Μας πήραν με τις πέτρες....

Φαντάζομαι ότι αρκετοί είδαν στην τηλεόραση πριν καμμιά δεκαριά μέρες την πτώση των μετεωριτών στο Έντμοντον, Αλμπέρτα στον Καναδά. Εντυπωσιακό θέαμα!
Παλιά άμα έπιανε βροχή, έλεγες:" Ή μας φτύνουν ή βρέχει". Τώρα θα λες " Ή κανας μετεωρίτης είναι ή μας πήραν με τις πέτρες".
Και άμα είναι να μας λυντσάρουν κιόλας, λίγοι-λίγοι να φεύγουμε. Όχι και να μας ανοίξουν κανα κεφάλι.
Αν όμως ισχύουν όλα αυτά τα καταστροφολογικά, περί 2012 και apophis 2036, τότε τι να πω;; Ας πέφτει και καμμιά πετρούλα, έτσι για το θεαθήναι. Δεν πειράζει, τσιμέντο να γίνει.

Το απόσταγμα....

Βρέθηκα προχθές σε ένα καζάνι. Η διαδικασία γνωστή γι' αυτούς που ξέρουν. Εγώ ως γνωστόν ουδένοίδα, άρα ρωτάω για να μαθαίνω. Συνοπτικά, το καζάνι με υγραέριο όχι ξύλα, διπλοβρασμός, γλυκάνισος Ευβοίας (ο καλύτερος), 5 κιλά στα 180 κιλά σταφύλι, στοπ στα 27 γράδα, 55 vol. Αραίωση με νερό έως τα 21,5. Σύνολο παραγωγής 47 κιλά. Πήρα ένα 5κιλο κι έφυγα. Στο μεταξύ φάγαμε, ήπιαμε, τραγουδήσαμε (τι άλλο ;;;) Καζαντζίδη-Το δρομολόγιο καθενός το ξέρει μόνο ο Θεός-και γενικά εκτονώσαμε μπόλικη ενέργεια, που θα πήγαινε χαμένη. Αφήσαμε βέβαια και λίγη ...για το βράδυ.
Βρήκα κι ένα βιοκαλλιεργητή, πρώην οικονομολόγο, πιάσαμε κουβέντα για τους νόμους της απόσταξης, φυσικούς και συνταγματικούς, για το (ανύπαρκτο) ένστικτο των χρηστών αλκοόλης ανά την Επικράτεια. Στην Ελλάδα, όλοι ξέρουν!!! Άρα εγώ δεν πρέπει να είμαι και πολύ γηγενής.
Βγάζουν πρώτη σε πωλήσεις τη Μαλαματίνα, που μπορεί και να μην έχει ούτε ρώγα σταφυλιού, πίνουν ξεπλύματα των 25-30 ευρώ και κοκορεύονται, αγνοώντας "πτωχά"-8 με 12 ευρώ-πλην τίμια φτιαγμένα κρασιά. Αμ οι καλλιεργητές των 2 στρεμάτων. Αυτοί που παστώνουν το αμπέλι με χαλκό και μετά θεωρούν ότι έχουν ποιότητα στο τσίπουρο. Και βλέπεις τους σωλήνες "πράσινους", λες και τρύγησες όλη την Παιανία.
Δέχομαι το "περί ορέξεως", το "γούστα-είπε ο πίθηκος-κι έφαγε το σαπούνι" και γενικά το " ότι κάτσει στον ουρανίσκο σου". Αλλά όπως σε κάθε τι βρώσιμο και πόσιμο, πρέπει να 'χεις κάποιον να εμπιστευτείς. Το μεγαλοπρομηθευτή τον έχεις σβήσει, εάν διαγράψεις κι αυτόν με τις μικρές ποσότητες, που μόνο στη διαφήμιση από στόμα σε στόμα στηρίζεται, τότε μόνο γκαζόζα! Όσο βέβαια για το τσίπουρο, αυτό σώζεται από την υψηλή περιεκτικότητα σε αιθανόλη.
Στην τελική, γκράπες, ρακές, ρακόμελα, τσικουδιές, τσίπουρα, όλα με τα οξέα θα αναμιχθούν,
όλα κάνουν για εντριβή.

Και καταλήγουμε τύφλα (τι έκπληξη!!), γεμάτοι χαρά και βρωμοκοπώντας τσικνίλα, με εξατμισμένη και την τελευταία ελπίδα για μεταμεσονύχτιο σεξ. Κάποιος έριξε πολλές ιδέες για παλινόρθωση του ηθικού, έβγαλε τηλέφωνα, αλλά ώσπου να γυρίσει από την άλλη, είχε γεμίσει τον τόπο.... με τα υπολλείμματα της πέψης του.
Τελικό συμπέρασμα: Τα καζάνια δε θέλουν ευαίσθητα στομάχια, αλλά χορτασμένα πουλιά.

Πάντως πέρασα καλά. Ούτως ει άλλως. Και να θυμηθώ να το ξανακάνω.

Basketball....Μπαααα, σκετ' μπώλ ίνι, ιγώ νόμιζα κι τάπερ!!

http://www.5min.com/Video/How-To-Play-Basketball-Wing-Entry-With-Defense-6184534

Απομόνωση στο low-post, pick 'n' roll, και τα τοιαύτα...

ΓΗΡΑΣΚΩ ΑΕΙ ΔΙΔΑΣΚΟΜΕΝΟΣ.

Άμα είναι όμως να μάθεις κάτι, να το μάθεις από τον πρώτο των πρώτων!!!!

Μάθε παιδί μου μπάσκετ! Δες πως εξηγεί την αλλαγή κατεύθυνσης, χωρίς "βήματα" και πως εξηγεί την προστασία της μπάλας με τη θέση ή τα πόδια.

Εντάξει, το όριο μεταξύ αθλητισμού και τσίρκου το περνούν άτομα με σπάνια χαρίσματα. Εμείς είμεθα πτωχοί πλην τίμιοι βιοποριστές της μπάλας, με προπονήσεις εις εβδομαδιαίως....

Ανάλυσέ το.....αλλά μην το υπεραναλύεις

Η ανάλυση συχνά είναι μια σιδερόμπαλλα. Η τεχνοκρατική της φύση σε καθηλώνει σε ένα στεγνό και ψυχρό τρόπο ερμηνείας των δεδομένων συνθηκών. Αυτό γίνεται κατ'ανάγκη, δεν υπάρχει καλύτερη εναλλακτική. Ακόμα κι όταν η ανάλυση αφορά ποιοτικούς δείκτες, η κατάτμηση σε απειροελάχιστου μεγέθους μεταβλητές, ώστε να μπορούν να ποσοτικοποιηθούν, μετατρέπει το "ασαφές κι αιθέριο" σε "πραγματιστικό και μετρήσιμο".




Αυτή είναι η έννοια του pixel. Κι ο πιο αδαής γνωρίζει πόσα megapixel είναι η ανάλυση της φωτογραφικής του μηχανής. Πώς όμως αυτή η ανάλυση, η ψηφιοποίηση του δάσους με τα μικροσκοπικά δέντρα-που δεν έχουν τέλος στη σμίκρυνση-ενώ είναι κάτι έξω από την βιολογική μας δυνατότητα, μπορεί πραγματικά να βοηθήσει στην εξέλιξή μας;;;






Η ανάλυση εφαρμόζεται σε όλες τις ανθρώπινες καταστάσεις.


Στις πολύπλοκες (για πολύ λίγους) : Ανάλυση δομής γλώσσας, οικονομική ανάλυση Δικαίου και κάτι τέτοια κουφά.


Στις μετρίως δύσκολες (για μερακλήδες): Ανάλυση χρηματιστηριακών επενδύσεων και μικρο- μακρο-οικονομικών δεικτών, Τεχνική ή πειραματική ανάλυση

Στις εύκολες (για τα πρωϊνάδικα): Ανάλυση της σχέσης πεθεράς-νύφης, ανάλυση του φαινομένου Μουσλίμοβιτς και τέτοια


Έως (για τους πολλούς) την πιο συχνή ανάλυση αίματος, σπέρματος, και βάλε.

Μιά που αναφέρθηκα σε Χρηματιστήριο, προτείνω ένα "πρακτικό" βιβλίο σε όλους, που σκέφτονται σαν το φίλο ΙΚ (αυτόν από τις gnwmes). Πολύ φρέσκο, νομίζω, σχετικά πρωτοποριακό, αν και μιλάει για κοινότοπα θέματα (αγορές μετοχών, εμπορευμάτων, νομισμάτων, ακινήτων, ομολόγων και επιτοκίων). Δείχνει ότι στο βάθος κάθε σωστής ανάλυσης/εκτίμησης υπάρχει, μαζί με το σωστό input πληροφοριών και ουχί παπαγαλακίων, η απόλυτα ευφυής σκέψη. Πώς σκέφτεται και πως αντιδρά ο αναλυτής κάτω από διαφορετικές συνθήκες; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες παγίδες και πώς μπορούν να αποφευχθούν; Πώς μπορεί ο τεχνικός αναλυτής να κάνει πιο έξυπνη ανάλυση;
Διαβάστε και δε θα χάσετε.

Ας ξαναγυρίσω στην ανάλυση της ανάλυσης. Το να αναλύεις, κόβοντας σε φέτες την όποια ουσία, προσπαθώντας να την κατανοήσεις και να τη "λύσεις", εύκολα σε αποπροσανατολίζει. Αυτό όλοι το αντιλαμβάνονται όταν "ζουμάρουν¨που λένε στα γεγονότα. Τρίχες ψιλοκομμένες! Πιάνεις τον Κουκοβίνο και τη Σωτηροπούλου, τα μικρά κομματάκια του παζλ, και ξεχνάς τη μεγάλη εικόνα, the big picture! Από την άλλη, εμείς οι από μακριά, τα βλέπουμε και λίγο θολά.

Χρειάζεται το μέτρο. Να αναλύεις, να βγάζεις πορίσματα, να αντλείς συμπεράσματα, να τεκμηριώνεις θέσεις και άλλες τέτοιες παπαριές, αλλά μην του γ...άς τη μητριά. Μην του βγάζεις τα μάτια με την υπερανάλυση. Χάνεται πολύ γρήγορα η απόδειξη κι εξανεμίζεται η αρχική υπόθεση. Εξάλλου αυτοί οι δικηγόροι έχουν κι έναν νομικό όρο, αν δεν κάνω λάθος "res ipsa loquitur". Το πράγμα μιλάει από μόνο του. Τι να πεις, τι να τραγουδήσεις, τι να αναλύσεις;;;

Παρ' όλο που η κάθε κοινωνικοοικονομική κρίση έχει τους "μάγους" και τους "γκουρού" της (Οικονομικό επιτελείο Ομπάμα, G-20 κτλ), ψύχραιμες και χαμηλόφωνες φωνές λένε και συμβουλεύουν για την αποφυγή της υπερανάλυσης. Έβλεπα το κανάλι του (σχετικά) γνωστού οικονομικού κολοσσού Bloomberg και θαύμαζα την άνεση (εκ του ασφαλούς;;;), με την οποία ανέπτυσσαν και ανέλυαν τις τρέχουσες οικονομικές συνθήκες. Εννοείται ότι η αντανακλαστική μου κίνηση να δω στο πορτοφόλι μου δεν είναι ανάλυση μικροοικονομίας, αλλά απλή μιζέρια. Τέλος πάντων, αυτοί οι τύποι σου έδειχναν το ανθρώπινο, το προσιτό πρόσωπο μιας ανάλυσης, για να σου περάσουν την πλάνη ενός καπιταλιστικού μοντέλου, που θα ξαναβρεί τα σωσίβια του πάση θυσία. Προσωπικά ψήνομαι με τέτοιες αναλύσεις, λίγο ψυχοπονιάρικες, λίγο γήινες, αλλά δεν έχω κι άλλη επιλογή.

Κλείνω, για να μην τα αναλύουμε και πάρα πολύ, με το αυταπόδεικτο του res ipsa....

Άντε και να θες να το αναλύσεις το παρακάτω, τι θα κερδίσεις....

Μη σπαταλάτε σάλια, όταν τα πράγματα σπαρταράν!!!!

Υ.Σ. Πάντως πρέπει όντως να υπάρχει φτώχεια. Εδώ στο μανάβη πας και σου παίρνουν το βρακί!!! (κλεμμένο σχόλιο)

Η Ιστορία πάντα γελάει στα μούτρα μας...

Η Ιστορία γελάει στα μούτρα μας και κρύβεται στο πορτοφόλι μας.

Αυτή είναι η περιβόητη Πράσινη Γραμμή.

Τα χρόνια έχουν σαφώς δείξει την ισχυρή τους επίδραση σε λάθη, πάθη κι έριδες. Αυτό που χώριζε με τοίχους και όπλα, τώρα είναι μια κορδέλα με γλάστρες. Φυσικά αυτή είναι η επιφάνεια. Γεγονός είναι ότι η Λευκωσία παραμένει η τελευταία διαιρεμένη πρωτεύουσα στον κόσμο, με δυσκολία στην εξεύρεση αποδεκτής λύσης.

Τα συμφέροντα όμως συχνά προστάζουν άλλα από αυτά που το ηθικό Δίκαιο ή η κοινωνική δικαιοσύνη επιβάλλει. Και βέβαια δε μιλώ μόνο για τα "μεγάλα κεφάλαια", τις μυστικές συμφωνίες με Ρωσία, Τουρκία, ΗΠΑ, για πετρέλαια, αγωγούς, αέριο, ναυτιλιακά, ξεπλύματα, υπεράκτιες, ΝΑΤΟ, σεξοτουρισμό, δουλεμπόρια και τρελές μπίζνες με ηρωϊνη.

Μιλώ για τη μέση Κύπρια γυναικούλα, που μετράει τα ευρώ της, πνίγει τη μνήμη της, κρύβει τις φωτογραφίες της και περνάει απέναντι για να αγοράσει παντελονάκι για το εγγονάκι της με 7 ευρώ.

Μιλώ για τον τουρκοκύπριο που διψά για οφθαλμόλουτρο και περνάει για να δει....μάρκες και "την καλή ζωή".

Μιλώ για τον Ελληνοκύπριο πιτσιρικά, που κάτι έχει ακούσει για "εισβολές και κατοχές", αλλά αυτή τη στιγμή έχει γκάβλες και η Ρωσίδα στα κατεχόμενα θα τον πάει στο Παράδεισο για 10 ευρώ.

Ο θειός του ήταν που αγνοείται, εκείνος την πάτησε...

Τα φράγκα (και οι αντίστοιχοι Φράγκοι που τα υπόσχονται) σβήνουν ιστορίες, ξεγράφουν κιτάπια, μαλακώνουν τις συνειδήσεις, που ήταν κρύες σα μέταλλο. Η πείνα στο στομάχι σε κάνει να πας μετανάστης στη Γερμανία το '51, σε κάνει να καταθέτεις στεφάνι στον Ατατούρκ, να χαϊδεύεις το χέρι του Μπους, να μπαινοβγαίνεις σε μια νεκρή ζώνη.

Άλλος παραλογισμός. Τι θα πει νεκρή ζώνη, όταν κάθε μέρα περπατιέται από εκατοντάδες φωνές και ελπίδες. Νεκρά μυαλά, ναι. Νεκρά από τις απώλειες, από τη λήθη. Εκεί όμως που κάτι πεθαίνει, προφανώς ο κύκλος θα φέρει κάτι άλλο.

Κουβέντες με ταξιτζήδες και περιπτεράδες. Ο ένας έφυγε απ'το Πειραιά, ήρθε να κάνει ταρίφες, είναι πολύ ευτυχισμένος, έκανε οικογένεια, θεωρεί καλά τα λεφτά, ήσυχη τη ζωή, χωρίς κορναρίσματα και σκουπίδια. Δε βλέπει επιστροφή.

Ο άλλος γηγενής, μετανιώνει που ζει στη Λευκωσία, πάει για κυνήγι στην Αριδαία, έχει τρία παιδιά, φοβάται για το μέλλον τους σε μια πρεζο-σεξο-κλεφτο-τουρκο-καβαλημένη Κύπρο. Δουλεύει σε περίπτερο μέχρι αργά για το μεροκάματο, με κρυμμένα τη Βίβλο κι ένα περίστροφο. "Θα γελάνε μαζί μας σε 10 χρόνια"είπε.

Στην τουρκοκυπριακή Λευκωσία, τα αναστηλωμένα τζαμιά βρίσκονται δίπλα-δίπλα με τα ολοήμερα-ολονύχτια καζίνο/ξενοδοχεία, που προσφέρουν δωρεάν φαϊ και ύπνο,

αρκεί να πληρώσεις το τζόγο και το σεξ. Τα βασικά ένστικτα δηλαδή.

Οι δηλωμένες πόρνες στην ελληνική πλευρά είναι 7.500. Οι αδήλωτες (ως χορεύτριες νυχτερινών κέντρων κυρίως) φτάνουν τις 15.000. Το Τμήμα Ηθών της Αστυνομίας προτίθεται να ελέγχει εάν όντως οι συγκεκριμένες κοπέλες χορεύουν ή λένε ψέματα, με τεστ χορού. Αλήθεια είναι, δημοσιεύτηκε στη Cyprus Mail. Τελικά είναι κι αυτοί Έλληνες. Και μάλιστα πολύ προχωρημένοι!!

Υπάρχουν όμως και γειτονιές, δώθε-κείθε, που σε γυρίζουν στο '70, μπορεί και στο '60. Εκεί υπάρχουν τα εμπορορραφεία με τα τόπια, τα "αποικιακά", οι λαμαρίνες με τα παπλωματάδικα, τα σαλεπιτζίδικα, ταινία με τη Ναργκίς και τη Βούρτση. Και ξαφνικά, αλλάζεις sokak και βλέπεις "Da Capo", "Debenhams" και τα Κολωνάκια στην τσάρκα.

Live and let live. Το θέμα ήταν πάντα ταξικό, σπάνια εθνοτικό.

Εγώ όμως γιατί να αισθάνομαι περίεργα όταν μπαίνω στα

κατεχόμενα, όταν όλοι οι εμπλεκόμενοι λειτουργούν σαν να ήταν πάντα έτσι;; Και μήπως δεν ήταν πάντα έτσι;;;

Υ.Σ. Δείτε και λίγο το http://livantes.blogspot.com/. Τρεις αναρτήσεις, πολλή ψυχή.

Άκρον άωτο της αντίφασης: Είμαι Έλληνας κι έχω ένα σχέδιο....

Το συντομότερο ανέκδοτο: Είμαι Έλληνας και οργάνωσα σχέδιο. Ε, δε γίνεται ρε φίλε, πως να το κάνουμε. Μπορεί να έχεις ενθουσιασμό και πάθος, μπορεί να θέλεις, αλλά δεν μπορείς. Δε γίνεται να οργανωθείς ποτέ, όσο δουλεύουμε όλοι με τη φοβερή αναβλητικότητα που μας χαρακτηρίζει, με την απίστευτη "αρπακολλαδούρα", με τη διάθεση να προβληθούμε όσο γίνεται περισσότερο κάνοντας όσο πιο λίγα γίνεται.

Βρέθηκα σε ένα χώρο συζήτησης για το περίφημο "Εθνικό Σχέδιο Δράσης κατά του Καρκίνου". Απίστευτη υπερβολή, με ασυναρτησίες, μεγαλοστομίες, που βγάζουν μάτι. Καταρχήν το σχέδιο σφυράει από μακριά, ότι φτιάχτηκε στο πόδι, με μασημένες κουβέντες και τις γνωστές πιπίλες. 

Δόθηκε στον Τύπο 17 Σεπτέμβρη 2008 και αναφέρεται ως πρόγραμμα 2008-2012. Ήδη δηλαδή είναι πίσω περίπου 10 μήνες. Από κει και μετά, αναφέρεται σε άξονες (Πρόληψη-Έγκαιρη διάγνωση-Έρευνα κτλ, κτλ), δίνοντας τη στρατηγική, αλλά όχι τους τρόπους υλοποίησης. Αλλά όπως είπε και κάποιος, έτσι είναι ο σωστός σχεδιασμός. Πολιτικάντικα λόγια, δηλαδή, χωρίς νόημα.

Για παράδειγμα: Κάτι πολύ απλό. Στατιστική. Πόσοι έχουν, τι έχουν, που βρίσκονται, ηλικίες, πως αντιμετωπίζονται, πόσοι πεθαίνουν, πότε, πως.... Εθνικό Αρχείο Νεοπλασιών. Από το 1976 το έχουμε υπό σκέψη, το μελετάμε, θα το προχωρήσουμε, θα βρούμε τη λύση. Κι αν η καταγραφή, η απλούστερη και βασικότερη διαδικασία, κάνει 32 χρόνια να "πιάσει¨, σκέψου παρακάτω. 

Δεν έχω να πω για τις διαφημίσεις που κυκλοφορούν για την πρόληψη (Παιδική παχυσαρκία, άσκηση, κάπνισμα, κ.ά) και για τα λεφτά στα κανάλια. Αυτό που μου γαργάλισε το αυτί ήταν κάτι που άκουσα περί "Εκπαίδευσης των ογκολογικών ασθενών και  συνοδών". Αυτό κι αν δεν είναι ανέκδοτο. Πάνω σ'αυτόν τον κακόμοιρο αμόρφωτο, ανεκπαίδευτο άνθρωπο με καρκίνο, έρχεται η Ιατρονοσηλευτική κοινότητα και το φλομώνει με ψέμματα, φρούδες ελπίδες, γιατί λέει "δεν μπορεί να αντέξει την αλήθεια και θα επηρεαστεί ψυχολογικά". Μίλησαν πάρα πολλοί για την περιβόητη "Παρηγορητική Φροντίδα", η οποία έρχεται να αντιμετωπίσει τις καταστάσεις, όταν οι θεραπευτικές επιλογές δεν έχουν καμμιά ανταπόκριση. Όλοι καταλαβαίνουν πότε τελειώνει η Παρηγορική Φροντίδα, κανείς όμως δε θέλει να πει αυτοπροσώπως στον ασθενή πότε αρχίζει. Αρχικά για οικονομικούς/ιδιοτελείς σκοπούς (να βγάλουν και κανα φακελάκι οι διάφοροι "επαγγελματίες"), ύστερα από φόβο των αντιδράσεων και τέλος, γιατί κανείς στον τόπο αυτό δε θέλει να βγάζει αυτός τα κάρβουνα, όταν υπάρχουν κι άλλοι γύρω, ο ασθενής ζει σε μια ψευδαίσθηση "θεραπείας-ίασης", αγνοώντας σχεδόν τα πάντα για την κατάστασή του. Πως θα του πούμε πως να αντιμετωπίσει τους τελευταίους μήνες του, όταν δεν του λέμε ότι πλησιάζει προς το τέλος;;; Άρα τι εκπαίδευση θέλουμε, όταν ούτε την αλήθεια δε λέμε, ούτε τη σωστή παρηγοριά μπορούμε να δώσουμε, ούτε και να προσφέρουμε την ανθρωπιά που τους οφείλουμε, εφόσον τραβούν αυτοί τα πάθη αντί για μας. Κι αν είναι αντιδεοντολογικό να μιλάει κανείς με γελειότητες τύπου "Έχετε 3 μήνες ζωής", θαρρείς εσύ υπέγραψες το συμβόλαιο με το Χάρο και το Γραφείο Κηδειών, είναι σημαντικό να ξέρει ο καθένας το μέγεθος της αλήθειας, όχι με νούμερα και πιθανότητες, αλλά με το καθαρό βλέμμα στα μάτια. Δεν είναι ντροπή να λες "Δεν ξέρω" ή "Δεν είμαι σίγουρος", αρκεί να έχεις κάποια έγνοια για τον άλλον και ίσως να έχεις να προτείνεις μία λύση. Ας μην είναι η καλύτερη, αλλά αυτή που θα έκανες κι εσύ, για τη μάνα ή τον πατέρα σου

Υπάρχουν πολλά ακόμα, που επιβάλλουν σχολιασμού, αλλά δε θα 'φτανε ούτε 1GB, οπότε σταματώ. 

Κι εύχομαι καλή ζωή και κακή διαθήκη

Το φαινόμενο LurpaK

Το πρωτοάκουσα από έναν πολύ καλό φίλο, που το 'χει δουλέψει το θέμα. Τι είναι το φαινόμενο Lurpak??

Αφορά αρκετές-υποκριτικές ίσως;- οικογένειες, που βγάζουν προς τα έξω την "τέλεια" εικόνα της διαφήμισης, που αλείφουν όλοι μαζί φέτες με βούτυρο στο τραπέζι, χαμογελαστοί, τρισευτυχισμένοι, στάζοντας μέλια και χαρές.

Δηλαδή τίποτα μίζερο?? Ούτε ένα "Γ....ώ το Χ.... μου, πάλι τις έκαψες τις φρυγανιές;" Ούτε κανα γαμ.....ίδι για τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν και "που στο δι....λο τα φάγατε τα λεφτά που σας έδωσα προχθές", ούτε ένα "να πάτε να βρείτε άλλο κορόϊδο να δουλεύει σαν το γομάρι". Κάτι, κάποια υστερία "Μου φάγατε τα νιάτα μου να σας πλένω και να σας μαγειρεύω;;;", έστω! Τίποτα;;; Όλα άγια;;

Εεεε όχι ρε φίλε, η απλή λογική μου δεν το αντέχει. Στείλτε τα Lurpak από κει που 'ρθαν, Σκανδιναβία μερέα. Εμείς εδώ, έχουμε νεύρα και τα βγάζουμε σ' αυτούς που αγαπάμε. Βρίζουμε πατόκορφα, "στολίζουμε" τον άλλον, αλλά μετά τα μπαλώνουμε, ζητάμε συγνώμη και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αύριο πάλι τα ίδια.

Και στο κάτω-κάτω, εάν τα Lurpak κυκλοφορούν ανάμεσά μας, ποιός είναι ο 1 στους 6 που γίνεται καταθλιπτικός, ποιός είναι ο 1 στους 4 που ασκεί συζυγική βία, το 1 στα 5 παιδιά που κακοποιείται σωματικά, ο 1 έφηβος στους 15 που έχει σκεφτεί έστω και μία φορά να κάνει απόπειρα;; Ποιοί είναι όλοι αυτοί;;; Μόνο εμείς δε φτάνουμε!!! (Το εμείς το λέμε γενικά, μη μας συλλάβουν κιόλας).

Άρα μάλλον μιλάμε για τα ψευδο-Lurpak, τις καταστάσεις μόνιμης ψευδαίσθησης, ούτε καν παραίσθησης, που είσαι στην έρημο, διψασμένη και καταϊδρωμένη και νομίζεις ότι περπατάς στο δάσος, μαζεύοντας ραδίκια, χαμογελαστή, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα.

Ο κακός λύκος όμως σε περιμένει σπίτι. "Πάλι άργησες μωρή;;Τουλάχιστον μαγείρεψες τίποτα της προκοπής, άντε μη σε πλακώσω" Όταν όμως σε ρωτάει κανένας, πως τα πας με το γάμο σου, εσύ τρέχεις να απαντήσεις: " Ο δικός μου είναι ο καλύτερος, κουβαλητής, κάνει δυό δουλειές, ψωνίζει, πλένει" και από μέσα σκέφτεσαι "Ώρε τι μ....κίες τσαμπουνάω!".

Συμβουλή (εάν μου επιτρέπεται) προς κάθε πάσα έναν και μία Lurpak-ψευδή ή μη:

1) Μη ζεις στον κόσμο σου. Ζήσε τις πλησιέστερες προς τον ψυχισμό σου καταστάσεις, εάν τις αντέχεις.

2) Το βούτυρο ως γνωστόν λειώνει στον ήλιο. Και επειδή, κάθε "ηλίου φαεινότερη" ψευτιά, εύκολα αποκαλύπτεται, μην τα βγάζεις προς τα έξω πολύ-πολύ. Κρύβε λόγια. Μπορεί να είναι χρήσιμο για αργότερα.

3)Λένε ότι όλες οι ευτυχισμένες οικογένειες είναι πάνω-κάτω ίδιες. Αλλά κάθε δυστυχισμένη οικογένεια έχει ένα μοναδικό τρόπο να μιζεριάζεται. Απολαμβάνεις λοιπόν την πιθανή μοναδικότητα της "υποβόσκουσας" δυστυχίας σου και πορεύεσαι με αυτήν, προσωρινώς. Έχει ο καιρός γυρίσματα!!

........Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εξ'ορισμού συμπτωματική, δεν αφορά κανένα οικείο πρόσωπο και ουδεμία ευθύνη φέρωμε για τυχόν προσβλητικά σχόλια και εκφράσεις, που μπορεί να ληφθούν ως "επί προσωπικού"...........

Εγώ δεν είδα, δεν ξέρω (ουδέν οίδα).