Γιορτές τέλος

Ξεστολίζοντας το σπίτι μου, αναρωτιέμαι:
"Πού θα με βρουν άραγε τα επόμενα Χριστούγεννα;;;;"

Αυτή θα ήταν μια περίεργη σκέψη για κάποιον σαν κι εμένα......μέχρι πρόπερσι!!!
Σήμερα, 12.01.14, μου φαίνεται μια πολύ φυσιολογική ερώτηση.

Στιχομυθίες ελληνικές (failed state?)

Σε κάποιες επαρχιακές πόλεις/χωριά (ακούγεται λίγο κακόμοιρο, αλλά έτσι ήταν και προ κρίσης)

...παρκάροντας σε δρόμο, που η σήμανση λέει "ελεγχόμενη στάθμευση μόνο με κάρτες"
Ρωτάω τον περιπτερά:
"Καλησπέρα, μήπως έχετε κάρτες για στάθμευση;" (απλή ερώτηση)
"Τι τις θέλεις;;;;;" (!!). 
ή πώς με τρεις λέξεις μπορεί να στραβώσει ένας ωραίος διάλογος
Πιστεύω προσέξατε τον πληθυντικό μου και τον ενικό του, επίσης μου τη σπάει, όταν σε ερώτηση μου απαντάνε με ερώτηση, φυσικά δεν άρχισα τα "άσε μας χριστιανέ μου, τι τις θέλω, να τις φάω τις θέλω, να τις κάψω για προσάναμμα, λογαριασμό θα σου δώσω, κάρτες είναι, εσύ τι λες να τις θέλω, έχεις; ή δεν έχεις; σε μια απλή ερώτηση, απαντάς με ένα "ναι" ή ένα "όχι"

"Πάρκαρα σε σημείο που γράφει ότι χρειάζεται κάρτα, γι'αυτό"
"άσε, δε χρειάζεται, δε σε γράφει κανείς, καταργήθηκε η δημοτική αστυνομία"
"εσείς πάντως έχετε κάρτες;;" (ξαναεπιμένω εγώ)
"είχα, τώρα δεν έχω, αλλά δε σου χρειάζεται, δε δίνει κανείς σημασία" (στωικό σχόλιο)

Το κεφάλι μου το κλούβιο με οδηγεί στον απέναντι περιπτερά, όπου ξαναρωτάω το ίδιο πράγμα για να πάρω την απάντηση
"δε σου χρειάζεται φίλε η κάρτα, μη φοβάσαι (!) δε σε γράφει κανείς, δεν υπάρχει αστυνομία" (νέο στοιχείο)
"δεν υπάρχει αστυνομία, τροχαία που λέμε, ή δεν υπάρχει δημοτική αστυνομία;;" (ο άνθρωπος που ψάχνει κουβέντα βραδυάτικα είναι η καλύτερη παρέα για το βαρεμένο περιπτερά)
"εεε ναι, δε γράφουν πάντως" (η μη απάντηση είναι μέρος ενός σωστού διαλόγου-και συνεχίζει με διάθεση κριτικής) "περίεργο δεν είναι πάντως;;; μέχρι πριν τρεις μήνες, μας έγραφαν σαν τρελοί, δεν προλαβαίναμε να αφήσουμε τα αμάξια μας σε παράνομο σημείο, να οι κλήσεις, και ξαφνικά τώρα, παρκάρει ο καθένας όπου γουστάρει, ούτε γάτα ούτε ζημιά, λεφτά θέλαν οι αλήτες"
".....εεε ευχαριστώ πολύ, καληνύχτα σας" (και καλή τύχη, αλλά αυτό δεν το είπα)


........ψάχνουμε με τα παιδιά, να βρούμε ένα μαγαζί/καφέ χωρίς πολλή καπνίλα, έναν μη-τεκέ για καμιά πορτοκαλάδα και λίγο κουβεντούλα. Μετά κάμποσο ψάξιμο η αλήθεια, τα καφέ/τεκέδες πάνω από 5-6, βρήκαμε ένα, που έμοιαζε ιδανικό. Περιποιημένο, με δύο χώρους. Το γνωστό "έξω" με τα πλαστικά διαφανή, για να καπνίζουν, σαν να είναι "μέσα" και να μην ξεπαγιάζουν οι θεριακλήδες. Και φυσικά το μέσα-μέσα, υπέθεσα για τους μη-καπνίζοντες. Μπαίνοντας, εννοείται ότι βλέπω και μέσα να καπνίζουνε, ρωτώ λοιπόν την κοπέλα:
"Καλησπέρα σας. Παρακαλώ, πού είναι ο χώρος των μη καπνιστών, για να καθίσω με τα παιδιά;"
"Δεν υπάρχει κύριε" μου λέει, με πληθυντικό αυτή τη φορά
"Ξέρετε, επειδή βλέπω δύο χώρους ξεχωριστούς, φαντάστηκα...."
"Εεε ναι, δεν ισχύει πλέον"
"Τι δεν ισχύει;;"
"Να, ο Νόμος"
"Του καπνίσματος σε κλειστούς χώρους;;; Τι;; καταργήθηκε;;;"
"Εεε όχι, δηλαδή, απλά δεν εφαρμόζεται"
"Μήπως παίζει ρόλο, που δεν υπάρχει δημοτική αστυνομία;; έτσι μου είπαν"
"......."
"Δηλαδή, δεν μπορώ να καθίσω κάπου σε χώρο ελεύθερο καπνού, ή με έντονο εξαερισμό, παρόλο που έχετε δύο ειδικά διαμορφωμένους χώρους;;"
(φανερά εκνευρισμένη, συγκρατημένα όμως) "δε θέλουν οι πελάτες κύριε"

θα μπορούσα να το συνεχίσω πολύ άνετα, αλλά είχα κουραστεί, δεν ήθελα καυγάδες νυχτιάτικα και μπρος στα παιδιά, θα ρωτούσα "με ξέρουν οι πελάτες σας και δε θέλουν να καθίσω ή εγώ είμαι ένας μη πελάτης, γ' κατηγορίας ίσως, κάποιος "περίεργος", με βίτσια και ενοχλητικές ερωτήσεις;;;;".
Αλλά απλώς έφυγα.


.........Ψάχνοντας να φύγω από Βέροια για Νάουσα, αφού η σήμανση με τις πινακίδες δε με βοηθάει ιδιαίτερα, navi δεν έχω, τι πιο φυσικό να ρωτήσεις έναν άνθρωπο (ρωτώντας πας στην πόλη, πασίγνωστο!). Αν και τα προβλήματα στην περιοχή και για το συγκεκριμένο θέμα μου είναι γνωστά (πριν χρόνια, ρωτώντας πώς θα φύγω από Βέροια για Θεσσαλονίκη, μου απαντούσαν-πάλι με ερώτηση-"το Διεθνή θέλετε;;;;!!!!!"), αποφάσισα να ρωτήσω κάποιον "ειδικό", έναν ταξιτζή.
Ένας συμπαθητικός κύριος καθόταν στο ταξί του και δίπλα είχε ένα κύριο παρέα και κουβέντιαζαν φιλικά. Ρωτάω λοιπόν:
"Συγνώμη για την ενόχληση, είναι εύκολο να μου πείτε πώς θα πάω από δω για Άγιο Νικόλαο;"
"Πού θέλεις να πας;; (!!)" (πάλι ερώτηση στην ερώτηση, πάλι ενικός στον πληθυντικό)
"μόλις σας είπα, Άγιο Νικόλαο στη Νάουσα"
"ναι, λοιπόν, θα στρίψεις από δω αριστερά, θα πας κανα δυο χιλιόμετρα, θα δεις αριστερά τα γύφτικα, δεξιά το πολυκλαδικό, μόλις τελειώσει το σχολείο, στρίβεις δεξιά, στην πρώτη στροφή πας αριστερά και μετά όλο ευθεία, βγαίνεις για αη Νικόλα"
"ΟΚ σας ευχαριστώ πολύ" (νομίζοντας ότι τελείωσε μια ωραία και σύντομη συνδιάλεξη)
Πετάγεται όμως ο άλλος κύριος από δίπλα και λέει:
"Τι λες ρε συ;;, Πού το στέλνεις τον άνθρωπο;; Άκουσε αγόρι μου, από κει θα χαθείς σίγουρα, πάνε καλύτερα ευθεία, όλη τη Μητροπόλεως, μετά βγες αριστερά, θα δεις πινακίδα που λέει Νάουσα, θα σε βγάλει κατευθείαν"
"Ευχαρ...."
"Καλά ρε, από το μονόδρομο τον πας; θα μπερδευτεί και στην κίνηση κι άντε να ξεκολλήσει, άκου λεβέντη, πάνε από δω που σου είπα, καλύτερα"
"Εντ...."
"άντε βρε μαλάκα, μια χαρά θα πάει, ποια κίνηση, Τετάρτη βράδυ, τάχα ξέρεις και την πόλη, πάνε φίλε και θα με θυμηθείς"
"Ευχαρ...."
"Εσύ είσαι μαλάκας, που το βάζεις να πάει, να το γράψει και κάνας μπάτσος για ταχύτητα"
"ποιος μπάτσος ρε μαλάκα;; πού τους είδες εσύ τους μπάτσους να γράφουν;; χαζός είσαι;;;"
"ξέρετε επειδή είμαι στο δρόμο πάνω κι εμποδίζω......."
"καλά μαλάκας είσαι;;; δε μ' έγραψαν εμένα προχθές, που πήγαινα με 50 μπροστά στον Παντελή και μου 'κανε και τον έξυπνο ο μαλάκας"
"εμ τέτοιους μαλάκες σαν κι εσένα βρίσκουν και γράφουν, εδώ ψάχνεις αστυνομικό με το κυάλι, εσένα σε γράψαν για ταχύτητα, νααα (μούτζα)"
"ευχαριστώ, πάντως για τις πληροφορίες (!!), πρέπει να φύγω"
"ναι κύριε, πηγαίνετε από όπου σας φωτίσει ο Θεός (!!!)"
"Σας ευχαριστώ και πάλι (!!!!!!!!!!)"

Πήγα στην τύχη αριστερά, είδα μια πινακίδα που έλεγε "Γαμώ τον ΠΑΟΚ σας" και κάπου πίσω από το σπρέι, αμυδρά μπόρεσα να διαβάσω που έλεγε ένα "Νάουσα 23", οπότε πήρα το δρόμο και μετά από 25 λεπτά περίπου και λίγο σοφότερος για την Ελλάδα μετά 5 χρόνια κρίσης, έφτασα στον προορισμό μου.
Από τη μία, ευτυχώς που άκουγαν και τα παιδιά, αν τα έλεγα εγώ, δε θα με πίστευαν.
Από την άλλη, καταλαβαίνει κανείς αυτό που πραγματικά συμβαίνει σ'αυτή τη ;;χώρα;; 

Durcheinander in Fra/Off

Είναι Σαββατοκύριακο, πριν το ταξίδι μου για την Ελλάδα. Θέλω να ξεκουραστώ από την ταλαιπωρία της δουλειάς κατά τις γιορτές, από τις μη-γιορτές μου δηλαδή. Τρώω πρωινό, καβαλάω το ποδήλατο και γυρνάω στις πόλεις μου. Σχετικά λίγος κόσμος έξω, στο Όφενμπαχ η νορμάλ κίνηση για τέτοια ώρα, η ατμόσφαιρα υγρή, όχι τρελό κρύο, υποφερτό.

Περνάω τη γνωστή διαδρομή μου, ξερογλείφομαι κοιτώντας αιθέριες χειμωνιάτικες κεντροευρωπαϊκές υπάρξεις και κάνοντας άπειρες σκέψεις, παρελθόν, παρόν, μέλλον. Γι'αυτά τα δύο είναι μανούλα η ποδηλατάδα. Δεν κινδυνεύεις και ιδιαίτερα (οδηγώ και σε σκέφτομαι, που λένε), καθότι μικρή η ταχύτητα, καθαρίζει έτσι το μυαλό (και θολώνει το μάτι).
Κάπου στην Willy-Brandt-Platz είδα σύννεφα πάνω από το Ευρώ και είπα να το κοινοποιήσω και στο Facebook (ναι, γράφτηκα και εκεί). Ο φίλος μου Παναγιώτης συγκινήθηκε όταν το είδε ("τι λες τώρα!!", μου έγραψε....ναι έτσι είναι αυτές οι επικοινωνίες στο FB, πολλά :) και άλλα ;) ίσως και ;( αυτό το τελευταίο όντως θα ήταν λίγο durcheinander)

 Στο σύνορο Frankfurt Ost και Offenbach, εκεί δηλαδή που βρίσκεται ο νέος ουρανοξύστης της  ΕΚΤ, βρισκόταν υπό κατασκευή το νέο πάρκο "Haffenpark" και δύο γέφυρες. Δεν πήρα χαμπάρι πότε τελείωσαν τα έργα και εντυπωσιάστηκα (συμβαίνει αυτό εδώ, να μην καταλαβαίνεις πότε αρχίζουν και πότε τελειώνουν, ακόμα δεν έχω συνηθίσει τους ρυθμούς των εργοταξίων τους), πάντως υπό τη σκιά του "γυάλινου πύργου" του εύθραυστου και συννεφιασμένου ευρώ, έγινε ακόμα μια περιοχή προσβάσιμη για βόλτες και περαντζάδα, δραστηριότητες και αναψυχή, ανάμεσα σε ψυχρά μέταλλα και σίδερα παντός τύπου, από κάγκελα φυλακών μέχρι σύρματα περίφραξης, "ανεπαισθήτως μ'έκλεισαν από τον κόσμον έξω"

 Όχι, δεν έχω πρόβλημα, μου άρεσε, και τα γηπεδάκια, και οι γέφυρες

 και τα παιδάκια με τους γονείς του, που κάναν skateboard και Biking στις πίστες

 οι γέφυρες είναι πάντα ένα συμβολικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα, ενώνει, δε χωρίζει, δίνει διέξοδο εκεί που νομίζεις ότι είναι το τέρμα, κάνει δυνατή τη διέλευση σε μέρη που η Φύση τη δυσκολεύει, πάντα μου άρεσαν οι γέφυρες, δε λέω ψέμματα, είναι μια μικρή Νίκη κόντρα σε αυτό που μας βασανίζει, το "αδιαπέραστο", είναι η "μετάβαση" δια μέσου και δια της "άνωθεν οδού".

Έπαιξα και με το τηλέφωνο/φωτογραφική μου

Ωραία ήταν, καταπολεμήθηκε η "περίεργη" διάθεση της εορταστικής κατάθλιψης, μια ομοιοπαθητική θεραπεία της Einsamkeit, μόνος ξεπερνάς τη μοναξιά, όπως έχω ξαναπεί, η ζωή μας ποδήλατο ήταν και έτσι βλέπω να μένει, δεν είναι άσχημα, αν το αποδεχτείς επισήμως

Ο μαχητής

Αυτό είναι το τρέχον αγαπημένο τραγούδι του μικρού μου γιου, πριν λίγο καιρό άκουγε σαν τρελός το "υπήρχαν πράγματα", τώρα μουρλαίνεται μ'αυτό. Τα λέγανε εκεί στο Όφφενμπαχ με ένα φίλο μου το Βασίλη, για την κατάσταση του hip-hop/rap στην Ελλάδα (???!!), ο μικρός είχε άποψη, πέρα από τα τραγούδια, που τα έχει παπαγαλίσει και τα λέει με στυλάκι και μάγκικο υφάκι. Ήρθε η ώρα να ανησυχήσω, ή να περιμένω όταν δω τα τατουάζ και τις αλυσίδες στο λαιμό; ;; Θα ρωτήσω τον Πιτ, αυτός θα ξέρει.....
Ότι φταίω κι εγώ είναι προφανές, αφού το σιγοντάρω αυτό το πάθος, zB του κατέβασα τα τραγούδια νόμιμα, "δεν κάνει να τον κλέβεις τον καλλιτέχνη", του είπα, το βάλαμε μαζί το βίντεο και το είδαμε, το σχολιάσαμε , το τραγουδήσαμε, προσπαθώ να μπω στον κόσμο του, τι να κάνω;;;; να του πω "είναι νωρίς για τέτοια;;" μαλακία δε θα 'ναι;;; Ο μικρός έχει κεραίες, για να τα καταλαβαίνει καλύτερα αυτά που "θα του μάθει η πουτάνα η ζωή".
Χτίζω ακόμα έναν Φράνκενστάιν και δεν το παίρνω χαμπάρι;; Τι τραγουδούσα εγώ στα 10 μου;;;; Ααα ναι θυμήθηκα, "the eye of the tiger" και "με παρέσυρε το ρέμα". Οι συγκρίσεις περιττές!!!!!!
Τα μυαλά να είναι ζωντανά και στη θέση τους, τα μάτια 800 και για τα άλλα, η Φύση ξέρει, Εντροπία είναι αυτή, κάπου θα βρει να τα βολέψει.
Καλό μας ταξίδι στην πατρίδα

Ταλέντο στους δρόμους

Τα μαργαριτάρια στους χοίρους είναι κάτι συνηθισμένο, θεωρητικά δεν πρέπει να παραξενεύει κανέναν. Εντάξει φίλε μου, σου έλαχε κάτι το εξαιρετικό, κάτι εξωπραγματικό, κάτι θεϊκό, γιατί όχι; κάτι που σε ξεχωρίζει από τη μεγάλη μάζα. Δυστυχώς (;) γεννήθηκες Ουζμπέκος, Τουρκμένος, ίσως Παλαιστίνιος, Λευκορώσος, Σύριος, χωρίς στον ήλιο μοίρα, με βιοποριστικές ανάγκες. Κι έτσι βρίσκεσαι μια Πρωτοχρονιά απόγευμα, σε έναν πεζόδρομο της Στουτγκάρδης, εκεί που ο κόσμος περπατάει αμέριμνος, μετά τα μεθύσια και τις καταναλωτικές υπερβολές της προηγούμενης μέρας, να παίζεις με τον αδερφό σου για το μεροκάματο, για δύο ή πέντε ή δέκα ευρώ.
Και παίζεις το allegro non molto από το καλοκαίρι του Vivaldi, καπάκι το presto, κατά 50% πιο γρήγορα, όταν γυρίζω σ' ακούω να "ξεσκίζεις" το Libertango. Και μένω άγαλμα! έχω πάθει πλάκα, μου έχουν γυρίσει τ΄άντερα, δεν πιστεύω στ'αυτιά μου! Από τη ζήλεια μου, σαν Ανατολίτης, που ποτέ δε θα μπορέσω να παίξω σαν κι εσάς, μου 'ρχεται να σας πλακώσω στο ξύλο, αλλά με τη λογική και τον πολιτισμό του Δυτικού, αισθάνομαι περήφανος για το ταλέντο σας, σαν να σας είχα ξαδέρφια και τυχερός, που αξιώθηκα να σας ακούσω. Σας ζήτησα δειλά να σας φωτογραφήσω, ντράπηκα να βιντεοσκοπήσω ή να ηχογραφήσω, αφού πουλούσατε τα CD σας με 1,5 και 2 ευρώ. λόγια δεν έχω άλλα, ήθελα να καθόμουν όλη μέρα εκεί, αλλά έπρεπε να συνεχίσω και σεις να κάνετε και κανα διάλειμμα, γιατί έχει και ψοφόκρυο και τα γαμ$#^%να τα δάκτυλα μουδιάζουν και κοκκαλώνουν.
Φίλοι κι αδέρφια, δεν έχει λογική το όλο ζήτημα, "γιατί" και "κρίμα" δε χωράνε σε συζητήσεις, κάντε αυτό που γουστάρετε, αυτό που σας έτυχε, αυτό που σας κληρώθηκε. όποιος καταλάβει, όποιος αισθανθεί, τυχερός. Όποιος πάλι προσπεράσει, ας πάει καλλιά του.
Εσείς εκεί, μη λυγάτε, δώστε τα εκείνα τα μαργαριτάρια, ρίξτε τα σε μας τους φτωχούς, τους ρεμάληδες της κοινωνίας, ό,τι σε μας δώσετε, να σας το δώσει ο Γιαραμπής σε πλούτο, όπως τον αντιλαμβάνεστε, υλικό, ουράνιο, σε είδος ή σε επιταγές, όπως και να 'χει, η ανωτερότητά σας δεν μπορεί να ξεπληρωθεί στον κόσμο τούτο.
Χάρηκα για τη γνωριμιά σας, ας γίνει να ξανασυναντηθούμε και να "μιλήσουμε", "κομίζοντας εις την τέχνη" αυτά που ο νους δε βάζει. 

Am Ende (bevor dem Start)

Am Ende eines Jahres
gehen meine Gedanken zurück.
Was habe ich getan?
Was habe ich versäumt?
Und wieder ist ein Jahr vergangen.

Am Ende eines Jahres
gehen meine Gedanken in die Zukunft.
Was wird mich erwarten?
Wie viel Zeit habe ich noch?
Was bringt das neue Jahr?

Am Ende eines Jahres
suche ich Zuflucht bei Dir.
Du, Gott, gibst meinem Leben
eine Zukunft.
Anno Domini, im Jahre des Herrn.

(καθολική προσευχή)

Ein frohes neues Jahr......

wünschen wir uns, ohne nachzudenken, was das bedeutet. Ist es abhängig von unserem früheren Vorgehen? Hat es damit zu tun, ob wir ganz durchgedreht waren und während des letztes Jahres alles kaputt gemacht hatten....Wie ich die Lage einschätze, ist das neue Jahr ein maskiertes Altes, nicht miserabel, sondern neutral.
Trotzdem volles Versprechens und auf der Suche nach Glück und Liebe
Εύχομαι σε όλο τον κόσμο, υπαρκτό και μη, μόνο αγώνα, κάντε ένα από τα καλύτερα σας παιχνίδια φέτος, ψυχή με αντοχές και σκοινιά γερά.
μη λυγίσουμε αδέρφια, μη μας πάρουν ούτε σπιθαμή θάρρους, να κοιταζόμαστε με ευθύ τρόπο, να ξεχάσουμε τα πλάγια, πλέον μόνο στο κέντρο.
Δώστε τα όλα στο χρόνο αυτό, μην κρατήσετε τίποτα μέσα σας, την τελευταία ρανίδα ξοδέψτε την για τους γύρω σας, καβούκια τέλος.
Αυτό λέω να κάνω εγώ τουλάχιστον