Στο Göteborg

 

Αυτή είναι η θέα από το δωμάτιο, το καθημερινό που λένε. Σαλόνι και καθιστικό μαζί. Πανόραμα! Το βράδυ φωτίζει το λιμάνι, φαίνονται οι γερανοί και τα κοντέινερς σαν εξωγήινος σταθμός με τα μηχανικά χέρια. 

Ο ουρανός χωρίς εμπόδια, άπλετη θέα.   Συχνά είναι γκρίζος ή γκριζομαυρος, ή όπως και το νερό. Μαύρη θάλασσα! Δεν ξέρω δηλαδή πώς φαίνεται η κανονική Μαυροθάλασσα αλλά υποθέτω κάπως αλλιώς. Μερικές φορές παίρνει κι ένα σκούρο πράσινο χρώμα. Εδώ ποτάμι το λένε, που πάει ή έρχεται από τον ωκεανό.

Σίγουρα πάντως δεν μπορεί να πει κανείς"θάλαττα, θάλαττα".

Περπατώντας αργά στην προκυμαία του Γκέτεμποργκ, υπάρχεις -λες-και ύστερα δεν υπάρχεις. Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε κοντέινερ και δασμός. Από μακριά βλέποντας τα, νομίζεις ότι είσαι ο CEO της  Cosco και φοβάσαι μη σου φάνε τα εκατομμύρια από τα ναρκωτικά κι όλα τα καλούδια που κρύβουν τα κοντέινερς.

Πάντα μου άρεσε να βλέπω τη θάλασσα. Είτε μαύρη είτε άσπρη, με ή χωρίς γερανούς. Κι αυτά τα χρώματα στα ηλιοβασιλέματα της ακτογραμμής. 

Ονειρεμένο τοπίο, αλλά κυρίως αυτό που κερδίζω όταν πηγαίνω, δεν είναι φυσικά το έξω, αλλά το μέσα. Αυτά που ζω μέσα στο σπίτι αυτό, τα οποία δεν περιγράφονται, δεν μπαίνουν σε γραμμές και κείμενα. Κι αυτό είναι που θα θυμάμαι όσα ζω, κι όχι το κωλολιμανο. Απλά ήθελα να βάλω μια πανοραμική για να έχουμε να ξεκινήσουμε από κάπου. Εκεί όμως που καταλήγει, είναι εκεί που δεν μπορεί να μιλήσει κανείς. 

Ασ'το, γάματο!

 

Κοινουσιάδα

 Κάποια στιγμή με έπιασε η μανία να τον ακούω. Τα τραγούδια τα θυμάμαι από μικρός. Δεν τα άκουγε κανείς φανατικά στο σπίτι, δεν νομίζω να είχαμε και κανένα στο σόι, που να μιλούσε γι'αυτόν. Σίγουρα τα σουξέ του, τα βάζαμε στο πικάπ, ο δικός μου ο πατέρας δεν είχε δίσκο του, αν είχε θα το 'ξερα. 

Εδώ στα ξένα και στα μακρινά, άρχισε να φυτρώνει το "όλοι θα ζήσουμε" . Τώρα που το θυμήθηκα, η Ζωή η κόρη της γειτόνισσας της κυρα-Κούλας, σε άσχετο χρόνο, που ειμασταν σπίτι τους, μου πετάει "εμείς δεν είχαμε χαρτί κι εσύ είχες το Ρήγα"!!  Και νόμιζα ότι ποιος-ξερει-τι, η Ζωή είναι βασίλισσα του πόκερ και της Τσόχας!! Αλλά μπλόφαρε απλώς!

Μετά από κάνα δυο τρία τραγούδια, τους Πιτσιρικους, την Αμερική και φυσικά το "δεν καταλαβαίνω τίποτα" -για το οποίο έχω κάποια μακρινή ηχητική ανάμνηση, μπας και το είχε σε καμία 40 κασέτα ο πατέρας μου και το άκουγε στο Autobianchi?- άρχισα να κοιτάω τα πεπραγμένα του, πού έγραψε στίχους, πού τη μουσική, ποια τραγούδια έδωσε, ποια κράτησε για'αυτόν, με ποιους συνεργάστηκε στην αρχή, πώς πήγε εκεί που πήγε, πώς έφυγε και πότε ακριβώς. Προωθήθηκε στην επταετία; Έκανε οικογένεια;

Τα τελευταία χρόνια έβγαινε στην επικαιρότητα λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων και παθών, αντίσταση στα μέτρα για τον κόβιντ, "κοινωνούσε κρυφά" έλεγε, αλλά δεν κόλλησε ποτέ κι έμεινε υγιής όλο το διάστημα. Αλλά κι αυτό ήταν ένα κομμάτι στο παζλ της ζωής του.

Αν καθήσεις και διαβάσει κανείς συνεντεύξεις και αυτοβιογραφικά του, εντυπωσιάζεται καταρχάς για την πορεία του. Ας μη μιλήσω για τη ζωή του γενικότερα, τα λέει καλύτερα και πιο γλαφυρά ο ίδιος, εδώ. Η μουσική του καριέρα ξεκινάει με το ακορντεόν του, τα μαγαζιά που παίζει, με Μεγάλους του Παλκου και τις λεγόμενες Φίρμες εκείνης της εποχής, σημερινοί Θρύλοι και μυθικοί καλλιτέχνες σήμερα. Από Τσιτσάνη και Καλδάρα, Ατταλίδη, Γιώτα Λύδια και Δούκισσα, Νταλάρα και Μενιδιάτη κτλ. Έχει γράψει σχεδόν 250 τραγούδια, που τα έχουν από Μπιθικώτση μέχρι Γαβαλά. Είδε πολλά πράγματα στα ιερά και όσια της λαϊκής σκηνής του 60, μπήκε με δικό του ύφος στο 70, κυριαρχεί στις πίστες και ειδωλοποιείται, παρά τη δικτατορία. Ο στίχος του διαφοροποιείται από τον αντίστοιχο πολιτικό ή ερωτικό της εποχής, μετά το "δεν καταλαβαίνω τίποτα", ξαναεμφανίστηκε με το "Γύρισα" το '77, νομίζω. 

Αυτό το "Το παιδί ο Μιχάλης" ή το "Κάβο ντόρο" πρέπει να τα έχω ακούσει πάνω από 200-300 φορές τον... τελευταίο μήνα. Παρακρουση, λέμε! Ακούω μερικά ριφς στο μπάσο του "θα τα ξαναπούμε" και σκέφτομαι α τον μπαγασα, ήταν μπροστά απο την εποχή του. Ή καλύτερα, ήταν πολύ μέσα στην εποχή του, έπιανε πολλά σήματα. 

Ο ίδιος λέει ότι κάποια στιγμή τα απώθησε όλα, είδε μάλλον πολλή βρωμιά, δεν έχει μιλήσει ποτέ ανοιχτά,σε ποιο βαθμό και τι  συγκεκριμένα πράγματα είδε, αλλά υποθέτω ο καθείς καταλαβαίνει. Κι εκεί βρήκε τη θρησκεία του, ως οδηγό και αφέντη. Χριστός λέει και νομίζεις ότι τον έχει παρέα κάθε βράδυ, εκεί στο Λαγονήσι.

Ποιος ξέρει, δηλαδή! Μπορεί! 

Γενικά μιλώντας, πρέπει να τον αδίκησε το μετέπειτα και η υστεροφημία που ίσως δικαιούταν, έμεινε να περιμένει. Κι ο ίδιος μάλλον, δεν ασχολείται, εφόσον κατ'αυτόν αυτή η ζωή δεν είναι παρά μόνο η προετοιμασία για την άλλη, τη μεγαλύτερη.

Οπότε κι εγώ, γράφω μόνο για να εκφράσω αυτό το γούστο στα τραγούδια του, που μου αρέσει και κάτι μου είπε! Ποιος ξέρει,λες ν είναι κάνα θεϊκό σημάδι;

Μπααααααα!!!! Θα μου περάσει!

Για να ξανακούσω ακόμα μια φορά...... "αδρεφέ μου, έχεις δίκιο, μα τι να σου πω, το παιχνίδι της αγάπης, το 'χω χάσει και εγώ"

You cannot teach an old dad new tricks

 Έλα να αλαφρύνουμε λίγο την ατμόσφαιρα! Λοιπόν, άνεργος και μπαμπάς και νοικοκύρης, εργασία οικιακά και μεγάλωμα παιδιών. Αυτή είναι η αποστολή για το προσεχές μέλλον.

Τα παιδιά, ακόμα μωρά. Θέλουν δουλειά, πολλή δουλειά. Είναι γενιά Κορόνα, ακοινώνητη, έμαθε να βλέπει πρόσωπα με μάσκες, καμία μιμική προσώπου, στην ουσία πρόσωπα απρόσωπα. Τους κοιτούσαν και του μιλούσαν. Χωρίς στόμα. Όλοι εμείς που τα παίρνουμε όλα στην πλάκα, ούτε που έχουμε καταλάβει και ούτε μάλλον θα καταλάβουμε. Στη χειρότερη φάση των παιδιών, στα πρώτα πέντε χρόνια, που διαμορφώνονται όλα μέσα τους, που σχηματίζεται μια γνώμη για τον κόσμο γύρω τους, έπεσαν στην πανδημία. Αποκόπηκαν από φίλους, συμμαθητές, από δασκάλους και βρεφονηπιοκομους, οι τελευταίοι αποδείχτηκαν -τουλάχιστον εδώ - πολύ κατώτεροι των προσδοκιών. Αποκόπηκαν από παππούδες, γιαγιάδες, θείους, θείες, ξαδέλφια και λοιπούς συγγενείς. Φοβήθηκαν όλοι το θεριό, τα ανεμβολιαστα παιδάκια, που θα μας κολλήσουν όλους! Μπρρρρρ, οΥαααααα! 

Και δύο από δαυτα, έχω κι εγώ στο σπίτι. Τα οποία, λόγω ηθικού καλέσματος και υποχρέωσης να βοηθήσω άλλους ανθρώπους, τα άφησα κάπως πίσω! Σε μια σχετικά κουρασμένη μητέρα, υπερφορτισμενη και δυστυχώς ανεπαρκή (σκληρό που το λέω, αλλά στη διάσταση του αληθινό, ασχέτως των λόγων). Η ώρα του δικού μου κρασαρίσματος και λίγο μετά την Covid γριππη μου, μου έδειξαν το δρόμο. Το δρόμο της εξόδου από τη δουλειά, όπως την έκανα μέχρι τώρα και το δρόμο της εισόδου σε έναν κόσμο deja-vu, στον κόσμο της Διαπλάσεως των παίδων 2.0, για όσους θυμούνται.

(Και σκέψου, ήθελα να αλαφρύνω την ατμόσφαιρα στο ποστ. Μέχρι στιγμής, σκατά πάει!!)

Πάμε πάλι στα ελαφρά. Φεστιβάλ ελαφριού τραγουδιού. The light Side of Life. Τώρα στα γεράματα, μάθε γέρο μοντέρνα διαπαιδαγώγηση. Λοιπόν πρέπει να ομολογήσω ότι προσπάθησα. Διάβασα βιβλία, πχ αυτό, είδα και σειρά από βίντεο συνεντεύξεις του συγγραφέα, Γκαμπορ Ματέ, θρύλος στην παιδοψυχολογια. Διάβασα για τα διάφορα είδη Parenting. Λέω άντε, αφού μου δόθηκε μια δεύτερη ευκαιρία να το ξανακάνω, ας μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη του 2002-2012. Επίσης αρκετό υλικό του τεθνεώντος Juul, άλλος θρύλος για όσους δεν τον ξέρουν. Απλά δειγματοληπτικά αναφέρω βιογραφικό μέσω Wikipedia (να ξέρετε, εγώ πληρώνω συχνά πυκνά λεφτά/δωρεές στην Wikipedia, Fairplay  που λένε!) κι ορισμένα ξεχωριστά βιβλία του, εδώ το βιβλίο του κι εδώ ένα ακουστικό απόσπασμα στα γερμανικά. Επίσης ακόμα ένα κι ένα άλλο, μαζί με το βίντεο του στα αγγλικά. 

Ε λοιπόν, όσο κι αν διάβασα, όσο χρόνο κι αν ξόδεψα,όσο κι αν ξενύχτησα διαβάζοντας,ένα σας ομολογώ, κάνω ακριβώς τις ίδιες μαλακίες που έκανα και με τα πρώτα δύο. Ξέρω, "το δις εξαμαρτείν, κτλ κτλ", αλλά και "η εξις δευτερα φύσις". I can't help it, it is in my nature.  Δεν μπορώ να αποφύγω τη νευρικότητα, όταν δεν κυλάει η διαδικασία όπως τη φαντάζομαι εγώ, ανεβαζω τον τόνο της φωνής μου, για να ξεπεράσω τα ντεσιμπέλ και τις τσιριδες των παιδιών. Νομίζω ότι θα τους επιβληθώ με τη στεντόρεια φωνή μου. Αλλά τους φοβιζω πιο πολύ, παρά τους κάνω να με ακούσουν. Και φυσικά η απειλή. " Θα σε γδάρω", "θα σε κρεμάσω από τα μανταλάκια" - ή στο τσιγκέλι, ανάλογα , "θα σου κόψω τα αυτιά ή τη μύτη ", γενικά δηλαδή όλα τα παλιά ινδιάνικα κόλπα για τα χλωμά πρόσωπα στο σπίτι μας. Άμα μεγαλώσουν και καταλαβαίνουν καλύτερα, θα το λέω πιο καθαρά, "θα σου πάρω το σκαλπ"! 

Επίσης οι βρισιές. Δεν είναι καλό πράγμα, το ξέρω! Αλλά υποθέτω ακόμα δεν καταλαβαίνουν τα ελληνικά, πόσο μάλλον τα περίπλοκα ελληνογαλλικά που τους στολίζουν, όταν μου τη δίνουν, μέχρι εκεί που δεν πάει! Να μη δώσουμε εδώ παραδείγματα, ο καθένας μπορεί να βάλει τη φαντασία του να οργιάσει, με έναν Ιωσήφ, μια "μπανακολα" , έναν Αντίχριστο ίσως και ένα αιδοίο από το οποίο εξήλθαν. Εντάξει, "γαμώ τον πατέρα σας, γαμώ" ανήκει στα πιο αυτοκριτικά σε μια τέτοια συζήτηση, με αρκετή από μαζοχιστική ειρωνεία.Reflection, θα λέγαμε. Πλάκα πλάκα, τάχα νομίζω ότι δεν καταλαβαίνουν, αλλά προχτές μου το πέταξε ο μεγάλος. Επειδή έλεγα συνέχεια, "δε φταίτε εσείς, εγώ φταίω που σας έφερα στον κόσμο!!", μου αντιτείνει "ja, klar, Du hast uns auf die Welt gebracht und da sind Wir....!!!!!"  Επίσης δε θα αναφερθώ στη μη πολιτικώς ορθά βρισίδια, αναφερόμενα σε ευαίσθητες κοινωνικά ομάδες, που μεταναστεύουν συχνά και κινούνται σα νομάδες. Ούτε και στα "μουργος", "χαϊβανι" "καθάρματα"κτλ κτλ. 

Λοιπόν, είπαμε, αποτυχία στο θέμα μοντέρνα διαπαιδαγώγηση και αποτυχία στις μοντέρνες τεχνικές. Ε(πανε)μφανίζεται μια εμμονή στα παλιά και πατροπαράδοτα, αυτά που έχουν εγγραφεί στο DNA, "όταν τρώμε, δε μιλάμε!" "Ακούς που σου λέω εγώ;" και διάφορα ωραία γραφικά και βιβλικά. 

Στα θετικά είναι ο χρόνος. Περισσεύει πλέον. Άμα δε δουλεύεις, ούτε πίεση έχεις να προλάβεις το ωράριο ή στο σχόλασμα, τότε μια χαρά ξυπνάς, μια χαρά τους ντύνεις, τους πλένεις, τους χτενίζεις, τους κάνεις πρωινό, χαλαρά ακούς το αγαπημένο σου ραδιόφωνο με το κλασικό ρεπερτόριο, ενώ αυτοί ουρλιάζουν "ΔΕΝ ΠΑΑΑΑΑΑΩ, ΘΑ ΜΕΙΝΩΩΩΩΩ ΕΔΩΩΩΩΩΩΩΩ" " ΔΕ ΘΑ ΤΟ ΦΑΩΩΩΩΩΩΩΩ" "ΔΕ ΤΟ ΦΟΡΆΩ ΑΥΤΟΟΟΟΟΟΟΟ" "ΑΣΕ ΜΕΕΕΕΕΕΕΕ" !!!! κτλ κτλ.....

Είναι κάπως σαν να μην τους ακούς, σαν να μη σε αγγίζει πλέον το θέμα. "Γιατί να μαλώσουμε", λες; "Γιατί να χαλάσουμε τις καρδιές μας;" Ίσως αυτό βέβαια ερμηνευτεί ως αδιαφορία, αλλά εγώ το λέω αυτοπροστασία.

Στη ρουτίνα της ημέρας, είναι βασικό να μην ξεχνάμε την καλή διάθεση και το χαμόγελο στα παιδιά. Αυτό είναι βέβαια δίκοπο μαχαίρι, καθώς όταν εγώ γελάω από χαρά, ενώ τα παιδιά ορύονται, μπορεί και να δώσει λάθος στίγμα! Αλλά η ισορροπία είναι δύσκολο μπαλαντζαρισμα, μπορείς να φύγεις προς τη μια ή την άλλη πλευρά. 

Λοιπόν ξανά στα old tricks. Δώσε μου να σου δώσω ή καλύτερα δώσε με να σε δώσω. Geben und nehmen. Δούναι και λαβείν. Να σε δώκω τη Σαχάρα να με δώκεις το Σουέζ; Ντύσου μόνος σου και θα σου δώσω το περιοδικό. Πλύνε τα δόντια αλλιώς δε θα φορέσεις την πυζαμα, που σου αρέσει. Πήγαινε το πιάτο σου στο νεροχύτη, αν θες να φας επιδόρπιο. Γενικά, στο αλισβερίσι, παλιά μου τέχνη κόσκινο. Αν θες, το βλέπεις και εκβιασμό. Αλλά πώς θα μάθουν τις συνθήκες της πραγματικής ζωής; 

Και φυσικά τηλεόραση. Με το ρολόι βέβαια. Αλλά σκέφτεσαι, "και τι πάθαμε κι εμείς, που μας έβαζαν μια και δυο ώρες με ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, με Γούντι Γούντπεκερ και ροζ πάνθηρα, ή Νιλς Χολγκερσον και Μάγια και Χάϊντυ . Τώρα βέβαια είναι και το δίλημμα, βλέπουν μόνο γερμανικά, στο YouTube έχει λίγα Λεγκο ή Πλεϋμομπίλ στα ελληνικά. Οπότε μένει να κάθομαι κι εγώ μαζί τους και να τους ρωτάω, ώστε να μην είναι τόσο παθητικοί δέκτες, να αναγκαστούν να μου απαντάνε. Εκνευριστικό, ξέρω, αλλά τους κρατάω σε εγρήγορση, να μου εξηγούν την πλοκή, με δικά τους λόγια. 

Ή στο παιχνίδι. Παλιά μου τέχνη κόσκινο! Έλα παππού να σου δείξω τα αμπελοχώραφά σου! Δώσε μου δύο φιγούρες Πλεϋμομπίλ, ένα αμάξι, πέντε εργαλεία και θα σου δημιουργήσω υπερπαραγωγή επίπεδο Jerry Bruckheimer!!! Και πολύ διδακτικά φυσικά! Με νόημα και σκοπό, δίδαγμα ζωής, όχι αστεία! Να εδώ, για παράδειγμα,

 το θέμα ήταν εκείνη την ημέρα : "το εμπόριο όπλων αποδίδει". Είχε το σχετικό στορυ, την πλοκή, λίγο διεφθαρμένη αστυνομία, αμείλικτοι έμποροι και μεταπωλητές, όλη η αλυσίδα δηλαδή, να είναι ενημερωμένα τα παιδιά δηλαδή! Επαγγελματικός προσανατολισμός κύριοι, όχι ερασιτεχνικά πράματα! Ρεαλπολιτίκ θα την έλεγα αυτήν την Erziehungsmethode!

Κι όχι μόνο τα χρήσιμα πράγματα! Αλλά και πολλά άχρηστα, κι αυτά τα έχω στο πρόγραμμα! Να μη μιλήσω για τις βόλτες στο δάσος και στα αγροκτήματα, που πληρώνουμε ένα παλικάρι να μιλάει στα παιδιά για ανανεώσιμη ενέργεια και ανακύκλωση, να μην πω για τις βόλτες με τα έλκηθρα στους -6, για τις παιδικές χαρές με γάντια και κασκόλ, να μη μιλήσω για το σκάκι που τους μαθαίνω (στα ανοίγματα είμαστε ακόμα, middle game αργεί, το νιώθω!). Αλλά και κατασκευές. Να πχ τα Lego, μεγάλη φιλοσοφία και κουλτούρα. Think plan do. 

Εδώ μια μικρή συλλογή (τα θυμάμαι που τα έκαναν και τα ανίψια με την αδελφή μου, στο δικό τους μπλογκ!) 

Τα φτιάχνουμε μαζί, τους αφήνω μόνους τους, ίσως με μικρή βοήθεια στις οδηγίες. Μετά τους τα παίρνω, (να μην τα χαλάσουν κιόλας! ) και τους τα δίνω λίγα λίγα. Άμα τα χαλάνε, τους βγάζω με φωνές από το δωμάτιο, τα ξαναφτιάχνω εγώ, με την ησυχία μου και την απόλαυση μου και τα ξανακρυβω, να μην τα βρουν και τα χαλάσουν. Να φτιάχνει Λεγκο ο πατέρας και του παιδιού να μη δίνει! 

Αλλά κι εκεί, πολλή ιστορία. Οι κακοί και οι καλοί, "μίλα μπαμπά το ληστή" εεεεχεχεχεχε, θα σας πάρω τα διαμάντια και θα τα πάω στην Ελβετία, τι είμαι κάνας ανόητος; Ο τιμιος πλην φτωχός αστυνομικός Duke Detain, που για να σπουδάσει ο γιος του Mode-Management, αναγκάζεται να κρύψει τη μισή ηρωίνη, που κατάσχει, σε άλλο μέρος, κι όχι στην Asservatenkammer. Αλλά οι Internals τον ανακαλύπτουν και τον πάνε στη φυλακή, πριν τη δίκη. Η οποία τελικά δε γίνεται, γιατί ο Duke κρεμάστηκε στο κελί του, με το κορδόνι από ένα δεινόσαυρο, που βρήκαμε και δεν ξέραμε γιατί χρησιμοποιείται. Επίσης κι ένα πυροσβεστικός σωλήνας βρέθηκε στο κελί, δεν ξέρουμε γιατί, η Σήμανση δεν έβγαλε ακόμα άκρη! Γενικά ιστορίες από τη ζωή βγαλμένες, πιστεύω ακράδαντα kindergerecht, νομίζω πιάνουν τον παλμό της νεολαίας και θα διαμορφώσουν καλούς χαρακτήρες. Έτσι πιστεύω, ως παλιά σχολή. 

Βέβαια μας κοροϊδεύουν εμάς, old school και χαζά. Αλλά εμείς τα φτιάξαμε αυτά τα μαγαζά, Jumbo και Μουστάκας και σία, τώρα Amazon κι ο άγιος Ευφρατιος. 

Έχουμε στο ισόγειο το Lego Zimmer, παράλληλα δωμάτιο Χουντίνι, κάτω Playmobil Raum, Δευτέρες Τετάρτες γίνονται εκεί οι Λοκομόντο εκδηλώσεις, 18:30-19:30. Ακούμε 25 φορές το "Γκολ" με το μικρό και ουρλιάζουμε γκολ γκολ γκολ, ογιογιογιο, μέχρι να πέσουμε ξεροί για ύπνο. Εκεί είναι και το παρκούρ, η μπάρα, ο πίνακας ανακοινώσεων, που γράφουμε το στυλ παιχνιδιού που θα ακολουθήσει ο προπονητής (εγώ!) στον αγώνα του πρωταθλήματος Λανγκεν. Εκεί κάναμε και το τζάμ, με το μικρό στα ντραμς και μενα στο μπάσο, αλλά μας γάμησε ο Φρόντμαν, ο Τζέι-Αντ, γιατί μόνο "λα-λα-λα" ήξερε να λέει! Έτσι μεγάλε, συμβόλαιο ούτε στο Τόγκο δε μας κλείνουν! 

Πάνω έχουμε τα πολιτιστικά, τα κουλτουρέ. Βιβλία και βιβλία, το συνθεσάιζερ που παίζει μόνο Αμαντέους, δεν ξέρω αν ενθυμείστε.  Άντε κι ένα ξεμπαρκο τραμπολίνο, που είναι ντεκόρ για την αντιβαρύτητα. 

Να μην πω αλλά για το παιχνίδι, γιατί είναι σαν να κοκορευομαι και δεν το θέλω! Μπάνια, πισίνες λιμνες κ.ο.κ., λόγω έλλειψης θαλάσσιου νερού, με ζοριζουν αλλά κι εκεί δε μασάω! Εκεί που χαλαστηκα λίγο, ως old dad, ήταν που πήγα με το μεγάλο στην αναρρίχηση, σε ένα χωριό, στο Karben, κι ένας τυπάς, καλό παιδί, Trainer, είπε στο παιδί: "εκεί να κοιτάς, να εκεί, προς τη μεριά του παππού σου"!!!!!!!. Άλλο να το περιμένεις να γίνει, κι άλλο να γίνεται!! Δεν πειράζει, είπα, το κατάπια. Η εκδίκηση όμως είναι πιάτο που τρώγεται κρυο. Όταν θα γίνουν τα παιδιά μου οι πιο επιτυχημένοι έμποροι ναρκωτικών Φραγκφούρτης και προαστείων, και έρθει αυτός ο τυπάς να ζητήσει κρύσταλμεθ, θα του πουν με σκληρό ύφος: "ο παππούς είπε, παρ'τ'αρχιδια του"!!!!!!!!!!

Να το κλείσουμε εδώ, λέω, μην το γαμησουμε άλλο. Το νόημα το πιάσατε! 

Papa (ή Opa) rules!!!🤘

A Childs future is worth every sacrifice

Πάει κι αυτό.

 Να πάνε στην ευχή τα παλιά; Δεν ξέρω. Πάντως weg ist weg, που λένε και στα χωριά μας. Πήρα την απόφαση, που μάλλον την είχε πάρει από μόνη της την απόφαση....η απόφαση! Πολλές φορές είχα αναρωτηθεί, τι τραβάω κι εγώ η χορεύτρια, αλλά ο καθένας θα έλεγε, τα θες και τα τραβάς. 

Την κάνουμε κι από κει λοιπόν. Από κει που νόμιζα και πίστευα κι έλπιζα ότι θα ήταν το αποκορύφωμα. Πούτσες! Απάτη ολκής! Αλλά έπρεπε να το δοκιμάσω, δε γινόταν αλλιώς! Έγραψα και τα γράμματα μου στο σωματείο και στο σύλλογο, αλλά φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Τώρα κάτι πρωτοφανές και πρωτόγνωρο, Αποχή, Τάϊμ άουτ, Sabbatical! Wow, fucking genius. Ο μεσήλικας τα'παιξε και ζητάει αλλαγή. Δεν ξέρω, ίσως βγει σε καλό. Σίγουρα πάντως, δεν το είχα υπολογίσει έτσι! Μου βγήκε. Έπρεπε να μου βγει. Δε φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι μεγάλος μαλακας!

You got to serve somebody though. Αποφάσισα να κάνω το σήμερα τέλος κι αρχή. Τρίμηνο τετράμηνο, παραπάνω κανένας σχεδιασμός. Τι ζωή κι αυτή! Οι Σλάβοι σκοτώνονται κι εμείς σκεφτόμαστε τη βενζίνη και τα πυρηνικά. Πόλεμος στην Ευρώπη. Πού στο διάολο σταματά η Ευρώπη; Πού αρχίζει, καλύτερα, να ρωτάς....

Εγώ είμαι η Ευρώπη. Untreuer Grieche, που μου'πε ένας κυριούλης το 2013. Όσο πιο άπιστος, τόσο πιο Ευρωπαίος. Δεν πιστεύω σε κανέναν, δεν πιστεύω σε δουλειά/σπίτι/χώρα διαμονής/χώρα καταγωγής/Άνθρωπος. Πάνε όλα! Η Ευρώπη είναι μια γκιαούρισσα. 

Κι εγώ, ένας άνεργος, εκ παραδρομής. Φύσει θέσει αεικίνητος, βρέθηκα σε ρόλο έκπληξη. Αλλά μήπως σταμάτησα και ποτέ να με εκπλήσσω; Εξεπλάγην ευάρεστα. Με το "πάει κι αυτό", κολλάει το "πάμε για άλλα". Αλλά δεν έχει μάλλον άλλα. Ο,τι μοίρασε, μοίρασε. Αν χαράμισες το καλό χαρτί, θα μείνεις με τα λιμά. Σαν την ήπειρο, τα έδωσε όλα. Ελληνικό πνεύμα, Φιλοσοφία, μουσική, Γουτεμβέργιο, Αναγέννηση, Διαφωτισμό, Τεχνολογία, Ίντερνετ (καλά, αυτό σαν να ήρθε απο υπερατλαντικά!).  

Τώρα μείναμε με τα ρέστα της και τα ρέστα μου. Ε, ας παίξω τα ρέστα μου, γιατί όχι;

Frankfurter Schule

Adorno. Jeder von uns, abgesehen vom Herkunftsort, muss Adorno gelesen haben. Alles. Egal, ob man es versteht oder nicht. 

Theodor Adorno und Max Horkheimer stellten ihre kritische Theorie dar, als Manifest der neu begründeten Frankfurter Schule galt die "Dialektik der Aufklärung". 

Die Sprache war nicht einfach, sehr hohes Niveau, wie man sagt, "geschliffen". 

Moderner und aktueller denn je, die-erste-Dialektik, Auflage 1944, im Exil, der Krieg ist noch nicht zu Ende und diese zwei Köpfe (be)schreiben/erklären/propagieren die Atrozitäten eines Regimes. 

Negative Dialektik, Minima Moralia.  Jeder Satz muss man schwer verdauen, möglicherweise wiederkauen. Adorno war etwas prominenter als Max Horkheimer. Ich bin kein Experte, kann niemanden bevorzugen. Aus dem Aspekt des laiehaften Lesers finde die Ergographie von Adorno reicher und ernüchternder,deshalb widmete mehr Zeit, obwohl seine Sprache war unvorstellbar unverständlich.

Ich kann nur einen kleinen Abschnitt vom Hr Siegfried Königs "Hauptwerke der Philosophie" benutzen, um den Kosmos der zwei Philosophen darzustellen.

"....die Moral der Aufklärung besteht nach Adorno und Horkheimer im hoffnungslosen Streben, einen intellektuellen Grund zu finden, in der Gesellschaft auszuharren...."

Das Destruktive des Fortschritts wird wie die Pandoras Kiste aufgemacht und enthüllt das beschädigte Leben. Es gibt kein richtiges Leben im falschen. Dauerhafte Schläge unter der Gürtellinie. Man liest Adornos Essays, man vergisst die Zeit, man fragt sich, redet er über die damalige post-Krieg Zeit oder redet über das jetzige Elend mit Ukraine und Russland und hilflosen Europäern. 

 Im 1949 ist er wieder zurück in DE, findet alles scheinhaft, nichts hat sich radikal geändert. Er kombiniert seine Lieben, Soziologie und Musik. Parallel (übrigens das neue Wort vom Jakob seit vorgestern) ο παράλληλος βίος του να ζει στη χώρα της υποκρισίας και της Eigentlichkeit, να προσπαθεί να μεταφέρει σε αίθουσες πανεπιστημίων μέσα και τέλη του 60 συζητήσεις σχετικά με zur deutschen Ideologie, nach dem Motto, die Ontologie kann nicht geschichtsfrei gefunden werden.

"Ein Deutscher ist ein Mensch, der keine Lüge aussprechen kann, ohne sie selbst zu glauben." 

Obwohl Adorno die linke studentische Protestbewegung Mal solidarisch Mal ablehnend reflektierte, konnte nicht die Unruhe deren Jahren in einer praktischen Umsetzung der kritischen Gesellschaft anbahnen. 

Nochmal von negativen Dialektik: "Hitler hat den Menschen im Stande ihrer Unfreiheit einen neuen kategorischen Imperativ aufgezwungen, dass Auschwitz nicht sich wiederhole, nichts Ähnliches geschehe"

Und jener Vergleich von Autokraten und Diktatoren endet bei den gleichen "Bereitschaft zum Unsäglichen". Was wir derzeit erleben ohne erstaunt zu werden. 

Aber abgesehen von seiner Neuerfindung der Metaphysik, den Wiedergeburt eines Odysseus, Marquis der Sade oder von Nietzsche, besteht das Paradoxon der Kompatibilität zwischen der Erfahrungswelt und der Welt des Absoluten. Hr Spierling (studierte Pädagogik,  Psychologie und Soziologie)schrieb " ...die Problemlösung aus dem Begriff, die Affirmation des Absoluten, folgt der Doppelintention von Kritik (Destruktion von Platons Zwei-Welten-Lehre) und Rettung (Wiederherstellung des absoluten Guten)...."

Grundsätzlich das Denken des Denkens wird mit dem Verlust der Unschuld vermischt, ein geistiger Widerstand gegen Unterdrückung von Mensch und Natur wird erhoben. Er steht immerhin auf der Seite der Kultur, ich hab viele Zitaten darüber gelesen. 

Abschließend...." Wir alle leben, jeder einzelne von uns, in einem universalen Schuldzusammenhang, der durch das Unwesen uns vorgezeichnet ist...".

Damals . Und immer wieder.

Strukturen: der Untergang eines Staates.

 Ich hasse dieses Wort. Seitdem ich hier bin, höre ich ständig "wir bräuchten Strukturen da, es fehlen die Strukturen hier, er ist un-/ strukturiert"  Strukturen, my ass!

Das Land ist so steif und inflexibel, da diese sogennanten Strukturen, wie ein Klotz am Bein der Funktionalität wirken.  

Jeder Kommentar wäre völlig überflüssig, ich könnte nur das Wort Pandemie erwähnen, um meine Meinung zu verteidigen.

Zunächst einmal, was genau bedeutet eine Struktur? Wie definiert sie sich? Struktur ist per definitionem (laut Wikipedia) etwas Statisches. Aus dem lateinisch strūctūra kommt die  Bauweise eines Gebäudes her. Oder die Bauart, die Ordnung. Statisch, nicht flexibel, stabil, fest und unbeweglich.

Eine Anker, die Sicherheit inspiriert. Eine  Struktur bietet den Rahmen, die Rahmenbedingungen, indem sich die Methode abwickelt. 

Die Methode ist was ganz anderes. Methode ist ein geniales Wort. Die Enthüllung der Arbeit. Methodisch und systematisch. Think, plan, do. Dieser Reihe nach oder zur gleichen Zeit, parallel. 

Im Gegensatz zwingt dich die Struktur, wie der Algorithmus, zur den kontraproduktiven "nicht denken, nur machen" Arbeitsmentalität. Sie stellt fest, fast dogmatisch, dass du/deine Initiative/deine Haltung prinzipiell keinen Einfluss haben sollte. 

Weil wir dumm sind! Weil wir in eine Falle geraten könnten, wenn wir selber was ausdenken würden. Weil das spontane Agieren voller Risiken und fehleranfällig ist. 

Die Struktur nagelt dich am Boden fest, hält dich betriebsblind und engstirnig. "Wir haben es immer so gemacht", der Struktur nach, wieso soll es sich ändern? ". Das Gefährliche hier ist die pauschale Bewältigung  von allen Situationen, ohne Unterschied. Man bildet sich ein, er gewinne an Reaktionszeit und an Ressourcen-Ersparnis. Der große Verlust besteht darin, dass es keine gezielte/individualisierte Aktion geben kann. 

Vor allen Dingen kann man sich irreführen, der Erfolg sei unabwendbar, hast du die Strukturen, ist es alles im Großen und Ganzen erledigt. Und plötzlich passiert das Unerwartete. Und deine Struktur steht da, nackig und hilflos, unflexibel und rigide, mit dem Blick einer Kuh "ach ja , so hab ich mir es nicht vorgestellt"!!!!

Lange Rede, kurzer Sinn. Wenn die Strukturen nicht in eine Art "Auto-Pilot" enden sollten, hätte man vielmehr in "do-it-yourself drive-a-plane" verwandeln lassen. Methodisch, nicht strukturiert. 

Fuck Strukturen, seid ihr die Methode, die Diagnose.

Παγκόσμια ημέρα ελληνικής γλώσσας

 https://www.protagon.gr/apopseis/i-pagkosmia-imera-ellinikis-glwssas-44342440938

Νομίζω πάντα με έτρωγε, πάντα με γυρόφερνε και με απασχολούσε. Από σχετικά μικρός, από το σχολείο. Και συνέχισε μετά στο πανεπιστήμιο με την εξειδίκευση. Η ετυμολογία των λέξεων, η ορθογραφία τους, η προφορά και οι αναφορές των λέξεων. 

Αλλά κυρίως τα γράμματα. Τα φωνήεντα και τα σύμφωνα. Αυτό που ονομάζουμε ελληνικό αλφάβητο. Γιατί και πότε αρχίσαμε να γράφουμε έτσι όπως γράφουμε, από πότε, τι χάσαμε στο δρόμο και τι κερδίσαμε. 

Ακόμα και στο δημοτικό που έβλεπα την εκπομπή "Ομιλείτε ελληνικά"- θυμάστε, Κανέλλη υπό τη διεύθυνση Μπαμπινιώτη-με είχε συναρπάσει και συνεπάρει το όλο ζήτημα. Εδώ βέβαια στην ξενιτιά, παλεύοντας με τις άλλες γλώσσες, γράμματα και λέξεις, πήρε άλλη μορφή. Αυτοάμυνα. Αυτοανάλυση κι αναζήτηση μέσω ετεροπροσδιορισμού. 

Εστίασα κάπου το 2019-20 στο αλφάβητο, αγόρασα δύο μεγάλα πόστερ με την εξέλιξη των γραμμάτων και των αλφαβητων.

Μετά αγόρασα κι ένα βιβλίο-ποιου άλλου-του Μπαμπινιώτη, από το κέντρο λεξικολογίας. 

Και προσπάθησα να φωτίσω ξανά όσο πιο πολύ μπορούσα τα σκοτεινά σημεία. 

Από πού όμως να το πιάσεις;

Ε καλά, αυτά είναι γνωστά! Από την αρχή!

Εν αρχή ην ο λόγος. Ναι, αλλά η γραφή; Ποια είναι η αρχή της γραφής;

Κάπου στο 1200πχ, οπότε και οι Έλληνες εγκαταλείπουν τη συλλαβογραφική γραφή (τη γνωστή Γραμμική Β') και παρόλο που υπάρχεις ένα κενό μεταξύ 12ου και 8ου αιώνα π.Χ., στο οποίο δεν έχουμε βρει γραπτά κείμενα ακόμα, θεωρείται ότι από κείνο το χρονικό σημείο αρχίζει ουσιαστικά ο Ελληνικός Πολιτισμός, που είναι κατεξοχήν πολιτισμός του γραπτού λόγου. Η μετάβαση αυτή ήταν η πρώτη ουσιαστική πολιτισμική και κοινωνική επανάσταση στην ανθρωπότητα. Μετάβαση από ένα αντιοικονομικό/δυσλειτουργικό σύστημα σε ένα εξαιρετικό, οικονομικό, κατανοητό και λειτουργικό αλφάβητο. Η σχέση πλέον γραμμάτων / φθόγγων είναι 1:1. Γενικά διαβάζοντας το βιβλίο και ξανακοιτωντας το διαδίκτυο, όσον αφορά τις βιβλιογραφικές πηγές, εννοείται και βίντεο άπειρα στο YouTube, ξεκαθάρισα και ξαναφρεσκάρισα βασικές-εν τέλει-γνώσεις, για φωνήεντα, φθόγγους, δίφθογγοι και λοιπά συμφωνικά συμπλέγματα, κλειστά/ανοιχτά, ηχηρά, διαρκή, ασθενές δασύ, βραχύ/μακρό, κτλ.

Και φυσικά έλυσε απορίες, για την προφορά των φθόγγων. Όλα αυτά που μας ζοριζουν όταν θέλουμε σήμερα να μάθουμε γερμανικά ή γαλλικά. Για την αγγλική γλώσσα, δεν έχει προς το παρόν νόημα να ασχοληθώ.

Πιιιιιιιιιιιισω πάλι! Η ιερογλυφική γραφή ήταν η έμπνευση για την επινόηση της πρωτο-σιναϊτικής/πρώτο-χαναανικής γραφής, από τις οποίες ξεπήδησε το φοινικικό Αλφάβητο (ίσως και με την επίδραση των κρητομινωικων γραφών, μην ξεχνιόμαστε!). Γι'αυτό και η εβραϊκή, η αραμαϊκή και ελληνική γραφή έχουν κοινό πρόγονο. Ακριβώς επειδή είναι ένας και ο αυτός θύλακας, η λεκάνη της νοτιοανατολικής Μεσογείου, ο γεννήτορας της γραφής, κάπου εκεί διαβάζει κανείς για το κυπριακό Συλλαβάριο. 

Ας πάρουμε δυο παραδείγματα. Ένα επίκαιρο. Το γράμμα Όμικρον. Ο-μικρόν. (Εδώ βέβαια είναι βασικό κάποιος να ξέρει πως μετάλλαξαν οι Έλληνες το φοινικικό-κατεξοχήν συμφωνογραφικό αλφάβητο για να δηλώσουν φωνήεντα, Α, Ε, Ο). Τόσο στο ιωνικό αλλά κυρίως στο Αττικό ευκλείδειο, το Ο δήλωνε τρεις φθόγγους. Βραχύ, μακρό (το μετέπειτα Ω) και το νόθο δίφθογγο, κλειστό ου. Ηχηρό, διαρκές, λαρυγγικό, εξακολούθησε να βρίσκεται απαράλλαχτο σε όλες τις εξελίξεις. Εξυπηρέτησε αρκετά  (λόγω έλλειψης ωμέγα) στα λατινικά και τις πλάγιες μορφές, με Umlaut etc, χωρίς να απορρίπτεται το OU ως ου.  Στις δικές μας διαλέκτους παρατηρείται το φαινόμενο να "μπερδεύεται" το "πουλίμ' " με το "πολίμ' "

Ή το γνωστό "ου γέρους 'μ' ".

Παρένθεση: Στο χάρτη θα δείτε πολλά ελληνικά γράμματα με ανάποδη κατεύθυνση. Αυτό συνέβη λόγω της φοράς της γραφής. Ως γνωστόν γράφαμε όπως μας έμαθαν αρχικά, από δεξιά προς αριστερά, όπως γράφουν ακόμα ισραηλίτες κι Άραβες. Γι'αυτό και το έψιλον ή το Ρο είναι ανάποδα. 

Να αναφέρω μόνο και ένα ακόμα γράμμα. Το αγαπημένο Ύψιλον. Υ-ψιλόν. 20ο γράμμα, αλλά 23ο του αρχαϊκού. Δεν υπήρχε στο βορειοσημιτικό, αποτελεί προσθήκη μαζί με το Φ, Χ, Ψ, Ω. (Βλέπε Χάρτη/Πόστερ.) Έχει μια σχέση αγάπης, λόγω κοινής προέλευσης, με ένα γράμμα, που εκλείπει στην νεοελληνική. Το Διγαμμα, ή F ή Φαυ, από το παλαιό waw. Η γραφική εξέλιξη του Υ, που θυμίζει την ακτινωτή διχάλα, σα σφεντόνα, πέρασε λίγο από V, αλλά κυρίως χρησιμοποιήθηκε για να δηλώσει οπίσθιο, κλειστό, στρογγυλό, υπερωϊκό (με παρακολουθείτε ή χαθήκατε στην υπερώα σας;) πχ το U/u γαλλικό pure ή και το ü/über.

Δεύτερη παρένθεση, επειδή αναφέρθηκαν στη γαλλογερμανική. Το λατινικό αλφάβητο, αυτό που γράφουμε όλοι μας στο δυτικό κόσμο, είτε στα κινητά μας είτε στο χαρτί και τα διαβάζουμε παντού είναι η παραλλαγή του δυτικού χαλκιδικού (Χαλκίδας, κι ουχί Χαλκιδικής) ή αλλιώς όπως λέγεται το δυτικό ελληνικό Αλφάβητο της Εύβοιας, το οποίο μετέφεραν οι Ευβοείς στην κάτω Ιταλία, ιδρύοντας αποικίες κι ερχόμενοι σε επαφή με τους Ετρούσκους για πρώτη φορά. Οι Ετρούσκοι το "πέρασαν" στους Ρωμαίους κι από κει σε όλες τις γνωστές ευρωπαϊκές γλώσσες. Το ίδιο περίπου και με το κυριλλικό, των Σλάβων.

Ξανά πίσω. Οι Ρωμαίοι προσπαθώντας να αποδώσουν στα λατινικά το τεράστιο πλήθος των ελληνικών λέξεων με υ, τους ανάγκασε να εισαγάγουν το ελληνικό y, y Graecum, ή όπως ακόμα το λένε οι Γάλλοι, Y-grec. Οι Γερμανοί το λένε στην πρωτότυπο,  Ypsilon.

Αυτό το έκαναν για να αποδώσουν την προφορά του Υ ως ü,  μια και το υ δήλωνε το

u. Άκου και βλέπε Rhythmus, Thucydides.

Χάθηκε πάλι η μπάλα; Εμ, έτσι είναι, όχι μάθαμε ταχαμ ελληνικά και τα σνομπαρουμε, για να μιλήσουμε γαλλογερμανικόισπανικά ή να γράψουμε greeklish. 

Λοιπόν κουράστηκα και βαρέθηκα, δεν περιγράφω άλλο. Να ξεστραβωθείτε, να διαβάσετε και μόνοι σας, τι περιμένετε; Φαΐ μασημένο, σαν τα βίντεο του Γιουτιουμπ; Ή καλύτερα του Υιούτüμπε; 

Ψάξτε και το όνομα Μάικλ Βέντρις, μας έφερε από τον 8ο στον 15ο αιώνα π.Χ. Ψάξτε και την Οινοχόη του Διπύλου ή τον Κώδικα της Γόρτυνος. 

Έχει πολύ ενδιαφέρον. Να καταλάβει κανείς την ομορφιά των ήχων. Από το ΓΚ , gimel (gamal, gamla, καμήλα ή Γκαμήλα) το "βάρβαρο" γκ, σε εισαγωγικά και χωρίς παρεξήγηση,  που το πήραν οι πρόγονο και το μελωδικοποιησαν σε διάρκεια, γγγγγγγγγγγγγγ, ηχηρό ουρανισκόφωνο. Και το ξανακαναν οι άλλοι οι βάρβαροι, οι barbatus, μουσατοι Ρωμαίοι G/ΓΚ.

Ή το Μπετ, Bêt, διχειλικό κοφτό ΜΠ, που σήμαινε και σπίτι και το έκαναν ωραιότατο ββββββββββ, που το λες και τρέμουν τα μάγουλα σου.

Τέλος πάντων,για μας τους γραφικούς είναι αυτά, μου φαίνεται! Αν είχα δεύτερη ζωή, θα σπούδαζα γλωσσολογία, Linguistik που λένε. Ίσως να μάθαινα και καμιά από τις ασιατικές. Τα Adjab ή τα Abugidas. 

Μάθον γράμματα Γιωρικα, να πούμε. Ντε Γιούρε Γιωρικας.