Περσέπολις....

Μιά που μίλησα προηγούμενα για το Ιράν, θυμήθηκα μια φοβερή ταινία animation, που είδα στο Δίκτυο.

http://www.moviesfoundonline.com/persepolis.php

Υποψήφια και για Όσκαρ. Το μακρινό και το τωρινό Ιράν. Ταινία που μ'άρεσε. Πολύ αυτοβιογραφική, θηλυκή ματιά. Κινούμενο σχέδιο για μεγάλους. Οι πόλεμοι χωρίς νόημα, οι επαναστάσεις με τα αδιέξοδά τους και οι θρησκείες. Πάνω απ'όλα οι θρησκείες...
Δείτε την και μην ασχολείστε και πολύ με το Uri Geller....

Η παρέα μου στο στρατό.....

Μάλλον ήρθε η ώρα να αναφέρω και λίγα στοιχεία από την περιβόητη θητεία μου.

Και θα ξεκινήσω από το ραδιοφωνάκι μου. Όταν πρωτοπήγα στην Πλάτη Έβρου, 6 Δεκέμβρη, το χιόνι ήταν περίπου μισό μέτρο. Πριν ακόμα μπω στο κτίριο, βλέπω από έξω ένα αλουμινένιο ταψάκι πίτσας. Αργότερα με ενημέρωσαν ότι αυτό ήταν η κεραία τους, γιατί δεν έπιαναν κανένα ελληνικό κανάλι στην τηλεόραση με την εσωτερική κεραία. Πολύ θολά τη ΝΕΤ. Λαμβάναμε όμως άψογα 3-4 τουρκικά, μεταξύ τους και το φοβερό KRAL, το αντίστοιχο MTV.

Αφού λοιπόν δεν "έπαιζε" πολύ τηλεόραση, κάναμε κάτι τρελά γλέντια με το ραδιοφωνάκι. Δε βρήκα μια φωτογραφία, που με δείχνει με κολλημένο το ραδιοφωνάκι στο μέτωπο με σελοτέιπ και να χορεύουμε έξω στο χιόνι, ενώ καίγαμε βαμβάκια με ξυλόπνευμα. Πλήρης σουρεαλισμός !!! Εκτός βεβαίως των τρελών, σχεδόν σχιζοφρενικών, καταστάσεων, υπήρχαν πολλές, μα παρα πολλές, στιγμές ηρεμίας και αυτοσυγκέντρωσης. Μην πάει το μυαλό στο πονηρό, μιλάω για νυχτερινές ακροάσεις. Κάτι ενοχλητικές ξαγρύπνιες λοιπόν, που σου 'παιρνε το μυαλό η αμπελοφιλοσοφία "ποιος είμαι;; τι γυρεύω εδώ;;;", έβαζα το ραδιόφωνο να ξεχνιέμαι.

Παρεπιμπτόντως, ένας γραφικός Κορινθιώτης, στο σουλούπι του Άβερελ Ντάλτον, αλλά με το κοφτερότερο μυαλό που έχω δει, μου 'χε πει τα δύο εξής φοβερά, όσον αφορά το θέμα "τι γυρεύω εγώ εδώ":

Το πρώτο είναι ότι μετά από καμμιά βδομάδα, με ρωτάει, "πως σου φαίνεται εδώ". Λέω "καλά, αλλά λίγο μακρυά". Μου λέει "μακρυά από τι;". "Μπαρντόν;;"λέω εγώ. "Μακρυά από τι; Εσύ δεν είσαι εδώ; Μακρυά από τι;" ξαναρωτάει. Και γω το σκέφτομαι από τότε.

Το δεύτερο είναι όταν το ρώτησα, πως βρέθηκε αυτός εδώ. Μου λέει "ατυχία". "Ατυχία, γιατί είχα βάλει βύσμα για Άγκυρα και μ'έστειλαν εδώ!!"

Κλείνει η παρένθεση και ξαναγυρίζω στις νύχτες ραδιοφώνου. Μπορεί λοιπόν η TV να μας ξέχασε στην Πλάτη, όχι όμως η Ραδιοφωνία. Τρίτο Πρόγραμμα, θέατρο με Λαμπέτη, Στυλιανοπούλου, Ρευματά, Κωνσταντάρα, Μάτσα και άλλες τρομερές φωνάρες, που νόμιζες ότι τις έβλεπες ζωντανές εκεί μπροστά σου. Μολιέρο, Τσέχοφ, Καμπανέλλη, φοβερά σενάρια.

Μετά ήταν και οι ξένοι σταθμοί. Το καλύτερο μου, πέρα απ'τα βουλγάρικα παραδοσιακά, με τα ακορντεόν και τις βαριές, διπλές ρεζίστρες, ήταν οι αμανέδες. Τουρκία, αλλά και Ιράκ, Συρία, ως και Ιράν. Θα με ρωτήσεις πως το καταλάβαινα. Καμμιά λέξη ανάμεσα στα τραγούδια, Νταμάσκους FM, ή Τέχραν ουλουάχατ ουλουάχατα φουντούνια αχ τζαλίλι και τα λοιπά. Μακρόσυρτα αμανετζίδικα τραγούδια, σαν προσευχές, σαν "στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου". Μεταμεσονύχτιες αράβικες νύχτες, λοιπόν, που τις θυμάμαι με κάμποση νοσταλγία. Αυτή ίσως να 'ναι και η γκαζιά τω συνόρων. Η επαφή με το απέναντι, το "άλλο", το "εχθρικό", που ειδωμένο από ορισμένο πρίσμα, τελικά δε σου προξενεί και ιδιαίτερο μίσος.

Μια καλή σκηνή επίσης που θυμάμαι από αυτές τις "περίεργες" συναναστροφές με τους εχθρούς ήταν όταν επισκεπτόμουν ένα φυλάκιο στη Γέφυρα. Μια στρατιωτική γέφυρα πάνω στον Έβρο, με δικό μας σκοπό στο ένα άκρο και Τούρκο στο άλλο. Βέβαια από εκεί, αυτοί είχαν λόχο. Κάποια στιγμή, που ζητάνε "κοτόν" και "αλκοχόλ", συναντιόμαστε στη μέση με τον επιλοχία τους, για να τα δώσουμε. Αλληλομορφάζουμε και ξεκινάει αυτός κουβέντα, λέγοντας τις λέξεις που άκουγε από τους δικούς μας τους φωνακλάδες. "Φυλάκα" "Καμπάνα". Γιες, γιες λέω εγώ. Εντ γιου, πάνισμεντ;; Και, μεγάλε, μου ανοίγει το μανίκι απ'το μπράτσο και βλέπω καναδυό ζόρικες χαρακιές, σα βουρδουλιές μου μοιάξαν. ΟΚ, λέω, έκλεισα το στόμα μου και μετα-βολή..... Ο αρχιφύλακας έλεγε ότι τις περισσότερες φορές κοιμόντουσαν όλη τη μέρα. Τρεις τέσσερις φορές το μήνα γινόταν κάποιου είδους επιθεώρηση, έτρεχαν σαν τρελοί και μετά πάλι ύπνο. Υπήρχαν και οι φορές όμως που πρέπει να έπεφτε μπόλικο ξύλο από ανώτερους, γιατί άκουγαν κανα ψευτοκλαψούρισμα, κανα βογκητό και τέτοια. Και σκέψου ότι για αυτούς ήταν οι βυσματικές μεταθέσεις. Φαντάσου τι γίνεται με τους Κούρδους στο Ιράκ....

Ξέφυγα βέβαια από το ραδιόφωνο, αλλά μάλλον θα πρέπει να γράψω τα πεπραγμένα μου στον Ε.Σ. κάποια στιγμή. Τα δικά μου πιθανόν να είναι κομεντί, ενώ του αδερφού μου καθαρό δράμα.

Προς τα παρόν αυτά.......

Μήπως ξέρετε;;;

Μήπως κάποιος αναγνωρίζει τι καρπός είναι αυτός;; Μοιάζει σα μετρίως σταφιδιασμένος χουρμάς ή σαν αφυδατωμένο δαμασκηνάκι. Το 'φερε ο μπαρμπα-Γιάννης, απ΄την Κωνσταντινούπολη, απ'τον Πόντο, απ'την Κέρκυρα, θα σας γελάσω. Μου το 'πε, αλλά το ξέχασα. Κουμ-κουάτ δεν είναι. Τέλος πάντων, το 'φερε, το φύτεψε, έπιασε, βγάζει καρπούς κάθε Οκτώβρη, σχετικά γλυκούς, εγώ τα τρώω, δε φαίνεται να 'παθα κάτι μέχρι τώρα (αν εξαιρέσεις αυτήν την ασήμαντη εγκεφαλική βλάβη που συχνά μου εμφανίζεται).

Αν κάποιος από σας, αναγνωρίζει αυτό το φρούτο, ας με πληροφορήσει κι εμένα. Αν τώρα κάποιος θέλει και δείγμα, μπορώ να του στείλω ταχυδρομικώς ή με delivery αντικαταβολή. Επίσης αν κάποιος αναγνωρίζει τον εαυτό του σε μια προηγούμενη ζωή του ως μετεμψυχωμένος χουρμάς, ας επισκεφθεί και κανα ψυχίατρο.

Μόνο εμείς θα τους πληρώνουμε;;;

Μέρα Αποταμίευσης.....Καλό έτσι ;;;

Άλλο ένα ανέκδοτο.
Για μας τους ΖΜΔάδες, είναι πικρό, μαύρο χιούμορ. Παρ'όλα αυτά, ακόμα γράφουν εκθέσεις στα σχολεία. Μας δίνουν να φτιάχνουμε κουμπαράδες. Οι ίδιες οι τράπεζες και οι υπάλληλοί τους σου μιλάν για "κομπόδεμα" και "Βάλε κάτι στην άκρη για τη σύνταξη".
Όσο ανύπαρκτες είναι οι καταθέσεις στο συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πληθυσμού, άλλο τόσο προκλητικές είναι οι ψαλίδες στα εισοδήματα των απειροελάχιστων "εχόντων". Δηλαδή εγώ να αποταμιεύω 40-50 ευρώ το μήνα κι ο άλλος να ξοδεύει 1000 ευρώ τη μέρα. Και να είναι αυτός που μου λέει:"Αποταμίευσε!"
Καλά....Το σκατό παξιμάδι!
Εξακολουθούμε να νομίζουμε σε τέτοια παραμύθια. Άκου αποταμίευση...

Ο Νίκος Καββαδίας έλεγε μια ιστορία: "Ένας μπάρμπας μου έλεγε.
-Βρε αγόρι μου, κάνε και λίγο οικονομία. Όλα τα λιμάνια του κόσμου γυρίζεις. Μία δεκάρα τη μέρα αν έβαζες στην άκρη θα είχες γίνει πλούσιος.
Πέρασαν χρόνια. Ξαναβρήκα το μπάρμπα στην Αθήνα. Με βλέπει με ένα γεμάτο τσουβάλι.
-Τι είναι αυτό; μου λέει.
-Οι δεκάρες, μπάρμπα.

Τα βρακιά σέρνουν καράβι

Για να ακριβολογώ, όχι μόνο τα βρακιά, αλλά και τα πυτζαμάκια και τα φορμάκια κι ότι άλλο φορούν το χειμώνα στα σπίτια τους τα κοριτσάκια από 20 έως 55.

Όπως λοιπόν εγώ μαζεύω ξύλα για το χειμώνα, κάποιος άλλος πλένει κι απλώνει πυτζαμάκια. Και σε όλες τις αποχρώσεις του ουράνιου τόξου. Ένα για κάθε μέρα. Ένα για την Τρίτη, την Τετάρτη, ένα για το Γιώργο, ένα για το Στέλιο, ένα για το Γιάννη, Το ροζ για τον μπακάλη απέναντι, το κίτρινο αρέσει στο φαρμακοποιό και τα λοιπά και τα λοιπά.

Υποννοείς δηλαδή ότι επειδή η γυναίκα είναι καθαρή και νοικοκυρά, στις 9 του μακαρίτη, άλλον έβαζε στο σπίτι. Δεν είναι αυτό βρε παιδί μου! Απλώς η Ελένη η ζωντοχήρα, ντέρτι έχει η κακομοίρα, ένα γέρο άντρα έχει και η καϋμένη δεν αντέχει. Τα 'παμε !! Τηλέφωνο πριν πάμε σπίτι !!! Είμαστε και σε ηλικία εμφράγματος. Ούτε για Καρδιολογική Κλινική είμαστε ούτε και για φυλακή. Γυναίκα έχω και τσεκούρι, πάμε μια βόλτα ;;

Κατά τα άλλα, σέρνουν καράβια.

Αυτά, απ'τον κουτσομπόλη Ενοίδα. (Τι να κάνουμε, μάτια έχουμε. Να τα βγάλουμε;;)

Τουρκάι

Με τη Τουρκάντ'ς, κι ετελεύτα. Αναμένω σο Χαρδαβέλλα τι θα λέγνε για ατότες σα Ίμια απάν, με τη σημαία, όθες θα ερούγναν σην θάλασσαν απές και θα ελέπαν ατήν να βρέσ' και θα ελέγαν εμούν, "Ούι, πουλόπα μ', το γιλτιρίμ πα φταίει". Ασ' όλο ατό το νταβατούρ, μοναχά πελιά εβρίξαμεν και την εντροπή σην ψύν εμουν.
Τρίτη 25 τη Τρυγομηνά, Σο Χαρδαβέλλαν τον Κωστίκα, τερείστε κι εμουρδουλίξτε.

Όι, να λελεύω τα παληκάρε. Τσάφσον κακαλί μαλλία.

Γήπεδο υπέρ πάντων

Μια Κυριακή προηγούμενου έτους, σε ματς ΠΑΟΚ-Ολυμπιακού, στην Τούμπα, ένας τύπος, λίγο αργοπορημένος, ψάχνει στα διαρκείας για καμμιά άδεια θέση. Όντως βλέπει μια κενή, δίπλα σε έναν 60άρη ασπρομάλλη συνοφρυωμένο κύριο.
"Συγνώμη, κύριε" ρωτάει "η θέση είναι πιασμένη;;"
"Η θέση αυτή παλικάρι μου ήταν της γυναίκας μου, που πέθανε. Ήταν μεγάλη οπαδός της ΠΑΟΚάρας"απαντάει αυτός.
"Ζητώ συγνώμη, τότε. Αλλά και πάλι γιατί δε δίνετε το εισιτήριο σε κανένα φίλο ή συγγενή;;"
"Δε γίνεται παιδί μου. Πήγαν όλοι στην κηδεία !!!!"

Έβλεπα στην TV ένα ζευγάρι νιόπαντρων στην Καβάλα, που αμέσως μετά το γάμο, πήγαν στο ματς με τον ΠΑΟ. Θυμάμαι γαμπρό που κρυμένο στο σακάκι είχε ακουστικά και ραδιοφωνάκι για να ακούει το ματς. Για να μην πω για το Μουντιάλ του '94, που τα βαφτίσια και οι γάμοι αναβαλλόντουσαν σωρηδόν.

Σε όλους εκείνους λοιπόν τους τρελούς των γηπέδων, ...........Γκοοοοοοοοοοοοοοοοοοοολλλλλλλλ !!!!!!!!