Τα παιδιά των Πλουσίων....πλην Τίμιων;

Μεταξύ των παιδιών της φτωχομάνας Σαλονίκης και των Παοκτσήδων ή των Σαλονικιών στο Άμστερνταμ, υπάρχει και μια άλλη ενδιαφέρουσα κάστα, όχι και τόσο ...φτωχή.


Είναι μια μικρή ομάδα, όχι ιδιαιτέρως γνωστή, αν και αρκετοί από αυτούς κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν ντόρο. Οι περισσότεροι προτιμούν να δρουν υπογείως σε κλειστά κυκλώματα, σε στενές επαφές στο Facebook, σε αδερφότητες και άλλες στοές, σε μεταξύ τους συγγενολόγια και γαμοβαφτίσια, σε VIP πάρτυ και σε jet-set καταστάσεις.



Είναι τα παιδιά (τι παιδιά δηλαδή, 30άρηδες-40άρηδες είναι) των αυτοδημιούργητων επιχειρηματιών του '60, '70, '80. Οι μπαμπάδες επαγγελματίες, όχι απαραίτητα από τζάκι, με μπόλικό τρέξιμο και μπόλικη τύχη έφτιαξαν μικρές αυτοκρατορίες και άφησαν ένα όνομα. Αρκετοί εκμεταλλεύτηκαν και τις πολιτικές "αλλαγές", με επιχορηγήσεις και "πακέτα", σίγουρα πάντως δημιούργησαν και ανέπτυξαν τους αντίστοιχους επαγγελματικούς τους κλάδους. Τίμια-όχι και πολύ τίμια-πατώντας επί πτωμάτων, με πολύ ιδρώτα ή με λίγο, με πολύ "λάδι" ή με λίγο, μάλλον δεν έχει πλέον και πολλή σημασία.



Φτάνει κάποτε όμως η ώρα για την αλλαγή της σκυτάλης, για τη διάδοχη κατάσταση. Τότε μπαίνει στο προσκήνιο αυτή η τρομερή γενιά. Οι άνθρωποι που ξεκάθαρα τα βρήκαν ΟΛΑ έτοιμα, που απ'τα γεννοφάσκια τους είχαν ΟΤΙ ήθελαν, που πιθανόν να είναι οι Πρώτοι Μεταπολεμικοί Έλληνες που μπούχτισαν και φούσκωσαν απ'τον κορεσμό ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ. Που είχαν ακριβές μηχανές και αυτοκίνητα στα 15, που πήγαν ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ και σπούδασαν στα καλύτερα Πανεπιστήμια της Ευρώπης (σίγουρα πολλοί ματζίρηδες πήγαν στη Σόφια ή στην Πράγα για να επιστρέψουν στην Ψωροκώσταινα), που γύρισαν διπλωματούχοι-πτυχιούχοι-masterούχοι-doctorούχοι για να αναλάβουν ΕΤΟΙΜΕΣ στημένες δουλειές, με έτοιμο πελατολόγιο και κεφάλαιο, χωρίς (πιθανό) ρίσκο, που αγόρασαν και πούλησαν τα γερά πακέτα των μετοχών του '90, που νόμιζαν (και ακόμα νομίζουν) ότι είναι οι kings of the hill.

Οι ικανότητες τους, υπαρκτές ή υπερεκτιμημένες, τους προκάλεσαν αυτήν την αλλαζονεία, που εκνεύρισε τους υπόλοιπους λιγούρηδες, εξ'ου και η ζήλεια γι'αυτά τα φοβερά golden boys. Η εκτίμησή μου, που πηγάζει από προσωπικά βιώματα και ευρύτερες επαφές κοινωνικών αντίστοιχων κύκλων, είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς, που δεν πάλεψαν για να έχουν αυτά που έχουν, ΔΕΝ αξίζουν. Κοστίζουν όμως ακριβά, τόσο στο κοινωνικό σύνολο με την υπερπροβολή της χλιδής και της σπατάλης, αλλά κυρίως στους γονείς τους, που πίστεψαν ότι αυτοί οι χαραμοφάηδες θα συνεχίσουν τη δουλειά που άφησαν αυτοί. Μα δεν είχαν τέτοιο σκοπό. Σκοπός τους ήταν απλώς να παραμείνουν στην κορυφή της πυραμίδας, με οποιοδήποτε κόστος και για όσο χρόνο αντέξουν τα assets του "μπαμπάκα". Τι δηλαδή; Νόμιζε κανείς ότι οι σπουδές ήταν για να βρουν αντίκρυσμα; Έναν τίτλο στο βιογραφικό και στην κάρτα τους θέλανε μόνο! Τα λεφτά υπήρχαν, δε χρειάζονται να βγουν άλλα, θα φάμε αυτά που υπάρχουν. Γιατί να σκάσουν; Τα μεγάλα συμφέροντα συναντιούνται στις ωραίες συνοικίες, στα ωραία κόμματα και στις ωραίες παραλίες (της Μυκόνου).

Τα καθημερινά πάντως, πολύ ζωντανά και κοντινά παραδείγματα διάδοχων υπερφίαλων νεο-επιχειρηματιών, χωρίς "ψήσιμο" και τριβή, δείχνουν ότι περίπου οι 6 στους 10 είναι ΑΠΟΤΥΧΗΜΕΝΟΙ και ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ για τις περιουσίες των γονιών τους. Και έριξαν τις επιχειρήσεις όχι μόνο από άγνοια, αδιαφορία ή κακό σχεδιασμό, αλλά γιατί πίστεψαν στη χήνα με τα χρυσά αυγά, ενώ γύρω τους δεν πρόσεξαν ότι οι αγελάδες είχαν χάσει πάνω από 100 κιλά. Και ο θόρυβος που έκαναν όταν έπεσαν ήταν εκκωφαντικός και χαροποίησε όλους τους χαιρέκακους ζηλόφθονους καρμίρηδες. Αλλά κάτι άλλους σαν και μένα, που είχαμε το βλέμμα στραμμένο στα μάτια του πατέρα, που έβλεπε ό,τι είχε χτίσει να χάνεται σε λιγότερο από μια γενιά, δε μας χαροποίησε καθόλου. Οι αχαϊρευτοι, που ούτε ένα πετραδάκι δεν μπόρεσαν να κρατήσουν μακριά απ'τις κατασχέσεις!! Αλλά έτσι είναι η Θεία Δίκη. Όταν τρέχεις στους πλειστηριασμούς και γουστάρεις τοκογλυφία, μία είναι η κατάληξή σου. Στον οχετό, με τους αρουραίους και τη βρώμα των υπονόμων. Οι νόμοι, που ισχύαν για όλους εμάς, αλλά παρακάμπτονταν απ'τα πλούσια φυντάνια, καμμιά φορά, έχουν και αναδρομική ισχύ. Η κατάρα αυτουνού που του 'φαγες το σπίτι για 10.000 ευρώ σε κυνηγάει και σε κυνηγάει και σε κυνηγάει. Άντε, Θου Κύριε, πάλι θα πω τα πατερημά μου.

Κλείνω, επειδή δεν πρόκειται να βγάλω ποτέ άκρη και επειδή όπως είχα πει και παλιά σε ένα φίλο, ανώτερης κοινωνικής στάθμης: "ό,τι και να κάνω εγώ, πάντα, μα πάντα θα είμαι δύο σκαλοπάτια πιο κάτω από σένα." Το να κλωτσάς σε έναν τοίχο συνέχεια, κάποια στιγμή σε κουράζει. Τα τυχερά βέβαια μπορεί να κρύβονται αλλού, και σίγουρα όχι σε ένα λογαριασμό Τράπεζας ή στα Γραφεία των Διευθυνόντων Συμβούλων. Γι' αυτό όσοι δεν είστε γόνοι παλαιών οικογενειών, που λέει κι ο Ζαμπέτας "....κι ο απόγονος φοράει τη μεγάλη τη στολή...."
μη στεναχωριέστε και πολύ. Όσο και να υπερισχύει η Οικογενειοκρατία, όλο και κανα ψίχουλο θα μείνει για μας. Αρκεί να μη δείξουμε Λιγούρηδες. ΟΚ;;;

Τι είναι ο Πιτούλιας;;; (Μικρή Ωδή)

Θα μπορούσα να ξεκινήσω με το γνωστό μετρικό : "Τι είναι ο Πιτούλιας; Μην' είναι οι κάμποι; Μην' είναι τ'άσπαρτα ψηλά βουνά;" κτλ, κτλ.

Αλλά δε θα ήταν σωστό καθώς θα μας προσάψουν πατριδοκαπηλεία. Επανερχόμαστε λοιπόν:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΤΟΥΛΙΑΣ;;;;



Ο Πιτούλιας είναι μια Ιδέα, μια άποψη, μια Κοσμοθεωρία. Είναι αυτό που ζηλεύουν όλοι, που θα 'θελαν να κάνουν ή να ζήσουν. Μια εξιδανικευμένη αίσθηση διαρκούς ελευθερίας και ενέργειας. Φυσικά όπως όλες οι ουτοπίες, δεν είναι (ακριβώς) αυτό που δείχνει.
Φέρνει κάτι από Ζορμπά και Θεόφιλο, δηλαδή ανώτερες πνευματικά σκέψεις περιτυλιγμένες με λαϊκό περίβλημα. Μπόλικη προσποίηση και ύβρη, με τον αρχαίο ορισμό, αλλά δοσμένη έτσι που να μην προσβάλλεσαι και να αναγνωρίζεις κάθε φορά οικεία πράγματα πάνω του.
Η επιφάνεια που διαφαίνεται είναι ένας καταλυτικός μηχανισμός επαφής και προσέγγισης με τους γύρω, για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους. Κατεβάζει δηλαδή το επίπεδο και τροποποιεί τις φόρμες, ώστε να μπορεί να διεισδύσει στις ψυχές. Κι αυτό γιατί το βάθος που διαθέτει και το οποίο είναι καλόηθες, θέλει να το προσφέρει απλόχερα σε όποιον το επιθυμήσει και το εκτιμήσει. Νομίζω ότι πρόκειται για μία απ'τις ελάχιστες περιπτώσεις που οι αλτρουϊστικές κινήσεις και δράσεις βρήκαν κατάλληλο καρμικό όχημα, με γλώσσα και χιούμορ. Ένα χιούμορ που τσακίζει κόκκαλα, στεγανά, συντηρητισμούς και ψευτοντροπές.

Οι γνώσεις που έχει και που συνεχώς κυνηγάει να αποκτήσει δεν είναι εκείνες οι ακαδημαϊκές, άχρηστες πληροφορίες για να πουλήσει κανείς πνεύμα στα πηγαδάκια των τάχαμου διαννοούμενων. Είναι ζουμί, που βγάζει από πέτρες κι από σάρκες και που το βοηθάει να το χρησιμοποιήσει σε άλλες σάρκες, τις οποίες θέλει-κυριολεκτικά-να τις αναστήσει. Είμαι σίγουρος ότι το επάγγελμα που ασκεί, του δίνει αυτήν την (ψευδ)αίσθηση, αυτήν την Υπερδύναμη. Σπάνιο κομμάτι για τον κόσμο που ζει.

Όλα αυτά όμως κρύβουν τεχνηέντως ένα γνήσιο ανθρωπισμό, όχι αυτό των κουλτουριάρηδων με τις θεωρίες και τα ανεφάρμοστα μεγαλόστομα πλάνα. Αλλά τον ανθρωπισμό, που παλιά τον έλεγαν και ανθρωπιά, αλλά η λέξη πλέον φτήνυνε. Μια ανθρωπιά με σχέδιο και όρεξη. Προπαντώς όρεξη. Απίστευτη, αστείρευτη διάθεση, ενέργεια (ατομικό αντιδραστήρα το βαφτίζω). Άντρας (όχι και πολύ παλιάς κοπής) με ένστικτα κυνηγού, ξέρει τη θέση του, την κρατάει όπως ο Σαμουήλ το Κούγκι. Δίνει, προσφέρει, βοηθάει, χαρίζει, τολμάει. Ακούραστα (;), χωρίς κόστος (;). Μόνο αυτός το ξέρει.

Αν και είμαστε-και του το 'χω πει-σαν δύο παράλληλα Σύμπαντα, μου μοιάζει ένας alter εαυτός, μια alter life, όχι after life. Τα πατήματά του τα βλέπω, δεν τα ακολουθώ, τουλάχιστον όχι κάτα πόδας και γάμπας, αλλά τα παρακολουθώ όπως μια έκρηξη Σουπερνόβα. Με ανοιχτό στόμα!

Κι αν απορείτε γιατί αυτή η κολακεία, ή αν απορείτε γιατί το ότι δε σας απάντησα στο αρχικό ερώτημα : "Τι είναι ο Πιτούλιας;", είναι γιατί ειλικρινά δεν ξέρω να σας πω ακριβώς, πλην ενός.

Ότι ο Πιτούλιας είναι Φίλος.

Η ΠΕΙΝΑ

Η λογοτεχνική μου πρόταση για τις μέρες που διανύουμε δεν είναι καινούρια. Έρχεται από τα παλιά, συγκεκριμένα απ'το 1890. Είναι έργο ενός Νορβηγού συγγραφέα, που ξεκίνησε απ'τα χαμηλά, έφτασε στο Νόμπελ και τη διεθνή καταξίωση και ξανάπεσε στα χαμηλά, λόγω χιτλερικών πεποιθήσεων και πράξεων.

Η "Πείνα" είναι αυτοβιογραφικό έργο και αναφέρεται στην αρχική περίοδο του δημιουργού, που ψωμολυσσούσε κοιτώντας τ' άστρα. Αυτή είναι και όλη η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του έργου. Ένας άνθρωπος που καθημερινά πασχίζει να καταπολεμήσει την ψυχική και πνευματική του κατάπτωση, που επέρχετια ολοένα και πιο καταστροφική, εξαιτίας των ανικανοποίητων σωματικών του αναγκών και ειδικότερα της μεγαλύτερης αυτών.

Άμα δεν έχεις να φας, τι τις θέλεις τις μεγάλες ιδέες;;;
Οι περιγραφές του είναι τόσο έντονες που οι κριτικοί λένε ότι ξεπέρασε κι αυτόν τον Ντοστογιέφσκι στο θέμα της "βιολογικής" μελέτης του φαινομένου. Η πείνα λοιπόν είναι μεγάλο εμπόδιο στην διανοητική ολοκλήρωση ενός ανθρώπου. Αυτό που είναι πασίγνωστο και οφθαλμοφανές για τους περισσότερους, αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και προβληματισμού για τους διαννοούμενους. Πως να ψάξεις τα "μεγάλα" και τα "υπερκόσμια" με άδειο στομάχι; Ο βιοπορισμός γίνεται για τον ήρωα μια επίπονη διαδικασία, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα. Η μόνη του λύση, ο μόνος τρόπος που ξέρει για να βγάλει μια δεκάρα είναι δυστυχώς μόνο με το μυαλό του, καθώς είναι δημοσιογράφος, γραφιάς του παλιού καιρού. Άρα, για να βγάλει μάσα, πρέπει να δουλέψει ο εγκέφαλος, αλλά πως να δουλέψει ο εγκέφαλος χωρίς μάσα;;;;;;;

Το βιβλίο το ευχαριστήθηκα, καθώς όχι μόνο είναι εντυπωσιακά γλαφυρό και "ζωντανό", αν και ενός αιώνα έργο, αλλά γιατί τα διαχρονικά θέματα είναι απίστευτα επίκαιρα. Ποιος θα κάτσει σήμερα να δουλέψει τη γκλάβα του με πνευματικότητες και αηδίες, όταν το πιάτο του παιδιού του δεν έχει ούτε το αναγκαίο "ψωμοτύρι"; Θα μου πείτε "Έλα, υπερβάλλεις τώρα. Οι εποχές δεν είναι τόσο τραγικές". "Ίσως να αναφέρεστε στον πολύ-πολύ Δυτικο κόσμο" θα απαντούσα εγώ. Δεν πιστεύω να ξεχνάει κανείς, όσο χορτάτος και να 'ναι, τις τρομερές διαδηλώσεις πριν 1-2 χρόνια στην Αϊτή, στη Χιλή, στη Μοζαμβίκη, στην επαρχία της Ινδίας (που δε θυμάμαι τ' όνομά της), εκεί που ήταν οι παραγκουπόλεις δίπλα στις Πολυεθνικές, όλες αυτές ήταν διαδηλώσεις πείνας, για την υπερβολική αύξηση των τιμών των τροφίμων. Λόγω της αυξησης του πετρελαίου, είχαν πει, λόγω της αύξησης ζήτησης βιοαιθανόλης, λόγω της αυξημένης ζήτησης σιταριού απ' την Κίνα, που αλλάζει διατροφικές συνήθειες και διάφορες άλλες χαζοδικαιολογίες. Οι μηχανισμοί της "ελεγχόμενης πείνας" υπάρχουν για να συντηρούνται φυτοζωούμενοι οι τεράστιοι πληθυσμοί της υποΣαχάριας Αφρικής, της Κίνας και της Λατινικής Αμερικής (πλην Βενεζουέλας και Κολομβίας, που τις έχουμε ανάγκη για διαφορετικούς λόγους). Μπορείς άμα πεινάς να σκεφτείς ;; Και τι να σκεφτείς, θα μου πεις;;; Μα φυσικά να σκεφτείς γιατί να πεινάς;;; Γιατί να πεινάς όταν στη χώρα παράγεται το 90% των πόρων για την κάλυψη όλου του πληθυσμού, αλλά σιτίζεται ικανοποιητικά μόνο το 20% ;;; Γιατί να πεινάς και να βλέπεις τις πολυεθνικές τροφίμων να συσκευάζουν τα προϊόντα (σου) και να τα στέλνουν στις Δυτικές χώρες, ώστε να σαπίζουν στα ράφια ή ακόμα χειρότερα στους κάδους σκουπιδιών, μισοφαγωμένα;;;;
Δε θυμάμαι αν σας έχω προτείνει τον "Εφιάλτη του Δαρβίνου". Ένα ντοκυμαντέρ που σπάει κόκκαλα, αφού μεταξύ άλλων ασχολείται και με την πείνα του 20 αιώνα στην Αφρική. Πάντως όποιος δεν το έχει δει, να ψάξει επειγόντως, να το βρει και να το δει, να το ξαναδει και να το ξαναξαναδεί.

Η Πείνα λοιπόν είναι εμπόδιο, είναι ένστικτο αυτοσυντήρησης, αυτοαπασχόλησης, δε σε νοιάζει τίποτε άλλο εκείνη τη στιγμή, μόνο η ζωτική σου ανάγκη. Όποιος έχει νοιώσει πραγματική πείνα (εννοώ για πάνω από 5 ημέρες ασιτίας), προφανώς ΔΕ χρειάζεται να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Για όλους τους υπόλοιπους, είναι μια δοκιμή, μια πρόβα τζενεράλε για τη μεγάλη πρεμιέρα, που μπορεί να έρθει, μπορεί και όχι..........

Κλείνω με μερικές λέξεις απ'το έργο:

.....Μπήκα στο βιβλιοπωλείο, βρήκα στο ευρετήριο τη διεύθυνση του πάστορα Λέβινσον και πήγα. "Αυτή τη φορά, είπα μέσα μου, τα πράγματα είναι σοβαρά! Όχι άλλες ανοησίες. Η συνείδησή σου είπες; Δε θέλω παιδιαρίσματα. Είσαι πολύ φτωχός για να έχεις συνείδηση. Πεινάς, έτσι δεν είναι; Ήρθες εδώ για μια πολύ σοβαρή και επείγουσα υπόθεση. Πρέπει όμως να σκύψεις το κεφάλι, να προφέρεις με δραματικό τρόπο τα λόγια σου. Δε θέλεις; Τότε σε παρατάω εδώ, ούτε βήμα παραπάνω, σε προειδοποιώ. Λοιπόν: βρίσκεσαι σε πολύ δύσκολη κατάσταση, μάχεσαι με τις δυνάμεις του σκότους, κάθε βράδυ παλεύεις φρικτά με τεράστια σιωπηλά τέρατα κι αυτο είναι τρομακτικό! Πεινάς και διψάς, αλλά δεν έχεις τίποτα. Να που κατάντησες. Δεν έχεις, για να το πούμε έτσι, ούτε σταγόνα λάδι για τη λάμπα σου. Όμως πιστεύεις στη Θεία Χάρη, δεν έχεις χάσει ακόμα την πίστη σου! Ενώνεις τις παλάμες και παίρνεις μια έκφραση δαιμονισμένου, τόσο πολύ πιστεύεις στη Θεία Χάρη.




Υ.Σ. (Εν οίδα) Το απόγευμα, που ξερίζωνα κάτι αγριόχορτα στον κήπο, σκεφτόμουν: "Άραγε πόσες μέρες μπορείς να επιβιώσεις μόνο με βρασμένα χόρτα;;;" Κακό πράγμα η σκέψη!!

Πάντα υπάρχουν οι δρόμοι της επαφής, αρκεί εσείς να είστε εκεί......

Κάπου στα βόρεια προάστεια της Θεσσαλονίκης, στο Ωραιόκαστρο, βρίσκεται η πιο πρόσφατη δομή της ΑΡΣΙΣ, μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης, εξειδικευμένης στην κοινωνική υποστήριξη των νέων και στην προάσπιση των νεανικών δικαιωμάτων, που ιδρύθηκε το 1992. Αυτό το "Σπίτι της Άρσις"

www.arsis.gr/to%20spiti%20tis%20arsis.htm

είναι ένας ξενώνας προσωρινής φιλοξενίας ανηλίκων, παιδιών δηλαδή των οποίων οι γονείς αδυνατούν για διάφορους λόγους να τα φροντίζουν, αλλά που στο άμεσο (ή λιγότερο άμεσο) μέλλον υπάρχει κάποια προοπτική για αυτά. Όσοι ενδιαφέρεστε να προσφέρετε κάτι, από ελάχιστα πράγματα μέχρι οποιαδήποτε οικονομική ενίσχυση, το τηλέφωνο επικοινωνίας είναι 2310692232. Υπεύθυνες είναι η κ.Μαρία ή η κ.Αλεξάνδρα, αλλά κυρίως στο τηλέφωνο απαντούν άνθρωποι που απασχολούνται εκεί σε 24ωρη βάση, με βάρδιες, φροντίζοντας τα παιδιά. Αυτοί έχουν μπροστά τους τη λίστα με τις τρέχουσες ανάγκες, σίτισης, ένδυσης, ψυχαγωγίας κοκ, και μπορούν να σας κατευθύνουν ως προς το τι μπορείτε να τους πάτε. Έτσι ώστε να μη μαζευτούν, όπως γίνεται πολλές φορές, σαράντα απ'το ένα είδος και κανένα από κάποιο άλλο. Οι ανάγκες περιλαμβάνουν τα πιο κλασσικά έως τα λιγότερο συνηθισμένα, που δε σου περνούν από το μυαλό. Από τα τρόφιμα, τα φρούτα και τα λαχανικά τους, έως τις λάμπες τους, το θειάφι για τα φίδια, χτένες και εσώρουχα για τα μικρότερα, αλλά και ψυχαγωγικά μέσα (επειδή πολλά παιδιά μπορεί να μην ξέρουν να διαβάζουν, αλλά τους διαβάζουν άλλοι, μαζί με τα βιβλία, προτιμώνται τα οπτικοακουστικά μέσα).

Για να μην παρεξηγηθώ, δε μιλώ ως εκπρόσωπος ούτε ως πολύπειρος εθελοντής, αλλά ως εντυπωσιασμένος από το έργο που παράγεται και από τη ζόρικη προσπάθεια που απαιτείται να χειριστείς ηλικίες από 2 έως 18 χρονών στον ίδιο (στενό είναι η αλήθεια) χώρο. Μάλιστα δεν είναι μόνο οι ηλικίες αλλά και οι προσωπικότητες των ταλαιπωρημένων (συχνά κακοποιημένων) παιδιών, που δεν εμπιστεύονται, φοβούνται, αντιδρούν σε κάθε συναναστροφή και σε κοιτούν δύσπιστα. Τσιγκάνοι, των οποίων οι γονείς είναι στη φυλακή, και τους περιμένουν για να πάνε κάπου αλλού, καλύτερα (;), αφγανοί, με τους γονείς σε προσπάθεια αίτησης ασύλου, αλβανοί, που τους αφήνουν οι γονείς για το πενθήμερο και τα ξαναπαίρνουν για κάποια Σαβ/κα.

Περίεργες αλήθεια καταστάσεις, αλλά αληθινές περιέργως καταστάσεις. Τα παιδιά αυτά μπορεί να τα είχατε δει σε κάποια φανάρια, ή από την άλλη μπορεί και να μην τα είχατε ""δει"" ποτέ σας. Ποιός έχει τη δύναμη, το χρόνο, την όρεξη, να "δει", να καθήσει και να ρωτήσει "Που μένεις ρε μεγάλε; Γιατί δεν είσαι σχολείο; Έφαγες σήμερα τίποτε;". Το πιο αξιοσημείωτο μου το 'πε ο μεγάλος μου (7,5): " Άκου να σου πω κάτι απίστευτο μπαμπά που μου είπαν τα παιδιά. Οι γονείς του ............. και του .............. είναι φυλακή, γιατί η μαμά τους έκλεβε κάτι κάρτες και ο μπαμπάς τους χαλούσε τα αμάξια. Κι αυτοί είχαν μείνει εννιά μέρες. Τώρα τους περιμένουν για να πάνε στην Ουκρανία". Το 'πε, το ξανα'πε, ίσαμε 10 φορές. Τον εντυπωσίασε ότι υπάρχουν παιδιά που ενώ δεν είχαν ξαναπιάσει playmobil, είχαν ήδη πάει φυλακή. Απορούσε που ζουν τα παιδιά μακριά απ'το σπίτι τους αφού οι γονείς τους είναι "φυλακισμένοι μέσα στις φυλακές". Μάθημα ζωής γι'αυτόν, αλλά μήπως για μένα όχι;;

Εγώ συμπληρώνω ότι είναι παιδιά που αναζητούν σιωπηλά την υπόσχεση για την επόμενη συνάντηση, το επόμενο δώρο, που έχουν τόσο την ανάγκη για παρέα με συνομηλίκους, αλλά και την (κάτι σαν) γονεϊκή παρουσία, την επαφή με τον ενήλικα. Μην ξεχνάτε ότι τα περισσότερα είναι παιδιά της πιάτσας, μοιάζουν οκτάχρονα, μιλάνε και φέρονται όμως σαν εικοσάρηδες. Μεγαλώσανε γρήγορα κι απότομα, μακριά από τις κουβερτούλες των δικών μας μαμόθρεφτων, παχύσαρκων και υπερ-απαιτητικών βλασταριών. Μερικά έχουν ακόμα παλιές μελανιές, αλλά αυτά που δε φαίνονται είναι αυτά που τα χαρακτηρίζουν. Δεν είναι Έλληνες (κατά Λιακόπουλο και Πλεύρη), αλλά άμα τα ρωτήσεις τι ομάδα είναι λένε ΑΕΚ ή Άρης ή ΠΑΟΚ, δε διαβάζουν ελληνικά, αλλά ξέρουν από μακριά τι γράφει πάνω το κέρμα του ενός ευρώ ή των 50 λεπτών, δε θα μείνουν (λένε) στην Ελλάδα, αλλά η φάτσα τους αλλάζει προς το δυσάρεστο όταν το λένε αυτό.

Στο κάτω-κάτω, ένα "χάλια" γνωστό είναι πάντα καλύτερο από ένα "χάλια" άγνωστο.

Για να μην κουράζω, όποιος ενδιαφέρεται, ας ψάξει είτε στην επίσημη ιστοσελίδα www.arsis.gr, είτε στο τηλέφωνο που αναφέρθηκε (και το ξαναλέω 2310692232) για τους τρόπους βοήθειας, είτε με μια απλή κατάθεση στον Αρ.Λογ. της AlphaBank 709002002007331, αναφέροντας το ονοματεπώνυμο (δεν κατάλαβα γιατί, φαντάζομαι για φορολογική ελάφρυνση) ή gr 4001407090709002002007331 από άλλη τράπεζα.

Υ.Σ. Ο ξενώνας βρίσκεται στις εγκαταστάσεις της παλιάς Παιδόπολης "Άγιος Δημήτριος", άάάλλης μιας μεγάλης ιστορίας, μιας τεράστιας ιστορίας με πολλή κουβέντα, αλλά αυτό είναι μια άλλη Ιστορία........

ΖΟΟΜ στα γεγονότα του Μεγάλου Αδελφού

Αντιγράφω από mail του αδερφού μου, που ως γνωστόν είναι πάντα μέσα στα γεγονότα.
Το λογοπαίγνιο με το μεγάλο μου αδερφό και το Big Brother, ταιριάζει γάντι με το θέμα που αφορά ικανότητα σουπερ-ζουμαρίσματος από φωτογραφία. Όπως λέει και το θέμα : "Για να μας αφήνουμε να βλέπουμε αυτήν την σούπερ-τεχνολογία, σκέψου τι άλλο ακόμα πιο θεαματικό έχουν ήδη στα χέρια τους"......


....Στο link (που βρίσκεται στο τέλος του mail) θα δείτε μια φωτογραφία από την ορκομωσία του Αμερικανού Προέδρου, που έγινε πριν από λίγες εβδομάδες. Εκεί μπορειτε να ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ ΤΗΝ ΟΡΚΟΜΩΣΙΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Μπορείτε να κάνετε κλίκ σε οποιοδήποτε μέρος πάνω στη φωτογραφία..........περιμένετε λίγα δευτερόλεπτα για το ΖΟΟΜ να καθαρίσει η εικόνα και θα δείτε ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΤΡΑΒΑΤΕ ΕΣΕΙΣ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ!!!!!!!
Η φωτογραφία αυτή ελήφθη από ΡΟΜΠΟΤ με κάμερα 1474 megapixel !!!!!!!!!!!!! ( δηλαδή, 295 φορές τα 5 megapixel που έχει μια κοινή κάμερα που χρησιμοποιούμε εμείς ).........
Και βέβαια, η ερώτηση που έρχεται αυτομάτως στο μυαλό μας, είναι.............
ΠΟΙΟΣ ΜΑΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;
Και αν μας επιτρέπουν να βλέπουμε κάτι τέτοιο, τότε ΤΙ ΑΛΛΟ, ΙΣΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟ ΜΑΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΚΑΠΟΙΟΙ ΗΔΗ ΤΟ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ;;;;;;;;;
Κάντε κλίκ στο link από κάτω..........

http://gigapan.org/viewGigapanFullscreen..php?auth=033ef14483ee899496648c2b4b06233c


Αυτά λέει το mail. Βέβαια πιθανόν να είναι άλλη μια υπερβολή του Διαδικτύου, καθώς με ένα μικρό ψάξιμο στο www.gigapan.org και μια μικρή επεξήγηση απ'τον αδερφό, βλέπεις ότι αυτό που φαίνεται ως υπερ-ζουμαρισμένη-φωτό, είναι στην ουσία ένα πανόραμα (panoramic photo) "κολλάζ" άλλων μικρότερων φωτογραφιών, που ενωμένες μεταξύ τους (stiched) δίνουν αυτό το αποτέλεσμα.
Ο τύπος (Νίκος από Αθήνα) που αποκαλεί το συγκεκριμένο mail "μπαρούφα μεγατόνων", παραπέμπει στον ορισμό του Μegapixel (Wikipedia), καθώς αμφισβητεί το γεγονός των 1474 MP. Τα 1474 ΜP είναι 1.4 GP. Αν κοιτάξει όμως κανείς στον ορισμό του Gigapixel (απ' όπου και ο ορισμός του site : gigapan), από τα πρώτα που θα δει κανείς είναι ότι η χρήση των gigapixels στις φωτογραφίες είναι πρωτίστως στο Military Intelligence.
Παρεπιμπτόντως το gigapan.org βασίζεται σ'ένα project (Global Connection Project), για το οποίο συνεργάζονται ένα Πανεπιστήμιο (Carnegie Mellon, της γνωστής οικογένειας των Carnegie, αλλά για αυτές τις Οικογένειες θα αναφερθώ άλλη φορά), ένα ερευνητικό τμήμα της NASA, η Google και η GigaPan systems (Ιδιωτική εταιρεία με εφαρμογές στα robotics). Ο πιο αθώος και αφελής άνθρωπος του κόσμου να είσαι, όταν ακούς όλα αυτά τα μυστήρια, προφανώς λες : "Δεν μπορεί να τα κάνουν όλα αυτά για να σπάσουν πλάκα με τις φωτογραφίες ή για να διασκεδάσει ο κόσμος, να γελάσει βρε αδερφέ με το zoom!!!!".
Του ..ύστη δηλαδή. Το κέρδος απ'την ιστορία αυτή προφανώς θα είναι τεράστιο. Και ποιός μπορεί να δώσει τόσα πολλά λεφτά, ειδικά σήμερα;;;;; Μόνο η Πολεμική Βιομηχανία ή άλλος Κρατικός Οργανισμός Παρακολούθησης (Surveillance όπως το αποκαλούν).
Άρα δεν μπορεί να είναι και πολύ έξω το mail

Είτε πάντως μπορούν να ζουμάρουν είτε συνάπτουν απλώς τις φωτό,
η υποψία συνήθως επαληθεύεται.
(Αθάνατες Ελληνικές Παροιμίες: ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΝΟΣ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ, ΜΑΛΑΚΑΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ, ΚΑΠΟΥ ΘΑ ΤΗ ΒΡΕΙΣ ΤΗ ΦΩΤΙΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΑΤΩΣ ΣΒΗΣΜΕΝΗ)
Την τεχνολογία τη χειρίζονται από κοινού μεγάλα τεχνολογικά Πανεπιστήμια (τώρα είναι το carnegie, άλλες φορές είναι το ΜΙΤ), που λειτουργούν ΜΟΝΟ κατά παραγγελίαν είτε Δημόσιων είτε (κυρίως) ιδιωτικών συμφερόντων, με "πλάτες" το ΣΤΡΑΤΟ (η Ορολογία είναι απλοϊκή, αλλά έτσι το πιάνουμε όλοι. Αν έλεγα οργανισμοί αντιτρομοκρατικών και κατασταλτικών ενεργειών για το κοινό καλό{;}, θα ακουγόταν λίγο σαν μετάδοση δελτίου του MEGA). Η ανάγκη για συνεχιζόμενους πολέμους, κατασκοπικές και αντικατασκοπικές συμπεριφορές, εν μέσω πολιτικών διπλωματικών ελιγμών (όπου μας γουστάρει δηλαδή), θυμίζει ότι στο βάάάάάθος-βάθος η Παγκόσμια Οικονομία ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ και ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ βασισμένη στο ΟΠΛΟ. Είναι τόσο απλό, όπως ακούγεται. Α π λ ό, ό π λ ο.

Συμβατικό, αντισυμβατικό, ραδιο-βιολογικο (να σου που πετάγεται και ο ιός της γρίπης, των χοίρων, των ζωντοχήρων και λοιπών όντων)-χημικό, μαζικής καταστροφής, ατομικής καταστροφής, ψεκαστικό, υπόγειο, πλουτωνιακό, με σφαίρα, με πιπέρι, με laser, με υπέρηχο, με υπόηχο, όπλο Πείνας, όπλο Δίψας, όπλο Νύστας (αυτό με βαράν εμένα καθημερινά), όπλο Κρίσης, όπλο ΜΜΕ και γενικώς όπλο ΠΛΥΣΗΣ ΕΓΚΕΦΑΛΩΝ.
Τέλος για να συνοψίσω κανένα όπλο δε θα ήταν τόσο τρομερό, εάν δεν προηγούνταν το μεγαλύτερο όλων, αυτό της αδιαφορίας. Αδιαφορία για το δίπλα, για τον "ξένο", για το συγγενή, το φίλο, τον αδερφό, τον συνάνθρωπο, το Γήινο. Για πλάκα κοιτάμε και ψάχνουμε τους εξωγήινους ή τους Ελ;; Για πλάκα ζουμάρουμε ή από κουτσομπολιό, κοιτώντας λεπτομέρειες που είναι ουσιαστικά αδιάφορες;; Δεν έχετε καταλάβει ότι ΟΟΟΟΟΟΛΟΙ κοιτάμε το δέντρο και χάνουμε τελείως μα τελείως το δάσος. Για πλάκα λένε ότι η καλύτερη πρόληψη της γρίπης είναι η αποφυγή κοινωνικών διαχύσεων ;; Φιλιά, αγκαλιές, χειραψίες κομ-μέ-να. Ο καθένας για την πάρτη του (και με τη γρίππη του). Ας πεθάνουμε μόνοι μας, άστεγοι μες στα σπίτια μας, δε χρειαζόμαστε καραμπίνες στα σπίτια για να προφυλαχθούμε από τους κλέφτες, έχουμε τις μάσκες για προστασία απ'τους ιούς, τις μάσκες όχι τις αντιασφυξιογόνες, αλλά τις μάσκες ασφυξίας από την αδιάφορη στάση μας. Πριν μας σκοτώσουν οι σφαίρες ντουμ-ντουμ, εμείς ήδη είχαμε πουληθεί στο Γιουσουρούμ για ένα κουστούμ'. Πριν μας βρει στη μούρη η πυρηνική βόμβα της Κορέας ή του Πακιστάν, μας έχει ήδη αφανίσει ο "ωχαδελφισμός", η "σταρχιδικότητα" και η "δεγαμιέτοποίηση".

Υπάρχουν αντι-όπλα για αυτά όλα;;;;; Η δυαδική μας φύση λέει ότι προφανώς ότι ανεβαίνει κατεβαίνει, ότι πέφτει θα σηκωθεί. Με πατερίτσες, με κλωτσιές και μπουνιές (Πυξ-Λαξ, που λένε), με ένα Τεράστιο ΣΟΚ (που λέει ο Θόδωρος), με κάτι που θα μας ξυπνήσει, όλους, όλη την ανθρωπότητα, όλο το συρφετό των ψυχών που χαροπαλεύουν εν ζωή, όλους εμάς που ξεχάσαμε να νιαστούμε, να ενδιαφερθούμε, να φροντίσουμε, να βοηθήσουμε, να αγαπήσουμε.

Δεν υπάρχει αύριο, με όπλα ή χωρίς, όσο δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται. ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΕ, άμα πέσεις δεν θα σε κλωτσήσω. Γιατί να το κάνω; Δε μας χωράει και τους δύο ο τόπος;; Δεν μπορεί να μας θρέψει και τους δύο η Γη;; Για κάτι χάρτινα ή πλαστικά κομματάκια;;; Για την αίσθηση της εξουσίας μου πάνω σου;; Ουσιαστικά αυτό είναι που προβάλλει ένα όπλο. Για αυτό παλεύουν οι γυναίκες τόσα χρόνια. Η εξουσία του όπλου (ή του πέους), της αφαίρεσης της ζωής, ή εκατομμύρια ζωών θυμίζει στον καθένα Καραγκιόζη θνητό ότι θα μπορούσε να είναι ένας Θεός, αλλά δεν τα κατάφερε, γι' αυτό και εκδικείται τους άλλους Χαϊλάντερ, σκοτώνοντάς τους. Με σπαθί, με πένα, με Καλάσνικοφ ή απλώς με αδιαφορία.........


Ζουμάρετε στο δέντρο, κορόϊδα, ενώ το δάσος (και ο κώλος σας) καίγεται γύρω-γύρω


Υ.Σ. Ρε από που ξεκίνησα, που το πήγα και που κατέληξα. Αυτό θα πει ενοποίηση των θεωριών, αυτό θα πει blogging και τα μυαλά στα pixels......Κυριο-λεκτικά και γραφικά.

Ανθρωπιά ...αγνοείται

Άλλη μια πρόταση απ'τον bro, για ένα κλιπάκι στο YouTube, που βραβεύτηκε με κατιτίς. Γυρίστηκε από κάμερα κινητού, περιλαμβάνει κολλάζ λέξεων και μιλάει για την Παγκόσμια Έκλειψη Ανθρωπιάς.

Σπουδαίο μπάσκετ....(Υπάρχει κι αυτό)

Σήμερα είδαμε (όσοι ασχολούνται και αγαπούν το άθλημα) δύο καταπληκτικά παιχνίδια.

CSKA Μόσχας-Μπαρτσελόνα:82-78 και

Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός:84-82

Ό,τι και να λέμε μετά Χριστόν, αναλύσεις, σχόλια, αθλητικές παραφιλολογίες και μπουρδολογίες, κομπλεξικές απόψεις, ανθρώπων μίζερων, που ουσιαστικά δεν αγαπούν το θέαμα,

η άποψή μου είναι το ΑΘΛΗΜΑ είναι πάνω απ' όλους και όλα

είτε συμφέροντα, είτε χρήματα, πολιτικά παρασκήνια, οπαδικές συμπεριφορές κτλ κτλ.

Παίκτες (αμφότεροι) δυνατοί, με καλές άμυνες, έξυπνες επιλογές, αγωνιώδη διακύμανση, που υποδηλώνει ισάξιες ομάδες και γενικά δύο ματς-θρίλερ, που θα ζήλευες αυτούς που ήταν μέσα στο γήπεδο. Διαφήμιση για το (ευρωπαϊκό; Ισχύει άραγε αυτός ο όρος;) μπάσκετ.

Βλέπουμε παράλληλα και τα playoffs του NBA, όσοι έχουμε σπορ+, και κοιτάμε λίγο σα λιγούρηδες, αλλά δεν πειράζει. Που θα πάει, δε θα πάθουν καμμιά γρίππη (πλάκα κάνω..)

Παρένθεση: Τελευταίο ματς που γούσταρα=New Orleans Hornets-Denver Nuggets, 1-3 στα series. Ένας κουρασμένος Πέτζα, με το Chris Paul να προσπαθεί, αλλά με τα guards των Nuggets (Iguodala, Smith) σε τρελή φόρμα.

Υ.Σ. Έτσι και για λίγο αντίβαρο στην Υπερποδοσφαιροποίηση που πάθαμε ελέω Champion's League και UEFA. Δε λέω, Βασιλιάς των Σπορ, μην πάθουμε όμως και καμμιά Μαντσεστερίτιδα ή κανα Αρσεναλικό επεισόδιο εγκεφάλου. Ψύχραιμα, όλοι θα πάρετε!