da ist und weil er darüber nachdenken kann. Deshalb ist der Mensch Dasein. .........."
Quelle: 
(Hauptwerke der Philosophie Von der Antike bis ins 20. Jahrhundert von Siegfried König, 2013) ein sehr empfehlenswertes Buch.


Unser Dasein ist deshalb dermaßen kompliziert, damit selbst die Gedanken darüber, zusammen mit dem Daseinszweck, die Faktizität unseres Lebens herausfordern und die eigene menschliche Identität neu definieren müssen, immer und immer wieder. Abhängig vom dem Standpunkt, vom Ort und Zeit.

Demzufolge versucht (und untersucht) Heidegger die Kontingenz des Daseins, als Anker (sei es widersprüchlich!) in dem Rahmen des In-der-Welt-Seins. Denn wir alle finden, definieren und verstehen uns zeitlich, denn Sein ist nur zeitlich zu verstehen.

Ein Mensch ist (s)eine Geschichte, das hab ich mein bisheriges Leben behauptet. Heidegger hatte es vor ca 100Jahren thematisiert. 

Diese Geschichten sind ins Dasein geworfen, sagt Heidegger. Niemand hat sie gefragt, ob sie da sein wollten und ob sie gerade dieses Leben wollten. "Sie wurden hineingeworfen und falls Sie zu Bewusstsein kommen, schauen Sie sich um und sehen wo Sie sind......."(Siegfried König)

Im Gegenteil mit Heidegger, behauptete Sartre (das Sein und das Nichts), der Mensch sei durch den Zufall seiner Geburt in die Existenz geworfen und muss seinem Leben selbst einen Sinn geben, ein Raison d'être.
Nach dem Krieg schreibt Heidegger das nächste Meisterwerk, ein Brief (adressiert an einen französischen Kollegen) über den Humanismus. Er beschreibt explizit den christlichen Humanismus, den marxistischen und den Humanismus von Jean-Paul Sartre. Die These lautet:

"Denken wird nicht mehr als Leistung des Menschen, sondern als Ereignis des Seins gedacht. Nicht der Mensch denkt, sondern Es denkt im Menschen. Unser bewusstes Erleben ist in Wirklichkeit Ereignis des Seins. Der Mensch wird gleichsam zum Medium des Seins"...... 


In anderen Thesen ,verteidigt Martin Heidegger die Technik der modernen Welt. Sie sei mehr als eine Art des Weltzugangs und des Weltverständnisses.
Sie ist eine Art der Entbergung. 

Alles ist dafür da, in irgendeiner Weise genutzt zu werden. Alles ist für etwas anderes bestellt. Heidegger nimmt zur Bennenung des jetzigen Zeitalters der Technik den Begriff „Gestell“.
Gestell wie Unterbau, das Fundament oder die Struktur. Gestell wie den Rahmen.

Die Modernität anders sehen, nach dem deutschen Wunder, das war Heideggers Absicht, das Handeln und die Post-Krieg Entwicklung einen anderen Farbton malen.

Abschließend war Heidegger ein innovatives Gehirn, ein Vorreiter der heutigen Denkweise, ein Denkender der Spätphilosophie, der leider die falsche Seite (NS) unterstützte? Oder ein sich-bedeckt-haltender Kopf, damit er seine Geschichte, sein Dasein, unbeschädigt weiter in die Menschheit und ihre Geworfenheit rechtfertigen könnte?
Nicht vergessen, er war auch jahrelang der Liebhaber und Mentor von Hannah Arendt. 

Wie dem auch sei , bin ich derjenige nicht, der es entscheidet. Ich weiß nur dass ich nichts weiß, ich weiß dass ich bloß eine Geschichte bin, ein vernünftiges Tier
 und in meiner Kontingenz, hier gelandet und geworfen bin, um mein Denken und Dichten, als Perlen vor die Säue, zu werfen und  widmen. Und meine harte Realität, ergo meine Faktizität erklären zu dürfen.






Κυριακή 12 Ιουλίου 2020

Καλοκαίρι 2020. Εντυπώσεις.

Να 'μαι πάλι. Φάγαμε μισό χειμώνα και μια άνοιξη με Κορόνα, τώρα έφυγε η Κατάπληξη και η Παγωμάρα, μείναμε με τις συνέπειες. Φτου να μην το ματιάξω, δεν πάθαμε και καμία τρομερή ζημιά (στο πρώτο κύμα!).
Δουλειά περίπου στο κανονικό, οι υπόλοιποι στη Φαμίλια με τις αναταραχές τους και τα σκαμπανεβάσματα τους.
Γενικά παλευεται η κατάσταση από το δικό μας το μετερίζι. Από 1 Ιούλη αλλάζω και δουλειά, περίπου το πόστο που θα φανταζομουν ως στόχο και στην Ελλάδα.
Όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν. Γυρίζω εκεί που ξεκίνησα, στο χώρο που πρωτοδούλεψα όταν ήρθα. Ξαναγυρίζω στους χώρους, που δούλευα πριν έρθω εδώ.
Κύκλος.
Κλείνω τους κύκλους μου, ξαναρχίζω άλλους. Περιέργως είναι οι ίδιοι κύκλοι. Σε άλλο περιβάλλον. Σε άλλη γλώσσα από με άλλους ανθρώπους.
Πού περιέργως μοιάζουν και ίσως και να είναι οι ίδιοι.

Έκλεισα και τον κύκλο παρακολούθησης της σειράς Dark. Για πολύ φανατικούς του είδους. Με λίγα λόγια η ανάπτυξη:
Δεν υπάρχει γραμμική πορεία του χρόνου. Παρελθον-Παρον-Μέλλον είναι στο ίδιο σημείο κι αλληλεπιδρούν κι ανανεώνονται συνεχώς. Το κακο είναι όταν σε κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι αυτό προέκυψε από 'λαθος", δεν ήταν να γίνει.
Ανθρώπινο χέρι, που ήθελε να δει παραπέρα και να επηρεάσει τη μέχρι τώρα "νορμάλ" πορεία των γεγονότων, διέσπασε αυτό που θεωρούσαμε ντετερμινιστικό και γραμμικό. Έσπρωξε την ανθρωπότητα σε ένα πισω-μπρος και ξανά μπρος-πίσω, με τελικό στόχο την Αποκάλυψη. Και δε διέσπασε μόνο το χρόνο ώστε να μην υπάρχει γραμμική συνέχεια αλλά μόνο επιτόπια επανάληψη των ίδιων γεγονότων, αλλά κάθε φορά διαφορετικά. Διέσπασε και το χώρο, τον κόσμο, το χώρισε σε δύο (τουλάχιστον) κόσμους, που εξελίσσονται παράλληλα κι έχουν και οι δύο το ίδιο στάτους. Και υπάρχουν και δεν υπάρχουν. Η γάτα του  Έρβιν Schrödinger δηλαδή.
Γκέγκε??
Όχι;
Κατανοητό το ακατανόητο.

Πίσω στις εντυπώσεις. Το μοτίβο είναι το ίδιο, όπως και στο Νταρκ.
 Καλοκαίρι χωρίς καλοκαίρι και καλό καιρό. Καλοκαίρι χωρίς διακοπές για μας. Τα παιδιά/μωρά πάνε (και δεν πάνε) στον παιδικό/βρεφονηπιακό σταθμό. Μεγαλώνουν αλλά και δε μεγαλώνουν. Εγώ είμαι και δεν είμαι καλά.
Να μη σας μπερδέψω, δεν είμαι καταθλιπτικός ή απαισιόδοξος. Ρεαλιστικά μιλάω, όπως τα αντιλαμβάνεται ο νους και τα επεξεργάζεται. Με το Λογικό, αλλά και με το Θυμικό.
 Κυκλικά. Ή κυκλοθυμικά, αν προτιμάτε.






Τρίτη 21 Απριλίου 2020

Δευτέρα 20 Απριλίου 2020

Todesfuge

Με αφορμή την επέτειο του θανάτου, της αυτοκτονίας  genau genommen, του Paul Celan, έμαθα κι εγώ κάτι καινούργιο.

Ότι ο Θάνατος είναι ένας Μάστορας και Μαέστρος από τη Γερμανία.

Todesfuge

Schwarze Milch der Frühe wir trinken sie abends
wir trinken sie mittags und morgens wir trinken sie nachts
wir trinken und trinken
wir schaufeln ein Grab in den Lüften da liegt man nicht eng
Ein Mann wohnt im Haus der spielt mit den Schlangen der schreibt
der schreibt wenn es dunkelt nach Deutschland
dein goldenes Haar Margarete

er schreibt es und tritt vor das Haus und es blitzen die Sterne
er pfeift seine Rüden herbei
er pfeift seine Juden hervor läßt schaufeln ein Grab in der Erde
er befiehlt uns spielt auf nun zum Tanz

Schwarze Milch der Frühe wir trinken dich nachts
wir trinken dich morgens und mittags wir trinken dich abends
wir trinken und trinken
Ein Mann wohnt im Haus der spielt mit den Schlangen der schreibt
der schreibt wenn es dunkelt nach Deutschland
dein goldenes Haar Margarete
Dein aschenes Haar Sulamith

wir schaufeln ein Grab in den Lüften da liegt man nicht eng

Er ruft stecht tiefer ins Erdreich ihr einen ihr andern singet und spielt
er greift nach dem Eisen im Gurt er schwingts seine Augen sind blau
stecht tiefer die Spaten ihr einen ihr anderen spielt weiter zum Tanz auf

Schwarze Milch der Frühe wir trinken dich nachts
wir trinken dich mittags und morgens wir trinken dich abends
wir trinken und trinken
ein Mann wohnt im Haus dein goldenes Haar Margarete
dein aschenes Haar Sulamith er spielt mit den Schlangen

Er ruft spielt süßer den Tod der Tod ist ein Meister aus  Deutschland
er ruft streicht dunkler die Geigen dann steigt ihr als Rauch in die Luft
dann habt ihr ein Grab in den Wolken da liegt man nicht eng

Schwarze Milch der Frühe wir trinken dich nachts
wir trinken dich mittags der Tod ist ein Meister aus Deutschland
wir trinken dich abends und morgens wir trinken und trinken
der Tod ist ein Meister aus Deutschland sein Auge ist blau
er trifft dich mit bleierner Kugel er trifft dich genau
ein Mann wohnt im Haus dein goldenes Haar Margarete
er hetzt seine Rüden auf uns er schenkt uns ein Grab in der Luft
er spielt mit den Schlangen und träumet der Tod ist ein Meister aus
Deutschland 

dein goldenes Haar Margarete
dein aschenes Haar Sulamith


Κυριακή 19 Απριλίου 2020

Pandemie und Gedanken.

Ich war nicht so ein verrückter Anhänger von Fakten und Daten. Die medizinischen Studien und die weltweite Forschung ist eine tolle Falle, ein zweischneidiges Argument. Am Ende schreibt jeder Forscher seine "Interessenkonflikte", es heißt, welche Finanzierung und von welchem Geldquellen ist das Projekt entstanden. Manche sind ehrlich, andere allerdings nicht so. Es sind überall die "Idealisten", die Weltretter, die "für das Gute der Menschheit" arbeiten möchten. Bis eine Pharma-Firma seine Naivität zerbricht und die Augen aufmacht. Jeder hat seinen Preis, auf dieser verdammten und verfluchten (verflucht und zugenäht!) Kapitalismus- und konsumfixierten-Welt. Mediziner, Ärzte insbesondere auch. Alle arbeiten und kriegen Geld für ihre Leistungen. 
Alle Tiere sind gleich, manche sind gleicher, so Orwell. Alles läuft nach Plan.

Bis uns ein Virus (früher war ein Bakterium oder ein Parasit) rechts und links eine runterhaut.
Nach dem ersten Schock, nach den vielen, tausenden (millionen?) Toten und kurz bevor wir uns zerfleischen, wird uns klar.
Das war nicht das Virus, das uns zunichte machte. Es war nur eine Lösung, ein Ausweg.

Davon abgesehen, wie es sich die Pandemie letztendlich entwickelt, bin nicht fest überzeugt, dass uns die Situation etwas zeigte. Sie richtet sich durch Zweifel und rätselhaften Geschichten, sie wird öfter manipuliert und durch Demagogen / Drahtzieher ausgenutzt. 

 Aufgrund meiner Arbeit sollte ich immer alles kritisch hinterfragen, skeptisch bleiben und nicht sofort agieren.

 Die Erfahrung des Alltags in einem Krankenhaus (sei klein oder gross) verriet mir, wie schwierig, wie unberechenbar ist, den Zeitpunkt des Abwartens/Nichtstuns von dem Zeitpunkt vom Rat und Tat zu differenzieren.
Gar keine Entscheidung zu treffen ist auch eine Entscheidung. Das aggressive Beobachten und Abwarten, bis sich die Natur entschließt, wohin die Reise muss, beruht auf Gegebenheiten des menschlichen Schaffens. 
Die schönen und kreativen Ideen werden bei vielen überschätzt,  da in der Tat, bei der Umsetzung man sieht, wie unrealistisch und erfolglos blieben.

Ήμουν έτοιμος να γράψω κι άλλα πολλά, ατελείωτα για την ακρίβεια, αλλά νομίζω δεν πρόκειται να κερδίσει κανείς από τα γραφόμενα. Αυτά που ζούμε μόνο φέρνουν γνώση, αυτά που μπορούμε να εκτιμήσουμε κι αυτά που αναγνωρίζουμε ως αληθινά, υπαρκτά γεγονότα, αυτή είναι η αλήθεια και η Μοίρα μας.
Δεν έχω αισιοδοξία, γνωστό αυτό, δεν έχω τις πληροφορίες, ενημερώνομαι όπως όλοι, η ενημέρωση μου τρέχει από τα αυτιά και τη μύτη, κουράζομαι όπως όλοι, η κούραση μου διαλύει το ανοσοποιητικό, αλλά πρέπει να δούμε τη μέρα μετά. Φαντάζομαι έχει δρόμο ακόμη..........θα επανέλθω, όταν καθήσει η σκόνη του θανάτου.
Διότι ως γνωστόν, der Tod ist ein Meister aus Deutschland.

Τρίτη 10 Μαρτίου 2020

So WHO are you really?

Rango. 2011
Έπος! Το ύφος μιας ταινίας κινουμένων σχεδίων ή ψηφιακού animation, που προσωπικά όμοιο δεν είχα ξαναδεί. Προφανώς κι έχω δει καρτούν εκτός Ντίσνεϋ και Πιξαρ, από ιρανικά ασπρόμαυρα μέχρι κουλτουριαρικα "ίντυ". Αλλά αυτό μου είπε αυτή η ταινία ήταν μοναδικό. Νομίζω είναι ο συνδυασμός των υλικών. Και τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης, θέασης και κατανόησης. Από τα 10χρονα ως στα 80χρονα έχει να δώσει σε όλους αυτό που μπορούν να δουν. Τον εαυτό τους.

Έξοχη η ιδέα, η σαύρα/χαμαιλέοντας που ζούσε στο Τερραριο, αναπαριστώντας τη ζωή μέσα από θεατρικούς ρόλους, προσποιούμενος τη ζωή, με φίλους ακίνητα παιχνίδια, προβάλλοντας όλο τον κόσμο του στο φαντασιακό.
Όπως συνήθως, ένας "από μηχανής θεός" το στέλνει κάπου, σε κάποια έρημο, να ξεκινήσει την αναζήτηση του. Το ιερό δισκοπότηρο της αυτογνωσίας.
So who are you really? Who am I? I could be anyone!


No man can walk out of his own story!
Η περίτεχνη γλώσσα της σαύρας, το υψηλό επίπεδο σκέψης της σε συνδέουν με την σαιξπηρικη θεατρική εποχή. Είναι μια εκλεπτυσμένη σαύρα, που βρέθηκε σε έναν κόσμο που δεν ανήκει. "Ναι, αλλά είσαι εδώ" του λέει  ο αρμαδιλος.
Η πλοκή θυμίζει κυρίως αντισυμβατικό γουέστερν, όπου "οι φτωχοί κι απελπισμένοι άνθρωποι πρέπει να πιστεύουν σε κάτι". Και ο καθείς μπορεί να γίνει σε μια στιγμή είτε ήρωας είτε μοιραίος παίχτης, ανάλογα με το φύσημα του ανέμου.
Αρκεί να το πιστεύει. Ο δυαδικός κόσμος (καλό/κακό) δεν είναι ρεαλιστικός, αλλά βολεύει σα μοντέλο διαπαιδαγώγησης κι ερμηνείας του.
Η μουσική είναι κορυφαία, Hans Zimmer at his best. Από τις φωνές ξεχωρίζει φυσικά ο Τζόνι Ντεπ.
Οι μάχες με το γεράκι, με το φίδι, με την αθάνατη χελώνα, με τον εαυτό, με τον Κλιντ, με τους ξένους, επικές! Κάκτοι, κουκουβάγιες, πουλιά, ερπετά, άμμος ατελείωτη κι ο ήλιος να καίει, να διαλύει και να εξαχνωνει.
Το νερό λείπει, όλοι ψάχνουν να βρουν όχι την ευτυχία στην αφηρημένη της έννοια, αλλά στα βασικά,  στα ουσιώδη.
Η αναζήτηση. Ο λαός, ένας ηγέτης, καλός ή κακός. Όλοι στο ρόλο τους. Είπαμε πολυεπίπεδο αριστούργημα, παράξενο στα μάτια πολλών κριτικών. Mainstream κι όμως ρίχνει  κριτική ματιά σε όλα. Η ζωή στα πολύ απλά κομμάτια της. Κι όμως τόσο σύνθετα.

Πάμε πάλι στην ενδοσκόπηση. Είμαι, σκέφτομαι, υπάρχω. Καρτέσιος και Heidegger, Hegel και Kant. Μεταφυσική και Υπαρξισμός, αλλά και Utilitarismus των Bentham και Mill.
Θέλει χρόνια και δεκαετίες να διαβάσεις, να καταλάβεις τι είπαν οι άνθρωποι και πως φτάσαμε εδώ.
Ο άνθρωπος ψάχνει να βρει με τη σκέψη, τις συνθήκες εκείνες και τις διαστάσεις των νοητικών λειτουργιών, δηλαδή τα όρια μέσα στα οποία δρα. Είναι εν γνώσει του το πεπερασμένο και το διακριτό σύνορο που κινείται αυτή η σκέψη. Αλλά κάνει παρ'ολα αυτα κάνει προσπάθειες να σπάσει αυτό το στεγανό.  Να ταξιδέψει χωρίς να βγει έξω από την ακίνητη πνευματική του κατάσταση, να δει εκεί που δεν υπάρχει φως και να ακουμπήσει , να ψηλαφήσει έστω αυτά που δεν έχουν υπόσταση ούτε ύλη . Να ποσοτικοποιήσει μια οπτασία, τα σύννεφα, το σύμπαν.
Αυτά εξηγεί η ταινία σε λίγα λεπτά. Ο Ρανγκο, αν ήταν άνθρωπος του 2000, θα έπαιρνε ήδη τρεις σακούλες ψυχοφάρμακα και θα είχε τρεις φορές τη βδομάδα ψυχοθεραπεία. Σκέφτεται πολύ, σκέφτεται ποιος ήταν και γιατί, δεν ξέρει αν του αρέσει όπως είναι. Θέλοντας και μη, αλλάζει εκ βάθρων θέσεις/φύσεις/σκέψεις και μπαίνει-ως κλασικός χαμαιλέων-στην αιώνια διαδικασία της προσαρμογής κατά το δαρβινικο μοντέλο.
Έτσι είμαστε όλοι. Έτσι θα έπρεπε να είμαστε. Πολλές φορές σπάμε τα μούτρα μας πάνω στις ίδιες ψευδαισθήσεις που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, για να προστατευτούμε από τις σκέψεις που κάνουμε για τον έξω κόσμο. Και είναι τόσο επώδυνο αυτό, που μετά τη μερική αμνησία, θα ξαναφτιάξουμε ίδιες ή παρόμοιες  ψευδαισθήσεις, ξανά και ξανά, γιατί ο πόνος φτάνει πιο βαθειά κι από τα πιο μύχια επίπεδα σκέψης μας. Ο Πόνος του Ρανγκο όταν ανακαλύπτει αυτό το βάθος κορυφώνεται στην επιστροφή του, στο ξέπλυμα της ντροπής, στην εξιλέωση και στην αυτοτιμωρία.
Ο μηχανισμός δεν είναι άγνωστος. Πονος στον πόνο, θεωρία της πύλης. Σαν ομοιοπαθητική απάντηση.
Ποιος είναι κάποιος ; Και ποιος το βρίσκει τελικά; Η ερώτηση μάλλον είναι αργά. Δεν έχει στο χρόνο κάποια ανταπόκριση, δεν τίθεται στο κατάλληλο πλαίσιο. Δεν είναι "ποιος είσαι", αλλά "πού και πότε".
Τα γνωστά δηλαδή της κατά Αϊνστάιν και Χώκινγκ θεώρησης της ύπαρξης. Περνάς από το πριν στο πιο μετά και ήσουν/είσαι/ίσως να είσαι/θα είσαι.
Ο Ρανγκο συναντάει και σε κάποιο σημείο αυτό που θα ονομαζες κι ως το ανθρώπινο άβαταρ του, που του λέει γκρόσο μότο : "είσαι το ταξίδι σου, είσαι η αναζήτηση σου, είσαι αυτό που ετάχθης"
Αν ήμουν νιχιλιστής, θα έλεγα "είσαι  ο κανείς, είσαι το πουθενά, είσαι το ποτέ"
Αν ήμουν Ρασούλης, θα έλεγα "είσαι ό,τι είσαι και δεν είσαι, κι όχι ό,τι κάνεις και δεν κάνεις".

Είμαι. Για λίγο.


Κυριακή 8 Μαρτίου 2020

Κατά Ματθαίον 7:13-14.

13 Εἰσέλθατε διὰ τῆς στενῆς πύλης· ὅτι πλατεῖα ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοί εἰσιν οἱ εἰσερχόμενοι δι’ αὐτῆς· 14 ὅτι στενὴ ἡ πύλη καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν, καὶ ὀλίγοι εἰσὶν οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν.

Το άκουσα σε μια ταινία, των αγαπημένων μου σκηνοθετών Αδερφών Κοέν, φυσικά στην αγγλική.
Because strait is the gate, and narrow is the way, which
leadeth unto life, and few there be that find it.

Αν κάποιος ψάξει όλες τις πιθανές ερμηνείες/μεταφράσεις/επεξηγήσεις, σχετικά με τη "στενή ή πλατεία πύλη" και την "ευρύχωρη ή τεθλιμμένη οδό", σε διαφορετικές γλώσσες, ίσως χάσει το βαθύτερο νόημα. Αυτό που δεν το ξέρει κανείς, εκτός από αυτόν που το έγραψε!!

Θα δοκιμάσω τη δική μου ερμηνεία:
Το λοιπόν, όσοι θέλουν ευκολίες και φαρδιές πόρτες, ευρύχωρους δρόμους, ανέσεις και πολυτέλειες, όλα στρωμένα με ρόδα, να κυλάνε απλά κι όμορφα, χωρίς πολλους προβληματισμούς,
Από δω παρακαλώ, κατευθείαν στην Απώλεια (της ζωής, της πραγματικής Ζωής, της Αθάνατης Ζωής, της μετά θάνατον Ευδαιμονίας).
Για τους άλλους, που είναι και οι λιγότεροι, τους "when the going gets tough, the tough get going", για αυτούς που θα στριμωχτούν στη στενή την πύλη, θα τσαλαπατηθούν στο στριμόκωλο δρόμο , θα πάρουν χωρίς κλάματα και γκρίνιες την τεθλιμμένη οδό, θα διαλέξουν μόνο τα δύσκολα, τα πολύπλοκα, τα πιο στρυφνά, Αυτοί, ναι, μόνο αυτοί δικαιούνται της ζωής.

Έτσι σίγουρα θα σκέφτονταν όλοι οι πιστοί, οσιομάρτυρες στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, μέχρι τους καμικάζι αυτοκτονίας των σύγχρονων τζιχαντιστών.

Ο καναπές (μου,σου,του, μας, σας, τους), το άραγμα, η αδράνεια, η ραστώνη, (θεία αμαρτήματα)είναι γι'αυτούς,τους πολλούς, που σπατάλησαν την ευκαιρία να βρουν ....το κάτι. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά οδηγούνται στο δρόμο της Απώλειας. The Road to Perdition (ταινία κι αυτή!) Die ewige Verdammnis, eternal damnation.

Από κει σας μιλάω κι εγώ. Γι'αυτό είμαι τόσο σίγουρος.

Bonus Track: για όσους δεν ξέρουν τον συγγραφέα Percy Shelley και τον Οσιμανδύα του, ορίστε ένα μικρό απόσπασμα! (Θα μου πείτε τι σχέση έχει με το κατά Ματθαίον? Και θα έχετε δίκιο! Αλλά τι να σας εβαζα; Κουγιουμτζή;)


I met a traveller from an antique land
Who said: — Two vast and trunkless legs of stone
Stand in the desert...