Υποκριτές πολιτικοί, αλήτες ψηφοφόροι

Πάνε ψηφίζουν τα κόμματα που τους καταδίκασαν στο χάλι αυτό, μετά τους βρίζουν, τους μουτζώνουν, τους γιαουρτώνουν. Δεν ήξεραν τάχα, αυτοί αγράμματοι άνθρωποι είναι, παρασύρθηκαν εδώ και τριάντα χρόνια, από τον Άκη, από το Γιωργάκη, τον Κωστάκη, το Μπένυ (ηλίθια υποκοριστικά για σαχλούς πολίτες!). Τάχα δεν ήξεραν ποιος είναι ο Άκης, τον υπερασπιζόταν ο Βενιζέλος πριν λίγα χρόνια, "προεκλογική λάσπη" έλεγε ρίχνουν στο σύντροφο μέγα-σοσιαληστή Άκη. Όλη η Μακεδονία ξέρει και πάντα ήξερε τα χαϊρια του, αλλά δεν έλεγε τίποτες. Δεν ξέραμε τάχα τον Σαχπαζίδη, τις βιλάρες του στην Κατερίνη, τα κεφάλαια στον ΠΑΟΚ, αλλά ίσα-ίσα που λειτουργούσε και σαν πρότυπο. "Να έτσι παιδάκι μου να γίνεις όταν μεγαλώσεις", "μπράβο στον άνθρωπο, αυτοδημιούργητος, προκομένο παιδί!". Τα οικοδομικά τετράγωνα που ανήκουν στον Άκη, του έπεσαν σα λαχείο, φαίνεται, όπως και τα φύλλα χρυσού στο σπίτι της κόρης του, που έχει και θράσος να βγάζει και ανακοίνωση γιατί είπανε λέει για "πλάκες χρυσού". Τι λε ρε κορίτσι;; Τέτοιο σφάλμα, τέτοια αναίτια λάσπη, γιατί άραγε;; Εμ βέβαια, είπαμε πολιτική Δίωξη, τα βάλανε με το Λαό, που φώναζε κι ο Καζαντζίδης στη τρέλα του καρκίνου του και τον έκαναν βούκινο τον άνθρωπο. Τώρα ο Άκης και ο κομπάρος και ο άλλος και ο παραδίπλα, που έφαγαν και καλοχώνεψαν, τώρα στα 70φεύγα τους, πρέπει να πληρώσουν. Σαν τον Πινοσέτ, κάλλιο αργά παρά ποτέ! Τώρα, να το χέσω φίλε! Έψαξαν τάχα να βρουν λογαριασμούς, πολιτικών και μη, συγγενών και συναδέλφων, φίλων και συζύγων, διοικητών και γραμματεών, προέδρων και άλλων ιθυνόντων, πριν μας βάλουν στα ΔΝΤ και στα μνημόνια, πριν μας χώσουν στα Ευρώ και στις Ευρωζώνες, αρχοντοχωριάτες με τα Ντάτσουν και τα Μέγαρα.......
Τάχα τώρα είναι οι μωρές Παρθένες, οι μετανοημένες Κασσιανές, οι χτεσινές πουτάνες που λέγαμε, που θα αλλάξουν χαρακτήρα και θα επαναφέρουν και το Κράτος και την Κοινωνία στα ίσα της, στον ίσιο δρόμο, με αυτοδυναμία ή χωρίς. Αυτοί πρέπει να κρατήσουν τα ηνία, γιατί είναι οι πιο ικανοί, ικανότεροι από τους άλλους, που ούτε να ακούν δε θέλουν για συνεργασίες Αριστεράς ή πιθανά σενάρια εξουσίας (φτου-φτου-φτου!), "εμείς για να γκρινιάζουμε είμαστε, όχι και να προτείνουμε ουσιαστικές προτάσεις". Τι να σου κάνει και ο ηλίθιος ψηφοφόρος;;; Για την κακομοίρα τη μάνα του!!!

Άει σιχτήρ, μεγαλοβδομαδιάτικα που βρωμίζω το στόμα μου και τις σκέψεις μου με όλη αυτήν την αληταρία, υποψήφιοι και ψηφοφόροι, τάχα δημοκράτες, κλέφτες, ψεύτες, ανόητοι, πονηροί, κουτοπόνηροι δηλαδή, αλλά τόσα χρόνια που βγάζουν άκοπα και με δόλο τόσο πλούτο, μάλλον αυτοί είναι οι "έξυπνοι". Όσοι από μας είχαμε το χέρι στο βάζο και δε φάγαμε τίποτε, ούτε να γλείψουμε δάχτυλα δε δεχτήκαμε, είμασταν οι ηλίθιοι τελικά.
Ψηφίστε λοιπόν πάλι τα κόμματά σας, τα μνημονιακά, τα "δώσε και μένα μπαρμπαΠάγκαλε", να έχετε να λέτε ότι ανήκετε στην Ευρώπη, να τρώτε πακέτα και επιχορηγήσεις, χωρίς να δουλέψετε ούτε την παραμικρή σπιθαμή γης, χωρίς να λασπώσετε ούτε το μικρό σας δαχτυλάκι. Τεμπελχανάδες φραπεδιέρηδες, άχρηστοι, ανίκανοι, άβουλα πλάσματα, φοβισμένα και δειλά, μην τυχόν φύγετε από το μαντρί, και σας φάει ο λύκος, που τον τρέμετε εφόσον δεν έχετε τα κότσια να του σπάσετε τα μούτρα, κάθεστε και σας πηδάει ο τσομπάνος, γλυκά-γλυκά και σας δίνει και κουτόχορτο, πρόβατα, γίδια, κατσίκια, που να σας κάτσει το κατσίκι στο λαιμό, πασχαλιάτικα, μην τυχόν και πάτε και ψηφίστε τους ίδιους ηλίθιους που σας τάζουν τάχαμ κυβέρνηση και κράτος και νόμους και δικαιοσύνη και προστασία του πολίτη. Την είδαμε μεγάλε και την προστασία και το δακρυγόνο και τη σφαλιάρα τη φάγαμε και τη γκλομπιά και το σεβασμό σου, συμπολίτη με τα σκουπιδαριά και την ξεφτίλα σου. Τέτοιος είσαι, τέτοιοι σου αξίζουν.
Όχι όμως σε μένα!


Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου και θύραν περιοχής περί τα χείλη μου. Συγχώρεσέ με.

Ο ανθός της λίμνης

 (παραδοσιακό)

Διώξε με μάνα διώξε με
και να μισέψω θέλω
Να σφίξω τα ματάκια μου
να φύγω από μπροστά σου

Να πάω κι εγώ με τα πουλιά
και με τα χελιδόνια
Τα χελιδόνια να γυρνούν
κι εγώ να μην γυρίζω

Μέσα η καρδιά μου με πονεί
μα δεν ηξεύρω τι έχει
Κανέ πουλί την ετσιμπά
κανέ θεριό την τρώγει
Κανέ μαχαίρι δίκοπο
είναι και την εκόβει


Υ.Σ. Στη μαμά μου

Είν'τα τραγούδια μου πιο μόνα κι από χτες....

Με σένα πλάι μου (Κουγιουμτζής-Ρασούλης). Ήταν να το πει ο Στέλιος, δεν το'πε, το είπε ο Λεωνίδας, δεν πειράζει.........

Παράπονό μου (Κουγιουμτζής-Τεάζης). Μητροπάνος 1985. Μικροί ήμασταν αλλά τα θυμόμαστε, ...ότι δεν τα πρόσεξε κανείς τότε, ίσως λίγο τα κρατικά ( σάματις είχε κι άλλα;) ραδιόφωνα.

Συμφωνώ με τη ..μετα-λαλήσασα

Το αγριεμένο πλήθος (metarithmisi.gr)

Αγγελική Σπανού, 10/04/2012

Aνάμεσά τους υπάρχουν όλοι: Εξαθλιωμένοι, απελπισμένοι, άνεργοι, νεόπτωχοι, καλοστεκούμενοι που δεν θέλουν να χάσουν αναχρονιστικά προνόμια, νέοι και γέροι, μικροαστοί που ξεβολεύονται, συνειδητοποιημένοι αριστεροί και όψιμοι αντικαπιταλιστές της πλάκας, εθνικιστές και πατριδοκάπηλοι, ευρωσκεπτικιστές και ξενόφοβοι, ευαισθητοποιημένοι για το γονάτισμα της χώρας και άλλοι αναίσθητοι όταν δεν πρόκειται για το δικό τους κομένο επίδομα, φοροφυγάδες και έντιμοι εργαζόμενοι που δοκιμάζονται από την κρίση, πρώην πελάτες του δικομματισμού που προδόθηκαν, αθώοι και συνένοχοι, καλοί και κακοί.

Το αίτημα δεν είναι κοινό: Αλλοι ζητούν επιστροφή στο status quo ante, κάποιοι θέλουν εξευρωπαϊσμό αλλά με κοινωνική δικαιοσύνη, μερικοί ονειρεύονται κατεδάφιση του πολιτικού συστήματος για να εκδικηθούν, ορισμένοι επιδιώκουν το χάος για να το ταιριάξουν με αυτό που βιώνουν ως προσωπική καταστροφή ή δεν ξέρουν τι ακριβώς θέλουν πέρα από το να εκφράσουν το θυμό, την απόγνωση, την απαρέσκειά τους για ό,τι συμβαίνει.

Οι εκδηλώσεις είναι διαφορετικές: Νεράντζια και γιαούρτια στους πολιτικούς, αν τύχει και στον Γ. Νταλάρα, διακηρύξεις σε επίπεδο παρέας για το μαύρισμα που τους περιμένει όταν έρθει η ώρα της κάλπης, χειροκρότημα κάθε ακραίας φωνής ως αντισυστημικής, ανοχή -αν όχι ενθάρρυνση- επιθέσεων εναντίον προσώπων που ταυτίζονται, αυθαίρετα ή όχι, με το σύστημα εξουσίας, αποστασιοποίηση από τα κοινά, ιδιώτευση, αποστροφή του βλέμματος από τη δημόσια σφαίρα με αίσθημα αηδίας.

Δεν υποφέρουν όλοι με τον ίδιο τρόπο: Αλλοι αναζητούν την καλύτερη δυνατή διέξοδο μέσα από τον υπάρχοντα συρφετό και προβληματίζονται για την επιλογή που θα κάνουν πίσω από παραβάν, όλο και περισσότεροι δεν έχουν κανένα ταμπού με την ακροδεξιά, αποενοχοποιούν με πρόσχημα τα πάθη του ελληνικού λαού αντιδημοκρατικές και σκοτεινές αντιλήψεις που μέχρι τώρα έκρυβαν, υποστηρίζουν ανοιχτά «λύσεις» που οδηγούν στα βράχια της δραχμής.

Τα κόμματα απευθύνονται στο αγριεμένο πλήθος με –λίγο ή πολύ- ίδια μεθοδολογία: Υπόσχονται πιλάφια στον παράδεισο που θα έρθει αν φύγει η τρόικα από τη χώρα, αποτάσσονται κάθε εθνικής ευθύνης για την κατάρρευση, γενικολογούν, αοριστολογούν, επιτίθενται στον πολιτικό αντίπαλο με όρους τηλεοπτικής κακοφωνίας, λένε ασύστολα ψέματα για ό,τι προηγήθηκε και για ό,τι θα ακολουθήσει, επικαλούνται τον Θεό και την Παναγία, το ελληνικό δαιμόνιο και το μεγαλείο των προγόνων, λαϊκίζουν, φλυαρούν και επικοινωνούν με τους βαλκανικούς κανόνες που ίσχυαν πριν εκδηλωθεί η κρίση.

 Παρακάτω λέει για το ζήτημα με τη χρηματοδότηση των κομμάτων κι έχει δίκιο, νομίζω, αλλά το ζήτημα με τον κόσμο που αγριεύεται, που κάποιοι τον χαϊδεύουν για να τους ψηφίσει, άλλοι το δαιμονοποιούν ως προβοκάτορα, άλλοι τον υμνούν ως "μέγα δημοκράτη λαό". Γενικώς από το καλάθι του αγανακτισμένου λαού, καθένας παίρνει ό,τι του γουστάρει και το βολεύει στην τρέχουσα συγκυρία. 

Ο Κόσμος δεν είναι Ένας Κόσμος, μια Μάζα. Μας βολεύει κοινωνιολογικώς να τον αντιμετωπίζουμε έτσι είτε στις Εκλογές είτε στην ανάλυση της συμπεριφοράς του. Αλλά αναλύεται σε πολλές, ίσως και άπειρες υπο-ομάδες, με διαφορετικά εξελικτικά χαρακτηριστικά, σε απλή μορφή (φύλο, χρώμα, γλώσσα κτλ), πιο πολύπλοκα (ακαδημαϊκή μόρφωση, επαγγελματική εμπειρία κτλ) και ακόμα πιο "φευγάτα" (συνδυασμοί παρόντων επιθυμιών με προηγούμενα βιώματα και συνειδησιακές συγκρούσεις ). Σε ποιον να στηριχτείς; Ποιον να πιστέψεις ως αληθινό και γνήσιο ΛΑΟ; Ποιος κατέχει την αμεσότητα των δημοκρατικών διαδικασιών; Ποιοι μέσα στο συρφετό που γιουχάρει ή καίει στολές ή βρίζει γηπεδικά ή πετάει γιαούρτια είναι "δικαιολογημένα οργισμένοι", μη έχοντες άλλη επιλογή εκτόνωσης/αντίδρασης;; Η απάντηση σε λαϊκιστικό επίπεδο είναι πάντα απλή κι εύκολη: Μα φυσικά ΟΛΟΙ!!!!

Με ΟΛΟΥΣ λοιπόν πρέπει να προχωρήσει και αυτή η περίοδος της Ιστορίας μας. Αν αρχίσει κάποιος να ξεχωρίζει και να ξεδιαλέγει φακές και ρεβύθια, κλάφτα Χαράλαμπε!! Μαύρο φίδι (χρυσαυγίτικο) που μας έφαγε! Θα βγαίνουμε για διαδηλώσεις στους δρόμους και θα καταλήγουμε να γιαουρτώνουμε ο ένας τον άλλον. Πολυκομματική βουλή θέλουμε;;  Καθείς και το κόμμα του! Διαίρει και κυβέρνα, κατά το μοναχός χόρευε και όσο θέλεις πήδα. Αλλά υπάρχει και η φοβία της ακυβερνησίας, καθότι όλοι θέλουν να αντιδράσουν, αλλά όχι να δράσουν. Πάντα η άρνηση είναι ευκολότερη, απ'ότι μια θέση. 

Θα δούμε. Όοοοοταν γίνουν οι εκλογές και όοοοοσοι ψηφίσουν, όοοο,τι κι αν ψηφίσουν, θα είναι πάντα και σαφέστατα μια ΛΑΪΚΗ εντολή. Ο Λαός μίλησε, θα πουν! 

Για να δούμε, θα μιλήσει ή θα γκαρίξει;;;;;; (πολλοί) (Λαϊκοί) Γάϊδαροι μαλώνανε σε ξένο (ευρωπαϊκό πλέον) αχυρώνα.

Ich muss das zugeben

Warum Sie die Vergangenheit ignorieren sollten.

Es gibt viele gute Gründe, weiter zu investieren, um etwas zum Abschluss zu bringen. Aber es gibt einen schlechten Grund: das bereits Investierte zu berücksichtigen. Rational entscheiden bedeutet, dass Sie die aufgelaufenen Kosten ignorieren. Egal, was Sie bereits investier haben, es zählt einzig das Jetzt und Ihre Einschätzung der Zukunft.

Farin Urlaub

Zum Tanzen bin ich nicht gebor'n.........

Restart

Η αρχή και το ήμισυ του παντός. Το τέλος της αρχής και η αρχή του τέλους. Ο κύκλος και η αρχή του.
Ωραία γράφονται όλα αυτά, αλλά όταν βιώνονται δε φαίνονται τόσο ειδυλλιακά. Μια ζωή προχωράει, θεωρητικά ξεκινά από κάπου και κάπου τελειώνει. Μικρές ζωές όμως μέσα στη μεγάλη, οι λεγόμενοι κύκλοι της ζωής, αρχίζουν και τελειώνουν χωρίς να πάρεις χαμπάρι. Κεφάλαια κλείνουν, άλλα ανοίγουν, τα γράμματα μένουν στη μέση. Λέξεις μισές, δεν πρόλ......... Κι άντε να βγάλεις το νόημα.
Η ζωή των ανθρώπων όμως βγάζει νόημα, γιατί υπάρχουν τα συμφραζόμενα. Ακόμα κι αν δεν ολοκληρωθεί η φράση "Άντε και γα....", όλοι έχουν καταλάβει την ευχή που σου δίνει κάποιος. Έτσι και στις φάσεις μιας ζωής, όταν ολοκληρώνεται ένας κύκλος, κάπου το αισθάνεσαι, δε θες βέβαια, δε σε βολεύει, αλλά αυτό εκφράζεται. Κι επειδή σε κανέναν δεν αρέσει η φράση "ΚΛΕΙΣΤΟΝ" λόγω ασθενείας, λόγω πτώχευσης, λόγω ότιναναι, προτιμάμε την μετάθεση, την αναβολή, τη μεταφορά κάπου αλλού. "ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ". Τώρα απέναντι είναι μια μεταφορά λέξης, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Απέναντι στου Απότσου το μπαράκι, απέναντι στον άλλο κόσμο, απέναντι στην άλλη ήπειρο, κάπου απέναντι, να σας βλέπω και να με βλέπετε.
Μια μεταφορά περιλαμβάνει μετακόμιση, αλλαγή τόπου-χώρου-έδρας, επανέναρξη. Η επανεκκίνηση της Οικονομίας που λένε. Ο αφέτης δίνει τον εναρκτήριο πυροβολισμό και όλοι τρέχουν τον αγώνα τους. Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που προτιμούν να φάν τον πυροβολισμό στο κεφάλι. Αυτοί κάνουν το μεταφυσικό restart, δεν είναι κατακριτέο, δεν είναι λάθος. Απλά είναι ένας άνισος αγώνας, ενάντια στην άγνωστη αιωνιότητα και στις ανυπαρξίες της, άντε να κερδίσεις εκεί μέσα, ναούμ'!!!
Οπότε αφού επιλεγεί το γήπεδο, πρέπει να επανεκκινηθεί η ψυχή και το σώμα. Η αρχή που ξαναγίνεται, που θυμίζει κάτι από τα παλιά, επιβάλλει νέους κανόνες, αλλά σε παλιά μυαλά. Πρέπει να ξεριζωθούν σιγουράντζες, καβάντζες, δεδομένα, δόγματα, αυθεντικές γνώσεις. Όλα! Στο κάτω-κάτω, σε κάθε format, πρέπει να υπάρχει και κάποια απώλεια δεδομένων, δεν τα σώζεις όλα, κάτι χάνεται, κάτι θυσιάζεται, κάτι εξατμίζεται.
Η επανέναρξη δηλώνει απώλεια σιγουριάς, απώλεια ηθών κι εθίμων, γνωστών και τετριμμένων. Δεν είναι για όλους, είναι για αυτούς που είτε βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και την ψυχή στο στόμα είτε για αυτούς που θα πάνε για τα πολλά, κι ας χάσουν και τα λίγα.
Εγώ δεν ανήκω ούτε στους μεν ούτε στους δε. Κάπου ενδιάμεσα! Καλό να είναι να ξέρεις γιατί γίνεται μια επανεκκίνηση, ώστε να μη μένεις με την απορία, εκεί που τρέχεις, να σκέφτεσαι "Τώρα τι μ'έπιασε και τρέχω;". Βρες μια καλή δικαιολογία και κράτα την σαν καντήλι σε εικόνισμα Παναγίας, σαν δίσκος 45άρης με τα μεταναστευτικά του Καζαντζίδη. Για ένα σοβαρό λόγο, μπορούν και βουνά να κουνηθούν, μπορούν και σεισμοί να προκληθούν, μπορεί να βγει και πρώτο κόμμα η χρυσαυγή ή το ΜΛ-ΚΚΕ, πού ξες;
Ξεκινώ και πηγαίνω, αρχίζω και πάω. Η κασέτα πρέπει να παίξει, να μη τη μασήσει το μηχάνημα, τα λόγια να ακουστούν καλά, όχι μασημένα. Το στίγμα που δίνει ο καθείς είναι για δική του κατανάλωση, είτε είναι κοντά στη νέα αρχή, είτε κοντά στο παλιό τέλος. Δεν τον κοιτάει κανείς, δεν νοιάζει σε κανένα, που αρχίζει και πού τελειώνει. Έχουν όλοι τα δικά τους αρχινοτελειώματα και τις δικές τους σκοτούρες στα σταματοξεκινήματα. Ένας κύκλος έχει αυτό το καλό, είναι κι άλλοι μέσα, χωράει πολλούς, αέναο έργο, ασταμάτητο, που όλο σταματάει κι όλο ξαναρχίζει.
Για να μην ξεφύγουμε στα τρελοκουλτουριάρικα πάλι, μίλησα για στίγμα και το εννοούσα κάτι σα φάρο. Το φως, η καθαρή σκέψη (θα μιλήσω και μετά για αυτό) είναι που παίζει καθοριστικό ρόλο στην νέα εκκίνηση. Πρέπει να φύγουν βαρίδια, σαβούρες του παρελθόντος, αλλά και σημαντικά πράγματα, μνήμες δυνατές, που σε χάραξαν, σε όρισαν. Ίσως να μην τα σβήνεις τελείως, κάπου θα υπάρχει το cookie, αλλά σε μέρος που δε θα ενοχλεί τη διαύγεια που απαιτείται.
Ξεκινώντας κάποιος λέει, είμαι ακόμα εδώ, έφυγα από κει, αλλά είμαι απέναντι, το φως μου μακρινό ίσως, αλλά ζωντανό, δε σβήνει, δε με σβήνετε κουφάλες έτσι εύκολα, θα είμαι και θα φωτίζω, όποιο κοντινό ή μακρινό καράβι με αισθανθεί, με ζητήσει, με δει. Η φυγή είναι φυγή, μόνο αν την αισθανθείς ως απουσία. Είτε μιλάμε για τους θανάτους είτε για τις ψυχικές ήττες, δε φεύγεις, εάν αποφασίσεις να υπάρχεις. Κανείς δε φεύγει, κανείς δεν είναι μπρος ή πίσω, εξω ή μέσα, απλώς χρονικά διαφέρουν. Π.χ. εγώ κοιμάμαι τώρα, όταν κάποιος στην Αυστραλία αρχίζει μεροκάματο. Ο προσδιορισμός είναι που κάνει την εκκίνηση νέα ή παλιά. Και καλό είναι να είσαι μπροστά από τον προσδιορισμό αυτό, μπροστά από το Greenwich, να είσαι έστω δύο δευτερόλεπτα πριν τη συναίσθηση των υπολο΄πων. Δηλαδή να αποφασίσεις εσύ, να είσαι λίγο νωρίτερος, κάπου πριν το νέο χρόνο. Να μην είσαι άκυρος βέβαια, αλλά στη σφαίρα που βγαίνει από το πιστόλι της αφετηρίας, η δική σου σκέψη να έχει καλύτερη θέση.
Άιντε να λύσουμε να ξεκινήσουμε, και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ......
Το καράβι να φύγει, να λυθούν οι κάβοι, να πάμε σ'άλλα λιμάνια, καλύτερα χειρότερα, ποιος ξέρει, ποιος θα μάθει; Η σκέψη θα τα βρει πρώτη, θα ακολουθήσει η πλώρη και μετά το τιμόνι θα πει το πότε ξανασαλπάρουμε.