Hagakure und das Buch der fünfe Ringe

Καταρχήν να πω Respect σε Κινέζους , Γιαπωνέζους και λοιπούς της κίτρινης φυλής, που διδάσκουν εδώ και αιώνες αφοσίωση και αυταπάρνηση. Μπορείτε αν θέλετε εδώ αλλά κι εδώω, να κατεβάσετε, να διαβάσετε, να εντρυφήσετε λίγο από Τέχνη Πολέμου ή Πολεμική Τέχνη, όπως το δει κανείς.
πρώτο το Hagakure, ο τρόπος των Σαμουράι, γραμμένο από Yamamoto Tsunetomo
There is surely nothing other than the single purpose of the present moment.
Μέσα σε μια φράση τα είπε όλα!!!! Μιλάει για τη βάση της αφοσίωσης, ψυχής και σώματος του σαμουράι στον αφέντη του, με εξυπνάδα/ανθρωπισμό/κουράγιο. Τρεις βασικές αξίες/προσόντα ενός χαρακτήρα που εξυψώνεται από το μέσο άνθρωπο.
Κορυφαίο βιβλίο, "ζητήματα μεγάλης σημασίας πρέπει να αντιμετωπίζονται ελαφρά, ζητήματα μικρής, ελάσσονος σημασία, πρέπει να τα δει κανείς με υπερβολική σοβαρότητα και προσοχή"
είναι η ψυχή και το πνεύμα του βιβλίου.
Unbehaltlos empfehle ich es. Glaubt ihr mir!!!

Δεύτερο το Βιβλίο των 5 δακτυλιδιών του Musashi Miyamoto. Η Γη, το Νερό, η Φωτιά, ο Αέρας και το Κενό είναι τα πέντε κεφάλαια, τα πέντε στοιχεία, αντιπροσωπεύουν πέντε δρόμους, πέντε επιλογές, πέντε εφόδια για την απόλυτη εκμάθηση της Τέχνης του Πολέμου (προσοχή παλιότερα είχα μιλήσει και για τον Σουν-Τζου, εδώ διαφέρουν τα βιβλία στην ιδεολογική ή πραγματιστική αντίστοιχα προσέγγιση του ζητήματος...Νίκη/Ήττα, η Ταν ή επί τας.
Η επιλογή των όπλων, κυριολεκτικά και μεταφορικά, μικρό/μεγάλο σπαθί, ψυχολογικό παιχνίδι, σκιές και εικόνες, φωνές και ιαχές, στάση σώματος, η σοφία των αποφάσεων που έρχεται με την ηλικία,αλλά και με το "δόσιμο", το βλέμμα του "Erfassen und Durchdringen", τα πόδια που πατάνε στη γη σταθερά, τα εκτινασσόμενα  πόδια,τα πετούμενα, το "σταθερό βήμα". Πότε ολοκληρώνεται η επίθεση σε προσωπικό αλλά και σε πιο μεγάλη κλίμακα, πότε κάνεις σκέψη, για σχέδιοΒ, πώς ελέγχεις τον παρορμητισμό και δεν αφήνεσαι να σε παρασύρει ο ενθουσιασμός

Να μην λέω πολλά, τα βιβλία ίσως να σας αλλάξουν όλον τον τρόπο του σκέπτεσται κι επιχειρείν, αξίζουν, δώστε βάση στο γιαπωνέζο (ή κινέζο)
καλό βράδυ

Kurs Notfallmedizin

 

'Ενα σεμινάριο καταπληκτικό, πρακτικές και θεωρητικές γνώσεις, εξάσκηση και άμεση εφαρμογή, ώρες με χιούμορ, χωρίς να βαριέσαι λεπτό, όρεξη πολλή από συμμετέχοντες και διδάσκοντες, θα μπορούσα να μιλάω για μέρες, τόσο ενθουσιασμό μου προκάλεσε....

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.
Όταν συμβεί εδώ στη Γερμανία ένα τηλεφώνημα αίτησης παροχής επειγόντων ιατρικών υπηρεσιών (το αντίστοιχο 166 εδώ είναι το 112, που περνάει μέσα από την πυροσβεστική, που έχει το γενικό έλεγχο), ξεκινάει πρώτα ένα ασθενοφόρο με δύο βοηθούς, τους Rettungsassistenten, και αν αυτοί κρίνουν ότι το περιστατικό απαιτεί κάλυψη από ιατρό, τον Notarzt, τότε φεύγει το ΝΕF, Notarzteinsatzfahrzeuge, με το γιατρό κι έναν ακόμα βοηθό/οδηγό.
Αυτό ισχύει είτε μιλάμε για απλή κλήση σε σπίτι, είτε για μαζικό ατύχημα με πολλούς εμπλεκόμενους, είτε για μεταφορά με ελικόπτερο ή αεροπλάνο.

Το σύστημα είναι καλά δουλεμένο, διαφέρει αρκετά από της Ελλάδας, θυμίζει κάπως ένα μείγμα Ην.Βασιλείου και ΗΠΑ. Προαπαίτηση για να γίνει κάποιος Notarzt, να έχει 24 μήνες παρουσία σε αναισθησιολογικό τμήμα, εντατική, τμήμα επειγόντων νοσοκομείου, την λεγόμενη Notaufnahme με Schockraum, με τις αντίστοιχες γνώσεις. Ένα σεμινάριο σαν κι αυτό που αναφέρομαι, και φυσικά 50 (απλήρωτες, εθελοντικές) διαδρομές με NEF, σαν Mitfahrer με κάποιον άλλον εμπειρότερο γιατρό.

Εγώ μπήκα στη διαδικασία να ξαναξεκινήσω τα ασθενοφόρα, που τα είχα παρατήσει στην Ελλάδα και άρχισα την επανεκπαίδευσή μου. Πολλά μπορώ να πω για το Kurs, αλλά θέλω να εστιάσω στις δύο μέρες των προσομοιώσεων. Κάναμε αρκετές ασκήσεις έξω, σαν σενάρια πραγματικών μαζικών ατυχημάτων. 

Τα λεγόμενα MassenAnfälle von Verletzten / Erkrankten (MANV)....Η Πυροσβεστική με τους αντίστοιχους εθελοντές της (το νούμερο των εθελοντών μπορεί να φτάσει το 60%, συγκριτικά με τους μόνιμους) συμμετέχει και φυσικά κερδίζει κι αυτή εμπειρίες και τεστάρει τις δυνάμεις της. Μιλάμε για καταπληκτική εμπειρία. Η Οργάνωση,η Zusammenarbeit, σε όλο το μεγαλείο της!!!!!!!!!!!!!!!!!

Στις φωτογραφίες δεν μπορεί να απεικονιστεί το μέγεθος και η φόρτιση, ο ζήλος και η υπερπροσπάθεια που κατέβαλλαν όλοι οι διοργανωτές, ώστε να αισθανθούμε σαν σε πραγματικές συνθήκες. Οι ηθοποιοί που έφεραν δεν ήταν προφανώς επαγγελματίες, αλλά ήταν καταπληκτικοί. Ηλικίες από 8 έως 80, βαμμένοι με αίματα στα μούτρα, ξεσκισμένα ή καμμένα ρούχα, μαύρα χέρια ή κόκκινα από τα εγκαύματα, κόκκαλα που έσπασαν ήταν ζωγραφισμένα, καπνοί στο χώρο, μας προκάλεσαν έναν πανικό απίστευτο, να τσιρίζουν και να φωνάζουν από πόνο ή αντίδραση πανικού και εσύ να προσπαθείς να "μπεις" στο παιχνίδι, σαν σε πραγματικότητα. Ξέρεις ότι είναι ψέμα, αλλά όταν θα έρθει εκείνη η στιγμή, κάτι θα σου έρθει στο μυαλό σαν ανάμνηση, σαν deja-vu, θα λες "κάπου το ξανάζησα αυτό, αλλά δε θα θυμάμαι πού"......όλα μελετημένα και ψυχολογημένα!!

Το σενάριο απλό, τροχαίο ατύχημα, εγκλωβισμένος μέσα, εκτοξευμένος στο δρόμο, κανα δυο ελαφρά, και άπειρες ενισχύσεις. με το ελικόπτερο πάντα stand-by.

Τι να λέμε;; σα στρατιωτάκια, εκτελούσαμε τις εντολές, στραβές/σωστές, εκτελούσαμε ό,τι μας έλεγαν, αν είχαμε κάποια αντίρρηση, ή αν θέλαμε να υπενθυμίσουμε για κάτι που ίσως να παραλείψαμε να ελέγξουμε, ευγενικά και με τρόπο, μέσα στη ροή, λέγαμε μια δύο λέξεις κλειδιά και έτσι προχωρούσε. Σταδιακά ξεδιπλωνόταν το σχέδιο και η ροή των τραυματιών, έλεγχος (Sichtung)>συλλογή^διακομιδή///διεκπεραίωση, επανεκτίμηση της κατάστασης, όλα με μια τάξη, εν μέσω πανικού/ταχύτητας/σχετικής βιασύνης (γρήγορα ναι,πρόχειρα όχι, ένα τέτοιο πράγμα)

Στη φωτό, εγώ είμαι εκείνος με το κόκκινο μπουφάν, περίπου στη μέση και λίγο δεξιά.

Πολή δυνατή εμπειρία. Όταν αναδεικνυόντουσαν προβλήματα, απευθυνόσουν πάντα στην Αρχή, στην Ιεραρχία εννοώ και περίμενες να λυθεί, δίνοντας όλα τα δεδομένα και τις πληροφορίες, εσύ δεν είσαι για να σκέφτεσαι εκεί, αλλά να εκτελείς, είσαι μέσα στη μάχη, δεν κάνεις στρατηγική, αυτήν την οργανώνει ο λίγο-πιο-έξω, ο αποστασιοποιημένος σχετικά, που βλέπει όλη τη big Picture.
Φυσικά, μας λένε, μην τρέφετε αυταπάτες, στο δρόμο, γίνονται όλα umgekehrt, σα να λέμε κουλουβάχατα, αλλά όπως είπα και πριν, αν αυτές τις ασκήσεις τις επαναλαμβάνεις σχετικά συχνά, όταν θα έρθει η στιγμή, θα σου είναι ευκολότερη η εφαρμογή, μέσω ανάκλησης των στιγμών.
και φυσικά η καλύτερή μας. αφού ολοκληρώσαμε, κλείσαμε το θέμα, μαζευτήκαμε κάπου, τα συζητήσαμε, αλλάξαμε τις απόψεις, το Nachbesprechung που λέμε, τι κάναμε σωστά, τι λάθος, τι θα αλλάξουμε σε επόμενες φορές undsoweiter undsofort. Μας φωνάζει που λες ο αρχηγός του Πυροσβεστικού Τμήματος και μας ρωτάει: Θέλει κανα παλικάρι/κοπελιά να σπάσει κανα αμαξάκι με τα εργαλειάκια μας;;; να ανοίξει κανα καπό, καμιά λαμαρίνα, να σπάσει κανα παμπρίζ;;;
Εμείς το πήραμε για παιχνίδι, βάλαμε τα πυροσβεστικά ρούχα, σπάγαμε, τρυπούσαμε, λυγίζαμε, πόρτες, ουρανούς, καπό. Δε σε λέω τίποτα!!!! Μεγάλο μανίκι!!! πολύ ζόρι ρε!!!
και γυρίζει ο μάγκας ο μουστάκιας και μας λέει: "Είδατε ότι δεν είναι τόσο απλό;;; επομένως την άλλη φορά, που θα θέλετε να βρίσετε τον πυροσβέστη γιατί αργεί να "ανοίξει" το αμάξι και "τόση ώρα ο ασθενής σας κινδυνεύει"  κτλ κτλ, θα ξέρετε πόσο δύσκολο είναι και ίσως δείξετε περισσότερη κατανόηση και αλληλεγγύη, ώστε να αποδώσει καλύτερα η συνεργασία" Συμφραζόμενα όλα αυτά, ΟΚ;
Μας έβαλε κανονικά δηλαδή στα παπούτσια τους, για να δούμε το ατύχημα από την άλλη πλευρά του διασώστη, όχι της υγείας, αλλά της κατάστασης, των συνθηκών, του σκηνικού γενικά.
Σας μιλάω για μάθημα ζωής (και θανάτου), μάθημα διατήρησης ψυχολογίας και ενέργειας μετά από 3-4 ώρες έντασης και κούρασης, για οργάνωση και διαχείριση ανθρωπίνων πόρων, σε συνθήκες τρέλας και οριακών καταστάσεων.....

Αυτά εν ολίγοις είναι τα επείγοντα, τα βαριά, τα μαζικά ατυχήματα, σπάνια μεν, πολύύύ σπάνια, αλλά αν σου συμβούν, καλά είναι να το πάθεις στη Γερμανία. Για Ελλάδα δε στο συνιστώ, έχω ζήσει στιγμές απείρου κάλλους, "μνημειώδεις στιγμές" που θέλω να τις ξεχάσω, ούτε θα τις αναφέρω. Το παιχνίδι παίζεται στην προετοιμασία, στην οργάνωση πριν αυτό που φοβάσαι να συμβεί.
Και σ'αυτό, κακά τα ψέμματα, είναι μανούλα οι γερμανοί.
Δε λέω άλλα.
Α ναι !! Και προσοχή στους δρόμους, η ταχύτητα και η απροσεξία >(λόγω αλκοόλ ή κινητών ή άλλων μαλακιών) σκοτώνει πιο γρήγορα και από ατομική βόμβα....

Καινούρια δουλειά......οι άλλοι να πα να.....!!!!!

Neues gutes Start. Vom Bauchgefühl, soll ich sagen, ist es etwas komisch. Bad Homburg, eine Welt auf sich. Κρατάω μικρό καλάθι, aber scheint mir als ein erforderlicher Schritt, nicht ganz das letzte Ziel, mein Haffen sozusagen. Die alte Mitarbeiter (nicht alle) hatten mich enttäuscht. Mir war klar, dass ich keine Zukunft dort hätte. Die Chancen sind jetzt angestiegen, trotzdem muss man zu allem entschlossen sein.
Nach und nach funktionere ich besser als Mitglied eines Teams, mit Stärke und Schwäche. wie überall, wie immer. Im Endeffekt geht es um meine Selbstüberwindung und -bestimmung. Einfach ist aber nicht, um neue Mittel und Wege herauszufinden und mittels deiner Mentälität, den Leute über deine Fähigkeiten und Eigenschaften zu überzeugen.
Προς το παρόν περνάω καλά στη δουλειά, το διασκεδάζω, πάω με όρεξη, πάντα υπάρχουν πράγματα να μάθεις, να κάνεις, να κερδίσεις. Τα οικονομικά ίσως προς το παρόν θα τα βάλω σε δεύτερη μοίρα, προέχει το Wohlbefinden, gell?
Λοιπόν nochmal Kopf hoch, den Waffen nehmen, mit Qi und Ki, mit Pneuma και πνεύμα, der Krieger wieder beginnt.
Και Γαία πυρί μειχθήτω...................

Traumhaftes Tauchen

Ήταν ονειρεμένα, ψέματα να πω;;; Ο μικρός το περίμενε αυτό 4 χρόνια, τώρα έγινε πραγματικότητα, ελπίζω μόνο να κρατήσει τον ενθουσιασμό του μέχρι το επόμενο καλοκαίρι και να μην ξεφουσκώσει λόγω...άλλων υποχρεώσεων.
Αυτός που με εξέπληξε όμως ήταν ο μεγάλος, ο τρόπος που κουμάνταρε το φόβο και το στρες του ήταν αξιοθαύμαστος, η φατσούλα του όταν άκουγε για τις πιθανές βλάβες και τις επιπλοκές που μπορεί να συμβούν, αλλά και η αντιμετώπιση του μικροπανικού του μες στη θάλασσα, με άφησε με πολλές ελπίδες για το τι μπορεί να καταφέρει αυτό το παιδί, ακόμα και στα αντίξοα και στα ζόρικα.
Οψώμεθα για αμφότερους.
Ήταν όμως τέλεια, όπως και να 'χει.
Η αρχή έγινε, οι βυθοί θα μας περιμένουν (ελπίζω), εμείς θα ανακαλύψουμε την πνιγμένη Ατλαντίδα, ο Jacques-Yves, o Jean-Michel et Philippe, απλά με άλλα ονόματα.

Die Gedanken sind frei

Τι ωραία περάσαμε ρε μάγκες!!! Μια παρέα σχετικά ετερόκλητη, αλλά με χαρακτηριστικά νότια, μεσογειακά, μια νοσταλγική αγάπη για την Ελλάδα και την Κρήτη, (διαφορετικά πράγματα να μην ξεχνιόμαστε!!), κάτι κιθάρες, λίγο φαϊ, κουβεντούλα με θέα δάση και γαλάζιο ουρανό ή μπροστά στον πετρόχτιστο φούρνο και δε θέλει πολύ ο άνθρωπος. Παιδάκια που νανουρίστηκαν στο μεσαιωνικό λαούτο, ποίηση από χείλη ελληνικά και ακόλουθη μετάφραση, γερμανική προφορά στο "Μόνο να γράφεις τ'όνομά σου", γαλακτομπούρεκο απ'το Biebrich και συνταξιούχοι με άποψη και στυλ.
Από τότε, εκείνο το άτιμο το "Ich denke was ich will und was mich beglücket" το τραγουδάω και το σφυρίζω συνέχεια, μου κόλλησε βδέλλα, αγνές σκέψεις και μελωδίες, λίγο κρασί, λίγο κιθάρα, το κορίτσι dabei, κι όλα μπορούν να διορθωθούν, τι διάολο μαστόρια είμαστε, Handwerker, Meister, Weltmeister, σαν το ακορντεόν μου, που είπε κι αυτό τα δικά του.
Όμορφη βραδιά, ωραία εμπειρία, καλές γνωριμίες.
Πάντα τέτοια! Ας ελπίζουμε, τζάμπα και οι σκέψεις, τζάμπα και οι ευχές......

Woche der Wiederbelebung

Ο τύπος είναι διάσημος εδώ, άλλο ένα παλικάρι με γκριμάτσες, χοντρά αστεία, που η τηλεόραση τον έβγαλε από την αφάνεια, το απόλυτο μηδέν και τον έκανε μάγκα σε πανεθνική εμβέλεια.
Τώρα για να διαφημίσει αυτήν την "Εβδομάδα της αναζωογόνησης" το χρησιμοποιούν όχι απλώς για να βγάλει γέλιο, αλλά για να προσελκύσει όλο το "νυσταγμένο, βαρεμένο, απαθές" τηλεοπτικό κοινό και να του ξυπνήσει το ενδιαφέρον για ζωτικά πράγματα, κυριολεκτικά και ρεαλιστικά θέματα ζωής και θανάτου. Όλο το στόρυ λέει ότι από τις 100 προσπάθειες αναζωογονήσεις, η μία μόνο θα είναι πετυχημένη, μπορεί να είναι και η δική σου.
Ο Chef μου προετοιμάζεται για να συμμετέχουμε κι εμείς, φουσκώνει διαφημιστικά μπαλόνια, ετοιμάζει προσκλητήρια, στέλνει κείμενα σε εφημερίδες, ετοιμάζει τα προπλάσματα, τους projectors, τι θα φάνε οι (από ότι υπολογίζει περίπου) 200 συμμετέχοντες, ερασιτέχνες διασώστες, γενικά μια προσπάθεια που αξίζει να το παλέψεις. Ίσως και να ανήκει στα γνωστά επεισόδια των Mehr schein als sein, αλλά πρέπει να το αντιμετωπίζουμε θετικά. Κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα, αλλά ίσως και ποτέ, εκεί παίζεις με τις πιθανότητες, να συμβεί σε εσένα, να το φας εσύ το έμφραγμα ή την εν δυνάμει θανατηφόρα αρρυθμία, ή να συμβεί σε κάποιο δικό σου και να αισθάνεσαι ότι πρέπει να αναλάβεις δράση.
Ας υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού, τόσα σκουπίδια έχουν μπει εκεί πέρα, αυτό δε χωράει δηλαδή;;;

Historia de un amor (Sin tu amor no vivire)

Ακόμα ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, ήμουν -δε θα 'μουν-14χρονώνε, πρέπει να γυρίζαμε από κάποιο ταξίδι με το περιβόητο "χορευτικό", από τας Ευρώπας και κάποιος στο λεωφορείο έβαλε την κασέτα με τα Λάτιν. Μόλις είχαν κυκλοφορήσει, γκραν σουξέ, φανατικός Νταλαρικός εγώ τότε, έπαθα "κάτι". Πού ήξερα εγώ από Al di Meola και Paco; Τον Νταλάρα άκουγα στα ισπανικά, στα ελληνικά και είχα εντυπωσιαστεί. Στο σπίτι έβαλα τον πατέρα μου και πήραμε την κασέτα, δίσκος ακριβός τότε, και τα άκουγα 8 φορές την ημέρα. γενικά είχα μια έφεση προς την αυτο-πλύση εγκεφάλου, έτσι έγινα και τόσο αυτοπειθαρχημένος μάλλον.
Από τα πιο ερωτικά του δίσκου, το άνωθεν κομμάτι. Εγώ γούσταρα (και τραγουδούσα σπασμένος ισπανικός) το Una Moneda le Di και κάτι άλλα ελληνικά, αυτό δεν το είχα πολυεκτιμήσει, το είχε ξεφτιλίσει και ο Χάρρυ Κλυν αργότερα με τον Αντρέα και τη Μιμή και γελοιοποιήθηκε στα μάτια μου. Tango beguine, τραγουδάει ο άντρας απευθυνόμενος στη γυναίκα που χάνει (ή έχασε), la razon de mi existir, το λόγο της ύπαρξής του.
Και ποιος δεν το είπε το κομμάτι! Από Νταλάρα και Μούσχουρη μέχρι Los Indios, Eartha Kitt και τη ΖΑΖ! η τύπισσα εδώ παραπάνω είναι Ολλανδή από αιγύπτια μάνα, το '80 έπαιζε σε ένα γυναικείο μουσικό γκρουπ, στο οποίο  έβγαιναν με τα εσώρουχά τους (καλό κορίτσι κι από σπίτι!), αργότερα το γύρισε μάλλον κι αυτή στην πχιότητα.

Δεν πειράζει, ο έρωτας χωράει τους πάντες, πρώην ξεσαλωμένους, νυν μετανοιωμένους, μικρούς, μεγάλους, παιδάκια 10χρ, γέρους 90χρ, άσχημους, όμορφους, κοντούς, ψηλούς, μαύρους, κίτρινους, ανοιχτομάτηδες, σχιστομάτηδες, στεγνοί, αλκοολικοί, χτυπημένοι, αχτύπητοι, ναρκομανείς (θα σας διηγηθώ αργότερα για μια κοπέλα, ένα πρεζόνι της κακιάς στιγμής και τον έρωτά μου για αυτή), "φυσιολογικοί", αφύσικοι, όλοι ζουν για να ερωτεύονται κι ας μην το ξέρουν.
Υπάρχουμε στροβιλιζόμενοι στους κύκλους μιας μελωδίας που μιλάει για αγάπη
αναπνέουμε τους ήχους που μας θυμίζουν παλιούς έρωτες,
ανοίγουμε τα μάτια χάρη στην υπόσχεση της νέας μέρας για καινούρια σκιρτήματα
Τα κλείνουμε κι ονειρευόμαστε ιστορίες που θέλουμε να ζήσουμε
κι έτσι προχωράμε με κρυμμένα πάθη και ανερμήνευτες επιθυμίες.

Μια ιστορία δεν κλείνει ποτέ την πόρτα στην ανάμνηση. Με μισάνοιχτο φως στο παρελθόν νιώθεις ότι αυτό που έζησες, έχει ακόμα μια θαμπή αλλά ζωντανή πορεία, που σε οδηγεί σε επόμενα μονοπάτια, αβέβαια κι αυτά, αλλά πάντα με τα πιο ζωηρά χρώματα.
Άλλη επιλογή δεν υπάρχει για μας.



Ya no estás más a mi lado, corazón
En el alma sólo tengo soledad
Y si ya no puedo verte
Porque Dios me hizo quererte
Para hacerme sufrir más

Siempre fuiste la razón de mi existir
Adorarte para mí fue religión
Y en tus besos yo encontraba
El calor que me brindaba
El amor y la pasión

Es la historia de un amor
Como no hay otro igual
Que me hizo comprender
Todo el bien, todo el mal
Que le dio luz a mi vida
Apagándola después
Ay que vida tan obscura
Sin tu amor no viviré...