So viele Denkanstöße. Viel um die Gerechtigkeit, viele Szenen aus griechischen Saga-Epochen, viele antike Philosophie, Cicero und Aurelius, Plato und Aristoteles. Und alles so modern. So aktuell und lebendig.
Ich musste hingehen. Vielleicht fürs letzte Mal ihn lebendig/"alive" und seine Ideen /Gedanken "live" hören. Er läuft hin und her, er raucht, er denkt, er macht Pausen, Witze, unglaublich viel Ironie, ein richtiger Auskenner / Kenner und Könner der deutschen (und sogar der altgriechischen) Sprache.
Die Lesung kam mir so natürlich vor. Ich hab so viele Hörbücher von ihm, mit der eigenen Stimme erzählt und das Buch "Nachmittage" las ich bereits zweimal, vor seinen Auftritt im Frankfurter Schauspiel.
Er liest uns vor, zeigt sich skeptisch und danach: " ich erzähle euch eine Geschichte....." Wie ein guter Märchenerzähler. ...es war nun einmal.....
Für mich war sehr, sehr kurzweilig und sehr informativ. Die Frau war auch zufrieden. Fast ein intellektuelles Hirntreffen zwischen uns. Der Sender hat seine Mission erledigt, sein Ziel erreicht. Es liegt immer an den Empfängern. Was wir daraus machen (können), ist nicht sein Problem. Er führt seinen Weg, ob die Schopenhauer oder die Kant Richtung nimmt, weiß er nur selbst.
Γκόσπελ. Με μια-δύο μπλουζ κιθάρες, κρουστά και φυσικά τη φωνή του Cash. Το τραγούδι μου αρέσει, ρυθμικό παρ'ολη τη μονοτονία του, με δυναμική και ένα κάποιου είδους επικό στόμφο, αυτό που λέμε "αποκαλυπτικό" με την έννοια Της Αποκάλυψης, με τους ιππότες και τους τέτοιους-πως-τους-λενε.
Αλλά στην ουσία; Η έμπνευση; Πού το πάει;
Η πίστη ότι οι κακοί τιμωρούνται, ότι εμείς οι "καλοί και οι αδικημένοι" θα πρέπει να τους την πούμε, να τους απειλήσουμε: " καλά, περίμενε και θα δεις τι θα πάθεις, θα σε κανονίσει ο Αυτός!"
Όπως ο πιτσιρικάς που τις τρώει και μετά με τα στεγνωμένα αίματα στο πρόσωπο και στα γόνατα, φεύγοντας φωνάζει, "ο μπαμπάς μου είναι αστυνομικός, θα του τα πω όλα και θα δεις εσύ". Συνήθως αυτός που μοίρασε το ξύλο ακούει κάτι τέτοια και γελάει! Γιατί 9 στις 10 φορές, δε συμβαίνει κάτι το τρομερό. Ο πιτσιρικάς πάει στο σπίτι, κλαίγεται, "εκείνο το άλλο, το αυτό, μου έκανε και με χτύπησε, εκείνος κι ο άλλος....."
Αυτά που ακολουθούν είναι τα δύο (έως τρία) ενδεχόμενα: 1) αδιαφορία των γονέων ή απαξίωση του γεγονότος, 2) θυμός για το συμβάν, αλλά με στηλίτευση του θύματος, "που κάθησε και τις έφαγε, ενώ έπρεπε να σταθεί στο ύψος του, ή να φωνάξει τη δασκάλα " και 3) ίσως όντως από εγωιστικούς λόγους -"να δειρει το δικό μου παιδί άλλος, εκτός από μένα, δεν το σηκώνει ο εγωισμός μου "- να σηκωθεί από τον καναπέ κάποιος αναψοκοκκινισμένος και οξύθυμος πατέρας και να πάει να "καθαρίσει ". Αυτόν τον τύπο ή θα τον ηρεμήσουν με το λόγια ή θα τις φάει ή πριν κάνει οτιδήποτε, θα τον κατατάξουν στους "θερμόαιμους" και θα αφοπλιστεί παρά ταύτα, με πολιτικά σωστό τρόπο.
Οι πιστοί αντίστοιχα, όταν τους τύχουν δυσκολίες, όταν καταπατούνται θεμελιώδη δικαιώματα τους, όταν θίγονται, όταν τους πνίγει το άδικο βρε αδελφέ, στρέφονται στους "κακούς του κόσμου" και σαν δαρμενα αγοράκια: "έτσι ε; Θα πάω εγώ στην εκκλησία, θα ανάψω κάτι λαμπάδες και κεράκια και θα του πω εγώ του Θεού, να κανονίσει αυτός για μένα!"
Πάει λοιπόν και προσεύχεται, να "του δείξει αυτούς, να τους cut'em down", χωρίς να ξέρει τα στοιχειώδη, αγνοώντας το βασικό κανόνα.......
When the Gods wish to punish us, they answer our prayers. (Oscar Wilde, An Ideal Husband)
Ενός γελοίου Καϊάφα σκόνταψε το άλογο, και πέφτει στο βαθύ γκρεμό να βρει την τιμωρία. Μα ο Χριστός που φύλαγε το γράφει στον κατάλογο των πιο σωσμένων του ψυχών και φεύγω μ’ απορία. (Μανώλης Ρασούλης, ο μέσα μου Γκεβάρα)
Τι κοροϊδία όμως! Νωρίτερα ή αργότερα, θα το βρεις! Από το Θεό, να το βρεις, λέμε! Θα σε φτιάξει αυτός ". Το έγραψαν και οι απόστολοι: Εμοί εκδικησις,εγώ ανταποδώσω. Προς Ρωμαίους 12:19.
Παράλληλα όμως, το καλύπτουν κιόλας, το κουκουλωνουν λιγάκι, στα θολά νερά του "χαμένος στη μετάφραση"..... "God moves in a mysterious way, His wonders to perform; He plants his footsteps in the sea, And rides upon the storm." (William Cowper, 1774)
Έτσι λοιπόν, δε θα πρέπει να είσαι και τελείως σίγουρος ότι ο Auftragskiller, ο εκτελεστής με το ένταλμα δολοφονίας, ο Hitman εξ ουρανού θα κάνει όλα αυτά που εσύ θες και προσεύχεσαι να γίνουν! Ναι, κάπως σαν τον υπολογιστή. Εσύ θες να κάνει save και Backup, του το είπες όμως κιόλας; Κι αν του το είπες, το άκουσε; Κι αν το άκουσε , το κατάλαβε; Κι αν το κατάλαβε, μπορεί να το κάνει; Κι αν μπορεί να το κάνει, "θέλει" να το κάνει; ΟΚ, αυτό ξεπερνά λίγο το θέμα user-friendly Computer, εδώ πάμε στο υπερφυσικό. Γιατί να θέλει ας πούμε ο Θεός κι ο Βούδας κι ο Αλλάχ να καθαρίζει "κακούς ανθρώπους"- βιαστές και δολοφόνους και παιδοφιλίας και εμπρηστες κτλ κτλ; Αφού όσο υπάρχουν αυτοί, που έχουν την απόλυτη δύναμη επάνω σου, τόσο περισσότερο πας στις εκκλησίες και προσεύχεσαι "σώσον ημάς υιέ Θεού" κτλ κτλ
Άρα η ύπαρξη αυτών βοηθάει τρόπον τινά στην άγρα πελατών. Όσο πιο αδύναμος και απελπισμένος και αβοήθητος απέναντι στα "τέρατα" νοιώθει κανείς, τόσο καλύτερα για τις ανώτερες δυνάμεις και τους λειτουργούς του. Δώσε κάτι στο εκκλησίασμα και θα δούμε τι μπορεί να γίνει, θα γράψουμε κάνα χαρτάκι στη λίστα του Παντοδύναμου, έχει και τόσα πράγματα να κάνει, μια τις πλημμύρες στην Ασία, μια τους νεκρούς των πολέμων (χριστιανοί και οι Ρώσοι, χριστιανοί και οι Ουκρανοί, δύσκολο, για Χ θα το πάει!), Μια η ΑΕΚ, μια ο ΠΑΟΚ, όλοι προσεύχονται "υπέρ ημών". Πότε να προλάβει να σκοτώσει και τους "κακούς αυτού του κόσμου";
Ειδικά όταν οι λεγόμενες "δημοκρατικές και δυτικές αρχές", τα δικονομικά σύστημα της Ευρώπης και του "πολιτισμένου κόσμου" και γενικά οι καλοί αριστεροί/δεξιοί, που δε θέλουν επιστροφή στο "οφθαλμός αντί οφθαλμού", έχουν τόση φιλανθρωπία και αγάπη και κατανόηση, που ακόμα και τον κάθε παιδοφιλο βιαστή θα τον βγάλουν σε ένα χρόνο και κάτι από μια λουξ φυλακή,
τότε είναι που ή αυτοδικείς κι όποιον πάρει ο χάρος ή γίνεσαι πιστός (ή ακόμα πιο πιστός!) Η υπόθεση σηκώνει πολλή κουβέντα. Πού σταματάει η δικαιοσύνη επί της γης, πού αρχίζει η (ελπίδα και πίστη) για δικαιοσύνη εκ των ουρανών, ποιος δικαιούται να λάβει εκδίκηση, αν γενικά η εκδίκηση είναι θεμιτή, "δημοκρατική υπόθεση ή βαρβαρότητα", ποιος καταδικάζει, ποιος αποφασίζει την τιμωρία, η εκτελεστική εξουσία, η νομοθετική εξουσία, το "κοινό περί δικαίου" αίσθημα. Όλα είναι μια πτυχή της ανθρώπινης φύσης, της θρησκευτικής μας (και μη) συνείδησης, των μεταξύ μας συμφωνιών και διανθρωπινων σχέσεων. Δεν είναι πολλά τα χρόνια από το κάψιμο των μαγισσών και το πετροβολημα των αλλοθρήσκων. Τα ήθη και τα πάθη των ανθρώπων, το θυμικό και το λογικό στην απονομή δικαιοσύνης, είναι όροι, λειτουργικές μορφές μιας πολύπλοκης διαδικασίας, ........όταν δε σε αφορά το θέμα. Γι'αυτό μιλάμε για τους αδέκαστους κι αντικειμενικούς λειτουργούς και για την ελεύθερη παρεμβάσεων απονομή της. Πόσο όμως αντικειμενικός μπορείς και πρέπει να είσαι, όταν είναι το δικό σου παιδί που το βίασαν δέκα ενήλικες ή όταν τα παιδιά και τη γυναίκα σου ή τον 80χρονο ανήμπορο πατέρα σου, τους βασάνισαν άγρια, πριν τους σκοτώσουν, όταν εσύ έλειπες στη δουλειά;
Ναι, σωστά, θέλει πολλή ψυχολογία και ωωωωμμμμ και Ζεν και Βουδισμό. Γιατί και μόνο που τα γράφω, αρχίσω να ανάβω μέσα μου και να θέλω να βγω στους δρόμους κι όποιον πάρει ο χάρος.
Αλλά θα ηρεμήσουμε λίγο, όσο αυτό το θέμα δε μας χτύπησε την πόρτα. Σαν το καρκίνο. Δε μιλάμε γι'αυτό, μέχρι να μας βρει. Μετά το ψάχνουμε το θέμα πολύ εντατικά. Αλλά είναι κι αυτό σωστό; Τι γίνεται δηλαδή με τους εμπλεκόμενους; Πόσο μπορεί να ασχοληθεί μια άγρια, ψοφια για αίμα, κοινωνία, που θέλει άρτο και θεάματα, με τις ευαισθησίες και τα αισθήματα για δικαιοσύνη;
Και εδώ ίσως να πρέπει να σας αναφέρω ότι άρχισα να διαβάζω (με αφορμή τη συνάντηση με τον Schirach) το A theory of justice του John Rawls από το μακρινό 1971. (Εδώ σε λινκ από το Stanford). Πολύ δύσκολο βιβλίο, πρέπει να ομολογήσω, και δη στα γερμανικά. Αναφέρω μόνο επιγραμματικά μια θέση: ".....zwischen Menschen mit verschiedenen Zielen schafft eine gemeinsame Gerechtigkeitsvorstellung den Bürgerfrieden....."
Όλοι έχουμε διαφορετικούς στόχους και διαθέσεις και πνευματικό επίπεδο και κίνητρα. Πώς να επιτευχθεί η ειρήνη μέσω δικαιοσύνης; Χμμμμμ, κομματάκι δύσκολο!
Δεν ξέρω. Λέω να σας αφήσω με αυτές τις σκέψεις, για να πιω το τσάι μου, αφου με πονάει και λίγο ο λαιμός. Άσε που πρέπει να πάρω και κάτι άλλο, μπας και ηρεμήσω από τις σκέψεις.
You can run on for a long time. Κι εσύ κι ο άλλος. Sooner or later. Later or sooner. Probably never.
Alles ist lustig, bis es nicht mehr lustig ist bzw sein kann.
Wir begleiten einen Covid Patienten beim Sterben. Eine Krankenschwester zündet die Kerzen an, ich schalte den Monitor aus, der Mensch liegt im Bett, schläfrig aber noch im Bewusstsein. Die Augen lässt zu, er nuschelt: "es war alles so anstrengend"......Pause.
Wir halten den Mund. Er hat mehr zu sagen.
"Wissen Sie, ich hab mein Leben viel zu ernst genommen".
Und ......Aus.
Wir bleiben noch eine Weile, die Krankenschwester hält seine Hand. Die Seelsorge kam zu spät, er möchte sich entschuldigen. "Wozu?"frage ich. " Nix für ungut, Hr Pfarrer, Ein Mitmensch war während seiner Beichte dabei, in seinem Sinne. Was ist mehr zu tun?". Offenbar hatte keine Lust mit mir darüber zu diskutieren, ich hatte auch zu tun. Wir gehen raus und lassen den Geistlichen in Ruhe, für die Vervollständigung der Prozedur.
Heute früh hau ich mir den Kopf,ich stoße gegen das Gartenhaus. Der Sohn schaut zu.
Meine Reaktion in den zurückliegenden Jahren wäre ein Geschrei mit vielen Schimpfwörtern, in Bezug auf Jesus, seine Anhänger, seine Mutter usw. Diesmal war ich still, kein Mucks.
Der Sohn fragt: "Hast du dir wehgetan?". Ich erwidere: "Ja,aber ich nehme mich nicht ernst! Das hilft". Ich meine,ich könnte einen Gehirnerschütterung erleiden, eine intrakranielle Blutung. Es ist nicht ernstzunehmen, es ist die Gewalt der Natur.
Ich habe auch bisher mein Leben zu ernst genommen. Ich hab mir eingebildet, meine Illusionen haben mich hin und her gerissen. Das Leben, jedes Leben, Jedermanns Leben ist ein Prozess. Ein natürlicher Prozess. Und die Natur ist Gewalt, die Natur kann ordnen und unordnen. In einem Moment sortiert ihre Gesetze, ihre Phänomene und am nächsten Tag sortiert alles wieder aus. Sie ist Mal lustig Mal seriös, sie bringt Menschen auf der Welt, alle lachen. Sie bringt Menschen um, alle weinen. Die Natur der Wesen, aller Wesen, Tiere /Pflanzen /Menschen, die Natur der Dinge, der Sachen und Unsachen, der Materie und non-Materie, diese schwer definierbare Natur ähnelt sich mit der Energie. Sie ist gut und bös, sie ist weder gut und bös, sie ist positiv und negativ.
Wie kann man die Natur bzw die Energie des Universums "ernst nehmen"? Es mangelt an die Nomenklatur, an den Bewandtnis der Frage. Die W Frage. Warum, wie, wer, usw.
Ernst nehmen. Der Ernst der Lage, der Ernst des Lebens. Der Tod ist ernst, sagt man. Er ist für immer, er ist kein Spiel. Ich befürchte, ein Spiel kann ernster sein, als der Tod selbst. Das Leben fluktuiert, der Tod ist definitiv, sagt der Gläubiger. Oder der Physiker, kann ich nicht unterscheiden.
Die Lage ist ernst, sagen die Soldaten in Ukraine. Das Leben ist kurz und das ist mein Ernst. Einen Tod muss man sterben, sei ernst oder nicht. Ernst gleich bedrückend, besorgniserregend. Ja, Pandemie, permanente Krise (Wort des Collins Vokabulars:Permacrisis),Kriege, permanente Kriege, Verbrechen, Vergewaltigung, Morde, Kindesmissbrauch, Tod. Alles ernst, nix lustig.
Lustig ist was dich nicht betrifft. Aber ernst? Ist alles so ernst, was dich betrifft? Gibt es diese sogenannten roten Linien? Von da bis her ist alles ernst, aber nach dieser Grenze gehört zur Komedie, zur Satire.
Egal ob du dein Leben ernst nimmst oder nicht, unabhängig von deinen Lebenseinstellungen und Mottos/Mantras, Hauptsächlich musst du das nicht ignorieren:
"Dich nimmt die Natur gar nicht ernst."
Du warst nicht immer da, du bist auf der Bühne bloß als Statist aufgetreten, ein Paar Hunderte Jahrtausenden, bist nur vorübergehend hier, die Menschheit löscht sic ohnehin aus, sie erlöst sich.
Wir sind nicht das Epizentrum, wir sind nicht das Gelbe vom Ei im Kosmos, wir sind lustige Figuren mit "großen Problemen und Sorgen". Unser Mikrokosmos hat überhaupt keine Signifikanz für die Natur und ihre Abläufe. Wir pfurzen gegen das Klima und der Planet geht zugrunde. So the fucking what? Es ist nicht ernst, es ist nur selbstdestruktiv. Weder gut noch schlecht. Eine Zivilisation baut sich jahrelang auf und eines Tages löst sich in ihre eigenen Bestandteile auf. Höhepunkt/ Tiefpunkt. Zenith/Nadir. What comes Up, must go down wie die Höhen und Tiefen der Wetterlage.
Leben und Tod, es kommt, es geht. Früher oder später. Natur. Was ist ernst zu nehmen? Er war zu jung, er war zu alt. Es war anstrengend, es war sehr leicht, es war lustig, es war gar nicht lustig. Mein Leben war ein Qual, mein Leben war pur Freude. Mein Leben war gar nichts. Nimm es mir nicht übel, nimm es nicht ernst.
Ob du lachst oder weinst, go with the flow, lass dich von der Natur treiben. Mitreißen. Nimm dich nicht (so/zu) ernst. Nimm dein Leben nicht enst. Keine Garantie. Keine Planung, keine Träume, keine Wünsche.
Die Natur, die Urgewalt in uns, sie weiß zu schätzen.
Όπως ενημερώνεται κανείς από τα σχετικά σάιτς , της Βικιπαίδειας πχ
...το πατ είναι ένας σχετικά σημαντικός παράγοντας, καθώς σώζει συχνά παίκτες από φαινομενικά χαμένες παρτίδες...κι ότι είναι πολύ συνηθισμένη ιδέα πίσω από καλλιτεχνικά φινάλε.....
Επίσης ότι .....
Το πατ έχει κάπως μπερδεμένη ιστορία. Στους πρόδρομους του σκακιού ήταν νίκη για την πλευρά που το έκανε. Σύμφωνα με το A History of Chess του H. J. R. Murray, για ένα διάστημα στην Αγγλία ο κανόνας ήταν ήττα για αυτόν που το έκανε. Μόνο τον 19ο αιώνα ο σύγχρονος κανόνας της ισοπαλίας καθιερώθηκε.
Στις διάφορες εποχές το πατ σήμαινε για την πλευρά που το πετύχαινε (ο αντίπαλος δεν έχει κίνηση να παίξει):
Νίκη (Αραβία 10ος αιώνας), Μισή νίκη (18ος αιώνας Ισπανία), ήττα (Ρωσία 17ος αιώνας και Αγγλία 19ος αιώνας), ανεπίτρεπτο. (μια διαφορετική κίνηση είναι υποχρεωτικό να παιχτεί, Άπω Ανατολή έως τον 20ο αιώνα).
Η ισοπαλία ξεκίνησε στην Ιταλία (14ος αιώνας) και διάδοση σε όλη την Ευρώπη, μεχρι την καθιέρωση.
Δες τώρα τους παλιούς, στην Ισπανία. Μισή νίκη. Αυτό είναι! Αυτό έχω ως στόχο! Από μισή νίκη, μέχρι μισή ήττα.
Βέβαια στις σχέσεις η ισοπαλία πρέπει να είναι δεδομένη. Ούτε να κερδίσεις θέλεις, ούτε και να χάσεις. Πώς επιτυγχάνεται όμως μια τέτοια ψευδαίσθηση; Διότι να το ξεκινήσεις από την αρχή, όντας σίγουρος, δε γίνεται με την καμία. Πρέπει να φύγουν πολλά κομμάτια και να μείνουν στο τέλος όσοι το εννοούν σοβαρά. Δύο βασιλιάδες κι ενα πιόνι ή πέντε έξι στο σύνολο. Η ατζαμοσυνη του ενός φέρνει στο τελικό στάδιο του παιχνιδιού, παρά την υπεροχή του, ένα ισόπαλο αποτέλεσμα, στο οποίο ο αδύναμος πάντα χαίρεται.
Αλλά όχι και μισή νίκη. Απλά, δε χάσαμε! Κάτι σαν την αδράνεια, δεν κινείσαι με φόρα ούτε όμως είσαι και στάσιμος.
Αλλά τι να λέει το πατ στη ζωή;
Στην αρχή πας για τη νίκη, να τα πάρεις όλα, να τα κερδίσεις και να τα ζήσεις ολα. Κάνεις τα ανοίγματα σου πολλές φορές βιαστικά, δε σε νοιάζει, έχεις χρόνο, ...λες. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι να σιγουρεψεις το θετικό, το νικηφόρο αποτέλεσμα. Θα θυσιάσεις κομμάτια, ίσως χωρίς πολύ σκέψη και περισυλλογή (το ότι παίζεις σκατά σκάκι,δεν το βλέπεις κι ούτε στο λέει και κανείς). Ζητάς, νομίζεις τα δικαιούσαι, γιατί να μην είσαι εσύ ο κερδισμένος; Μια χαρά αποφασιστικότητα και τόλμη έδειξες μεχρι στιγμής.
Τη λάθος κίνηση δεν την καταλαβαίνει κανείς, ίσως ελάχιστοι γκραν μετρ της ζωής, φιλόσοφοι σε παλιότερες ζωές, ή χαμένοι σε καμια δεκαριά ταμπλό πιο πίσω.
Κάποια στιγμή που έρχεται η επίθεση του αντιπάλου, όταν πιάνει τόπο η παγίδα που σου έστησε και έπιασες αυτό το γαμημενο ξύλο, και πλέον πρέπει να το παίξεις, τότε είτε σε βαράει στο κεφάλι σα σανίδα ή σε τρυπάει σαν καρφί στη σπλήνα.......
"Ξέχασε το! Πάμε για ισοπαλία,στην καλύτερη των περιπτώσεων!"
Και οι πιο αισιόδοξοι όλων, κι αυτοί προς το τέλος θέλουν να μη χάσουν. Αλλά εύκολο είναι να "στήσεις" την ισόπαλη ζωή; Κάθεσαι άμυνα και περιμένεις ή πας για ένα γρήγορο παιχνίδι απωλειών, να ξεκαθαρίσει το τοπίο και να δεις τι απέμεινε. Εμείς οι λίγοι, οι τελευταίοι, ο πύργος κι ένα πιόνι. Ούτε καν, δύο πιόνια, δύο αγρότες (Bauer) που τα λένε οι Γερμανοί.
Δεν ξέρω. Θα ήθελα να είναι ένα ατελείωτο παιχνίδι, αφού ξέρω ότι θα χάσω, αν το τρέξω, έτσι απρόσεκτος που θα γίνω/που έγινα. Αλλά όλα θα τελειώσουν. Ενδεχομένως. Η επαπειλούμενη ήττα δεν ξορκίζεται, ούτε προλογίζεται. Ομολογώ ότι θέλει, μπορεί να θέλει, παραπάνω μαεστρία για να το πας στο πατ, απ'ότι σε ένα γρήγορο θάνατο και μια αχαστη περίτεχνη στρατηγική των τριών-τεσσάρων κινήσεων. Άρα; Τώρα που λιγοστεύουν,τώρα που είναι θέλει τη προσοχή. Δεν έχασες ακόμα, το 2-2 σε βλέπει, καθρεφτίζεται μέσα σου, σχηματίζεται σε πίξελ στο μεγάλο πίνακα. Κι ο Αρχάγγελος θα το φωνάξει:
-Το κατάστημα ηλεκτρικών Ταραράς στον Κορινό σας ενημερώνει: Μιχάλης-Michael στο 85' και το σκορ είναι
Δε μ'αγγίζουν πολλά πράγματα πλέον. Ούτε άνθρωποι πολλοί. Ελάχιστοι και λιγοστεύουν, όσο πάει. Ήμουνα μυγιάγγιχτος παλιά, το θυμάμαι. Τι παλιά; Έως πολύ πρόσφατα, δηλαδή.
Τώρα λιποθυμάνε γύρω μου και δεν κουνιέται βλέφαρο. Είναι εξτρέμ φαινόμενο, ειδικά για μένα με το Appelohr, αλλά και κάπως αναμενόμενο. Καλά θα ήταν να μπορούσα να παραμείνω στη μέση οδό της πραότητας, ούτε απαθής ούτε φορτισμένος. Η επονομαζόμενη μεσότητα, κατά Αριστοτέλη, δε μου βγαίνει τελευταία. Κυλάω ολοένα στην νηφάλια κι ουδέτερη έλλειψη πρωτοβουλιών. Είναι και λίγο Τάο όλο αυτό. Να βρεις τη σοφία που έχει ένα δέντρο, που απλώς στέκεται και δεν επηρεάζει ενεργητικά κι άμεσα τον περίγυρο. Προφανώς φωτοσυνθέτει, αφήνει άνθη και καρπό, αλλά με κάποιο παθητικό σύστημα. Δεν "κινείται" σαν τα δέντρα του Lord of the Rings, τα Ents του Fanghorn, ατενίζει και δε συγκινείται (ή τουλάχιστον έτσι δείχνει!).
Δεν ξέρω αν έχω βγάλει ρίζες και δεν το έχω καταλάβει. Αλλά πού και πού νιώθω τα πόδια μου βαριά. Τα φύλλα μου πάντως πέφτουν, σχεδόν χειμωνιάτικο τοπίο στο κεφάλι μου.
Μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος ένα δέντρο απαθές κι ανέγγιχτο; Είναι μια στάση ζωής για το δέντρο; Τι άλλο να κάνει δηλαδή; Κι οξυγόνο προσφέρει και σκιά δημιουργεί και τα νερά συγκρατεί υπογείως. Και μόνο που υπάρχει φτάνει.
Σαν κι εμένα. Το οξυγόνο μου και την προστασία της σκιάς μου στα παιδιά μου, κι ό,τι μπορώ να συγκρατήσω το κάνω, να μην πλημμυρίσει με αρνητισμό το σπίτι. Αλλά και ο φλοιός μου σκλήρυνε, δε χαρακωνεται εύκολα. Παλιότερα θα μπορούσε κάποιος να ζωγραφίσει μια καρδούλα, το δέντρο που πληγώναμε παλιά. Πλέον με τίποτα.
Ας έρθουν οι ξυλοκόποι κι ας προσπαθήσουν να με κόψουν, αν προλάβουν. Πιστεύω ότι θα θα πέσω από μόνος μου.
Ένα δεκαήμερο. Του Βοκκακιου, γνωστό κι ως ανθρώπινη κωμωδία.
Ελλάδα, σόλο,για κάποιες "δουλειές".
Πώς συναντάς τον τύπο στο καφέ, 11:00 με το φραπέ στο χέρι, να μιλάει στο κινητό: "ναι , Γιώργο, εδώ,που να'μαι, εδώ, δουλεύω!!" ;;; Έτσι κάπως κι εγώ ήρθα να κάνω δουλειές. Από κέντρα φυσιοθεραπείας και ιατρεία/οδοντιατρείο, μέχρι υδραυλικούς/πλακατζηδες πλακατζηδες (πιστεύετε θέλει εξήγηση για το διπλό"πλακατζής";; Τότε είστε σε λάθος μπλογκ!!!).
Κι από δικηγόρους σε συμβολαιογράφους σε λογιστές. Χρήσιμα εργαλεία της κοινωνίας. Συνάντησα βέβαια και φίλους, βοήθησα σε μια στείρωση μιας γάτας, του κολλητού μου του κτηνιάτρου, είδα νυν συναδέλφους , πρώην συμφοιτητές/συμμαθητές. Μίλησα με τους παλαιούς συμπροσκοπους και γυρίσαμε το χρόνο τουλαχιστον 30 χρόνια. Τον ξάδελφο που θέλει να πάει Αμερική (ή Καναδά, δεν ξέρει στα σίγουρα!) και γινόμαστε πολύ εξ'αιματος συγγενείς. Τον οδοντίατρο, με τα ανεπιλυτα εσωψυχαναλυτικα και εξωψυχαναγκαστικα. Τον κιθαρίστα-γιατρό, το μπουζουξή που διάβασε Καστανεδα και τώρα τρώγαμε τζατζίκι σε πανηγύρι στην Έφεσο, το δάσκαλο που κάποτε σκάβαμε τουαλέτες σε κατασκήνωση, ένα μηχανικό που ήταν γκουρού και δεν το ήξερε,ένα βιολόγο/χημικό με τέσσερις γλώσσες, τουρίστα στο χωριό του, την κοπέλα με τα χ-ψ-υ συγκλονιστικά δράματα, που αντί να κλαίμε από τη θλίψη, κλαιγαμε από τα γέλια και γενικά πολλούς και διάφορους και όλοι αυτοί είχαν όχι από μια αλλά δύο και τρεις και πέντε ιστορίες .
Οι ιστορίες στις διακοπές, που για σχεδόν όλους έχουν τελειώσει, αλλά εσύ αισθάνεσαι ότι αυτοί εδώ κάνουν 365 μέρες το χρόνο διακοπές.....
Σκέφτεσαι να γυρίσεις, αλλά πόσο πιο γραφικός να γίνεις ακόμα;
