Πέρα βρέχει

Μετά το δημοψήφισμα και λίγο πριν την τελική (άντε καλά, την προτελευταία τελική) απόφαση των Εταίρων, είπα να γράψω αυτά που πιστεύω και που δεν τόλμησα να τα κοινοποιήσω στο FB ή σ'άλλα κοινωνικά μέσα. Τι κοινωνικά δηλαδή; θα μας φάνε οι λύκοι και οι αρκούδες εκεί μέσα, πολύ θυμός και βρισίδι, πολλή τσατίλα και οχετός, αυτοί όλη μέρα δουλειά δε θα 'χουνε φαίνεται, να τρώμε ο ένας τις σάρκες του άλλου.

Καταρχήν το τζούφιο της ερώτησης του δημοψηφίσματος. Νομίζω ούτε οι ίδιοι που το έθεσαν το ερώτημα, δε θα το πολυκατάλαβαν, τι ακριβώς ρωτάμε. Μπορούμε να κάνουμε μεγάλη κουβέντα, εξάλλου όλοι μιλάνε πλέον, όλοι έχουν να πουν. Τι λέμε όμως; τι ρωτάμε; Η πολυσημία (Mehrdeutigkeit) οδηγεί στην (ή είναι συνώνυμη με την) Ασάφεια. Τους μπερδέψαμε όλους, τους πολίτες της χώρας, τους πιστωτές/δανειστές, τους πολιτικούς αντιπάλους/συμμάχους. Και απλουστευτικά φτάσαμε να ρωτάμε "Ναι" ή " 'Οχι ".
Για τον κόσμο που ψήφισε, τι να πω;; Ο καθείς και οι εμπειρίες του, τα βιώματά του, τα προβλήματά του, οι πόνοι του, οι κοινωνικές του θεωρίες.

Αλλά η άποψη ότι μπορούμε να λύνουμε τα προσωπικά αλλά και τα ευρύτερα κοινωνικά μας προβλήματα με ένα Ναι ή με ένα Όχι, ανήκει στην ίδια κατηγορία απόψεων που μπορούν με ένα κλικ να κάνουν ένα φίλο και με ένα άλλο κλικ να το διαγράψουν. Οι άνθρωποι της ατάκας και της «εξυπνάδας», του like , της ευκολίας, του τσιτάτου και του πανό, των συνθημάτων. Τέτοιοι ήμασταν, τέτοιοι θα είμαστε πάντα. Ποιος έχει τώρα διάθεση να σκύψει το κεφάλι, να πιάσει μια οποιαδήποτε δουλειά, να αλλάξει τελείως κατεύθυνση, να δοκιμάσει αλλού τις αντοχές του.....
Ενώ, με ένα Όχι......καθάρισες!!!!

Αυτό που με ξένισε φυσικά από την αρχή, δεν είμαστε εμείς. Εμείς εντάξει, είμαστε μαλάκες. Οι άλλοι όμως;;;;; Ο Τύπος και οι υψηλά στεκούμενοι των άλλων χωρών; Όλοι έχουν κάτι να φοβούνται. Οι των κεντροευρωπαϊκών χωρών τα λεφτουδάκια τους, αν καταρρεύσει το Σχήμα, οι άλλοι Νότιοι φοβούνται ότι πλησιάζει η σειρά τους.

Οι Γιουγκοσλάβοι δηλαδή ή οι Ουκρανοί ήταν πιο μαλάκες από μας κι έχασαν τις χώρες τους ώσπου να πεις «Εμφύλιος». Ξένος δάκτυλος, αλλά άμα ο από κάτω είναι παρτάκιας, τρέχει η «φάση» γρηγορότερα. Ρε μάγκες, ούτε οι πρώτοι είμαστε ούτε και οι τελευταίοι, που θα σφαχτούμε μεταξύ μας, χωρίς αφορμή. Ο κόσμος θα εξακολουθεί να γυρίζει κι αύριο, είτε έχουμε χώρα είτε όχι, είτε ζούμε είτε δε ζούμε. Στην Αφρική και στη νότια Αμερική, τη βγάζουν με δικτατορίες και πολέμους εδώ και δεκαετίες. όχι σπίτια δεν έχουν να μείνουν, όχι αμάξια, σχολεία για τα παιδιά τους δεν υπάρχουν. Κι εμείς εδώ ξυνόμαστε για τα μισθά του Δημόσιου-τρομερά εργατικού-υπαλλήλου και τη σύνταξη του 50άρη.  
Π-Α-Ρ-Α-Ν-Ο-Ι-Α. Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ, άμα δε βρέξεις κώλο, δεν έχει ψάρι. Οι παλιοί, οι πιο παλιοί από τους μπαμπάδες μας, τα λέγαν, αλλά εμείς στο "πέρα βρέχει".
Ε τότε που αρκετοί πήγαμε στο εκεί "πέρα βρέχει", καθόμαστε και σας κοιτάμε όλους με απορία>

Λιγότερα συνθήματα και πιο πολλή δουλειά.
Πιάσε το φτυάρι κι αρχίνα.
Τι κοιτάς;

Game of Greece

http://www.zeit.de/zeit-magazin/leben/2015-07/eurokrise-griechenland-graphic-novel
Υπάρχει και σε αγγλική μορφή.
Εκπληκτική σύλληψη, γκράφικ νόβελ και αντιστοίχιση "θρόνων".

Mhysa

Ο Μίσσας/Τσίπρας, το Μάννα εξ'αριστεράς. Η Σέρσει Μερκελάνιστερ και ο Τύριον/Σαμάριον, "A Lannister always pays his debts". Ο Jeffrey στο Walk of Atonement "Shame". ο Βαρουφάκης με τους δράκους της Τρόϊκας.

πολύ καλή ιδέα και σύλληψη. Η φαντασία στις εφημερίδες

souad massi

Fairuz

Φόρης Λαχανίδης, κύριες και κύριοι.....

Η φωτογραφία θεϊκή, ο καλλιτέχνης μετριόφρων. Έπιασε μαγική στιγμή του σύμπαντος. Υπόψη ότι το φεγγάρι ενώ είναι μισοφέγγαρο, είναι τόσο φωτεινό που σου βγάζει το μάτι. Δεξιά του, του κάνουν παρέα (κατά σειρά) ο α του Λέοντα, Regulus, μετά ο Δίας και πιο φωτεινή δίπλα η Αφροδίτη, Αποσπερίτης, που κοιτάει το φως του ηλιοβασιλέματος.
Στα γήινα, αριστερά κάτω η Πέρδικα, με το Καραβοστάσι, δεξιά κάτω τα Σύβοτα. Πιο πίσω η Κέρκυρα.
Όνειρο!

Περισσότερα στο
https://www.facebook.com/christopher.lachanidis?fref=ts

Wenn ich mich nicht irre (τι στο διάολο συνέβη;)

Πλάκα πλάκα κλείνουν τρία χρόνια, από κείνο το φοβερό βράδυ της Κυριακής, που έπιανα Α3, Ausfahrt Seligenstadt. Σα νερό, σαν ανοιγοκλείσιμο των ματιών, σαν χωροχρονική φάρσα και σαν ασυναρτησία, λογική Ασυνέχεια.
Πλάκα πλάκα όμως, πλάκα είχε. Λιγότερα μαλλιά στη διαδρομή, λιγότερα μυαλά οπωσδήποτε, λιγότερες φορές κοιτάω ψηλά στον ουρανό, τα άστρα δε μου μιλάν όπως παλιά.
Öfters werd ich durcheinander, kassiere ich Tore ohne Ende, Debakel und Inkohärenz, benommen und verwirrt. Nix für ungut, mein Freund, meinte nur, auf Gedeih und Verderb.
Aus unerfindlichen Gründen bin immer noch da, verfault und rege gleichzeitig. Ich rede mit Leute, die mich nicht verstehen, die sofort eilige Schlüssel ziehen. Nichtsdestotrotz will mich mit niemandem verfeindern, will niemandem ins Handwerk pfuschen.
Ich bleibe am Ball, kann unterm Strich mehr erschaffen als manche von euch vermutet, bin mir darüber schlüssig.
Es ist allerdings manchmal zum Verzweifeln. "You know nothing Jon Snow"
Πότε στο διάλο είχα κήπο και σκάλιζα και φύτευα και κλάδευα; Αιώνες. Τώρα κάθομαι και μοιρολογάω βλέποντας Schrebegärten, που πα ρε Καραμήτρο; Αν δεν απατώμαι, για πολλούς ήρθαν τα πάνω κάτω και τα μέσα έξω. Η αδερφή μου είναι ήδη ένα χρόνο στη Σουηδία, εγώ εδώ, εσύ εκεί ή λίγο παραπέρα. Τα παιδιά μου μεγάλωσαν, βγάλαν φιλενάδες, παίρνουν επαίνους, έχουν κινητά, έφηβοι, μαγκάκια. Κι εγώ, που ακόμα δεν έχω καταλάβει αν θα ήθελα να είμαι ο εργένης στο στυλ του Aris1 ή αν θα ήθελα να ξαναγίνω ο οικογενειάρχης στο στυλ του karjim. Tatsache ist, έχω την Elisabeth, με κάνει ευτυχισμένο, στα ουράνια με στέλνει, είμαι ως τα αυτιά ερωτευμένος ακόμα. Κι αυτή; με σφίγγει τόσο, που να μη θέλει να μ'αφήσει ποτέ. Πρώτη φορά ένοιωσε έτσι, μου λέει, σωματικά, ψυχικά, πνευματικά. Την πιστεύω, κι εγώ έτσι νοιώθω. Δυο φορές τυχερός.
Προχωράμε μαζί, auf den gleichen Pfad, anders formuliert abseits ausgetretener Pfade.

Και η δουλειά, δουλειά. Με θρέφει, με σκοτώνει, με χρηματίζει, με πονοκεφαλιάζει, με σκάει, μου δίνει τροφή για σκέψη, μου χαρίζει στιγμές αγνής ικανοποίησης, ανθρωπιά μαζί και στοχοπροσήλωση. Αρκετοί άνθρωποι γύρω υποφέρουν, υποφέρουν και γελάνε, δουλεύουν κι από μέσα θα κλαίνε. stur lächeln und winken, αρρωσταίνουν συνέχεια κι ολοένα συνεχίζουν. Πέφτουν από μπαλκόνια, πίνουν μέχρι θανάτου, διαλύονται. Πάω τους μαζεύω από σταθμούς και σοκάκια, μπαίνω στα σπίτια τους, τους μιλάω, με ακούνε, τους συμβουλεύω, στην τελική, αδιαφορούν κι αδιαφορώ. Ένα όμορφο show με ποικιλία σε γλώσσες και διαλέκτους> nix gwiss woass man ned

Κύλησαν τα χρόνια, κύλησε νερό στο αυλάκι, προχωρήσαμε, ωριμάσαμε, η Ελλάδα ακόμα στην κρίση, στη διαπραγμάτευση, στη ζητιανιά. Και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού...
Οι φίλοι λίγοι, λιγότεροι απ'ότι φανταζόμουνα, αποδείχτηκαν κούραση, αποδείχτηκαν ιδιοτελείς, απλές κουβέντες πού να βρεις, που να τα λένε όλα; Στηρίζομαι σε δύο τρεις το πολύ τέσσερις ανθρώπους, όλους τους κατανοώ, σε όλους δίνω άλλοθι και συγχωροχάρτι, όλοι δικαιούνται την έπαρση της ημιμάθειας, όλοι δικαιούνται την κακία του ένστικτου της επιβίωσης.

Θα επανέλθω

The Unforgiven I, II, III

Όπως προτείνει και κάποιος πιτσιρικάς, αν παίξεις το πρώτο Unforgiven σε ταχύτητα 1,25 ακούγεται πιο γαμάτο. Για μένα πάντως, που περάσανε και τα χρονάκια μου, πάνω στο γεγονός ότι μιλάμε για 1991 μέχρι 2010, από το πρώτο μέχρι το τρίτο Unforgiven, θεωρώ ότι και των τριών οι στίχοι είναι τρομεροί, δυνατοί, στο μεδούλι, ίσως λίγο παραπάνω του ΙΙΙ.
How can I be lost, if there's got no way to go?
Απολαμβάνουμε Μετάλλικα/Ατσάλικα όπως απολαμβάνουμε έναν καφέ στο ξημέρωμα, όπως τα Βραδεμβούργια στο μισοσκόταδο, ή Γιοβάν Τσαούς σε γεμάτο καπνούς καταγώγι. Γιατί υπάρχει αλήθεια μέσα τους. Καληνύχτα.