Am Ende Juni, letztendlich....

Ξύπνησα Κυριακή πρωί, έβαλα τον μικροϋπολογιστή στο ποδήλατό μου και πήγα μέχρι τη δουλειά ....και γύρισα!!! Στο σύνολο 40 χιλιόμετρα, τόσα έγραψε ο μετρητής. Για την ακρίβεια (για μια ακρίβεια ζούμε ρε γαμώτι!) 21,4 στο πήγαινε και 18,58 στο έλα. Είναι που χάθηκα λίγο στα χωράφια και στους αγρούς, στα δάση και στα ξέφωτα, πηγαίνοντας, δεν είχα Navi, πήγαινα με την εικόνα του google maps στο μυαλό μου και κάτι χαρτάκια στην τσέπη μου, λίγο ένστικτο, λίγο πινακίδα, αχα από δω αχά από κει, κοιτούσα και τους άλλους "συναδέλφους" ------και προχωρούσα, χωρίς να γνωρίζω κανέναν κι ούτε κανένας με γνώριζε-----παρένθεση καλλιτεχνική και καταθλιπτική, ας τη διαγράψουμε διότι δεν πάθαμε και τίποτα, στο δρόμο σταματήσαμε και κανα δυο κουρτσούδια με αυτά τα μπατόν, τα μπαστούνια του Nord Walking                                                                                                

τα ρωτήσαμε κατά πού πέφτει το Weiskirchen, μας γέλασαν (όλους εμάς!!) και μας είπαν, κι έτσι περνώντας από το Dreimarkschneibe, κάτι καλύβες, κάτι ωραία μονοπάτια κάτι κυριακάτικα fest των χωρικών,

πήγαμε και ήρθαμε, κάτι τάφους κληρικών στο δάσος τους απαθανάτισα, έλεγε ότι ένας υπηρέτης της Μαρίας geht nie zugrunde, δεν καταστρέφεται ποτέ δηλαδή. ΟΚ, ποιος είμαι γω να διαφωνήσω;;

Εδώ παρακάτω σε στιγμές περισυλλογής, διαβάσματος, ανάπαυλας. Εγώ με βγάζω φωτγραφία, ποιος περίμενες;;;;;;;; ο πεθαμένος παπάς;;;;;;;;;;
Θα ήταν όμως κάπως ενδιαφέρον, αν το σκεφτείς!!!!!!

Αφού γύρισα, μάζεψα τα κόκαλα και τα κομμάτια μου, συμμαζώχτηκα και πήγα Βίσμπαντεν για φαϊ, γλυκό, καφέ και θέατρο. Μετά από μια μικροταλαιπωρία με σόγιες και τα λοιπά, προσγειωμένες πάνω στα ρούχα μου (η κακόμοιρη η σερβιτόρα τρόμαξε πιο πολύ από μένα----ο Τάσος μου είπε ότι με ερωτεύτηκε γι'αυτό τα 'ριξε πάνω μου, γι'αυτό μετά έκανε σα χαζή, εγώ λέω μπαααααα!!!), wie dem auch sein mag, καταλήξαμε στο kleines Haus του κρατικού μας Θεάτρου.

Πρώτη φορά είδα θέατρο στη Γερμανική και πολύ με άρεσε.

Erstens, weil ich es schnell begriffen hatte. Zweitens, an die Geschichte erinnerte ich mich und mir passte. Nach Moskau, meine Schwestern!!
Sprichwort> Dort, wo du nicht bist, dort ist das Glück.
Für Infos, siehe das Video εδώ. Θα έγραφα κι άλλα, για τον Τσέχοφ, αλλά μάλλον θα χάσει από τη μαγεία, οπότε άσ'το.....

Ωραίο πράμα η Τέχνη και η Ζωή, η Άθληση και η Φύση, ο Κόσμος κι ο Ντουνιάς, οι Άνθρωποι και οι Σκιές τους

Υ.Σ. Την άλλη Κυριακή έχει Canto General στο Alzenau Burgfestspiel. Einige Tiere usw. Mal gucken!!

Ένα γερμανικό Sommerfest

Τι καλά και ήρεμα περάσαμε! Δε λέω βαρετά, γιατί είχε και στιγμές νύστας, αλλά είχε και πολύ γέλιο, πολύ φαϊ, κουβεντούλα, κουτσομπολιό, γενικά χαλαρουϊτα με συναδέλφους.

Π.χ. το Ματίας και τη Φράου Ντόλετσαλ, ο καθένας με τις προσωπικές ιδιαίτερες ιστορίες του.

Το τιμ της αναισθησιολογίας, κατά το έν τρίτο. Ο Βιρθ, η παλιά καραβάνα και η Κέρνερ, οι κλασικοί αντιπρόσωποι των "Γερμανών" έτσι όπως τους είχα στο μυαλό μου εγώ, οι υπόλοιποι μετά από αυτούς, η επόμενη ακριβώς γενιά, γιαλαντζί Γερμανοί, (χρήμα/χρήμα/χρήμα, να κλέψουμε να φάμε όπως και οι ξένοι, τι εμείς κορόϊδα είμαστε;;;). Και οι Βογιάροι καραδοκούν!!!

Ωραίος ως Έλλην, να μη λέμε και μα76οκίες, έτσι;; Από κάτω το μισό κεφάλι του Άλεξ, καλός φίλος, με Τούρκικη καταγωγή, παντρεμένος με Γερμανίδα και αλλαγμένο επώνυμο. Λες να με δείτε και μένα μετά από καιρό, Μichael Krombacher, σε περίπτωση που παντρευτώ την κόρη του μεγαλοζυθοποιού, λέμε τώρα;;;;; Όχι φυσικά!!!! Βασιλειάδες δεν έχουμε πολλούς, πρέπει να τους συντηρούμε, καταλαβαίνετε, σαν θεσμό εννοώ.....!!!!!!

Επεράσαμ' όμορφα, όμορφα, όμορφα..........και τούτη τη βραδιά

1 χρόνος Γερμανία

Ήταν να πω τόσα πολλά, είχα τόση πίκρα μέσα μου, ήπια όμως μπόλικο αλκοόλ κι ευτυχώς μαζί του, εξατμίστηκε και η κακία. Δεν έχω να γράψω άσχημα, οπότε bare with me, bitte!
Ήρθα κάπως περίεργα εδώ, όπως αρκετοί συνάνθρωποι μου. Ίσως λιγότερο απεγνωσμένος, ίσως πιο μόνος, πιο εξοβελισμένος. Τα βρήκα μπαστούνι, ψέματα δε λέω. Πολύ κλάμα στην αρχή, πολλές οι αναμνήσεις, πολύ το ζόρι. Δουλειά, σπίτι, χαρτιά, εγκατάσταση, κράτος, χρόνος, φαϊ, ανάγκες και προσφορές. Όλα μαζί και παράλληλα. Δεν είχα κι άλλη επιλογή, να γίνουν όλα όπως έπρεπε, στο χρόνο που έπρεπε, όπως μπόρεσα πάντως, έτσι και έγινε.
Ούτε κατάλαβα τι με βρήκε. Κάτι απίστευτα δυνατό και βαρύ με βρήκε στην κεφάλα, κάτι που με πήρε και με σήκωσε, μου έβγαλε τα εντόσθια έξω, τα μέτρησε και τα ξανάβαλε πάλι πίσω. Τώρα κάπως επανασυντέθηκα πάλι και κυκλοφορώ πιο άνετα.
Ο χρόνος είναι πια πίσω μου, έχω να λέω, έχω να διηγούμαι. Καλά πράγματα, τα κακά γίναν λόγια με στραβή γραμματική, ή δεν τα δίνεις σημασία ή πας να τα διορθώσεις.
Με βοήθησαν πολύ οικογένεια και φίλοι, καινούριοι και παλιοί, οι κουβέντες τους, οι φωνές τους, οι εικόνες τους. Από κει που δεν περίμενα, ήρθαν οι ενισχύσεις.
Αλλά πόσο εύκολο ήταν να αντιληφθούν αυτό όλο το στροβίλισμα, που ακόμα συνεχίζεται, ίσως με λιγότερες στροφές. Κανείς δεν ξέρει, κανείς δε χρειάζεται πλέον να μάθει. Έχουμε και μετράμε .......απώλειες, νίκες, χασούρες, ισοπαλίες. Η σαιζόν ήταν καλή, παίξαμε την μπάλα που μπορούσαμε, ίσως κατώτερη των προσδοκιών, αλλά το γήπεδο πολύ ..ξένο, σιγά-σιγά θα συνηθίσουμε. Θέλουμε πάντως προπόνηση, εξάσκηση εξάπαντος και πολλές επαφές...με ξένους παράγοντες για ...μεταγραφές! Μόνος δεν φτάνεις ούτε μέχρι το κέντρο, μεγάλε!! Θέλει και καναν για Vorlage.
Λάθη γίναν, αυτογκόλ δε φάγαμε πάντως, σκύψαμε το κεφάλι και "κουβαλούσαμε". Ένας καλός τρεχαλατζής θα βρει το δρόμο του, ένας κουβαλητής θα βρει να αποδώσει, έτσι κι εγώ. Όνειρο ήταν της κερκίδας και τώρα βρίσκομαι στο γρασίδι. Στα λιγοστά μαλλιά της κεφαλής μου,  θα το φάω μέχρι τελευταίου χορταριού, που να μη με λένε Vasi. Να μας δίνουν μόνο χρόνο συμμετοχής, αυτό χρειάζομαι, να μη μας αφήνουν πολύ στον πάγκο, στον πάγκο σκέφτεσαι παραπάνω από ότι πρέπει. Πρέπει να παίζω μέσα, πρέπει να τρέχω, να σκέφτομαι μόνο το παιχνίδι, το σκορ, να μην επηρεάζομαι από τις ζητωκραυγές ή τα γιουχαητά.
Αυτό θέλω, πέτα μου την μπάλα και δε θα χάσεις, όχι δεν πάω για το θεαματικό γκολ, δεν θέλω δόξα, τη φανέλα να ιδρώσω, να τη ματώσω αν χρειαστεί, αυτό μου φτάνει.
Τα αποδυτήρια του καθενός δεν τα βλέπεις να 'ρχονται. Τα καταλαβαίνεις όταν είσαι ήδη μέσα, πτώμα στην κούραση, ή απλώς "πτώμα". Τότε θα είναι αργά να ξαναβγεις. Γι'αυτό τρέξε τώρα που μπορείς, λέω μέσα μου κι απόξω μου.
Έτσι θα βγουν χρόνια, έτσι θα βγουν και οι ζωές μας, μέσα στο γήπεδο, πάντα στο γήπεδο, εδώ ανήκαμε, εδώ θα μείνουμε.

Nicht ärgern, nur wundern!!!! That's Life (auf Deutsch)

Πες μου εσύ τώρα σε ποιον (σοβαρό και φυσιολογικό άνθρωπο) δεν έχει τύχει αυτό;;;; Καλά, καλά, ίσως όχι σε αυτήν την έκταση, αλλά τέλος πάντων με μικρές παραλλαγές (Πες ρε Στέλιο, μην τα λέω εγώ, έτσι δεν είναι;;;).

Το αλκοόλ μας θρέφει, αν δε μας σκοτώσει, θα μας κάνει πιο εμετηρούς, καλή η φάση με το κατούρημα, με αντιπροσωπεύει, εμένα και καμιά εκατοσταριά εκατομμύρια αλκοολικών.

Από το φίλο μου το Markus....άλλο αλκοόλι κι αυτός!!!! 

Immer auf den laufenden

http://vimeo.com/67576713#t=1590

Στο 26:41 φαίνομαι κάπου στο βάθος να κουνάω το καπέλο μέχρι το 26:52 (κάτω δεξιά) οπότε και εξαφανίζομαι

Εδώ είναι δύο από τις αγαπημένες νοσηλεύτριες, που χαίρομαι να δουλεύω μαζί τους. Η Jenni από τη Βόρειο Κορέα. Όταν λέμε "σκυλί" στη δουλειά, δεν υπάρχει έτσι;;;; Για ένα χρόνο ήταν πολύ διστακτική μαζί μου, όλο ευγενικές υποδείξεις, όχι χαμόγελα και χαχαχουχου, δουλειά και με παρατηρούσε, με έκρινε, σου λέει >κάνει τώρα αυτός ή δε λέει και πολλά;; Εεεε μετά από ένα χρόνο, την "κέρδισα" και τώρα είναι άλλος άνθρωπος μαζί μου.
Σκυλί και στο τρέξιμο, η μόνη που μπορούσε να βγάλει και τα 20 χιλιόμετρα μαζί μου, σε σχετικά καλό χρόνο. Έχει κάνει και τη διαδρομή Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, περπατώντας όμως.

Εδώ η Ελενόρε, άλλο αντράκι κι αυτή, κάτι γάμπες ναα, 55άρες γυναίκες που βάζουν κάτω 40άρες, πίσω αυτή η χαρούμενη φατσούλα είναι ο Chef μου, ψυχή μεγάλη, πλακατζής, σοβαρός μόνο όταν απαιτεί η κατάσταση, γενικώς ωραίος για διευθυντής, χωρίς καταπίεση ούτε αλλαζονεία, flache Ierarchien που λένε.

Πολύς κόσμος ρε μάγκες, μιλάμε για τρέλα, 68.000 συμμετέχοντες και απ'έξω να μην ήταν άλλοι τόσοι, ίσως και παραπάνω;;; Κι όλα αυτά για 5 χιλιόμετρα, ο χαβαλές όμως ήταν το εταιρικό του συναγωνισμού, ποια εταιρεία θα δείξει καλύτερο αθλητικό προφίλ.....Δεν είμαστε όλοι χοντρομπαλάδες του γραφείου κυρία μου!

Πάντα σ'αυτούς που τρέχουν, πάντα στους Βέγγους, ήμουν Γερμανός και δεν το 'ξερα;;;;

Δεν είναι κακό το να βλέπεις τις πλάτες των άλλων, κακό είναι να τις μισείς...........

Wilhelmstraßenfest

Ένα πολύ ωραίο ζεστό διημεράκι στο Wiesbaden, με Τάσο, Λητώ και το φίλο τους τον Ματίας, wenn mich mein Gedächtnis nicht täuscht.......
Δε θυμάμαι ακριβώς το λόγο που γίνεται η γιορτή, Teatrium sogenannte, αλλά καμιά σχέση με θέατρο ή γιορτές ανοιχτού θεάτρου, που λένε.
Εδώ "έπαιζε" ένα πιο πολιτισμένο πανηγυράκι. Μάσα, πιοτί, μουσική σε διάφορες Bühnen, πολύ κόσμος, σχετικό (για τα γερμανικά επίπεδα) ξεφάντωμα.

Η γνωστή Wilhelmstrasse κάπως στολισμένη, το πάρκο δίπλα στο Κurhaus, μια ανάσα δροσιάς για παιδιά, σκυλιά και τα αφεντικά τους.

Κάπου μπροστά στο Νασάουερ το Ξενοδοχείο, να σου και οι ρετρό. Μικρό Γούντστοκ, έλεγε το πρόγραμμα, με ένα σωσία Elton John και κάποιον begleitender κιθαρίστα. Pas mal, θα έλεγα, ακούσαμε "συνομήλικους" ήχους. Σκέψου ρε μάγκα ότι το Angie και το Knockin' on heavens' door έγιναν 40 χρονών, σαν τα μούτρα μου......Ωραίοι όμως οι τύποι!

Τιμώμενη χώρα και καλά ήταν η Ελβετία. Παίξαν κάτι όμορφα βαλσάκια με τα ακορντεονάκια τους στην αρχή, κάτι γλυκύτατοι παππουδογιαγιάδες

και μετά έβγαλαν στην πίστα με τη λάσπη, εεε συγνώμη με τα πριονίδια, το βαρύ πυροβολικό. Έδειξαν κάτι σαν παιχνίδι ελληνορωμαϊκής με μια νότα βαρβάρων, είχε πλάκα πάντως.

Μετά βγήκε και μια μπάντα από τη Φραγκφούρτη και έπαιζε το Louis-Louis, χόρευαν τα πνευστά, έκαναν πλάκα μεταξύ τους, διασκεδαστικοί τύποι, πήγαιναν πάνω κάτω την οδό και ζωντάνευαν το κλίμα εκεί που έπεφτε.

Είδαμε κι έναν αμερικανογερμανό πιτσιρικά (Α ρε Βισμπάντεν με τις αμερικάνικες βάσεις, πόσα παιδιά του Τζιμ και της Μπρουνχίλντας έχεις γεννήσει!) να παίζει κάτι σαν ροκ, εντάξει μωρέ, ποπ/ροκ από αυτά τα μοντέρνα, τα γλυκερά, ο κόσμος το χάρηκε πάντως, εμείς όχι, τα παιδιά βαρέθηκαν γρήγορα και την κάναμε από κει.

Καταλήξαμε να αποχαιρετιόμαστε μπρος στο συντριβάνι, δεν ήταν άσχημα, μια όμορφη γιορτή, με κόσμο που ήθελε να εκτονωθεί και να χαρεί την αρχή του καλοκαιριού.

Άιντες και εις άλλα με υγεία.

Πώς βλέπουμε την Ευρώπη και τους Ευρωπαίους

.......ή όπως νομίζουν κάποιοι ότι τους βλέπουμε. (του Yanko Tsvetkov)
Πολύ από την αλήθεια των κλισέ, δεν απέχει πάντως.
Κάποιοι από μας εκεί κάτω στο WE (και είναι πολλοί αυτοί) σκέφτονται έτσι-ή παρόμοια-και τρέφονται με αυτές τις σκέψεις-τέρατα, συνωμοσιολογικές δικαιολογίες. Εμείς και οι άλλοι, όπως τότε που παλιά λέγαμε: "Πού θα πάτε διακοπές;; Ααα φέτος θα πάμε στην Ευρώπη!!!!!" Δεν είμασταν δηλαδή, αλλά μας άρεσε να πηγαίνουμε για βόλτα, να τους βλέπουμε και να λέμε, "μα καλά πώς ζούνε αυτοί εδώ;;;;"...................