Propofol

 Tja, wie es schön heißt, ein Vorgeschmack von deiner eigenen Medizin. A taste of your own medicine.

140 mg, kumulativ. Köstlich. Sekunden dauert die Einleitung und dann....... irgendwo. Ins Land der Träume, in die Armen vom Morpheus. Ist das die Zwischenwelt? Beyond the Aquila rift, if you know what I mean?

War es das Paradies?  So sehen die paradiesischen Inseln aus? Ruhe, Entspannung, Stille, keine Farben, kein Reiz für die Sinnen, Nirvana und Darma.  Grundsätzlich wie im Graben. Propo-Tot! Frag Michael Jackson! Als Therapie für Schlafstörungen ungeeignet!

Rosa Braunüle Re, ohne Drei-Wege-Hahn, direkt bespritz, kein Nachspülen. 

Drei zwei eins....weg! Wohin? Irgendwohin!! Schwebend, "Floating", keine Erinnerung, null Kontakt mit Erde, in meinem Zeitkapsel. Vielleicht war ich doch über Aquila-Kluft. Und wieso bin ich zurück ? So was machen die Euthanasie-Menschen, physician -assisted suicide. Nett und sauber. Close your eyes, we will meet together at another universe.

Nein, nein, mein Schlaf war kein sich totstellen, keine Todesprobe. Sie war "light as a feather". Es war kein Anästhesist dabei übrigens. Ihre Rolle ist schon längst überbewertet. Eine normale Stationsschwester  war das. 

Propofol-Experience also. Schnell, trotzdem tief, kurzes "on-off", ohne Erinnerung. Keine Erektion, wäre auch peinlich, kommt dennoch öfters vor. Keine Übelkeit, kein Schwindel, fit und Orgie-bereit. Sehr angenehm, letztendlich vorbei. Was bleibt übrig? Das Gefühl. I've got a feeling. The feeling, that I will take propofol one more time. 

Oh, yes!!

Persönlich

 Ich habe die Tendenz (sic).... die Sachen im Leben, sich persönlich zu nehmen. Und das ist-nach meinem Empfinden- richtig und selbstverständlich.

Was heißt überhaupt "nicht persönlich nehmen"?? 

Du bist immer in der Zwickmühle, welche die angemessene Tat wäre. Das Dilemma ist nach einer Äußerung klar . Soll ich ausrasten oder mich "europäisch" geben? Bin ich kritikunfähig, wenn ich alles persönlich nehme? Neutral bleiben und keine Gesichtszüge präsentieren?  

Wie reagiert man politisch korrekt zB bei einem "du bist nichts zu gebrauchen, aber nimm es mir nicht übel"!!! 

"Du bist so was von Arschloch, du bist saudumm, du bist ein Null, aber nimm es nicht persönlich..... "

Es liegt bestimmt an mir, hab alles nur persönlich genommen. Alles, ich war schuld an allem. An allem. Die verdammte Asketiki von Kazantzakis. Die hat Spüren hinterlassen. 

Persönlich, alles ist persönlich. Persönlich und politisch. Ο Πολίτης, die Person, die in uns sitzt und sich durch unserem Mund äußert und die Welt so interpretiert, wie sie will bzw wie sie kann, dieselbe Person, die isst, atmet, weint, wird beleidigt, gepöbelt, schlecht behandelt, körperlich und mental geprügelt. Wie sollte sie es unpersönlich akzeptieren, als ob das Ganze sie nicht betrifft? 

Ich war während des ersten Studiumjahres bei der Studentenwahl, wenn ein Bekannter von mir wollte zum Podium und wandte sich zu mir und sagte: es geht um das Persönliche. Ich hab, ehrlich gesagt, zuerst nicht verstanden. Er wurde beleidigt, dachte mir, er fühlte sich dermaßen betroffen von den Umständen, er müsse sich wehren. Unklar.In der alten Demokratie, in der Agora, jeder hatte seine Reihe am Redehalten. Es gab eine Liste, die Zeit wurde strikt dokumentiert. Nur wenn der Redner argumentierte, es sei etwas persönliches beim letzten Kommentar, nur dann hätte er die Möglichkeit, die Kritik zu erwidern.  

Die Person darf und muss sich verteidigen, nicht alles unerwidert hinnehmen. Das er "locker bleiben" sollte, egal was die anderen ihm vorwerfen, erinnert mich an das "die Anderen spucken auf dich und du denkst, es regnet". Das Stillschweigen und die Duldsamkeit..... Reaktion eines verfrorenen Menschen. Eines toten Menschen, möglicherweise? Oder ist solche Reaktion bloß die Schreckstarre, die bekannte Bewegungsunfähigkeit von Tieren bei einer Bedrohung? (Interessanterweise Synonyme für die Schreckstarre sind die Thanatose, die Katalepsie und die Akinese).

Ich kann/will mich nicht totstellen. Zumindest nicht für Pillepalle! Nicht für Sachen, die eine Gesamtwirkung auf meinem Leben haben könnten. Das ist das Persönliche, es geht um dich, wie du dein Leben gestalten solltest. Das unpersönliche passt mir überhaupt nicht. Weil ich nichts zu verbergen habe. What you see, is what you get! Bin persönlich über alles, weil ich es leisten kann, denn ich bin transparent. Und ehrlich zu sich. Der Selbstreflektor in mir und die gnadenlose Kritik half mir genau das zu erschaffen. 

Wie könnte ich reagieren, wie die Deutschen in den '60s? "Dachau?? Noch nie gehört? Was ist das? Es geht mich nix an!!!" Jeden Tag Qual bis zum Ende des Lebens, Adorno zu lesen, Selbstpeitsche durch Literatur! Die Nazi-Zeit war nicht unpersönlich,sie ist immer noch in den Köpfen der Personen. 

Wenn man nicht persönlich wird, wird es kein Ende geben, egal ob wir über den Krieg in Ukraine reden oder über die Hungerkrise oder die Pandemie oder die Apokalypse und alles Beliebige. 

Nemmt ihr alles persönlich, tragt die Verantwortung dazu, bereue die Taten nicht, sondern ernte die Konsequenzen. Und zwar persönlich. Will bleiben, nicht unbedingt auf dem Kreuz. Jesus,nimmt das bitte nicht persönlich!!! 

 Ich bin kein "Leaver", allerdings bin auch kein Opossum. 

Perspektiven

 Keine Perspektiven, null Erwartungen. Eine schöne Einstellung.

Nihilismus 2.0

Alles ist wunderschön, es ist nicht egal, sondern umsonst. Fatalismus, Eschatologie. Bedeutet es auch keine Hoffnung? Auf gar keinen Fall!! Die Hoffnung besteht, bekanntlich stirbt zuletzt. Ganz am Ende, stirbt sie allerdings ohnehin. Es ist natürlich, denn es gehört zu den Prozessen, die uns weitertreiben. Auf die Hoffnung zu warten ist kein religiöses Getue. Andererseits hoffnungslos rumzulaufen ist zwar  kontraproduktiv,legitimiert sich dennoch indem sie die Person befreit. 

Kein Licht am Ende des Tunnels. Warum auch? Wer hat uns irreversibel hinters Licht geführt, dass unsere letzte Tage hell sein werden? Dass wir in einer späteren Zeit die Dunkelheit auf uns wegstauben könnten. 

Die Hoffnungs-Junkies sind manövrierbar. Sie werden von irgendwelchen dahergelaufenen Gurus, Mentoren, Priestern, Köpfen, Bossen, Chefs, usw mühelos manipuliert. Some of them want to use you, some of them want to get used by you. So war es immer, so wird es geben, solange sich die menschliche Dummheit und Eitelkeit auf diesem Planeten beherrscht. 

Ich habe die Hoffnung, dass die Hoffnung selbst mich eventuell-Himmel sei Dank-endgültig verlässt.

Soweit bin ich noch nicht, aber bald!!

Ich hoffe es, dass eine Zeit kommt, an der ich brüllen darf, wie Universum-Nikos sagte:

"Ich hoffe auf nichts, ich fürchte nix (und niemanden), ich bin ein freier Mensch."

Also vom vorne an, null Perspektiven bedeutet nicht die absolute Sorglosigkeit, da die Gefahr bestehen würde, alles sei unangenehm und kurzsichtig grundlos und furchtlos.

Nix zu erwarten, weder erfreulich noch bedrückend, weder entzückend noch desaströs, gleich die gewisse "komme-was-da-wolle" Mentalität und nähert sich ans Motto "Scheißegal, bin auf auf alles bereit".

Es ist nicht aber dasselbe. Es ist mir nicht egal, es ist lustig und tragisch zugleich, mich weg von Illusionen und Märchen mit Prinzessinen und Prinzen und bösen Drachen zu hauen. Vielleicht schleicht sich eine Spur Masochismus und eine Prise Selbstverdammnis. Mein Horizont ist nicht so weit, er wurde etwas schmaler.

Meine Perspektiven waren immerhin nicht vom Anfang an so ganz schlecht. Ganz im Gegenteil waren sehr vielversprechend, mein Verlauf wäre glorreich und meine Bemühungen in meinem Bereich würden von vielen Erfolgen gekrönt werden. 

Das war die Falle, meine Falle. Danach kam der Fall, der Niedergang, das Desaster. Und abschließend die Ernüchterung, die Desillusionierung. Ich war die ganze Zeit in einer Blase, voller falschen Perspektiven.

Die Blase platzte, die Perspektiven sind in die Luft gesprengt. Ergo keine Perspektiven mehr, Case closed. 

Und das ist gut so.

What keeps us going?

 Inertia? An unknown law? Lamarck's (disuse) law?

 The will to move on? Or the will to stay alive? Is it only a reflex? A mechanical movement? Internal drive?

 Fear of stillness? Boredom? Or Wish for Eternity?

We do not comprehend the whole motion-thing, whether it depends on our incompetence to accept the inconvenient life cycles or to decide to go along anyway with what is beyond our recognition.

Or is it just only an unrecognised fact, that we are all living in a void, full of singularities? We don't move on, we don't evolve. We, stop that, I, it is I, who lives in this void. I don't move, i cannot see beyond the days.

"...All those moments will be lost in time, like tears in rain...." 

The all-known words of the most moving death soliloquy in cinematic history (Mark Rowlands (2003), The Philosopher at the End of the Universe, pp. 234–235)

Yes, but what do they mean? We do not want us to be lost in time. We want to be remembered, to stay reminiscently in other peoples thoughts. We want, we wish for, our own small-dimensioned though for us of utmost importance individual Legacy. We want the Baton change to be complete, something we can be proud of. 

Proud. Proud to live. To think that you were proud to take the privilege of life and turning it to a new perspektive, a new life, a glimpse of light, a synapse twinkle in another brain. As to say, pass it on, pass it forward. For there is an end, a redemption or a release. We want to go on, as long aß our cells tell us so. As long as our mitochondria have the energy needed, before the Apoptosis. How nice! Apoptosis.

Ptosis. The fall. And down we go.

I have been, i have made something, i created. I was. That's all folks.

(Can I use this as my Goodbye Speech or will it be outdated?)

Cremation. No Tombstone. 

Keep up the good spirits, that is what they say. Keep going, keep walking.  Unprecedented conditions 

Στο Göteborg

 

Αυτή είναι η θέα από το δωμάτιο, το καθημερινό που λένε. Σαλόνι και καθιστικό μαζί. Πανόραμα! Το βράδυ φωτίζει το λιμάνι, φαίνονται οι γερανοί και τα κοντέινερς σαν εξωγήινος σταθμός με τα μηχανικά χέρια. 

Ο ουρανός χωρίς εμπόδια, άπλετη θέα.   Συχνά είναι γκρίζος ή γκριζομαυρος, ή όπως και το νερό. Μαύρη θάλασσα! Δεν ξέρω δηλαδή πώς φαίνεται η κανονική Μαυροθάλασσα αλλά υποθέτω κάπως αλλιώς. Μερικές φορές παίρνει κι ένα σκούρο πράσινο χρώμα. Εδώ ποτάμι το λένε, που πάει ή έρχεται από τον ωκεανό.

Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να πει κανείς"θάλαττα, θάλαττα".

Περπατώντας αργά στην προκυμαία του Γκέτεμποργκ, υπάρχεις -λες-και ύστερα δεν υπάρχεις. Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε κοντέινερ και δασμός. Από μακριά βλέποντας τα, νομίζεις ότι είσαι ο CEO της  Cosco και φοβάσαι μη σου φάνε τα εκατομμύρια από τα ναρκωτικά κι όλα τα καλούδια που κρύβουν τα κοντέινερς.

Πάντα μου άρεσε να βλέπω τη θάλασσα. Είτε μαύρη είτε άσπρη, με ή χωρίς γερανούς. Κι αυτά τα χρώματα στα ηλιοβασιλέματα της ακτογραμμής. 

Ονειρεμένο τοπίο, αλλά κυρίως αυτό που κερδίζω όταν πηγαίνω, δεν είναι φυσικά το έξω, αλλά το μέσα. Αυτά που ζω μέσα στο σπίτι αυτό, τα οποία δεν περιγράφονται, δεν μπαίνουν σε γραμμές και κείμενα. Κι αυτό είναι που θα θυμάμαι όσα ζω, κι όχι το κωλολιμανο. Απλά ήθελα να βάλω μια πανοραμική για να έχουμε να ξεκινήσουμε από κάπου. Εκεί όμως που καταλήγει, είναι εκεί που δεν μπορεί να μιλήσει κανείς. 

Ασ'το, γάματο!

 

Κοινουσιάδα

 Κάποια στιγμή με έπιασε η μανία να τον ακούω. Τα τραγούδια τα θυμάμαι από μικρός. Δεν τα άκουγε κανείς φανατικά στο σπίτι, δεν νομίζω να είχαμε και κανένα στο σόι, που να μιλούσε γι'αυτόν. Σίγουρα τα σουξέ του, τα βάζαμε στο πικάπ, ο δικός μου ο πατέρας δεν είχε δίσκο του, αν είχε θα το 'ξερα. 

Εδώ στα ξένα και στα μακρινά, άρχισε να φυτρώνει το "όλοι θα ζήσουμε" . Τώρα που το θυμήθηκα, η Ζωή η κόρη της γειτόνισσας της κυρα-Κούλας, σε άσχετο χρόνο, που ειμασταν σπίτι τους, μου πετάει "εμείς δεν είχαμε χαρτί κι εσύ είχες το Ρήγα"!!  Και νόμιζα ότι ποιος-ξερει-τι, η Ζωή είναι βασίλισσα του πόκερ και της Τσόχας!! Αλλά μπλόφαρε απλώς!

Μετά από κάνα δυο τρία τραγούδια, τους Πιτσιρικους, την Αμερική και φυσικά το "δεν καταλαβαίνω τίποτα" -για το οποίο έχω κάποια μακρινή ηχητική ανάμνηση, μπας και το είχε σε καμία 40 κασέτα ο πατέρας μου και το άκουγε στο Autobianchi?- άρχισα να κοιτάω τα πεπραγμένα του, πού έγραψε στίχους, πού τη μουσική, ποια τραγούδια έδωσε, ποια κράτησε για'αυτόν, με ποιους συνεργάστηκε στην αρχή, πώς πήγε εκεί που πήγε, πώς έφυγε και πότε ακριβώς. Προωθήθηκε στην επταετία; Έκανε οικογένεια;

Τα τελευταία χρόνια έβγαινε στην επικαιρότητα λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων και παθών, αντίσταση στα μέτρα για τον κόβιντ, "κοινωνούσε κρυφά" έλεγε, αλλά δεν κόλλησε ποτέ κι έμεινε υγιής όλο το διάστημα. Αλλά κι αυτό ήταν ένα κομμάτι στο παζλ της ζωής του.

Αν καθήσεις και διαβάσει κανείς συνεντεύξεις και αυτοβιογραφικά του, εντυπωσιάζεται καταρχάς για την πορεία του. Ας μη μιλήσω για τη ζωή του γενικότερα, τα λέει καλύτερα και πιο γλαφυρά ο ίδιος, εδώ. Η μουσική του καριέρα ξεκινάει με το ακορντεόν του, τα μαγαζιά που παίζει, με Μεγάλους του Παλκου και τις λεγόμενες Φίρμες εκείνης της εποχής, σημερινοί Θρύλοι και μυθικοί καλλιτέχνες σήμερα. Από Τσιτσάνη και Καλδάρα, Ατταλίδη, Γιώτα Λύδια και Δούκισσα, Νταλάρα και Μενιδιάτη κτλ. Έχει γράψει σχεδόν 250 τραγούδια, που τα έχουν από Μπιθικώτση μέχρι Γαβαλά. Είδε πολλά πράγματα στα ιερά και όσια της λαϊκής σκηνής του 60, μπήκε με δικό του ύφος στο 70, κυριαρχεί στις πίστες και ειδωλοποιείται, παρά τη δικτατορία. Ο στίχος του διαφοροποιείται από τον αντίστοιχο πολιτικό ή ερωτικό της εποχής, μετά το "δεν καταλαβαίνω τίποτα", ξαναεμφανίστηκε με το "Γύρισα" το '77, νομίζω. 

Αυτό το "Το παιδί ο Μιχάλης" ή το "Κάβο ντόρο" πρέπει να τα έχω ακούσει πάνω από 200-300 φορές τον... τελευταίο μήνα. Παρακρουση, λέμε! Ακούω μερικά ριφς στο μπάσο του "θα τα ξαναπούμε" και σκέφτομαι α τον μπαγασα, ήταν μπροστά απο την εποχή του. Ή καλύτερα, ήταν πολύ μέσα στην εποχή του, έπιανε πολλά σήματα. 

Ο ίδιος λέει ότι κάποια στιγμή τα απώθησε όλα, είδε μάλλον πολλή βρωμιά, δεν έχει μιλήσει ποτέ ανοιχτά,σε ποιο βαθμό και τι  συγκεκριμένα πράγματα είδε, αλλά υποθέτω ο καθείς καταλαβαίνει. Κι εκεί βρήκε τη θρησκεία του, ως οδηγό και αφέντη. Χριστός λέει και νομίζεις ότι τον έχει παρέα κάθε βράδυ, εκεί στο Λαγονήσι.

Ποιος ξέρει, δηλαδή! Μπορεί! 

Γενικά μιλώντας, πρέπει να τον αδίκησε το μετέπειτα και η υστεροφημία που ίσως δικαιούταν, έμεινε να περιμένει. Κι ο ίδιος μάλλον, δεν ασχολείται, εφόσον κατ'αυτόν αυτή η ζωή δεν είναι παρά μόνο η προετοιμασία για την άλλη, τη μεγαλύτερη.

Οπότε κι εγώ, γράφω μόνο για να εκφράσω αυτό το γούστο στα τραγούδια του, που μου αρέσει και κάτι μου είπε! Ποιος ξέρει,λες ν είναι κάνα θεϊκό σημάδι;

Μπααααααα!!!! Θα μου περάσει!

Για να ξανακούσω ακόμα μια φορά...... "αδρεφέ μου, έχεις δίκιο, μα τι να σου πω, το παιχνίδι της αγάπης, το 'χω χάσει και εγώ"

You cannot teach an old dad new tricks

 Έλα να αλαφρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα! Λοιπόν, άνεργος και μπαμπάς και νοικοκύρης, εργασία οικιακά και μεγάλωμα παιδιών. Αυτή είναι η αποστολή για το προσεχές μέλλον.

Τα παιδιά, ακόμα μωρά. Θέλουν δουλειά, πολλή δουλειά. Είναι γενιά Κορόνα, ακοινώνητη, έμαθε να βλέπει πρόσωπα με μάσκες, καμία μιμική προσώπου, στην ουσία πρόσωπα απρόσωπα. Τους κοιτούσαν και του μιλούσαν. Χωρίς στόμα. Όλοι εμείς που τα παίρνουμε όλα στην πλάκα, ούτε που έχουμε καταλάβει και ούτε μάλλον θα καταλάβουμε. Στη χειρότερη φάση των παιδιών, στα πρώτα πέντε χρόνια, που διαμορφώνονται όλα μέσα τους, που σχηματίζεται μια γνώμη για τον κόσμο γύρω τους, έπεσαν στην πανδημία. Αποκόπηκαν από φίλους, συμμαθητές, από δασκάλους και βρεφονηπιοκομους, οι τελευταίοι αποδείχτηκαν -τουλάχιστον εδώ - πολύ κατώτεροι των προσδοκιών. Αποκόπηκαν από παππούδες, γιαγιάδες, θείους, θείες, ξαδέλφια και λοιπούς συγγενείς. Φοβήθηκαν όλοι το θεριό, τα ανεμβολιαστα παιδάκια, που θα μας κολλήσουν όλους! Μπρρρρρ, οΥαααααα! 

Και δύο από δαυτα, έχω κι εγώ στο σπίτι. Τα οποία, λόγω ηθικού καλέσματος και υποχρέωσης να βοηθήσω άλλους ανθρώπους, τα άφησα κάπως πίσω! Σε μια σχετικά κουρασμένη μητέρα, υπερφορτισμενη και δυστυχώς ανεπαρκή (σκληρό που το λέω, αλλά στη διάσταση του αληθινό, ασχέτως των λόγων). Η ώρα του δικού μου κρασαρίσματος και λίγο μετά την Covid γριππη μου, μου έδειξαν το δρόμο. Το δρόμο της εξόδου από τη δουλειά, όπως την έκανα μέχρι τώρα και το δρόμο της εισόδου σε έναν κόσμο deja-vu, στον κόσμο της Διαπλάσεως των παίδων 2.0, για όσους θυμούνται.

(Και σκέψου, ήθελα να αλαφρύνω την ατμόσφαιρα στο ποστ. Μέχρι στιγμής, σκατά πάει!!)

Πάμε πάλι στα ελαφρά. Φεστιβάλ ελαφριού τραγουδιού. The light Side of Life. Τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο μοντέρνα διαπαιδαγώγηση. Λοιπόν πρέπει να ομολογήσω ότι προσπάθησα. Διάβασα βιβλία, πχ αυτό, είδα και σειρά από βίντεο συνεντεύξεις του συγγραφέα, Γκαμπορ Ματέ, θρύλος στην παιδοψυχολογια. Διάβασα για τα διάφορα είδη Parenting. Λέω άντε, αφού μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία να το ξανακάνω, ας μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη του 2002-2012. Επίσης αρκετό υλικό του τεθνεώντος Juul, άλλος θρύλος για όσους δεν τον ξέρουν. Απλά δειγματοληπτικά αναφέρω βιογραφικό μέσω Wikipedia (να ξέρετε, εγώ πληρώνω συχνά πυκνά λεφτά/δωρεές στην Wikipedia, Fairplay  που λένε!) κι ορισμένα ξεχωριστά βιβλία του, εδώ το βιβλίο του κι εδώ ένα ακουστικό απόσπασμα στα γερμανικά. Επίσης ακόμα ένα κι ένα άλλο, μαζί με το βίντεο του στα αγγλικά. 

Ε λοιπόν, όσο κι αν διάβασα, όσο χρόνο κι αν ξόδεψα,όσο κι αν ξενύχτησα διαβάζοντας,ένα σας ομολογώ, κάνω ακριβώς τις ίδιες μαλακίες που έκανα και με τα πρώτα δύο. Ξέρω, "το δις εξαμαρτείν, κτλ κτλ", αλλά και "η εξις δευτερα φύσις". I can't help it, it is in my nature.  Δεν μπορώ να αποφύγω τη νευρικότητα, όταν δεν κυλάει η διαδικασία όπως τη φαντάζομαι εγώ, ανεβαζω τον τόνο της φωνής μου, για να ξεπεράσω τα ντεσιμπέλ και τις τσιριδες των παιδιών. Νομίζω ότι θα τους επιβληθώ με τη στεντόρεια φωνή μου. Αλλά τους φοβιζω πιο πολύ, παρά τους κάνω να με ακούσουν. Και φυσικά η απειλή. " Θα σε γδάρω", "θα σε κρεμάσω από τα μανταλάκια" - ή στο τσιγκέλι, ανάλογα , "θα σου κόψω τα αυτιά ή τη μύτη ", γενικά δηλαδή όλα τα παλιά ινδιάνικα κόλπα για τα χλωμά πρόσωπα στο σπίτι μας. Άμα μεγαλώσουν και καταλαβαίνουν καλύτερα, θα το λέω πιο καθαρά, "θα σου πάρω το σκαλπ"! 

Επίσης οι βρισιές. Δεν είναι καλό πράγμα, το ξέρω! Αλλά υποθέτω ακόμα δεν καταλαβαίνουν τα ελληνικά, πόσο μάλλον τα περίπλοκα ελληνογαλλικά που τους στολίζουν, όταν μου τη δίνουν, μέχρι εκεί που δεν πάει! Να μη δώσουμε εδώ παραδείγματα, ο καθένας μπορεί να βάλει τη φαντασία του να οργιάσει, με έναν Ιωσήφ, μια "μπανακολα" , έναν Αντίχριστο ίσως και ένα αιδοίο από το οποίο εξήλθαν. Εντάξει, "γαμώ τον πατέρα σας, γαμώ" ανήκει στα πιο αυτοκριτικά σε μια τέτοια συζήτηση, με αρκετή από μαζοχιστική ειρωνεία.Reflection, θα λέγαμε. Πλάκα πλάκα, τάχα νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά προχτές μου το πέταξε ο μεγάλος. Επειδή έλεγα συνέχεια, "δε φταίτε εσείς, εγώ φταίω που σας έφερα στον κόσμο!!", μου αντιτείνει "ja, klar, Du hast uns auf die Welt gebracht und da sind Wir....!!!!!"  Επίσης δε θα αναφερθώ στη μη πολιτικώς ορθά βρισίδια, αναφερόμενα σε ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες, που μεταναστεύουν συχνά και κινούνται σα νομάδες. Ούτε και στα "μουργος", "χαϊβανι" "καθάρματα"κτλ κτλ. 

Λοιπόν, είπαμε, αποτυχία στο θέμα μοντέρνα διαπαιδαγώγηση και αποτυχία στις μοντέρνες τεχνικές. Ε(πανε)μφανίζεται μια εμμονή στα παλιά και πατροπαράδοτα, αυτά που έχουν εγγραφεί στο DNA, "όταν τρώμε, δε μιλάμε!" "Ακούς που σου λέω εγώ;" και διάφορα ωραία γραφικά και βιβλικά. 

Στα θετικά είναι ο χρόνος. Περισσεύει πλέον. Άμα δε δουλεύεις, ούτε πίεση έχεις να προλάβεις το ωράριο ή στο σχόλασμα, τότε μια χαρά ξυπνάς, μια χαρά τους ντύνεις, τους πλένεις, τους χτενίζεις, τους κάνεις πρωινό, χαλαρά ακούς το αγαπημένο σου ραδιόφωνο με το κλασικό ρεπερτόριο, ενώ αυτοί ουρλιάζουν "ΔΕΝ ΠΑΑΑΑΑΑΩ, ΘΑ ΜΕΙΝΩΩΩΩΩ ΕΔΩΩΩΩΩΩΩΩ" " ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΦΑΩΩΩΩΩΩΩΩ" "ΔΕ ΤΟ ΦΟΡΆΩ ΑΥΤΟΟΟΟΟΟΟΟ" "ΑΣΕ ΜΕΕΕΕΕΕΕΕ" !!!! κτλ κτλ.....

Είναι κάπως σαν να μην τους ακούς, σαν να μη σε αγγίζει πλέον το θέμα. "Γιατί να μαλώσουμε", λες; "Γιατί να χαλάσουμε τις καρδιές μας;" Ίσως αυτό βέβαια ερμηνευτεί ως αδιαφορία, αλλά εγώ το λέω αυτοπροστασία.

Στη ρουτίνα της ημέρας, είναι βασικό να μην ξεχνάμε την καλή διάθεση και το χαμόγελο στα παιδιά. Αυτό είναι βέβαια δίκοπο μαχαίρι, καθώς όταν εγώ γελάω από χαρά, ενώ τα παιδιά ορύονται, μπορεί και να δώσει λάθος στίγμα! Αλλά η ισορροπία είναι δύσκολο μπαλαντζαρισμα, μπορείς να φύγεις προς τη μια ή την άλλη πλευρά. 

Λοιπόν ξανά στα old tricks. Δώσε μου να σου δώσω ή καλύτερα δώσε με να σε δώσω. Geben und nehmen. Δούναι και λαβείν. Να σε δώκω τη Σαχάρα να με δώκεις το Σουέζ; Ντύσου μόνος σου και θα σου δώσω το περιοδικό. Πλύνε τα δόντια αλλιώς δε θα φορέσεις την πυζαμα, που σου αρέσει. Πήγαινε το πιάτο σου στο νεροχύτη, αν θες να φας επιδόρπιο. Γενικά, στο αλισβερίσι, παλιά μου τέχνη κόσκινο. Αν θες, το βλέπεις και εκβιασμό. Αλλά πώς θα μάθουν τις συνθήκες της πραγματικής ζωής; 

Και φυσικά τηλεόραση. Με το ρολόι βέβαια. Αλλά σκέφτεσαι, "και τι πάθαμε κι εμείς, που μας έβαζαν μια και δυο ώρες με ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, με Γούντι Γούντπεκερ και ροζ πάνθηρα, ή Νιλς Χολγκερσον και Μάγια και Χάϊντυ . Τώρα βέβαια είναι και το δίλημμα, βλέπουν μόνο γερμανικά, στο YouTube έχει λίγα Λεγκο ή Πλεϋμομπίλ στα ελληνικά. Οπότε μένει να κάθομαι κι εγώ μαζί τους και να τους ρωτάω, ώστε να μην είναι τόσο παθητικοί δέκτες, να αναγκαστούν να μου απαντάνε. Εκνευριστικό, ξέρω, αλλά τους κρατάω σε εγρήγορση, να μου εξηγούν την πλοκή, με δικά τους λόγια. 

Ή στο παιχνίδι. Παλιά μου τέχνη κόσκινο! Έλα παππού να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου! Δώσε μου δύο φιγούρες Πλεϋμομπίλ, ένα αμάξι, πέντε εργαλεία και θα σου δημιουργήσω υπερπαραγωγή επίπεδο Jerry Bruckheimer!!! Και πολύ διδακτικά φυσικά! Με νόημα και σκοπό, δίδαγμα ζωής, όχι αστεία! Να εδώ, για παράδειγμα,

 το θέμα ήταν εκείνη την ημέρα : "το εμπόριο όπλων αποδίδει". Είχε το σχετικό στορυ, την πλοκή, λίγο διεφθαρμένη αστυνομία, αμείλικτοι έμποροι και μεταπωλητές, όλη η αλυσίδα δηλαδή, να είναι ενημερωμένα τα παιδιά δηλαδή! Επαγγελματικός προσανατολισμός κύριοι, όχι ερασιτεχνικά πράματα! Ρεαλπολιτίκ θα την έλεγα αυτήν την Erziehungsmethode!

Κι όχι μόνο τα χρήσιμα πράγματα! Αλλά και πολλά άχρηστα, κι αυτά τα έχω στο πρόγραμμα! Να μη μιλήσω για τις βόλτες στο δάσος και στα αγροκτήματα, που πληρώνουμε ένα παλικάρι να μιλάει στα παιδιά για ανανεώσιμη ενέργεια και ανακύκλωση, να μην πω για τις βόλτες με τα έλκηθρα στους -6, για τις παιδικές χαρές με γάντια και κασκόλ, να μη μιλήσω για το σκάκι που τους μαθαίνω (στα ανοίγματα είμαστε ακόμα, middle game αργεί, το νιώθω!). Αλλά και κατασκευές. Να πχ τα Lego, μεγάλη φιλοσοφία και κουλτούρα. Think plan do. 

Εδώ μια μικρή συλλογή (τα θυμάμαι που τα έκαναν και τα ανίψια με την αδελφή μου, στο δικό τους μπλογκ!) 

Τα φτιάχνουμε μαζί, τους αφήνω μόνους τους, ίσως με μικρή βοήθεια στις οδηγίες. Μετά τους τα παίρνω, (να μην τα χαλάσουν κιόλας! ) και τους τα δίνω λίγα λίγα. Άμα τα χαλάνε, τους βγάζω με φωνές από το δωμάτιο, τα ξαναφτιάχνω εγώ, με την ησυχία μου και την απόλαυση μου και τα ξανακρυβω, να μην τα βρουν και τα χαλάσουν. Να φτιάχνει Λεγκο ο πατέρας και του παιδιού να μη δίνει! 

Αλλά κι εκεί, πολλή ιστορία. Οι κακοί και οι καλοί, "μίλα μπαμπά το ληστή" εεεεχεχεχεχε, θα σας πάρω τα διαμάντια και θα τα πάω στην Ελβετία, τι είμαι κάνας ανόητος; Ο τιμιος πλην φτωχός αστυνομικός Duke Detain, που για να σπουδάσει ο γιος του Mode-Management, αναγκάζεται να κρύψει τη μισή ηρωίνη, που κατάσχει, σε άλλο μέρος, κι όχι στην Asservatenkammer. Αλλά οι Internals τον ανακαλύπτουν και τον πάνε στη φυλακή, πριν τη δίκη. Η οποία τελικά δε γίνεται, γιατί ο Duke κρεμάστηκε στο κελί του, με το κορδόνι από ένα δεινόσαυρο, που βρήκαμε και δεν ξέραμε γιατί χρησιμοποιείται. Επίσης κι ένα πυροσβεστικός σωλήνας βρέθηκε στο κελί, δεν ξέρουμε γιατί, η Σήμανση δεν έβγαλε ακόμα άκρη! Γενικά ιστορίες από τη ζωή βγαλμένες, πιστεύω ακράδαντα kindergerecht, νομίζω πιάνουν τον παλμό της νεολαίας και θα διαμορφώσουν καλούς χαρακτήρες. Έτσι πιστεύω, ως παλιά σχολή. 

Βέβαια μας κοροϊδεύουν εμάς, old school και χαζά. Αλλά εμείς τα φτιάξαμε αυτά τα μαγαζά, Jumbo και Μουστάκας και σία, τώρα Amazon κι ο άγιος Ευφρατιος. 

Έχουμε στο ισόγειο το Lego Zimmer, παράλληλα δωμάτιο Χουντίνι, κάτω Playmobil Raum, Δευτέρες Τετάρτες γίνονται εκεί οι Λοκομόντο εκδηλώσεις, 18:30-19:30. Ακούμε 25 φορές το "Γκολ" με το μικρό και ουρλιάζουμε γκολ γκολ γκολ, ογιογιογιο, μέχρι να πέσουμε ξεροί για ύπνο. Εκεί είναι και το παρκούρ, η μπάρα, ο πίνακας ανακοινώσεων, που γράφουμε το στυλ παιχνιδιού που θα ακολουθήσει ο προπονητής (εγώ!) στον αγώνα του πρωταθλήματος Λανγκεν. Εκεί κάναμε και το τζάμ, με το μικρό στα ντραμς και μενα στο μπάσο, αλλά μας γάμησε ο Φρόντμαν, ο Τζέι-Αντ, γιατί μόνο "λα-λα-λα" ήξερε να λέει! Έτσι μεγάλε, συμβόλαιο ούτε στο Τόγκο δε μας κλείνουν! 

Πάνω έχουμε τα πολιτιστικά, τα κουλτουρέ. Βιβλία και βιβλία, το συνθεσάιζερ που παίζει μόνο Αμαντέους, δεν ξέρω αν ενθυμείστε.  Άντε κι ένα ξεμπαρκο τραμπολίνο, που είναι ντεκόρ για την αντιβαρύτητα. 

Να μην πω αλλά για το παιχνίδι, γιατί είναι σαν να κοκορευομαι και δεν το θέλω! Μπάνια, πισίνες λιμνες κ.ο.κ., λόγω έλλειψης θαλάσσιου νερού, με ζοριζουν αλλά κι εκεί δε μασάω! Εκεί που χαλαστηκα λίγο, ως old dad, ήταν που πήγα με το μεγάλο στην αναρρίχηση, σε ένα χωριό, στο Karben, κι ένας τυπάς, καλό παιδί, Trainer, είπε στο παιδί: "εκεί να κοιτάς, να εκεί, προς τη μεριά του παππού σου"!!!!!!!. Άλλο να το περιμένεις να γίνει, κι άλλο να γίνεται!! Δεν πειράζει, είπα, το κατάπια. Η εκδίκηση όμως είναι πιάτο που τρώγεται κρυο. Όταν θα γίνουν τα παιδιά μου οι πιο επιτυχημένοι έμποροι ναρκωτικών Φραγκφούρτης και προαστείων, και έρθει αυτός ο τυπάς να ζητήσει κρύσταλμεθ, θα του πουν με σκληρό ύφος: "ο παππούς είπε, παρ'τ'αρχιδια του"!!!!!!!!!!

Να το κλείσουμε εδώ, λέω, μην το γαμησουμε άλλο. Το νόημα το πιάσατε! 

Papa (ή Opa) rules!!!🤘

A Childs future is worth every sacrifice