Auf der Suche nach dem Glück

Man soll optimistisch sein. Aber nur getrunken, kann man das schaffen. Oder bis über beide Ohren verliebt. Außerdem scheint mir, dass es als ein "HolyGrail" steht, im Kopf der meisten.
Sekunden der Naivität können Tagen bzw Monaten des Lebens inspirieren. Es kann sein, entweder von blinden Gehorsam gegenüber der Alltäglichkeit oder von voller überoptimismus an die Sachen, ein Mensch nicht klar das ganze Klima beurteilt. Wie gesagt, ist Glück ein überschätztes Ziel, von dem wir häufig verleitet werden.
Tja klar, gibt es Bilder vor unserem Augen, gibt es Träumen und Wünschen. Hat 's mit Realität zu tun? Negativ!
Es geht immer wieder um die Rolle, die uns gegeben wurde, vom Anfang unseres Leben.
Hab vielmehr zu erzählen, sondern ziehe ich vor, gegenwärtig zu verschweigen und warten auf einen besseren Umstand.
Ich behalte mir vor für später. Könnte nicht glücklicher sein!!!!!

I have no pride, I have no shame

Iam not Abel, i'm just Cain...........

Να ξεπλυθούμε από τις αμαρτίες μας, να πλύνει η βροχή τα δάκρυά μας ή να βρέξει και να μας πνίξει όλους ;;;; όλα μαζί, ίσως;;;.........
Το ακούω εδώ και 8 χρόνια, δεν υπάρχει μήνας που δε θα το βάλω, να μου θυμίζει μελλοντικά συναισθήματα............

O άνθρωπος (ο καλλιτέχνης) και η εποχή τoυ

Ο άνθρωπος υπάρχει, ζει και δημιουργεί, εργάζεται ή όχι, παράγει ή όχι, πάντα μέσα σε ένα πλαίσιο. Χωροχρονικό κυρίως αλλά και πλαίσιο καταστάσεων, κοινωνικά αστάθμητων. Ξαναδιάβασα για το ρόλο που έπαιξε ο Ντίσνευ, ως καρφί του Μακάρθυ, στην εποχή του, θυμήθηκα κάτι που έλεγε ο Σεφέρης (και το κάναμε ως θέμα συζήτησης στο Λύκειο του '88) για τον καλλιτέχνη και την εποχή του (ότι δεν πρέπει να κρίνεται παράλληλα και το έργο του και η όποια κοινωνική του ατομική δράση).
Ζούμε όλοι μαζί (δυστυχώς), δεν είμαστε καράβια μοναχικά στον ωκεανό του κόσμου, συναναστρεφόμαστε, βοηθιόμαστε ή χτυπιόμαστε μεταξύ μας. Η προϊστορία (και Ιστορία) μας απέδειξε ότι αυτό ήταν καλό, μας έφτασε τέλος πάντων εδώ που είμαστε. Κάθε άνθρωπος συνυπάρχει με άλλους, κάθε χρώμα αναμειγνύεται με κάποιο άλλο, κάθε κρίκος συνδέεται με κάποιον άλλο, ώστε να προχωρήσει η αλυσίδα μιας (όποιας) εξέλιξης. Π.χ., ειδικά η δουλειά μου, δεν έχει κανένα-μα κανένα νόημα, αν δεν υπήρχε η παραδιπλανή εξειδίκευση. Υπάρχει ακριβώς για να δίνει νόημα σε εκείνη. Αλλά και τούμπαλιν. Έτσι και με τους ανθρώπους, υπάρχουμε και έχουμε νόημα, απλώς γιατί υπάρχουν και οι δίπλα. Δεν μπορεί να ξεκόβουμε, απλά επειδή πιστεύουμε στην αυτάρκεια ή την αρτιότητά μας.
Αν καίγονται τα σπίτια των Σύριων, δεν αφορά μόνο αυτούς, αν καίγεται άνθρωπος από Κουκλουξκλανική συμμορία, παθαίνει εγκαύματα όλη η χώρα, αν πεθαίνει ένα παιδί από πείνα σήμερα, (θα έπρεπε να) κάνει εμετό όλη η Υδρόγειος. Αν λιθοβολούν μια βιασμένη, (κάποιοι θα έπρεπε να) μπαίνουν με αεροπλάνα, για να την προστατεύσουν. Όχι βέβαια όπως το έχουν ξεφτιλίσει οι ΗΠΑ, που για να προωθήσουν όπλα, εργολαβίες, πετρέλαια, μπαίνουν σε όποια χώρα γουστάρουν, με πρόφαση τον ΟΗΕ και "ανθρωπιστικές" κρίσεις. Οι άνθρωποι χάνουν την κυριαρχία τους, άπαξ και παραβούν οικουμενικούς/πανανθρώπινους νόμους. Όχι εθνικούς, όχι κρατικούς, όχι κοινωνικοπολιτικά κατευθυνόμενους, απλά και γήινα, ανθρώπινους/Φυσικούς Νόμους. Από αυτούς που καθορίζουν την ύπαρξή μας, που ρυθμίζουν πότε θα πεθάνουμε, είτε πλούσιοι είτε φτωχοί, είτε Δυτικοί είτε Τριτοκοσμικοί.
Φυσικά όλοι από κάπου προερχόμαστε, δεν φύτρωσε κανείς (τουλάχιστον όχι ακόμα). έχουμε μια μάνα, έναν πατέρα, μια πατρίδα, μια Ιστορία, αλλά και μια ιστορία, δεν τα ξεχνάμε, αλλά και δε γαντζωνόμαστε, δε σκοτωνόμαστε για αυτά. Ρυθμιζόμαστε, προσαρμοζόμαστε, από μέσα μας κι από 'ξω μας, βρίσκουμε τους τρόπους να συνυπάρχουμε, μιλάμε ίδιες-κοινές γλώσσες, βολευόμαστε με το θεό του καθενός, με την Ιδέα του καθενός, κοιτάμε όμως προς την ίδια κατεύθυνση.
Μπροστά;; Μπροστά!!
Πλαγίως;; Πλαγίως!!
Στην Ανατολή;; Στην Ανατολή!!!
Προς τη Δύση;;; Προς τη Δύση!!
Οι άνθρωποι μετά τις πρώτες δυαδικές επικοινωνιακές τεχνικές, Ναι/Όχι, κάπου στην πορεία έμαθαν και το Πάσο, το Σύμφωνοι, το Πατ. Να προχωρήσουμε μαζί, παράλληλα, η περιβόητη ουτοπία της Κομμούνας, να λειτουργήσουμε από κοινού.
Πώς μπορεί κάποιος μετά από τόσα χρόνια Δημιουργίας, να θεωρεί εαυτόν ξεχωριστό, πάνω από όλα, να κοιτάει αφ'υψηλού, να θεωρεί ότι εκείνα εκεί, τα μακρινά, δεν τον αφορούν, αυτός είναι προστατευμένος, έχει αλεξίσφαιρη ασφάλεια ζωής/ψυχής. Φτιάχνει π.χ. καραβάκια από χαρτί, ανέμελος στο ειδυλλιακό του τοπίο, γιατί έχει συνοριοφύλακες και καλά ραντάρ. Ενώ κάποιος άλλος που φτύνει το γάλα της μάνας του, πρωί-βράδυ, κάπου αλλού, προκαλεί αναταραχή μόνο με την ιδέα της ύπαρξής του, και πρέπει να αποτελεί μόνο φόντο σε μια κορνίζα, ώστε να μη χαλάσει η ζαχαρένια των φουσκο-αναθρεμμένων.

Πορευόμαστε έτσι χρόνια, αιώνες, όχι μόνο οι Έλληνες, απλά αυτή η ράτσα είναι λίγο χαρακτηριστική. Είναι παλιά ράτσα, πολύ παλιά και έξυπνη. Γι'αυτό και μας εντυπωσιάζει η τόση αγκύλωσή της. Οι άνθρωποι προχωρούν με την ευελιξία τους και "λυγίζουν" την Εποχή, χάρις την Εσωτερική τους Φύση και τη Δύναμη, που τους δίνει η Ένωση. Δεν είναι κυρίως η Εποχή, το Πλαίσιο, που έλεγα, που μπορεί να παρασύρει εύκολα τις μάζες, τα κοπάδια και τις ορδές. Είναι βέβαια η στιγμή, που την εκμεταλλεύεται όμως πάντα ο Ανθρώπινος Παράγοντας. Η στιγμή από μόνη της, είναι ακαθόριστη και χαοτική μέσα στην ολοκλήρωσή της. Μόνο μέσα από την Πράξη, δίνεται νόημα και ορισμός της. Και πράττουν οι άνθρωποι, μετατρέπουν πλαίσια και χώρους, αλλάζουν τις παραμέτρους και διαμορφώνουν τις Εποχές τους. Οι ιστορικοί απλώς μετά θα πουν, κατόπιν εορτής, τις αναλύσεις για τα αποτελέσματα.

Σαν σήμερα, κατέλαβαν τα χειμερινά ανάκτορα του Τσάρου, το 1917, ξεκινώντας την μεγάλη Ιδέα , τις Δέκα ημέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο και άλλαξαν (ναι, εεε;;;) την Εποχή μας,  σχεδόν εκατό χρόνια, δύο Βούλγαροι σε ένα γραφείο Μετανάστευσης, σήμερα μιλούσαν μεταξύ τους για την κομμουνιστική εφαρμογή, που τους έκανε τεμπέληδες, ένας Τούρκος  άλλαξε το όνομά του στο γερμανικό της γυναίκας του, για να ενταχθεί καλύτερα στο πλαίσιο του, ένας μαυροντυμένος Χρυσαυγίτης πριν έξι μήνες δέρνει έναν Αιγύπτιο, που έφυγε από τη χώρα του λόγω της "μεγάλης ιστορικής Αραβικής Άνοιξης", κατά την οποία σκοτώθηκε ο πατέρας του, και σήμερα ο ίδιος Χρυσαυγίτης είναι μετανάστης στη Γερμανία και τον βλέπουν οι ξένοι σαν "Αιγύπτιο", κάτι Λίβυοι, που ήρθαν στη ζούλα στην Ελλάδα και με λεφτά Καταριανών ασφαλιστικών εταιρειών, κάνουν πλαστικές εγχειρήσεις στη μύτη, για να δικαιολογούν την παραμονή τους και να προσφέρουν (;) χρήμα στην εγχώρια παραγωγή υπηρεσιών υγείας, ένας μεγάλος γλύπτης γίνεται συνεργάτης των Γερμανών στην κατοχή, αλλά και βραβεύεται μετά για το έργο του "που άλλαξε την ανθρωπότητα", κάποιος παρατάει καριέρα και οικογένεια και γίνεται νοσοκόμος στην Αιθιοπία, όπου τον σκοτώνουν με machette, αντάρτες αντικαθεστωτικοί. Στο γράμμα που έστειλαν από το Υπουργείο της χώρας, στους γονείς του παιδιού στο Ντύσελντορφ, έγραψαν "ότι ήταν σπουδαίος άνθρωπος για την εποχή του" (!!!), μια μέρα είδα ένα αγοράκι να παίζει μόνο του, σα θλιμμένο, σα να βαριόταν, ήρθε μετά από λίγο ένα άλλο μαυρούλι, χαρήκανε και οι δύο, παίξαν μαζί για κανα 4-5 λεπτά, μετά το μαυρούλι έδωσε μια κλωτσιά στο άλλο, του πέταξε και άμμο και έφυγε, νομίζω ότι το παιδάκι που έμεινε πάλι μόνο του, έπαιζε πιο χαμογελαστό αυτή τη φορά. ένας τύπος στο S-Bahn ψάχνει να βρει να μιλήσει με κάποιον, τον έχουν όμως όλοι γραμμένο και μετά από λίγο, αρχίζει να μιλάει μόνος του, να ρωτάει και να απαντάει ταυτόχρονα, ο μικρός μου γιός με ρωτάει: "εσύ μπαμπά έπαιζες καλή μουσική;" και απαντάω: "Για την εποχή μου, καλός ήμουν, αλλά έπαιζα μόνος γιατί δεν είχα παρέα".....

Πρέπει να βρούμε το δρόμο, την λύση στο αδιέξοδο που μπήκαμε, που μας έβαλαν ίσως κάποιοι. Κάνουμε πάντα κάτι, είτε αδρανώντας είτε δρώντας, η εποχή στέκεται και περιμένει, θα πάρει μπρος από εμάς ή όχι;; Την ώθηση εμείς θα τη δώσουμε, χωρίς κόστος δε γίνεται τίποτα. το ψάρι θέλει βρεμένο κώλο, Συν Αθηνά αλλά και χείρα, τίποτα ουρανοκατέβατο, τίποτε (αλλά ίσως και όλα) θεόσταλτο, ότι κάνουμε (που λένε και οι μονομάχοι) αντηχεί στην αιωνιότητα, δεν είναι μόνο τα έργα τα πνευματικά, τα εξωτερικευμένα, που αντανακλούν το ρόλο μας στην εποχή, πάντα υπάρχει και ένα στίγμα, ατομικό και κοινωνικό, η ίδια η Κίνηση του Σώματος, προς τα δεξιά ή τα αριστερά, προς τα πάνω ή προς τα κάτω, οι Πράξεις μιας Ζωής, οι καταγραμμένες (αναθεματισμένο Dokumentation!) και δηλωμένες/αποθηκευμένες με τη σύγχρονη ορολογία, Συσπάσεις μυών που θα παράξουν έργο και θα ταράξουν την εντροπία μιας εποχής, έτσι που να χαμογελάνε οι άλλοι και να λένε "τέτοια ποιήματα; σου φτιάχνω εκατό την ώρα", γιατί αυτό θέλουμε κι εμείς, γιατί εμείς δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε αδερφέ μου από τον κόσμο, εμείς τραγουδάμε για να σμίξουμε τον κόσμο (και την εποχή του, θα πρόσθετα εγώ)....................................

Κυριακάτικη εκδρομή (Rheingau/Wiesbaden)

 Αμπελώνες στο Rheingau

Kloster Marienthal. Μια καλή Κυριακή, με ήλιο και πολύ κόσμο, μια βόλτα......

Η παράσταση μου άρεσε, αν και πρώτη φορά σε όπερα. Nessun Dorma, Niemand schlafe.......
Είχα γνώστες παρέα μου , που ήξεραν πολλές λεπτομέρειες, με βοήθησε αυτό, χώρια οι υπότιτλοι στα γερμανικά. Ωραία πράγματα, ξεκούραστα, αν και υποβλητικά.

Tourandot 2 from Michael Vassiliadis on Vimeo.

Tourandot from Michael Vassiliadis on Vimeo.

τα βίντεο δεν είναι καλά, το ξέρω, αλλά δεν μπόρεσα καλύτερα, φοβόμουν και μη με πάρουν χαμπάρι......τα 'βαλα έτσι απλά για τη γεύση, λίγο για την όρεξη, σα ραπανάκι κουλτούρας.

Ο Οπαδός μέσα μας, παρέα μαζί με το Φίλαθλο

 Το ματς σήμερα προβλεπόταν ντέρμπυ, αλλά κατέληξε εύκολη (κατά το πλείστον) υπόθεση για την Άιντραχτ. Καταρχήν εγώ, ως συνήθως, πηγαίνω νωρίς και διαβάζω καμιά εφημερίδα, τρώω κανα λουκάνικο και ακούω τη μουσική του σταδίου. Μετά περιμένω να μαζευτεί ο κόσμος και να τραγουδήσουμε, κουνώντας το μαυροκόκκινο κασκόλ μου. Αυτοί δηλαδή, γιατί εγώ δεν τα καταλαβαίνω όλα, απ'όσα λένε.....μόνο στο Eintracht Frankfurt .....am Main, am Main, και κάτι wiederholung που πιάνω, φωνάζω και γενικά τα Οοοοο Αααααααα......

Γενικά η ατμόσφαιρα είναι καταπληκτική.

Ακόμα και με τους φιλοξενούμενους δίπλα μας, φώναζαν, τσίριζαν, τραγουδούσαν, πολλοί ήταν κι ανάμεσά μας, με τα πράσινα κασκόλ, και τα ρούχα με το 96, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Παιχνίδι και διασκέδαση.......... Όμορφα πράγματα! Ως και η κυρία με το μωράκι το απολάμβανε, γιαγιά, που η κόρη από το Αννόβερο είχε ντύσει το μωρό, με φόρμα πράσινη και με σήμα του Αννόβερου, αλλά ο μπαμπάς από Φρανκφούρτη, του είχε βάλει και κονκάρδα από Άιντραχτ.

 Κανείς δεν κινδύνευσε, κανείς δε φοβήθηκε, η ατμόσφαιρα δε βρώμαγε καπνογόνα, τα μάτια δεν έτσουζαν από τις σκόνες και τις φλόγες των φωτοβολίδων, τα αυτιά δεν πονούσαν από τις βρισιές που άκουγες (κανα arschloch, που και που, δεν έλεγε και πολλά),και μιλάμε για ντέρμπυ.

Τέλος πάντων, πέρασα ωραία, ωραία πήγα, ωραία γύρισα, ούτε ποδοπατήθηκα, ανθρώπινα πράγματα, με το e-εισητήριο μου, σωματικό έλεγχο αξιοπρεπώς, όχι σαν τα ζώα. εδώ είχε από όλα εκείνα, που μου έχουν λείψει στα γήπεδα. Μπορεί ποιοτικά να μην ξετρελαίνομαι κιόλας (θα μου πεις, πέρασαν και τα χρόνια για να ξετρελαθούμε με αυτά), αλλά τουλάχιστον απολαμβάνω σαν κύριος, το ξελαρύγγιασμά μου, ουρλιάζω επιδοκιμάζοντας τους παίκτες μας, χειροκροτώ και τον αντίπαλο, αλλά τον ειρωνεύομαι και τον δουλεύω κιόλας, στα πολιτισμένα πλαίσια και φυσικά περιμένω το επόμενο παιχνίδι με προσμονή και ξεχωριστή συγκίνηση. Ποδόσφαιρο, πολιτισμός, Funkultur.
Οι άνθρωποι είναι παντού οι ίδιοι, τα μυαλά και οι σκέψεις το ίδιο, η εκφορά ίσως να αλλάζει. Π.χ. κάποια στιγμή μας σφυρίζει ο διαιτητής ένα "ανάποδο". Γυρίζει ο μουστάκιας με την μπύρα δίπλα μου "Είναι από το Würth και επειδή τους κάναμε σκόνη εδώ, μας το κρατάει και μας σφυρίζει falsch", αν κατάλαβα καλά αυτά που μου είπε. Κουβέντα δηλαδή επιπέδου Αγροτικού Αστέρα, αλλά την είπε έτσι απλά κι ωραία, που δε με χάλασε, γιατί έκανε την πλάκα του, ούτε τον έβρισε ούτε τίποτα, απλά Quatsch, στα πλαίσια του παιχνιδιού.
Με βλέπω τακτικό θαμώνα του Commerzbank Arena (Κι όσο βλέπω και φανέλες Amanatidis και Gkekas ακόμα και τώρα, λέω "ακόμα πιάνει η μπογιά μας")

Το δάσος της γειτονιάς μου

Λέγεται Leonhard-Eißnert Park (παλιός δήμαρχος) και είναι περίπου 220 στρέμματα.

Είπαμε, σήμερα frei και έκανα τη βόλτα μου με το ποδήλατο, τον ήλιο να με ζεσταίνει και τα μαύρα μου γυαλιά παρέα. Μπροστά στην είσοδο, ξεκινάει ένα καταπληκτικό Abenteuer Park, με αναρριχήσεις, με μετακινήσεις από δέντρο σε δέντρο, σε μεγάλη έκταση, με σκοινιά/αλυσίδες/κρίκους/συρματόσχοινα, παρα πολλές επιλογές σε ύψη και αποστάσεις, για όλα τα παιδιά από 4 μέχρι 20 χρονών. Σήμερα είναι και Schulferien, είχε παρα πολλές οικογένειες, γονείς/παιδιά και γιαγιάδες.

Μου άρεσε που είχε πολύ ωραία απλωμένο το δίκτυο με τις μετακινήσεις. Έκανα την ποδηλατάδα κι από πάνω μου περνούσαν πιτσιρίκια. Είχε φυσικά και υπεύθυνους προπονητές, που εξηγούσαν, συνόδευαν και προστάτευαν τους καινούριους στο άθλημα. Σε μερικά σημεία είχε και δίχτυ από κάτω, έξτρα δηλαδή από τα κράνη/γιλέκα με ιμάντες. (δυστυχώς κλείνει από Νοέμβριο μέχρι Μάρτη)
Πότε θα πάμε άραγε με τα παιδιά;;
Γεμάτο διαδρομές το πάρκο, με τα κίτρινα φύλλα  των δέντρων να φτιάχνουν το φθινοπωρινό σκηνικό ωραιότερο, κάθε γωνιά και παγκάκι, κάποιοι συνταξιούχοι (μάλλον) να διαβάζουν εφημερίδα, με το ποδήλατο από δίπλα.

Κοντά εκεί και η απαραίτητη πίστα για skateboard, βέβαια αυτοί διαφήμιζαν και το parkour (ότι κάνουν μαθήματα κι έτσι), αλλά και το Verkehrschule, το πάρκο κυκλοφοριακής αγωγής δηλαδή, μικρό αλλά λειτουργικό.

Κανονικό γήπεδο, της VfB 1900, να απολαμβάνεις μπάλα στο δάσος, δίπλα φυσικά είναι και το κανονικό,το μεγάλο στάδιο, των Offenbach Kickers, με πολύ και φανατικό κοινό, όλων των ηλικιών. Τις προάλλες είδα έναν παππού (δε θα'ταν και καμιά 80αριά;) κανονικά με κασκολάκι, καπελάκι, μπαστουνάκι, τη γιαγιά α λα μπρατσέτα και πήγαιναν για ματς!!!

Μέσα στο πάρκο έχει πινακίδες για να μη χαθούν όσοι πάνε με τα πόδια στο στάδιο.

Τα ξέφωτα υπέροχα, καταπράσινα, οι άνθρωποι εκπαίδευαν τους σκύλους τους, έκαναν βόλτα με καρότσια, άραζαν,έκαναν τζόγκινγκ, ποδήλατο. Και γύρω μου, έψαχνα, έψαχνα, ούτε ίχνος σκουπίδι, λέω δε μπορεί, κάπου θα είναι κρυμμένο/θαμμένο κανα κουτάκι μπύρας. Τίποτα!! Παντού κάδοι σκουπιδιών, όλοι με σακούλες (άθικτες όχι σκισμένες), τίποτα κάτω. Και υπόψην μιλάμε για το Όφενμπαχ, εργατούπολη/ausländerούπολη, που θεωρείται πολύ υποβαθμισμένη περιοχή, από όλους τους "ψηλομύτες" γείτονες μας. Κι όμως........

Σε άλλες περιπτώσεις, κάτι τέτοια θα με έθλιβαν. Τώρα όμως αναγαλλιάζω, χαίρομαι και κρυφογελάω. Γιατί απλά....είμαι εδώ!

Από τα καλύτερά μου είναι και το Denkmal, μνημείο για τους πεσόντες (!). Και εξηγεί, "σε όσους έπεσαν νεκροί,  σε ξένη γη στο όνομα της Vaterland". Αναφέρει τα συντάγματα (Regimenter), τις στρατιωτικές μονάδες που συμμετείχαν (!!) στις μάχες '39 με '45, στη Σερβία, στη Ρουμάνια, στα Καρπάθια (!!!), στο Βέλγιο (!!!!), και αλλού, αλλά και στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, και κάποιους πεσόντες το διάστημα 1924-1928 (!!!!!! άγνωστο σε μένα τελείως). Ωραίο μου φάνηκε, οι στρατιώτες, οι νεκροί εννοώ, προκαλούν πάντα την ίδια θλίψη, θύτες και θύματα μαζί, φταίχτες κι αθώοι, σκληροί ή μαλθακοί, εντολές εκτελούσαν, για μια πατρίδα (πίστευαν ότι) πολεμούσαν..........

Σε κάποια σημεία είχε κι εσοχές, κάπως σαν περιφραγμένες, κάπως σαν ιδιωτικούς χώρους για όποιον ήθελε "μερική" απομόνωση για οικογενειακά πικ-νικ του σαββατοκύριακου, ή της Πρωτομαγιάς, που θα λέγαμε και εμείς οι Έλληνες. Παγκάκια και διχτάκια για σκοινάκι, ή για βόλει-γκολ.

Γενικά μου άρεσε πολύ, είναι δίπλα μου, είναι μικρό και συμμαζεμένο, προσιτό και ικανό να σε κάνει να ξεχαστείς, έστω για λίγο, να δεις τη φύση και να ακούσεις πουλιά (κάτι γαλαζογκρίζα με μακρύ ράμφος) αλλά και να δεις σκιούρια, να σε κοιτάν κι αυτά. Κάποια στιγμή πέρασε από μπροστά μου, πολύ γρήγορα όμως κάτι μεγαλύτερο από σκίουρο, σκούρο καφέ προς μαύρο, με ουρά αλλά όχι φουντωτή πολύ, νυφίτσα να 'ταν;; αποκλείεται, αλεπού;; δύσκολα τόσο σκούρη, θα ρωτήσω καναν έμπειρο να μου πει.

Θα ρωτήσεις: Αμάν ρε φίλε, στα τσιμεντένια κλουβιά ζούσες και κάνεις έτσι για ένα αλσάκι;;;

Σίγουρα δε ζούσα σε τσιμεντούπολη, είχα και κήπο και παρκάκια, και ρέματα (τα γνωστά εκτός σχεδίου πόλης). Με εντυπωσιάζει πάντα όμως, όπως και πέρσι στην Αυστρία, ότι έχουν κάτι, έστω λίγο και το εκτιμούν, το δίνουν σημασία, το προσέχουν ως κόρη οφθαλμού, έχουν τοπική αυτοδιοίκηση, που πραγματικά ασχολείται με την ποιότητα ζωής των κατοίκων. Ακόμα και που γκρινιάζουν εδώ--πάντα ο άνθρωπος θα έχει κάτι να γκρινιάζει-- έχουν μικρές οάσεις, μικρές αποδράσεις πράσινου, μικρές βόλτες και τις προσέχουν όσο μπορούν. Όχι άνθρωποι του πλούτου, εργάτες κι εδώ, μεροκάματα, με τις φόρμες έρχονται, τις γνωστές μπλε με τιράντες των Baustelle, πίνουν έναν καφέ ή μια μπύρα μετά τη δουλειά, την ξαναπαίρνουν μαζί τους, δεν την πετάν κάτω (το είδα κι αυτό) και συνεχίζουν.....

Να είμαστε γεροί, να κάνουμε βόλτες, μοναχοί, μονάχοι ή μόνοι ή και με παρέα (προτιμότερο).

Τα δάση, τα δασάκια, τα αλσάκια, τα παρκάκια υπάρχουν και δίνουν αξία και σε μας, με την παρουσία τους, έχουν θέα, έχουν μεγαλείο, έχουν ύψος, σου δείχνουν το πραγματικό δικό σου, και σε ξαναγυρίζουν στη διάσταση της ανυπαρξίας σου. Παροδικά, γιατί πρέπει να γυρίσεις σπίτι, να μαγειρέψεις και να φας κάτι, καθότι πείνασες και η ανυπαρξία σου μόλις κατέρρευσε,με το γουργουρητό της κοιλιάς.

Άνθρωποι.....τι να πεις;;;;;;!!!!!!

Herbst (ιέχ'ς ξιφίιγ)

Σύντομη διαδρομή μεταξύ Spitzäckern (συνοικία του Seligenstadt) και Froschhausen. Όμορφη αλέα, αριστερά της ασφάλτου, με ποδηλατόδρομο. Καστανιές και οξυές, κόκκινα, κίτρινα, πράσινα φύλλα, ωραίοι συνδυασμοί χρωμάτων, μετάβαση. Στρώμα πάχνης στο γρασίδι και στα χωράφια τριγύρω, ο ουρανός γαλανός με σύννεφα σχεδίων, που χαράσσονται από τα αεροπλάνα, σαν παιδική ζωγραφιά.

Στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, "Wet Sand" των Chilli Peppers, η διάθεση απογειώνεται. 

Πρωί, μετά από 24ωρη δουλειά, πίεσης και στρες, η περιβόητη Arbeitsmentalität φυτρώνει μέσα μου και αισθάνομαι κομμάτι αυτού του μέρους. Είναι νωρίς, ξέρω. Δε με νοιάζει όμως. Είμαι κι εγώ σε μετάβαση. Τα καλοκαίρια, τα ξέγνοιαστα και τα χαβαλετζίδικα, έχουν περάσει, όχι οριστικά κι αμετάκλητα, αλλά πάντως είναι κάπου αλλού>! Τώρα εδώ δεν γίνεται τίποτα αβρόχοις ποσί.

Κι αυτό σου δίνει τον αέρα της ώθησης, της μετάβασης προς τα ....κάπου.

Και επειδή η διάθεση περνάει πάντα κι από το στομάχι, σταματώ και στον γνωστό φούρνο/Bäckerei Nitschke, αγοράζω ως συνήθως τα γνωστά Strudel, mit Kirsche, Apfel oder Mandarine. Θα φάμε καλά, μάγκα, λέω. Τριήμερο frei. Mal gucken! Έχει δρόμο, αλλά τουλάχιστον πάει...κάπου.........