Vaterzeit

Είπα να σπάσω λίγο τη σιγή ασυρμάτου στο ιστολόγιο και να μιλήσω για κάτι που ζω πρώτη φορά. Ξεκινώ από το γνωστό και τετριμμένο "όταν κάτι το έχεις από χρόνια, το συνηθίζεις τόσο που δεν αναγνωρίζεις την αξία του".  Υπάρχει εδώ που ζω μια επιλογή: με τη γέννηση του παιδιού σου, ένας ή ο άλλος γονιός παίρνουν την άδεια άνευ αποδοχών, η μητέρα μέχρι δώδεκα μήνες, ο πατέρας μέχρι δύο ή τέσσερις, χωρίς να μπορεί να το αρνηθεί αυτό ο εργοδότης ή χωρίς να έχει το δικαίωμα στην περίοδο αυτή να σε απολύσει. Αυτό λέγεται Elternzeit και πριμοδοτείται με κρατικό επίδομα, ανάλογο του μισθού που έπαιρνες πριν τον ερχομό του παιδιού.

Έχει αρκετή θεωρία και νομική κουβέντα ως προς το θέμα αυτό, αλλά  δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθεί κάποιος πατέρας έστω για 2-4 μήνες, αποκλειστικά με το/τα παιδιά του. Ο εργοδότης ή ο ανώτερος σου βέβαια πολλές φορές σε περιμένει στη γωνία, είτε βρίσκει μια δικαιολογία για να σε απολύσει μετά την επιστροφή σου (αν θέλει) είτε σε υποβιβάζει σε καθήκοντα και υπευθυνότητες, ήτοι και μισθό, είτε δε σε προβιβαζει παρά τις ικανότητες σου. Πολλοί είναι εκείνοι που "ευγενικά και διακριτικά" σε ψιλο-απειλουν, να μην κάνεις χρήση αυτού του δικαιώματος σου, " αν θες να προχωρήσεις". Σε άλλες περιπτώσεις που έχω ζησει, σου επιβάλλουν τη γρήγορη κι άμεση επιστροφή σου, ώστε να σου μετατρέψουν πχ μια ορισμένου χρόνου σύμβαση σε αορίστου.
Γενικά η πουστια παίζει ακόμα κι εδώ. Για τις γυναίκες είναι πολύ άδικο και τις κατατρέχει για πολλά χρόνια μετά, ώστε πολλές δεν μπορούν είτε να βρουν μια δουλειά 100% είτε παραμένουν σε μειονεκτική θέση.
Εγώ έχω να πω μόνο για μας, τους άντρες, τους πατεράδες. Για μας είναι μια πολυτέλεια. Αν δεν είσαι δηλαδή ελεύθερος επαγγελματίας ή επιχειρηματίας με υποχρεώσεις που δεν περιμένουν, τότε έχεις όλο το χρόνο να απολαύσεις, χωρίς επιπτώσεις, δύο με τέσσερις μήνες με ένα η δύο μωρά, ....... μόνος!!!
Να κλαίνε το βράδυ, να σηκώνεσαι εσύ, διότι η σύζυγος δουλεύει, ενώ εσύ όχι! Να τα ταιζεις, να τα ποτίζεις, να τα ξεσκατίζεις, να τα ξαναταΐζεις, να τα ξαναξεσκατίζεις, κ.ο.κ.
Μια ομορφιά! Να τα ντύνεις, να βγαίνεις έξω, να βρέχει διαολεμενα μες στο κατακαλόκαιρο, να μη βλέπεις ήλιο για βδομάδες, μουρλια! Και να μην μπορείς να πας και στο Νότο, γιατί θα λείψουν τα μωρά στη μαμά τους!
Γάμα τα! Το δικό μου Vaterzeit ήταν ένα δράμα, μια αρχαία τραγωδία. Μου έκατσε κι ο Γιακομπ, δύσκολο μωρό, πολύ δύσκολο μωρό. Με εξόντωσε, ήμουν που ήμουν διαλυμένος ψυχοσωματικά.
Αυτό που έκανα ήταν να το δω θετικά! Έβγαζα κάθε δευτερόλεπτο ή λεπτό, που προσέγγιζε έστω και κατά μία υποψία σε χαρούμενη στιγμή, το έβγαζα φωτογραφία.
Αυτές οι φωτογραφίες που φαινόμαστε να γελάμε και να είμαστε χαρούμενοι κι ευτυχισμένοι, εγώ κι ο Γιακομπ, σας το λέω: είναι ψέματα, φουμαρα, υποκρισία, τεχνητή κατάσταση.
Στην πραγματικότητα ήταν ένα στεγνό γαμησι και συγνώμη κιόλας για τη γλώσσα. Αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Ξεκινώντας την ανάρτηση, είπα "θα παραμείνω sachlich, θα μιλήσω με δεδομένα για το θεσμό". Το γαμισα, ξέρω, συγνώμη.
Αλλά αυτά είχα να πω, ψέματα θα λέμε εδώ;
Όχι!
Λοιπόν, τελειώνοντας, το Vaterzeit είναι για ορισμένους, όχι για όλους. Αν είναι να τον πάρεις αυτό το χρόνο, πήγαινε κάπου που να υπάρχει μια γιαγιά, ενας παππούς, πολύς ήλιος, θάλασσα, ζέστη και δυνατότητες να διασκεδάσει ο μπέμπης.
Όχι στην κεντρική Ευρώπη, όχι με σκατοκαιρο, όχι όταν είσαι άνω των 43-45. Τότε έχεις die Arschkarte.
Τέλος πάντων, πέρασε και για να μην ξεχνιόμαστε, την ανάρτηση την ξεκίνησα να τη γράφω το 2017, σήμερα που μιλάμε είναι 17.12.2019.
Οπότε ίσως καταλάβατε ότι ακόμα και ο καιρός που πέρασε δε βελτίωσε τις αναμνήσεις, που παραμένουν σκατενιες στο μυαλό μου. Δεν ήταν όμορφη περίοδος, έπρεπε όμως κάποιος να μείνει σπίτι με το Γιακομπ, αφού οι πουστροδημοσιοι υπαλληλοι εδώ στο πουστρολανγκεν δε μας έδωσαν θέση για βρεφονηπιακό σταθμό. Σε αυτό το θέμα θα αναφερθώ ίσως κι αργότερα. Πχ στο 2020. Αλλά ας είμαστε αισιόδοξοι κι ας
ξαναγυρίσουμε στα θετικά του Vaterzeit.
Ένα είναι και το πιο σημαντικό του. Ότι κάποτε τελειώνει! Αυτό.

Referendum-Abstimmung Rätsel

Artikel im Spiegel

".......Es tut weh, so etwas sagen zu müssen, aber man kann nicht für ein autokratisches System sein, für die Todesstrafe, für die Inhaftierung von kritischen Journalisten, für das Einsperren von politischen Konkurrenten, und sich dann beschweren, in Deutschland nicht als Deutsche akzeptiert zu werden. Das geht nicht. Da ist Integration gescheitert, und die Schuld liegt nicht nur bei Deutschland......"

Sie entscheiden sich für die Monarchie bzw eine verkleidete gewählte Diktatur in die Türkei, nichtsdestotrotz bleiben sie und arbeiten sie hierzulande, um alle demokratische Werte und selbstverständlich soziale Leistungen zu geniessen. Und Einige von ihnen (natürlich nicht alle!), wie viele Ausländer, meine Landsleute auch, motzen sie ständig für die gescheiterte Integration und mit einem Wortschatz von weniger als 150-200 Wörtern.

Nicht ganz bei Sinnen dieses Volk!! und irgendwann wird die Türkei aggressiv gegen Griechenland, einfach weil die Menschen aufgrund der schlechten wirtschaftlichen Lage (gebremstes Wachstum, eingebrochener Tourismus, erhöhte Arbeitslosigkeit, reduzierter Exporthandel Quelle:dtr-ihk) abgelenkt werden müssen....Divide et impera, eure Majestät.

Ευχαριστώ 2016

Να κάνω και μια μινι ανασκόπηση για το έτος που έφυγε. Εμένα μου φέρθηκε καλά, λίγες δυσκολίες, αλλά πολλές νέες αρχές. Νέα σύντροφος, σύζυγος κι επίσημα, συγκατοίκηση, μετακόμιση στο κοινό καινούριο σπίτι, εγκυμοσύνη, νέος γιος, παίδαρος, καινούρια ζόρια, καινούρια παλούκια. Η δουλειά σταθερή, αλλά με ημερομηνία λήξης (όλα τα καλά κάποτε τελειώνουν), οι γκρίνιες λιγότερες αλλά πιο βαθιές.
Όλοι στη ζωή, γεροί κι ακμαίοι, Ελλάδα Γερμανία Σουηδία συμμαχία. Βαστώ ακόμα, νομίζω. Με την Ελίζαμπεθ καταλαβαινόμαστε, επικοινωνούμε, σε πολλά επίπεδα. Θα έχει μέλλον; ποιος ξέρει! Θα κυλήσει όπως κυλήσει.
Αυτό πάντως που μου 'ρχονται στο μυαλό χίλια πράγματα μαζί, και θέλω να τα πω, να τα μοιραστώ με κάποιον, αλλά σε ποιον να πω τι, και ποιος να καταλάβει, οπότε το μόνο που μένει είναι το ιστολόγιο, αλλά εκείνη τη γαμημένη στιγμή, δε βολεύει στο λάπτοπ, κι όταν βρεθώ στον υπολογιστή έχω ξεχάσει τι ήθελα να πω, τι να γράψω, ή έχει χάσει τη σημασία του ή το μομέντουμ......
αυτό λοιπόν, πολύ με εκνευρίζει. Τέλος!

Αγγελάκας

 Άμα γεράσει ο άνθρωπος, παίρνει μια άλλη χροιά και μια άλλη αντιμετώπιση. Παγκοσμίως γνωστό. Το παρελθόν σώζει, όσο κι αν το βρίζουμε. Δεν έχω καμιά φοβερή κριτική για την μετά-Τρύπες Εποχή του Αγγελάκα, δεν τη γνωρίζω τη δουλειά του, δεν έχω άποψη. Αυτό που έχω να πω με σιγουριά, είναι ότι το συγκρότημα του, αυτοί οι 100 βαθμοί ήταν από χλιάρες μέχρι κρύοι του κερατά, ασυντόνιστοι, λίγοι. Ίσως και τα τραγούδια να μη βοηθούσαν, εμένα μου φάνηκε πολύ ρηχή κι επίπεδη η μουσική, ταυτοφωνίες χωρίς τέλος, μελωδίες μονότονες και χιλιοφορεμένες, κλεμμένα του Μπάμπη στις συνεργασίες με το Θανάση. Μόνο οι στίχοι έλεγαν κάτι. Όχι πολλά, αλλά αρκετά να σε βάλουν στο κλίμα του τώρα.

Μεταξύ μας, αν δεν έπαιζε τα τραγούδια του με τις Τρύπες, θα  μετάνιωνα που πήγα. Ο  Παναγιώτης δίπλα μου, καραγούσταρε, κι εγώ-δεν μπορώ να πω- χοροπήδησα κάμποσο στο "τι έγινε κείνο το τρένο" ή στο "ακούω την αγάπη". Δυνατός και ροκάς,  όλα τα λεφτά ο φρόντμαν. η Δυναμική του βαστά κι αντέχει ακόμη, έχει ακόμη τη φωνή, έχει και τα μαλλιά, σαν γρια μάγισσα. Όχι εντάξει, ζηλεύω, γι'αυτό το'πα!! Καλά ήταν, όχι άλλο όμως.

Aris Spiel

 Και χαμένοι και παρολίγο δαρμένοι. Μάπα το καρπούζι! Η Ομάδα ήταν τραγική, ανέτοιμη, χαβαλές τρελός. Το άσχημο ήταν ότι οι άλλοι ήταν ακόμα χειρότεροι, ακόμα πιο τραγικοί. και τους δώσαμε μια νίκη στο πιάτο. Όσο για το γήπεδο, ψιλοάδειο, με χαβαλέδες οπαδούς&φιλάθλους. Οι Αρειανοί δίναν λίγο ρυθμό και χρώμα, αλλά τι να το κάνεις; Μπάσκετ δε χαρήκαμε , αλλά έστω και για τη φάση, παρεούλα με το Νίκο, μπύρες και λουκάνικα στο ημίχρονο, ωραία ήταν.

Μπροστά μπροστά καθόμασταν, είχαμε ωραία θέα, ήρθε και η Άϊντραχτ με όλο το επιτελείο, αυτόγραφα και ιστορίες, κουλ φάση για Τετάρτη απόγευμα.

Konzert RHCP

Es war ein toller Tag, auf den ich lange erwartete. Soviel ich mich erinnern kann, seit ich 23 Jahre alt war, wollte ich immer hin. Ein Traum, ein Wunsch, die vor mehreren Jahren erfüllt werden sollte. Besser später als nie, obwohl "Later is Late" !!!

Bedauerlicherweise, war die Gruppe ohne Frusciante, einen von den Guitar-Legenden, meiner Ansicht nach. Stattdessen auf der Bühne war nur eine Karikatur von ihm, ein Abklatsch. Lasst mich aber von den positiven Seiten beginnen. 

Es war cool, es war sehr unterhaltsam, die Halle war voll, aber nicht erstickend. Die Akustik zufriedenstellend, das Programm divers und vielfältig. Von den ersten Jahren--me and my friends und higher ground--beide sensationell gespielt, bis zum letzten Album, mit dem "Dark Necessities". Übrigens das Lied "Higher Ground", ihre Version/Remix von dem Original vom Stevie Wondes, war das Erste von der Gruppe, das mich erschütterte. Beim Konzert, neben mir fand sich eine Familie, der Papa um die 50, die Kinder um die 25-30. An dem Moment wo sie anfingen dieses besondere Lied zu spielen, wandte sich der Papa an mich und fragte von welchen Album das Lied war. Ich erzählte ihm die Geschichte mit dem Stevie Wonder, er guckte mich fragend und irritiert an und beantworte "Von wegen!!". Pompös schlug ich zurück " Dooooooooooch !!!!!!!!!!", Arschlöcher Klugscheißer !!!!

Abgelenkt. Das Konzert im Großen und Ganzen war eine tolle Erfahrung, hatte nicht Besseres erwartet. Der Flea hatte vielmehr Energie als 50 20-jährige, er wirkt so explosiv und das Publikum liebt es, sein Slap-Bass, seine Geschwindigkeit. Der Typ ist Meister und ein richtiger Witzbold.

I dig him, wenn er spielt das "Don't forget me". Selbstverständlich musste die Band Etliches vom neuen Album spielen, unter anderem das "Go Robot" und das "The Getaway". Nicht begeistert, ehrlich gesagt. Sie dürfen aber auch ihr Stil modifizieren. Menschen altern, ändern sich. So soll sein. Der Drummer, der macht auch Spaß, war effizient, hatte quasi seine Pflicht erfüllt, nicht besonders motiviert, allerdings nicht indifferent. Über den Clown-Guitaristen-Schande fehlen mir bloß die Worte.

Der Anthony war genauso als erwartet. Frontman, Star, stabile und durchsetzende Stimme, nicht musikalisch exzellent, hatte gute Momente gehabt. Er sang das "Havana Affair", in Memoriam, nice gesture. Alles in allem, Punk Rock as we know it, von RHCP, altersentsprechend und angepasst unter den neuen Umständen (siehe Versager Klinghoffer).

Ich meine, es kratzt mich nicht mehr, ein anderes Konzert zu erleben, unter der gleichen Aufstellung. Einmal reicht's. Danke und Goodbye, viel Glück für die Zukunft. Daumen Hoch

Sting. Vorbildlich.

Ich hatte Zeit heute, das Interview vom Sting zu lesen, anlässlich seines neuen Albums, namens "57th and 9th". Meiner Ansicht nach sind solche Küstler mehr als bloß Komponisten und Liedermacher. Sie sind die Totems unserer Epoche und die Stimme unserer Psyche. Bob Dylan, Leonard Cohen, Sting, eine seltsame Gruppe unterschiedlicher Menschen, anderen Generationen mit einem ähnlichen Grundmerkmal, nämlich die Weitsicht. Sting war einer von denen, der immer zur Sache stand, immer weitsichtig und immer mit klarem Blick unsere Welt ansah.
Nicht Neues under der Sonne. Vielleicht. Tatsache, will keine Eulen nach Athen tragen, war lediglich bei seinen Worten beeindruckt und positiv überrascht.Eine sehr aktive und kreative "Pop-Icon"-Ikone nimmt kein Blatt vor dem Mund. Er redet von den Monstern, die von Medien geschaffen sind und die Manipulation der Logik bzw des gesunden Menschenverstandes. "Ich muss nicht geliebt werden, möchte eher respektiert werden", sagte er.
Sein Engagement für Menschenrechte (Mandela, Live-Aid etc) muss man nicht erinnern oder nachweisen. Was auffällig aber bleibt, ist die Dauer und die Beharrlichkeit seiner Motivation.
Ich hab auch ein Paar Lieder gehört vom seinen neuen Album. Nichts Spektakuläres, Pop-Songs, Melodien aus der Vergangenheit (Back to the Roots?) mit the Police Gruppe und Texten klassisch Sting-entsprechend.
Sting ist da, spricht die Sache aus, wie er sie interpretiert. Wir können so einen gut gebrauchen. Diese Menschen fehlen uns immerhin.