Αηδιασμένος παρά αγανακτισμένος

Την εβδομάδα που μας πέρασε συμμετείχα, μόνος αλλά και μαζί με τα παιδιά μου, σε αυτό που ονομάστηκε "εκδήλωση του κινήματος των αγανακτισμένων. Την πρώτη φορά πήγα μόνος, δεν είχα ούτε άνθρωπο να μιλήσω, αλλά βρήκα πολλούς σαν κι εμένα. Διάχυτα υπήρχε η αίσθηση ότι δεν πρόκειται να βγει τίποτε με συνδικάτα και "οργανωμένες" απεργίες, με κομματοκρατούμενες δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες, που χύνουν τώρα κροκοδείλια δάκρυα για τις αποκρατικοποιήσεις. Πρέπει να βρεθεί η λύση έξω από κόμματα και ταμπέλες. Μιλούσαν πολλοί, νέοι, γέροι και παιδιά. Κάθησα πολύ γιατί δεν είχα ξαναδεί κάτι αντίστοιχο. Όπως σε όλους μου είχε κακοφανεί, που έπρεπε να "μας την πουν" οι Ισπανοί για να βγούμε και να αντιδράσουμε (θα μου πεις κατόπιν εορτής και μνημονίου), αλλά έστω κι έτσι, έστω κι αργά.
Τη δεύτερη μέρα είπα "αυτό δεν πρέπει να το χάσουν τα πιτσιρίκια μου. Για τη γυναίκα μου γνωρίζω τις θέσεις της, σεβαστές, αλλά τα παιδιά πρέπει να έχουν το δικαίωμα να δουν, να διαμορφώσουν γνώμη και μετά ας τα απορρίψουν αν θέλουν". Τους πήρα λοιπόν μαζί μου, αφού κάναμε την κλασσική ποδηλατάδα στη Παραλία, πήγαμε, πήραμε τα σαντουιτσάκια από την καντίνα (με τις οποίες έγινε κι ένας "ψιλο"-τσαμπουκάς, γιατί δεν έφευγαν και εμπόδιζαν τον κόσμο) και καθήσαμε κάτω. Κι όπως άρχισαν τα συνθήματα, οι μούτζες αλα ΜαυροΓιαλούρο, οι κουβέντες από τον τηλεβόα, άρχισαν να πέφτουν και οι ερωτήσεις. Και παράλληλα, ακούγοντας τους ανθρώπους να μιλάνε και να λένε τους καημούς τους, κάναμε κι εμείς τη δική μας συζήτηση.
Μίλησε ένα κορίτσι που μόλις είχε δώσει εξετάσεις, με τρομερό άγχος κι αγωνία και περιμένει βαθμούς για να μπει σε ένα Πανεπιστήμιο, που αυτή τη στιγμή μοιράζει φυλλάδια για τη χρεωκοπία του και το ότι δεν μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία του λόγω υποχρηματοδότησης. Δε βλέπει μέλλον, έλεγε και η τρακαρισμένη φωνή της τρεμόπαιζε κι έδειχνε ότι δεν ήταν συνηθισμένη να μιλάει σε πολύ κόσμο, αλλά έβγαζε ένα τσαγανό, εκείνου που δε φαίνεται να έχει χάσει κάτι.
Μίλησε ένας παππούς, που κι αυτός σχεδόν κλαίγοντας, μας είπε για την Κατοχή και τα δεινά της χώρας του, αλλά λέει "ακόμα και στην πείνα, το μόνο που μας είχε απομείνει ήταν η αξιοπρέπεια μας. Τώρα τους το δίνουμε κι αυτό" Επαναλαμβάνω δεν είπε μας το παίρνουν, τους το δίνουμε.
Μια γυναίκα υπάλληλος του ΟΛΘ, εξήγησε για τα αποθεματικά και για τα 72 εκατομύρια που θα μπουν, άμεσα, στην τσέπη όποιου επενδυτή  ενδιαφερθεί, χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα απο αυτόν, απλώς έναν διακανονισμό με εγγυητικές. Κανονικό ξεπούλημα, δηλαδή, χωρίς το κράτος να περιμένει σημαντικά έσοδα. Μας θύμησε ότι η αξία του Λιμανιού ξεπερνάει τα 400 εκατομύρια. Υπόψην μιλάμε για το Λιμάνι της Σαλονίκης, για το οποίο οι Γάλλοι επί Α'ΠΠ μας έβαλαν σε Διχασμό και οι Οθωμανοί κρατούσαν διακαώς λόγω της τεράστιας εμπορικής του αξίας κι εξαιτίας του, η Θεσσαλονίκη ποτέ δεν ξέπεσε, ποτέ δεν έγινε χωριό (σαν την Αθήνα του 1600).
Μίλησε μια ψυχολόγος του Θεαγενείου και μας είπε για το κόλπα των εργολάβων με τις διοικήσεις των νοσοκομείων, ένας κύριος, που πρότεινε "λαϊκές μετοχοποιήσεις των ΔΕΚΟ", με παραδείγματα χώρες της Λατινικής Αμερικής, είπε να μη χειροκροτήσουμε αν δε συμφωνούμε, να τον ακούσουμε πρώτα, μας κούρασε η αλήθεια λίγο, αλλά είχε το χρόνο του.
Ένας 45χρονος πωλητής, άνεργος, μας πρότεινε να πούμε όλοι μαζί τον Εθνικό Ύμνο, του φωνάξαμε "ΌΧΙ", δεν πειράζει, είπε αυτός. Μια κυρία, δασκάλα, με άντρα άνεργο, ιδιωτικό υπάλληλο, έλεγε να κυριαρχήσουν το Σάββατο και την Κυριακή οι μανάδες με τα καρότσια, τα μωρά και τα παιδάκια τους, να φωνάξουν για την κατάντια που θα παραδώσουν σε αυτά τα μικρά που δε φταίνε και σε τίποτα τελικά....

Και οι δικοί μου;; Με ψόφησαν στις ερωτήσεις! Ήταν πολύ για αυτούς, αυτό που γινόταν, μεγάλο και δυνατό συγκινησιακά, κι όμως αντέδρασαν καλύτερα απ΄'ότι περίμενα. Ούτε σα μικρομέγαλοι, αλλά ούτε και τελείως ανώριμοι, ούτε σα χαζόχαζα νηπιάκια. Κάποια στιγμή πήγε να χειροκροτήσει ο μεγάλος και το ρώτησα "άκουσες τι είπε;", μου είπε "όχι", "τότε γιατί χειροκροτάς;" του είπα. Και καθόταν και σκεφτόταν. Είμασταν καθισμένοι στις πλάκες γύρω από τον Πύργο και φωνάζαμε "δε σε θέλει ο λαός, ελικόπτερο και μπρος". Και με ρωτάει ο μικρός: "Δηλαδή μπαμπά θα γίνουμε σαν τη Λιβύη;;;;!!!". Η Αίγυπτος δεν του έκανε εντύπωση, και γιατί δεν την πολυπήρε χαμπάρι και γιατί έγινε λιγότερο θορυβώδικα από τη γείτονα χώρα, όπου οι βομβαρδισμοί και ο πόλεμος εκεί, τον αναστάτωσαν περισσότερο. Και ενώ αρχικά νόμιζα ότι δεν πρέπει να ενημερώνονται και πολύ τα παιδιά, για το φόβο μήπως να πάρουν τα λάθος μηνύματα, τώρα διαπίστωνα ότι πολύ απλά "δεν μπορείς να κρυφτείς από τα παιδιά, γιατί απλώς τα ξέρουν όλα". Ο μεγάλος ρωτούσε "Γιατί φωνάζουμε μπαμπά;;" "Για να μας ακούσουν" "Και μας ακούν, μπαμπά;;;", "Όχι" του λέω (!!!!).
"Κι αφού μπαμπά, αυτοί οι Παπανδρέου, δε μας ακούν και δε θέλουν να φύγουν, πώς πρέπει να τους διώξουμε;;;;; Με τανκς;;;;;;". Εγώ βέβαια ήρεμα, όσο μπορούσα,του είπα: "Όχι αγόρι μου , όχι πάλι τανκς!"
Το χειρότερο κι αυτό μου έκανε σχεδόν να κλάψω, αλλά ντράπηκα μπρος σε τόσο κόσμο και ειδικά μπρος στα παιδιά μου ήταν όταν μου ζητούσαν επίμονα να πάω κι εγώ να μιλήσω. "Να πας κι εσύ μπαμπά, να τους τα πεις" έλεγε ο μικρός. Και εγώ δικαιολογούμουν ότι δεν είχα πού να τους αφήσω και τέτοια, και ενώ ο μεγάλος έλεγε "δεν είμαστε μικροί, μπαμπά, εδώ θα είμαστε, θα σε βλέπουμε", ο μικρός έλεγε "θα έρθουμε και εμείς μαζί σου, μπαμπά, να μιλήσουμε κι εμείς". (Από τα λίγα που έχω καταλάβει για τα παιδιά μου είναι ότι ενώ ο μεγάλος έχεις τις γνώσεις και την μαθησιακή υπεροχή, ο μικρός διαθέτει καλύτερη κοινωνική ωριμότητα, ευρύτερη αντίληψη του περιβάλλοντος, στα γενικά πλαίσια). "Τι θα τους πεις, ρε μικρέ;;" (χρησιμοποιώ το "μικρέ" και το "μεγάλε", μόνο στο ιστολόγιο χάριν ανωνυμίας και διακριτικότητας, στην κανονική ζωή τους φωνάζω προφανώς με τα κανονικά τους ονόματα). "Θα τους πω για τον κύριο Άκη, το γυμναστή που του μείωσαν το μισθό και αυτός δε συμφώνησε κι έφυγε!!!".  Με λίγα λόγια, ο κόσμος το έχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι. Τα παιδιά μεταξύ τους, σε κάποιες στιγμές, συζητούν για αυτά που βλέπουν και δεν καταννοούν. Κι ακριβώς σαν παιδιά ξεχνιούνται και συνεχίζουν.
Φυσικά και τα δικά μου, κάποια στιγμή κουράστηκαν, πιάστηκε ο απαυτός τους, φύγαμε. Όταν όμως γυρίσαμε πίσω και ουσιαστικά "μαϊμουδίζανε" τα συνθήματα, κάτι με πείραξε. Μήπως είμαι υπερβολικός;; Μήπως ζητάω πολλά;;; Μήπως από κάποια απόσταση αν δεις τα πράγματα, όλα ρέπουν στο οπαδιλίκι;;
Κι ακόμα περαιτέρω, οι απορίες μου είναι πολλές και αναπάντητες φοβάμαι. Πώς γίνεται να οργανωθεί μια ανεξέλεγκτη, εκ φύσεως και εξ αριθμών, δύναμη και να ταξινομηθεί, τρόπον τινά σε αυτοδιάθεση;;; Και μάλιστα αυτό να γίνει έξω από θεσμούς, που εγκαθιδρύθηκαν ακριβώς για να προασπίσουν την ίδια τη δημοκρατία, που ταυτόχρονα απειλείται από αυτούς τους θεσμούς;;; Το αυγό της κότας (κι όχι του φιδιού) πρέπει πάλι να βγει κότα για να κάνει αυγό. Ο ψηφοφόρος πρέπει να εκλέξει πολιτευτή που θα ψηφίσει και θα στηρίξει τον ψηφοφόρο, ώστε αυτός να τον ξαναψηφίσει. Έτσι μάθαμε τόσα χρόνια. Τώρα, δεν είμαι σίγουρος αν στα μυαλά των περισσοτέρων που φωνάζουν "Να φύγουν όλοι!", υπάρχει η σιγουριά του "Και μετά τι;;". Όσο κι αν φαινόμαστε έτοιμοι για συμμετοχικές δημοκρατικές διαδικασίες, στυλ ομάδες περιφρούρησης ή ενημέρωσης για το κίνημα αυτό, δεν νομίζω ότι υπάρχει η κατάλληλη μαγιά να μας φουσκώσει. Δε βρίσκω τη συνεκτική αυτή κόλλα, που θα μας κάνει να πούμε "απεταξάμην το μαζί τα φάγαμε" και θα ενωθούμε στον κοινό αγώνα. Αγώνας προς πού;;; Οι φίλοι του αδερφού μου, τοποθετημένοι ως επί το πλείστον προς τα αριστερά, μαζί με μια μεγάλη μερίδα κόσμου, και με άπασα τα ΜΜΕ (πλην ισως του ΣΚΑΪ), είναι επιφυλακτικοί και καχύποπτοι. Σου λέει "ποιος κρύβεται από πίσω;; ποιος τα ορχηστρώνει όλα αυτά;; γιατί βγάζουν απ'έξω τα κομματικά πανώ;; γιατί δε θέλουν τα συνδικάτα;; μπας και είναι ο στρατός;; πολλές σημαίες βλέπω, μην είν' τίποτις εθνοσωτήρες πατριώτες;;;;". Και άλλα τέτοια συνωμοτικά. Ο Ριζοσπάστης για παράδειγμα, τρεις μέρες δεν αφιέρωσε ούτε γραμμή στα εξώφυλλά του. Μιλούσε για παλλαϊκά συλλαλητήρια που ΘΑ γινόντουσαν Σάββατο, με πρωτεργάτες τους ΠΑΣΕΚΙ, ΟΛΕΜΕ, ΟΚΥ και άλλα τέτοια γελοία αρκτικόλεξα, αποδεινύοντας για ακόμα μια φορά πόσο μακρυά είναι από την πραγματικότητα.
Επανέρχομαι πάντως στο θέμα των επιλογών. Όλοι αυτοί (εμείς) που μαζεύονται στις πλατείες είναι το ίδιο το σύμπτωμα, δεν μπορεί να είναι η λύση, η θεραπεία. Για χρόνια, δεκαετίες, στους κύκλους συζητήσεων μου με φίλους, μιλούσαμε για αυτή τη φοβερή κοινωνική παθογένεια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Το νεοπλουτισμό και την επιδειξιομανία, που παρουσίαζαν ως και ο περιπτεράς της γειτονιάς. Το καγιέν που είχε και μοστράριζε το κάθε τσόλι. Ο καταχρεωμένος υδραυλικός που είχε δέκα πιστωτικές κάρτες. Η (τζάμπα) φιγούρα του κάθε προέδρου και διευθυντή, ιδρυμάτων επιχορηγούμενων από το κράτος με έργο...το τίποτα. Η αμορφωσιά δασκάλων και καθηγητών, η κομματικοποίηση Πανεπιστημίων, η απάθεια όλων των συμμετεχόντων μπροστά στην κατρακύλα του συστήματος Παιδείας και Μόρφωσης (κακά τα ψέμματα, από την απαιδευσιά μας την πάθαμε, από την επανεκπαίδευσή μας θα σωθούμε, εάν σωθούμε τελικώς). Την τεμπελιά νέων και μεσηλίκων, που οι μεν πρώτοι την άραζαν στα καφέ, με ένα φραπέ κι ένα τάβλι στο οχτάωρο και τους δε να βγαίνουν στη σύνταξη από τα 50, για να τα βγάζουν "μαύρα" μετά. Οι νέοι αγρότες που έβαζαν τους Αλβανούς να μαζεύουν σοδειές και μετά να τους βρίζουν κι από πάνω, οι δε πατεράδες τους να κυκλοφορούν με τα λεφτά των επιχορηγήσεων με την καίνούρια Κάμπριο, ώστε να πάνε να απειλήσουν τον τοπικό βουλευτή με περισσότερο ύφος. Ο άκρατος ανταγωνισμός στα ασήμαντα. Η έξαλλη σπατάλη και ο υπερκαταναλωτισμός και η παραγνώριση του γνωστού κι αλάνθαστου "απλώνεις τα πόδια σου μέχρι εκεί που φτάνει το σεντόνι σου". Η πίεση σε βουλευτές και βολευτές να "τακτοποιήσουμε το παιδί" στον ΟΤΕ, στη ΔΕΗ, στον ΟΠΑΠ, στον ΟΣΕ, να κάάάάάθονται, να παίρνουν παχυλά μισθά, αφάνταστα εφάπαξ και συντάξεις και τώρα να κλαίγονται.
Όλα αυτά τα βλέπαμε, τα κοροϊδεύαμε. Τώρα που έσκασαν στο κεφάλι μας, τα ρίχνουμε στο σύστημα, στο παγκόσμιο πολιτικό κενό, στην ανυπαρξία αλληλεγγύης (;;!!) από τους Ευρωπαίους εταίρους, στο ΓΑΠ, στην κυβέρνηση. Πάντα η μούτζα αλλού ήταν ευκολότερη από την αυτομούντζωση. Βρίσκεις και δικαιολογίες, δεν μας τα είπαν έτσι, μας ξεγέλασαν. Πριν όμως από την εθνική πτώχευση, προηγήθηκε ο τεράστιος αριθμός των νοικοκυριών που είχαν υπερχρεωθεί, λόγω πιστωτικών, λόγων καταναλωτικών δανείων, με τις ευλογίες βέβαια τραπεζών και ΜΜΕ. Πάθαμε αμνησία ή ξεχάσαμε ότι μεγάλοι και τρανοί ηθοποιοί έβγαιναν και μας προέτρεπαν να πάρουμε δάνειο, χρήματα στο λεπτό, (άκου χρήματα στο λεπτό-τραπεζίτης κι αεριτζής γίνεται;;;), άμεση υπερανάληψη. Και μεις τα παίρναμε! Και αυτό το έλεγαν ανάπτυξη.
Τώρα που το πολιτικό σύστημα, οι άνθρωποι που εμείς (αυτοί) επέλεξαν, φάνηκαν κατώτεροι των προσδοκιών μας, θέλουμε να τους διώξουμε. Συμφωνώ, να φύγουν. Και μετά;;;;;;;; Ποιες είναι οι προσωπικότητες που θα έχουν εκείνη την απήχηση, εκείνη την αίγλη, εκείνη την υπευθυνότητα, όχι απλώς να προτείνουν λύσεις, αλλά και να μας πείσουν ότι πρέπει να τις εφαρμόσουμε;;;;;;;
Εδώ ένα κόκκινο φανάρι και δεν το σεβόμαστε.....Πόσω μάλλον να υπακούσουμε στις επιταγές άσχημων, επώδυνων μέτρων. Και ποιος από αυτούς (εμάς) που διαμαρτυρόμαστε διαφωνεί ότι αρκετά από αυτά που αναγράφονται στο Μνημόνιο (περιορισμός κρατικής σπατάλης, απολύσεις στο Δημόσιο) δεν έχουν σωστή βάση και τα λέμε κι εμείς μεταξύ μας;; Ποιος όμως εμπιστεύεται όχι τον άλλον, τον ξένο, τον υπουργό, τον ίδιο του τον εαυτό, ότι όταν θα έρθει η ώρα π.χ. να διαλέξεις ποιον θα απολύσεις από το γραφείο, τον τεμπελχανά ξάδερφό σου, που οι μανάδες σας μένουν δίπλα-δίπλα στο χωριό και που ψιλοκλέβει κιόλας από το ταμείο, αλλά τον αγαπάς γιατί είναι σόι Ή την εργατική 
υπάλληλο, που χώρια που δε σου κάθησε, βγάζει και γλώσσα και σου προτείνει και ιδέες για την αύξηση της παραγωγής, εσύ θα ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΣΩΣΤΟ;;;;;

Το αίσθημα που έχω εγώ δεν είναι αγανάκτηση. Είναι αηδία, είναι η αναγούλα πριν τον εμετό, που είναι και μια φυσική πράξη στο κάτω-κάτω. Αποβάλλεις τα εχθρικά, τα ξένα προς τον οργανισμό σου (και τη χώρα σου). Αρχικά μπορεί να νοιώθεις λίγο άδειος, λίγο με μια ξινίλα στο στόμα, αλλά σίγουρα μετά είσαι ανακουφισμένος, καθαρός εσωτερικά. Για από μέσα θα δρομολογηθούν οι αλλαγές. Από μέσα-μέσα, για αυτό και κανονικά αργούν οι διαδικασίες, επειδή η απόσταση μέσα-έξω είναι μεγάλη, όσο το μήκος του οισοφάγου. Όταν θα αφήνεις προτεραιότητα στο διπλανό σου να περάσει αυτός πρώτος στη διασταύρωση, όταν θα πας να μαζέψεις του άλλου το σκουπίδι, όταν θα μιλας στο παιδί σου ότι δεν μπορεί να΄χει το PSP, όταν θα καθήσεις δύο ώρες παραπάνω στο μαγαζί του αφεντικού σαν να ήταν δικό σου (χωρίς να περιμένεις υπερωρία), όταν θα αποσύρεσαι μόνος σου
από την προαγωγή γιατί αναγνωρίζεις ότι ο συνάδελφος σου είναι όντως ανώτερος από σένα, όταν δε θα βάζεις μέσο για κάθε βλακεία π.χ. μετάθεση στο στρατό ή απαλοιφή προστίμων του ΚΟΚ, τότε ΝΑΙ, τότε θα είμαστε εμείς που θα καθορίζουμε τις τύχες μας και θα μιλάμε για Δημοκρατία ή για Εκκλησία του Δήμου ή για εκ περιτροπής εναλλαγή ηγεσίας από απλούς πολίτες, επαγγελματίες όλων των ειδών, κι όχι από άψητους γραφειοκράτες, τζάκια και παράγκες.


Λέω να σταματήσω εδώ....Φαντάζεσαι να έπρεπε να τα έλεγα όλα αυτά εκεί στον τηλεβόα του Λευκού Πύργου;;;; Ε ρε ντομάτα που θα έπεφτε και γιούχα. Οπότε τα λέω τώρα, εδώ, για να τα διαβάσουν τα παιδιά μου, αργότερα. Και μιας και βρεθήκατε κι εσείς, κάντε κι εσείς
τον κόπο, εάν θέλετε. Εύχομαι να (μην) αγανακτίσετε........................

Υ.Σ. αυτό που δεν μπόρεσαν να κάνουν τα ΜΑΤ, το έκανε μια νεροποντή. Η πλημμύρα της Κυριακής έπνιξε τους αγανακτισμένους Σαλονικιούς (εκτός από λίγους πλην ηρωικούς εναπομείναντες). Οι υπόλοιποι το σκάσαμε σαν τα ποντίκια, όταν άρχισε να βουλιάζει ο Πύργος. Ίσως γι'αυτό είναι αποδοτικότερος ο καταβρεγμός των διαδηλωτών από τα χημικά. Το βήχα και το κλάμα τα αντέχεις (είμαστε κι ευσυγκίνητοι, είμαστε και καπνιστές), αλλά το μουσκίδι σε αφήνει παγερό και αμήχανο, σαν πουλί μες στο νερό, σαν να βρεθείς ξαφνικά μπροστά στον ίδιο το ΓΑΠ και δεν θα μπορείς ούτε μούτζα να του ρίξεις ούτε να το βρίσεις ούτε τίποτα, παρά θα στέκεσαι να τον κοιτάς σα χάνος. Κι εκείνος θα σου γελάσει και θα σου πει, έτσι βρεγμένος που θα είσαι :" Σε νοιώθω, σε αισθάνομαι, είμαι μαζί σου, μαζί θα στεγνώσουμε (σ' )αυτήν τη χώρα"......................

ξεχάστηκα πάλι......

Ο Μάϊος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ, να τον προϋπαντήσουμε παιδιά με τη βροχή.

Άρχισαν αι εαριναί εργασίαι και πού μυαλό για υπολογιστές και ιστολόγια. Να τα σκαλίσματα, όχι ακόμα δε ζέστανε ο καιρός, να μη βιαστούμε να μεταφυτεύσουμε ντομάτες και αγγούρια, να τα σπανάκια μια-δυο "χεριές", άιντε να ξανασκεπάσουμε τα φράουλα, μην σαπίσουν, ακόμα δεν ωρίμασαν, ήρθαν οι πατατιές θέριεψαν με τις βροχές, πώς θα γίνει να διώξουμε τα μυρμήγκια από τις ροδακινιές, και να οι ψεκασμοί με υγρή κοπριά λεβάντας, να η υγρή κοπριά τσουκνίδας και σαπούνι μασσαλίας με σκορδοκρέμμυδα, ξανακούρεψε τα χόρτα, ξαναάπλωσε τα μπιζέλια, πάλι βρέχει, όχι σταμάτησε, όχι ξανάρχισε, βγάλε τα ντοματίνια από τα σπορεία, τα ραπανάκια γίναν θηρία, καλά που είναι και τα μαρούλια με τη ρόκα και το δυόσμο, σταθερή αξία, ο μαϊντανός γιατί άργησε, μάλλον φταίει το καινούριο χώμα, μύλη σου λέει ο άλλος, κι αυτό το διαολεμένο το κομπόστ ακόμα να ψηθεί, τι σκ...ά θέλει, η αχλαδιά πάλι στέρφα έμεινε, του χρόνου πρέπει να βάλω κανα δυο για επικονίαση, ή να βάλω ένα μικρό μελίσσι, τέλος πάντων θα δω, ωχ πήγε 9 η ώρα, νύχτωσε και οι άλλοι περιμένουν να παίξουμε και μπάλλα, δεν πειράζει καλά που έβαλα τους προβολείς και θα βλέπουμε στα σκοτάδια, ωχ η μέση μου, αύριο πρέπει να πάρω και καύσιμο για το χορτοκοπτικό, 20 προς 1 η αναλογία, βενζίνη με λάδι, ποιος θα μαζέψει αύριο τα ξερά φύλλα ρε μούργοι, πόσες φορές σας είπα να μη σκαλίζετε την τριανταφυλλιά και τη μαδάτε, τέλος πάντων, ώρα για ύπνο, αύριο πάλι.

Τι ωραία η φύσις, σου λέει ο άλλος. Και φαντάσου να 'μασταν και αγρότες, να περιμέναμε να ζήσουμε από τις παραγωγές, εδώ την πλάκα μας κάνουμε και πόσο χρόνο αφιερώνουμε, σκέψου...

Το λοιπόν η φύση άλλες φορές στα δίνει απλόχερα, άλλες στα φυλάει για να στα αμολήσει στα μούτρα τα χαλάζια και τις πλημμύρες. Και μετά εσύ εξήγα στον οργανισμό αγροτικών αποζημιώσεων, το και το. Δεν είμαστε για αγροτική εργασία, και ιδιαίτερα πολυδιασπαστική. Μία σοδειά φτάνει. Όχι μια "με λίγο απ'όλα". Ερασιτέχνες farmers και μάλιστα υποεκπαιδευόμενοι, με τάση προς την ακαδημαϊκή γεωργία (όταν με βλέπει η γιαγιά που κατεβαίνω στον κήπο με τα βιβλία παραμάσχαλα, ρίχνει κάτι γέλια...), παλεύουμε με την άγνοιά μας, χάνουμε, πέφτουμε, αλλά ξανασηκωνόμαστε, σαπίζουμε αλλά λιπαίνουμε κιόλας, γιατί αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας (!!!!), οπότε ένα μικρό, αλλά κατάδικό σου προϊόν φτάνει για να ξεπλύνει τη νωθρότητα μιας περιόδου, την ραστώνη μιας PC-όπληκτης και Fb-ικής πραγματικότητας.

Καλά κάνω και δε γράφω, προτιμώ να βλέπω τα νύχια μου μαύρα απ'τη χωματίλα και την κοπριά, απ'την αγκύλωση του καρπού με το ποντίκι. Άνοιξη έφτασε, έτσι λέω. Αν και μαζεύονται οι σκέψεις για μελλοντικές αναρτήσεις, πολιτισμού, πολιτικά, ανθρωποφοβικά, εγκληματολογικά, ρατσιστικά, όλο λέω θα τα κάνω αργότερα.

Κι όπως παλιά πήγαινες στο μανάβη να πάρεις χωρίς λεφτά, φεύγοντας, του 'λεγες:

"Γράφ'τα!". Έτσι κι εγώ, λέω μέσα μου, γράφ'τα στο τεφτέρι και ...βλέπουμε. Πού ξες, μπορεί να γίνει καμμιά αναδιάρθρωση των posts, καμμιά συγχώνευση των blogs, να βρεθούμε τίποτις μεταταγμένοι σε καμμιά διαδικτυακή κοινότητα φίλων σουδανέζικου γκουρμέ και μετά θα έχουμε χρόνο να γράφουμε τα απομνημονεύματά μας.

Κάτι έχει να πει, σο λέει, ο μάγκας.

Ίσα ρε λαμόγιο, που θες να πεις και για τη φτιάξη της Άνγκελας ή το σορολόπι του Στρος-Κάνει. Αυτός τουλάχιστον κάνει, δεν είναι λόγια. Άει τράβα να ποτίσεις κανα λελουδάκι, καμμιά μολόχα, φάε και κανα καρότο να βλέπεις στα σκοτο-τόπια τη μάπα σου τη ξεγυρισμένη, καθότι σε περιμένει πολλή πείνα.

Άντε πάλι, ξεχάστηκα. Τι έλεγα;;

Ποιητές

Από ξεχασμένα βιβλία σε δανειστικές βιβλιοθήκες.

Σίγουρα από ποίηση δεν κατέχω, με συγκινεί μεν, δεν έχω όμως αντένες κατάλληλες δε. Προσπαθώ να τη ξεδιαλύνω κυρίως με συμβατικές φόρμες, αντιστέκομαι ολίγον στο μεταπολεμικό ύφος, απογοητεύομαι και ξαναγυρίζω, ως γνήσιος συντηρητικός, στους επονομαζόμενους κλασσικούς, που οι δάφνες τους είναι αναμφισβήτητες και τρόπον τινα δογματικές. Τρεις ποιητές, έλληνες, σύγχρονοι, ιδιαίτεροι, με εχθρούς πολλούς, φίλους λιγότερους, εκτός συστήματος μάλλον, αν και δεν παίρω όρκο για όλους.
Όσοι πιστοί προσέλθετε.
Δεύτε λάβετε, τούτο εστί το σώμα των ανθρώπων που πέρασαν απ'τον εικοστό, μίλησαν κι έφυγαν.....................

Νίκος Καρούζος

Ομορφαίνω τη μοίρα

Οι ποιητές είναι πιο άρρωστοι απ'τις μητέρες
κι ο άξιος εύκολα μένει στ' όνειρο
κι ο άξιος με γυμνό σώμα πολεμά το επίγειο κράτος,
πολεμά την τίγρισσα,
κ' η θρησκεία κ' η τέχνη κηλίδες απάνω στο θηρίο
κ' οι ποιητές κ' οι φιλόσοφοι κηλίδες
ανώφελες και γύρω τους η ερημιά.
Τρέχει τ' άγριο ζώο πηδά στροβιλίζει τον τρόμο
και τρέφεται με τους φόνους και τρέχει το δέρμα του
και τρέχουν οι κηλίδες
ακίνητες και γύρω τους η ερημιά



Διάλογος πρώτος (απόσπασμα)

-Σα να μην υπήρξαμε ποτέ
κι όμως πονέσαμε από τα βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.
Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό
η αγάπη να φανερωθεί ολόκληρη.
Μια μουσική
άξια των συγκινήσεών μας
δεν ακούσαμε.
Βρεθήκαμε σ' ένα διάλειμμα του κόσμου
ο σώζων εαυτόν σωθήτω.


Δεν ξέρω πολλά πράγματα για τον Καρούζο, πλην του λήμματος στη wiki. Με δυσκόλεψε πολύ πάντως, είναι αρκετά πολύπλοκος, διαχέεται στη γλώσσα, με πυκνή γραφή. Πρέπει να ήταν δύσκολος και σαν χαρακτήρας, μοναχικός, (μονόχνωτος να έλεγα;). Όπως λέει κι ο ίδιος, σαν έρημο άνθος, "Βγαλμένο στους κινδύνους της χαράς, αμέριμνο σαν ιδέα"......


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου

Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο
Κι αν μου ρημάξατε το γήπεδο
η καρδιά μου είναι κόκκινο τούβλο και υλικό για οικοδομές
σα φυσαρμόνικα μέσα στην κατεδάφιση
Κι αν τσουρουφλίζεται στον ήλιο αυτός ο κάμπος
θα γίνω δροσερός καρπός λουλούδι απόβραδο
βλασταίνοντας τα παιδικά σου μάτια <

em>Κι αν βρέχει στο μικρό σταθμό
θα σέρνω τη μουσική σου
μέσα στα χαλάσματα
σα ξοδεμένο φως στο νεροχύτη


Τον ποιητή τον είχα ακούσει σαν όνομα στο γνωστό τραγούδι του Σαββόπουλου (Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη) και είχα ασχοληθεί με τα "Ποιήματα για ένα καλοκαίρι" και το "δύσκολο θάνατο". Κυρίως συμβολιστής, ούτε τρελές εξάρσεις έχει, ούτε μελοδραματισμούς. Λιτός, απέριττος, σύντομος, απλός.


Κι αν είσαι άνθρωπος

Κι αν είσαι άνθρωπος
κι αν είσαι εργοστάσιο
κι αν είσαι μια ξανθή μοντέρνα πόλη


Είσαι για μένα κούραση το βράδυ
μια μηχανή που σώπασε
μια ετοιμόρροπη φωνή


Είσαι η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι.




Για τον Αναγνωστάκη έχω ξαναγράψει (http://oudenoida.blogspot.com/2008/12/blog-post_05.html). Αλλά τον γουστάρω, τι να κάνουμε;;



Μανώλης Αναγνωστάκης


Η αγάπη είναι ο φόβος

Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει
με τους άλλους.
Όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε
σα δάκρυα
Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μιαν οικτρή
παραμόρφωση
Τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων
Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;
Ξέρει να σφίξει γερά εκεί που ο λογισμός μας ξεγελά
Την ώρα που ο χρόνος σταμάτησε
και η μνήμη ξεριζώθηκε
Σα μια εκζήτηση παράλογη πέρα από κάθε νόημα;
(Κι αυτοί γυρίζουν πίσω μια μέρα
χωρίς στο μυαλό μια ρυτίδα
Βρίσκουνε τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους
που μεγάλωσαν
Πηγαίνουνε στα μικρομάγαζα
και στα καφενεία της συνοικίας
Διαβάζουνε κάθε πρωί την εποποιία
της καθημερινότητας).

Πεθαίνουμε τάχα για τους άλλους <
em>ή γιατί έτσι νικούμε τη ζωή
Ή γιατί έτσι φτύνουμε ένα-ένα τα τιποτένια ομοιώματα
Και μια στιγμή στο στεγνωμένο νου τους περνά
μιαν ηλιαχτίδα
Κάτι σα μια θαμπή ανάμνηση μιας ζωικής
προιστορίας
Φτάνουνε μέρες που δεν έχεις πια τι να λογαριάσεις
Συμβάντα ερωτικά και χρηματιστηριακές επιχειρήσεις
Δε βρίσκεις καθρέφτες να φωνάξεις το όνομά σου
Απλές προθέσεις ζωής διασφαλίζουν μιαν επικαιρότητα
Ανία, πόθοι, όνειρα, συναλλαγές, εξαπατήσεις
Κι αν σκέφτομαι είναι γιατί η συνήθεια
είναι πιο προσιτή από την τύψη.
Μα ποιος θα 'ρθει να κρατήσει την ορμή μιας μπόρας που πέφτει;
Ποιος θα μετρήσει μια-μια τις σταγόνες πριν σβήσουν στο χώμα
Πριν γίνουν ένα με τη λάσπη
σαν τις φωνές των ποιητών;
Επαίτες μιας άλλης ζωής της Στιγμής λιποτάχτες
Ζητούνε μια νύχτα απρόσιτη τα σάπια τους όνειρα
Γιατί η σιωπή μας είναι ο δισταγμος για τη ζωή
και το θάνατο



Αυτός ο τελευταίος στίχος είναι αντιπροσωπευτικός. Αν θες το βλέπεις ως την προτροπή στον ακτιβισμό του δεύτερου μισού του εικοστού αιώνα, αν θες, μέσα του βλέπεις την απαισιοδοξία, την απόσυρση και τη σιωπή, που διακατέχει τον άκαπνο άντρα.

Τι ποιητές άραγε θα βγάλει αυτός ο "περίεργος", ραδιενεργός, εικοστός πρώτος αιώνας;;;;;;;;;;

Άνθρωποι και οι ιδέες τους

http://peopleandideas.gr/2011/04/14/freedom/ Αντιγράφω από το αγαπημένο πλέον site, P&I, προϊόν ανθρώπων με πολλές γνώσεις, όρεξη, συναίσθημα, αισθητική και καλλιτεχνική έφεση, κάτι σχετικό με τον επίσης αγαπημένο Νόαμ Τσόμσκι... που μπορεί να το έγραψε, αλλά υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα να μην το έχει γράψει αυτός, μπορεί να είναι του Herman, του Timsit, μπορεί και δικό μου, γιατί όχι;;;; 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ Ας σκεφτούμε τον ρόλο που παίζουν οι πολιτικοί αλλά και τα μέσα Μαζικής ενημέρωσης (εφημερίδες αλλά και τηλεόραση). Γιατί θέλουν άραγε να τα ελέγχουν οι κυβερνήσεις; Ποιός είναι ρόλος του κάθε καλοπληρωμένου δημοσιογράφου; Ποιά είναι στρατηγική της χειραγώγησης και πόσο βαθύς είναι ο ύπνος των χειραγωγημένων; Ο Αμερικανός γλωσσολόγος Νόαμ Τσόμσκι αποκαλύπτει μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ, τα οποία λειτουργούν προφανώς αντίστροφα σε σχέση με τα συμφέροντα των πολιτών. 1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους). 2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτική εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών. 3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο-λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς. 4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ότι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. 5. ΑΠΕΥΘΥΝΟΥΝ ΛΟΓΟ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά καθυστερημένος. Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν τον θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους). 6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασσική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένα είδη συμπεριφοράς. 7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους). 8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος. 9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξ αιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση. 10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ότι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους. Σχόλιο ολίγον πεσιμιστικό: Ο Όργουελ έπεσε έξω μόνο κατά 25 χρόνια! Είναι γνωστό ότι στην πεζή καθημερινότητα προτιμάμε να είμαστε «θύματα» παρά «πρόβατα»! Το τραγικό είναι ότι στην παγκοσμιοποιημένη σκακιέρα μάλλον ρέπουμε προς το ακριβώς αντίθετο! Δεν είμαστε παρά μόνο πρόβατα που παριστάνουν τα θύματα!!! «Γίνε Θεός του εαυτού σου»..έλεγε ο Φ. Νίτσε!

Οι αυτοματισμοί του Έλληνα

Βλέπεις την Μπαρτσελόνα και χαίρεσαι τους αυτοματισμούς τους. Χωρίς να βλέπονται, αισθάνεται ο ένας τον άλλον, μυρίζεται το πού βρίσκεται και στέλνει την μπαλιά ακριβείας, χωρίς καθυστέρηση, χωρίς χρονοτριβές. Στα φλας των δευτερολέπτων έχει ξεκινήσει, έχει αναπτυχθεί μια επίθεση, έχει εκτελεστεί, με ή χωρίς αίσιο αποτέλεσμα. Όλα αυτά βέβαια έχουν προσχεδιαστεί, έχουν γίνει ασκήσεις επί χάρτου, στο μυαλό όλων, του προπονητή, των παιχτών, βασικών κι αναπληρωματικών, έχουν γίνει στην προπόνηση, στο χαβαλέ, στην κουβέντα, τόσο ώστε έχουν γίνει κτήμα ολονών και έχουν περάσει πλέον σα διαδικασίες στο παρεγκεφαλιδικό κομμάτι και γίνονται μηχανικά ή μηχανιστικά, καλύτερα.
Αυτό λέγεται αυτοματισμός στο ποδόσφαιρο.

Στις κοινωνίες, αντίστοιχες καταστάσεις δημιουργούνται, που απαιτούν την ίδια ομόνοια/σύμπνοια, την ίδια συνεργασία, την ίδια αίσθηση καθήκοντος, την ίδια συμμετοχή, από διαφορετικούς ρόλους μεν, αλλά με κοινό στόχο. Η ιδεατή κατάσταση ενός μηχανισμού, με ενεργά γρανάζια, που όταν επιβάλλεται, υποτάσσουν τις ατομικότητες στον ιθύνοντα νου και κάνουν τη δουλειά όσο καλύτερα γίνεται. Ξέρει το γρανάζι ότι δεν υπάρχει χώρος για τροποποίηση των οδηγιών ούτε για πρωτοβουλίες που ξεφεύγουν του αρχικού πλάνου. Οποιαδήποτε παρερμηνεία, οποιαδήποτε παρέκκλιση, απλώς θα αυξήσει την εντροπία και θα αναγκάσει το πλαίσιο να καταρρεύσει σαν πύργος με τραπουλόχαρτα.

Ο Έλληνας, από γεννήσεώς του, ανήκε στα είδη των ζώων εκείνων, που αισθάνονταν πάντα ότι μπορούν να τοποθετούνται και ως στηρικτές αλλά και ως υπεράνω των συστημάτων. Δηλαδή ενώ βρίσκονται μέσα στα συστήματα (4-4-2, 3-5-1-1, και τέτοια) υπερβάλλουν εαυτών και λειτουργούν ταυτόχρονα ως παίκτες και ως προπονητές. Δίνουν οδηγίες, εντολές, διαταγές, στους ίδιους τους εαυτούς τους, αλλά σαν να είναι άλλοι. Δηλαδή λέει το γρανάζι " Κάνε με εμένα προπονητή και θα δεις πώς θα τρέξουν τα σέντερ φορ", ενώ ταυτόχρονα είναι ο ίδιος σέντερ-φορ, που πίνει λεμονάδα στη γραμμή του πλάγιου άουτ! Βρίσκομαι μέσα στο σύστημα, δουλεύω μέσα στο σύστημα, παράγω, λειτουργώ, Είμαι το ίδιο το σύστημα, αλλά για όλα τα κακά που συμβαίνουν ή τις δυσλειτουργίες, τη μη-επίτευξη των στόχων, τι κάνω;;;; Κατηγορώ το Σύστημα!

Πώς εξηγείται αυτό; Είναι απλό. Θεωρώ ότι το Σύστημα είναι όλοι οι άλλοι πλην εμού. Προβάλλω την ατομικότητά μου ως ξεχωριστή οντότητα, της οποίας δικαιολογώ κάθε αδράνεια και αναποτελεσματικότητα, δηλαδή αυτόματα τοποθετούμαι εκτός, υπεράνω, εκτός κερκίδας, στέκομαι κριτικά, σαν προπονητής και παραγνωρίζω τη συμμετοχή μου στο μηχανισμό, την υποτιμώ, θεωρώντας άλλα γρανάζια πιο σημαντικά, πιο υπεύθυνα, πιο ένοχα. Ενώ δηλαδή είμαι προπονητής, κριτής, ταυτόχρονα είμαι και θεατής αμέτοχος.

Ο αυτοματισμός μας περιορίζεται στο να κατεβάζουμε την μπάλα μόνον όταν γουστάρουμε, να πασάρουμε όταν δεν έχουμε κάτι καλύτερο, ή να μας πιέσουν πολύ (πάντα υπό πίεση ο Έλλην αποδίδει), και να θέλουμε μόνο εμείς να βάζουμε το γκολ. ΜΟΝΟ εμείς, να πάρουμε τη δόξα, να βλέπουν εμάς, να θαυμάσουν μόνο εμάς. Αν χαθεί η φάση, δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομύριο να φταίω εγώ, μάλλον ήταν λάθος η πάσα, η μπάλα είχε λάθος ραφές, κάποιος με τύφλωσε με λέιζερ, είχα φάει χαλασμένα σουτζουκάκια, ήρθαν οι Νεφελίμ και μου 'καναν μάγια κτλ κτλ....

Επίσης αυτόματα θα πέσω να πάρω το πέναλτυ, θα κλαφτώ και στο διαιτητή (Στρος-Καν) , θα δείξω κάτι παλιές μελανιές που μου είχαν κάνει προ αμνημονεύτων (π.χ. πολεμικές αποζημιώσεις) και μόλις βάλω το γκολ (πάρω τη δόση του δανείου), μετά τρέχω και δείχνω στους οπαδούς τη φανέλα (α ρε Ελληνάρα!!!).

Σήμερα που ο ιδιωτικός τομέας, κυρίως ο παραγωγικός, όχι ο μεταπρατικός, όχι αυτός των μεσαζόντων-μεσιτών-αντιπροσώπων-εισαγωγέων, έχει αποτύχει, έχει αποσυντεθεί, φαίνεται ότι οι νοοτροπίες στους αυτοματισμούς ήταν ακριβώς οι ίδιες, τόσο στα ιδιωτικά, όσο και στα δημόσια. Οι ίδιοι άνθρωποι που έριξαν έξω τις επιχειρήσεις τους, λόγω ανικανότητας, λόγω έλλειψης ομαδικότητας, λόγω έλλειψης συνεργασίας, λόγω ανοργανωσιάς, λόγω αντιεπαγγελματισμού, μεταφέρονται ως διοικητές σε δημόσιους οργανισμούς για να "κάνουν τη δουλειά τους".
Ένας προπονητής δηλαδή που έχει υποβιβάσει την ομάδα του 2 και 3 κατηγορίες, στη χώρα αυτή επιβραβεύεται, αναβαθμίζεται και μπαίνει επικεφαλής, στο τιμόνι του μηχανισμού. Τα γρανάζια τώρα που είτε ξέρουν και δεν τους νοιάζει, είτε θέλουν αλλά σκοντάφτουν στην αδράνεια μιας παγιωμένης και στατικής, ανεξέλικτης λειτουργίας (τη λέμε γραφειοκρατία, τη λέμε κομματική/πελατειακή νοοτροπία, τη λέμε αδυναμία των θεσμών και διάφορες τέτοιες μαλ..ίες), σταδιακά λοβοτομούνται και ξεχνάνε και αυτοματισμούς, ξεχνάνε και το ρόλο τους, ξεχνάνε κυρίως την υποχρέωσή τους.
Θυμούνται μόνο τι δικαιούνται, τα επιδόματα, τα εργασιακά τους δικαιώματα. Και ακριβώς πάνω σ' αυτόν το στατικό κεντρικό μηχανισμό, ζητούν το "λάδι" τους για να προχωρήσουν, να δουλέψουν. Θέλουν τη λίπανση και το έμμεσο κίνητρο, καθώς αδυνατούν να δουν τον ορίζοντα της δράσης τους. Ενδιαφέρονται για το κοντινό παραγωγικό κομμάτι, ήτοι την πάρτη τους.

Επομένως, μια κοινωνία, ένας μηχανισμός, όπου το κάθε γρανάζι κοιτάει μυωπικά και αδιαφορεί για το επόμενο βήμα της διαδικασίας, είναι καταδικασμένο στο αντίθετο της αυτοματοποίησης. Για το καθετί πρέπει να ρωτάμε, να επεξηγούμε, να θεσπίζουμε νόμους, να δικαιολογούμε, να χρονοτριβούμε, να αποδεικνύουμε ότι δεν είμαστε ελέφαντες, αλλά και να καταπίνουμε καμήλους. Στις απώλειες μαζί, στα κέρδη χώρια.

Τα αυτονόητα, τα αυταπόδεικτα στην Ελλάδα γίνονται διαδικασία. Πρέπει να υπάρχει το γνήσιο της υπογραφής, μια υπεύθυνη δήλωση (τι ειρωνεία, στη χώρα της πλήρους ανευθυνότητας!), έξι χαρτόσημα και 68 υπογραφές από τις πιο αφάνταστα άχρηστες επιτροπές και αρχές. Μη ξεγελιόμαστε! Η σύγχρονη τυπολατρεία του Έλληνα λειτουργού δεν περιχαρακώνει τον έλεγχο, απλώς υποκρύπτει την ανικανότητα και την άγνοια. Όταν χαθούν οι αυτοματισμοί, όταν εξαφανιστούν εκείνα τα αντανακλαστικά μιας κοινωνίας, που θα κινηθεί μηχανικά, ως ένστικτο αυτοσυντήρησης, αυτοπροστασίας, αποβάλλοντας τα άχρηστα στοιχεία, καθετί ανώφελο, τότε ο δρόμος είναι η σήψη.

Ένας οργανισμός δε το πολυσκέφτεται για να κάνει εμετό, γίνεται αυτόματα, μόλις αντιληφθεί το επιζήμιο νεοεισελθόν στοιχείο. Μια κοινωνία δεν πρέπει να λειτουργεί ανάλογα;;;; Αλλά στο Αναξι-ελλάντα, ένας φελλός μπορεί να διεσδύει στο μηχανισμό, να απομυζεί κάθε παραγωγικό στοιχείο, να θριαμβεύει, να καθορίζει, να διορίζει, να προσδιορίζει, να αφορίζει ακόμα-ακόμα και να μην υπάρχει ένα κέντρο εμέτου, ένα κέντρο αφόδευσης, να τον στείλει στον οχετό, απ' όπου προήλθε.

Να μιλήσω για εκλεγμένους νομάρχες, να μιλήσω για καθηγητές Πανεπιστημίου-καταχραστές, να μιλήσω για προέδρους ομάδων-ξεπλύματος μαύρο χρήματος, για επιχειρηματίες κρατικοδίαιτους με payroll στα κόμματα, σε αστυνομικές υπηρεσίες ή/και σε συνδικαλιστές, να μιλήσω για επίορκους πολεοδόμους, ιατρούς, συμβολαιογράφους, δικηγόρους, μηχανικούς, ελεγκτές, εφοριακούς, για όλα τα ανάξια πλάσματα που αναρριχήθηκαν λόγω φρονημάτων, που ηγούνται θεσμών κι επιτροπών, για όλους τους διεφθαρμένους μέχρι το μεδούλι, που καθόμαστε τους κοιτάμε, σαν το Νίκολσον στη φωλιά του κούκου, μετά τα 45 ηλεκτροσόκ φυσικά, να μας μιλάνε για την υποχρέωση μας προς την Πολιτεία, τον απρόσωπο μηχανισμό, τον κεντρικό μηχανισμό, που πρώτος αυτός αποτελείται από τα άχρηστα γρανάζια και πρωτοστατεί στην αδράνεια, στην αντιπαραγωγικότητα.

Με την αρχική σκέψη του ποδοσφαίρου, κλείνω, ακόμα ένα λογύδριο για την κατάντια μας, λέγοντας ότι η κλωτσιά στον πισινό ήταν παλιά μια εξευτελιστική πράξη, σήμερα όμως δε φτάνει μόνο αυτή. Ας ξεκινήσουμε όμως κι από κάπου..............

Απόπειρες

Αφού δεν είμαστε ούτε για απόπειρες αυτοκτονίας, ούτε για απόπειρες ανθρωποκτονίας, ας κάνουμε καμιά μουσική απόπειρα, της Δ' ερασιτεχνικής.

Τα παλιά χρόνια, όταν το τανγκό λεγόταν τανγκό και όχι Τάνγκο, όταν όποιος έπαιζε τέτοια μουσική ήταν το λιγότερο γραφικός και το καλύτερο παρωχημένος, ο δάσκαλός μου επειδή ήθελε να μου εξηγήσει τις διαφορές με το φολκλόρ και τη virtuosite, μου 'βαζε με το ζόρι να τσακίζω τα δάκτυλά μου με λατινοαμερικάνικες μελωδίες. Εγώ πάντα γκρίνιαζα και έλεγα "πάλι σε παππούδες θα παίξουμε;". Το ότι απαντούσε "Ναι, αλλά και οι παππούδες έχουν εγγονές", εμένα δε μου έλεγε τίποτε.
Ούτε μία γκόμενα δεν έβγαλα με τα τανγκό!!! Αλλά από ματς-μουτς με γιαγιάδες και δυο τόνους κραγιόν, χόρτασα.
Τότε λοιπόν, παίζαμε αργεντίνικα και τανγκό-μπεγκίν και "Κάτι με τραβά κοντά σου, μα δεν ξέρω τι", κρυφά, σε κάτι υπόγεια, σαν να 'ταν δικτατορία και παίζαμε τα απαγορευμένα του Αλιέντε.

Πού να ξέραμε τότε, πόσο κοντά μας ήταν η Αργεντινή (ή και η Χιλή, ποιος ξέρει;;) και δεν το φανταζόμασταν.....
Επίκαιρα τώρα λοιπόν, τα τανγκό, τα τραγούδια των μπουρδέλων, Νοτίου Αμερικής ή και Νότιας Ευρώπης.
Το ακορντεόν ποτέ δεν πεθαίνει, βγάζει καπελάκι και ζητιανεύει......


Απόπειρα τανγκό του Γκαρντέλ

por una cadeza from Michael Vassiliadis on Vimeo.

------εδώ βέβαια έκανα λάθος, το κομμάτι λέγεται por una cabeza=με διαφορά κεφαλής (αλόγου), επειδή μιλάει για έναν τζογαδόρο του ιππόδρομου, που συγκρίνει τις νίκες και ήττες του στα άλογα με αυτές των γυναικών-----

Απόπειρα Piazzolla. Το κομμάτι λέγεται Bandoneon, έτσι κάπως είναι η εισαγωγή του, το είχα βρει σε ένα compilation και είχα ξετρελαθεί.

bandoneon from Michael Vassiliadis on Vimeo.

Απόπειρα αναβίωσης παιδικών αναμνήσεων El Choclo σημαίνει καλαμπόκι (;;!!). Το έπαιζα παλιά...Παλιά, όταν λέμε παλιά, δεν εννοούμε πριν τα Ιουλιανά, να, όταν ήμουν 10 χρονών, πόσο να ΄τανε, δε θα 'τανεεεεεεεε.....

el choclo from Michael Vassiliadis on Vimeo.

Σκοτώνεις έναν, είσαι δολοφόνος, σκοτώνεις ένα εκατομμύριο, είσαι ευεργέτης!

Το σωστό βέβαια μάλλον πάει ως εξής: "Όταν σκοτώνεις έναν άνθρωπο είσαι δολοφόνος, όταν σκοτώνεις εκατομμύρια είσαι κατακτητής, όταν τους σκοτώνεις όλους είσαι θεός." Το 'πε ο Jean Rostand, Γάλλος επιστήμονας (ή φιλόσοφος), που έζησε αρχές του 20ου αιώνα.

Ο Στάλιν πάλι το είπε αλλιώς: "Ένας θάνατος είναι τραγωδία, ένα εκατομμύριο θάνατοι είναι στατιστική".

Είναι όμως απλώς θέμα υπερπληθυσμού, αριθμών και μικρο/μακρόκοσμου;; Είναι η ζωή μια αξία a la carte;; (Φράση που τη χρησιμοποιούν και διάφοροι μικροπολιτικοί της χώρας. Πώς λέμε μικροπωλητές;;) Σημαίνει δηλαδή ότι άλλοτε μικραίνουμε το κουστούμι κι άλλοτε το στενεύουμε, κατά πώς μας βολεύει. Όταν αφορά εμάς, τους συγγενείς μας τους δίπλα μας, τους "δικούς μας", μια απώλεια γίνεται διαδικασία αδύνατη να τη χωνέψουμε, να την αποδεχθούμε. Όταν όμως γίνεται αυτό χιλιόμετρα μακριά, σε άλλους, "ξένους", δεν έχει κάποια ιδιαίτερη απόχρωση, απλώς προβληματίζει για λίγο.

Οι Ναζί μπορούσαν να περνούν ώρες με τα παιδιά τους, την ίδια ώρα που έδιναν τη διαταγή να εκτελεστούν χιλιάδες νέοι, παιδιά, γυναίκες στα κρεματόρια. Με το ένα χέρι χάιδευαν το κεφάλι ενός μικρού και με το άλλο τηλεφωνούσαν στον υπεύθυνο δήμιο.

Η σημερινή κοινωνία διακατέχεται από την ίδια υποκρισία. Μπορεί να κινητοποιηθεί για τη μεταμόσχευση ενός μικρού παιδιού, να οργανώσει ημερίδες, εκπομπές, τηλεμαραθώνιους, να μαζέψει χιλιάδες κόσμου για ένα μόνο άνθρωπο, αλλά να δείχνει ταυτόχρονα απίστευτη αδιαφορία για τα εκατομύρια μικρών ασθενών σε τριτοκοσμικές χώρες, για τα χιλιάδες θύματα τραυματισμών, τροχαίων, πολεμικών εγκλημάτων, κακοποιήσεων, απλώς και μόνο επειδή είναι μαζικά. Δεν μπορεί δηλαδή να εκμαιευθεί ένα συναίσθημα οίκτου, δεν μπορούν να εκβιάσουν μια συμπόνοια για 14.000 ορφανά των εμφυλίων στην Κεντρική Αφρική, είναι προτιμότερο να εστιαστεί το κοινό καλό στο Γιωργάκη (παραδείγματος χάριν), που έχει μπαμπά και μιλάει στα κανάλια, που μιλάει για την αγαπημένη του ομάδα, που θα σπεύσουν όλοι όσοι θέλουν την αυτοπροβολή τους, να δηλώσουν το ενδιαφέρον στα ανθρωπιστικά και να προσφέρουν τεράστια ποσά για μια πιθανή ή απίθανη θεραπεία. Η αλήθεια δεν αντιμετωπίζεται κατάματα, δεν μπορεί να αναφερθεί ο όρος ανίατος στην υποκριτική Ελλάδα.

Ας επανέλθω όμως στους θανάτους ως φυσική επιλογή, ως αναγκαιότητα ή ως μαθηματική πράξη, εν προκειμένω αφαίρεση. Μια τραγωδία για έναν είναι η ανακούφιση για κάποιον άλλον. Έτσι δουλεύει το πράγμα. Ο τρόπος είναι που μπορεί να ξενίσει, αλλιώς σα μαθηματικά, η ζωή είναι όπως όλα κι αυτή μια μονάδα. Αν βέβαια δώσεις χρώμα στη μονάδα αυτή, αν αναφερθείς στην ηλικία του, στο χαμόγελό του, στις εμπειρίες του, στις σχέσεις του, τότε δεν πρόκειται για μια απλή πράξη, αλλά μιλάμε για ολοκλήρωμα, μια πολυωνυμική εξίσωση 90 βαθμών. Η προσωποποίηση αυτή δεν είναι απλή, πάντα περιλαμβάνει διέγερση, έξαρση συναισθηματική, έκρηξη δακρύων ή απλή συγκίνηση.

Γι' αυτό βολεύει τους πάντες να θεωρούμε τους θανάτους των άλλων ως αναπόφευκτους, ως φυσική επιλογή, ως δαρβινική επιταγή, ως τυπική εκκαθάριση μιας υπερπροσφοράς δυναμικού Η ψυχρή λογική, που λένε, έτσι αντιμετωπίζει την κατάσταση. Εξ' ου και η καχυποψία όλων για ιούς (HIV, HCV, H1N1, H5N1 κτλ), τοξικά απόβλητα, ψεκασμοί, ραδιενέργεια, όλων αυτών των θανατηφόρων ιστοριών, ότι σκοπό έχουν τον περιορισμό του υπερπληθυσμού, τη μείωση της γεννητικότητας και την δραστική λύση της εξίσωσης. Μην ξεχνάμε ότι και το σχέδιο Άιχμαν έτσι λεγόταν Final solution. Οι θάνατοι μας, από τροχαία, από καρκίνους, από εμφράγματα, από γρίππη, από ντουβρουτζά, από κάθε διάολο που παραμονεύει είναι μια λύση. Μια απλή πράξη μαθηματικών στην συμπαντική εξίσωση με έναν μόνο άγνωστο, το χρόνο. Πότε θα είναι εκείνη η στιγμή;;

Επειδή όμως η αρχική αναφορά έγινε όχι στους τυχαίους, στους φυσικούς ή στους μη-βίαιους θανάτους, αλλά καθαρά στις βίαιες αφαιρέσεις ζωών, στους φόνους, στα εγκλήματα, αλλάζει λίγο η υπόθεση. Ένας εν θερμώ φόνος είναι μια ανθρώπινη διαδικασία, γι' αυτό και έχει ελαφρυντικά. Ο κάθε ένας είναι εν δυνάμει δολοφόνος (ή και θύμα, αντίστοιχα). Αρκεί να βρεθεί σε μια κατάλληλη θέση, στιγμή, ψυχολογία. Σε ιδανικές συνθήκες όγκου και πίεσης, που λένε. Από το βρασμό όμως μέχρι το ξεχείλισμα υπάρχει ένα διάστημα που μπορεί να σβήσει μια φωτιά. Επομένως κάθε οριακό σημείο, μη επιστροφής, ακολουθεί εκείνο της επιστροφής προς τη νορμάλ ψυχοσύνθεση. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν είμαστε όλοι ποινικοί κρατούμενοι με κατηγορίες ανθρωποκτονίας πρώτου ή δεύτερου βαθμού, αλλά υποψήφιοι.

Οι ψυχολόγοι και οι εγκληματολόγοι θεωρούν ότι η δολοφονία ενός ανθρώπου έχει περισσότερη βία μέσα της, απ'ότι έχουν τα μαζικά εγκλήματα, τα κατά συρροήν (serial), τα ομαδικά, οι γενοκτονίες. Ακριβώς για το λόγο που αναφέρθηκε, ότι δηλαδή η μία μονάδα έχει πρόσωπο, μάτια, μύτη, στόμα, πόδια, χέρια, μαλλιά, στήθος και αρκετά άλλα, καθ'εικόνα και ομοίωση. Βλέπεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον σκοτώνεις. Αυτό είναι βαρύ.

Αν όμως επιλέξεις τα πολλά πρόσωπα, τα πολλά άτομα, τότε όλα γίνονται απρόσωπα, απάνθρωπα, κι εύκολο να τα υποβαθμίσεις, να τα απαξιώσεις. Έτσι και η μαζική δολοφονία γίνεται πιο ανεκτή, πιο μαθηματική.

Μια βάση τέτοια ίσως υπάρχει και στην ευθανασία. Βέβαια, εδώ κύρια προβάλλει το ανθρωπιστικό, το ανακουφιστικό, τα απαλλακτικό μιας βασανιστικής ζωής κι όχι τόσο η απαξίωσή της. Αλλά όπως συχνά συμβαίνει στους επαγγελματίες υγείας, που συχνά αντιμετωπίζουν τους εν δυνάμει νεκρούς ως νούμερα, για να μην υπάρχει ζήτημα ψυχικής σύνδεσης και συμπάθειας, μια "νουμεροποίηση" είναι η απαραίτητα διαδικασία για να χαθεί η ανθρώπινη υπόσταση, η σύνδεση με πρόσωπα και καταστάσεις που θα σε συνοδεύουν μια ζωή.

Ένας νεκρός, δύο νεκροί, 6 δισεκατομύρια νεκροί. Καλύτερα απονεκρωμένες ψυχικά οντότητες, που αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον σαν πιο "νεκρό" απ΄τον εαυτό του. Οπότε ένας φόνος, δύο φόνοι, 5 εκατομύρια φόνοι, είναι τελεολογικά η γραμμική επιτάχυνση ενός συστήματος αλληλεπιδράσεων ανθρώπινων ψυχισμών, που βλέπει πότε το κοίλο σαν κυρτό (απο την ανάποδη) και πότε το κυρτό κοίλο.

Η μετεμψύχωση προσωρινά δίνει μια παράταση στη σκέψη, η μεταθανάτιος ζωή, η επιστροφή, η αέναη δύναμη του νου και διάφορα άλλα τέτοια μεταφυσικά και θρησκευτικο-λυτρωτικά, αλλά το γεγονός είναι ένα, αδιαμφισβήτητο και σταθερό. Σαν τις μαθηματικές σταθερές k.

Η γη είναι καλός μύλος, χωνεύει τα πάντα, τα κομποστοποιεί και αποδίδει τα ρέστα, το ΦΠΑ μιας ανάμνησης. Να ζήσουμε να μας θυμόμαστε!

Καλά σαράντα...................