Υπεράνω ΠΑΣΗΣ υποψίας..... (Εναλλακτικός τίτλος: ΖΟΥΝ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ)

Άλλη μεγάλη χοντράδα κι αυτή. Χοντράδα πάσης Ελλάδος και εντός Milky Way.
Τι θα πει υπεράνω;; Ποιος μπορεί να πει ότι είναι υπεράνω από οτιδήποτε;; Θα ξαναχρησιμοποιήσω πάλι γνωστό άσμα, καθώς το λαϊκό πηγάζει απ'το λαό και καταλήγει στο λαό: "Άλλος πατάει στα χαλιά και άλλος στα σανίδια, μόνο στο θάνατο μπροστά τα πάντα είναι ίδια" (Στίχ.Ι.Βασιλόπουλος). Υπεράνω δεν είναι κανείς, όλοι λογοδοτούν κάπου. "You gotta serve somebody. It may be the Devil, it may be the Lord, but you gonna have to serve somebody" (Στίχ. Bob Dylan)

Τι θα πει πάσης υποψίας;; Πόσο πάσα είναι αυτή η άτιμη η υποψία;; Που ξες εγώ πόσο υποψιασμένος είμαι ή πόσο υποψιάζομαι τον άλλον; Για κάποιον που είτε πολύ θρήσκος είναι είτε πολύ αφελής είναι είτε κοιμάται τον ύπνο του αθώου, για αυτόν, ναι, κάποιες ειδήσεις το βρίσκουν απροετοίμαστο, του 'ρχονται ουρανοκατέβατες, δεν μπορούσε ούτε να τις φανταστεί. Για όόόόλους τους άλλους όμως, τι δικαιολογία υπάρχει;
Βλέπεις κάποιον στην είσοδο του σπιτιού σου, λες-δε λες μια καλημέρα, ούτε ξέρεις τι κάνει μέσα στο σπίτι του, πόσο σχιζοφρενής, πόσο άρρωστος, πόσο παράξενος μπορεί να 'ναι. Γιατί να'σαι ανυποψίαστος; Φύλαγε τα μισά ρούχα σου για να σου μείνουν οι ραφές. Ζούμε σε κοινωνίες αγγέλων και δεν το κατάλαβα;; Υπάρχουν "άνθρωποι" γύρω και δεν τους πρόσεξα;

Όλοι αυτοί που κυκλοφορούν ανάμεσά μας είναι παθολογικές μορφές ζωής, ντυμένες με μπόλικη καθημερινότητα και αβρότητα, ώστε να ξεγελούν.

Το 'πε, το 'πε κι ο Αγγελάκας : "Βγάλε τη μάσκα που κρύβεις, κάτω απ'τη μάσκα που φοράς".
Όλοι είμαστε ύποπτοι για κάθε είδους έγκλημα. Τι θα πει αναπληρωτής διοικητής του ΠΙΚΠΑ Βούλας, τι θα πει αρχιμανδρίτης, τι θα πει χειρουργός, τι θα πει στρατιωτικός, τι θα πει επιχειρηματίας (ζαχαροπλάστης ίσως), τι νόημα έχουν οι ταμπέλες για μια κοινωνία, τα επαγγέλματα καθορίζουν το status, την αξιοπιστία ή το "υπεράνω";;;;;;
Γιατί μένουμε έκπληκτοι τάχαμου μπροστά στην έκταση τέτοιων φαινομένων, στο τεράστιο δίκτυο των διακινητών ή στη διάσταση μεταξύ "φαινομενικού βίου" και πραγματικών συνθηκών;;
Τέρατα που πρέπει να καούν στην πυρά, (και να βλέπουν οι άλλοι, οι "αθώοι";) ή τέρατα σαν κι εμάς, μόνο που αυτοί εκδηλώθηκαν πρόωρα;
Κάποιος μεγαλοισοβίτης το 'χε πει (κι αυτός! Όλα πια τα παν; Εγώ τι έμεινε να πω;;;;):
"Eγκληματίας είσαι μόνο άμα σε πιάνουν".
Προχθές μου 'στειλε φίλος, τραγικά σκληρές εικόνες νεκρών παιδιών από τη Γάζα. Εγώ που τις έβλεπα, σχεδόν αδιάφορος, είμαι λιγότερο τέρας απ'τους παιδόφιλους; Νομίζετε ότι επειδή εγώ δεν προκάλεσα το κακό, με κάνει λιγότερο ένοχο; Ή μήπως από το ένα βήμα δε φτάνεις εύκολα στο άλλο;;; Μη γελιέστε!!!
ΖΟΥΝ (ΖΟΥΜΕ) ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ!!!!!

Θέλουν (θέλουμε) σκότωμα όλοι όσοι συμμετέχουν σε δραστηριότητες απάνθρωπες, αποτρόπαιες, αφύσικες, αδιάντροπες, ανήθικες αλλά νόμιμες, απαράδεκτες από κάθε άποψη και κάθε θέση, συντηρητική ή μη. Δεν υπάρχει κανείς υπεράνω του νόμου, ανθρώπινου ή συμπαντικού, κανείς υπεράνω άλλων, κανείς υπεράνω των υποψιών που καλώς ή κακώς δημιουργούνται κάθε μέρα σε όλους μας βλέποντας τον Άνθρωπο όχι ως Αδερφό αλλά ως το παράσιτο της Γης. Και μεις, μόνο εμείς, οι καλοί, οι "αθώοι" έχουμε το παρασιτοκτόνο, το φάρμακο για να απαλλαγούμε από τη μάστιγα.

Το διαδίκτυο απλώς άφησε να πέσουν οι μάσκες (οι πρώτες, όχι οι άλλες), με την ψευδαίσθηση της αναρχίας, ώστε να παρασυρθούν αυτοί που διάγουν διπλό-τριπλό βίο. Το πρωϊ οικογενειάρχης, στο Νet ζαρτιεριάρχης.


ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΣΚΟΤΩΜΑ!!!!

Τα γεράκια γύρω μας......

Προχθές με τον ταπεινό φακό του κινητού, τράβηξα κάτι γερακίνες, που τις βλέπω εδώ και κάνα μήνα στο ρέμα κοντά στο σπίτι μου. Κάθε Νοέμβρη κατεβαίνουν για να ξεχειμωνιάσουν,
ερχόμενες από Βορρά.

Για όσους δε γνωρίζουν, σαν κι εμένα που εν οίδα ότι ουδέν οίδα,

ο όρος γερακίνα (Buteo buteo) αναφέρεται και στα αρσενικά και στα θηλυκά, που ελάχιστη εξωτερική διαφορά έχουν. Τώρα θα μου πεις : Και που κατάλαβες ρε μάστορη ότι είναι τέτοια;; Πρώτον επειδή τα έχω δει με τα κυάλια και τα έχω περιγράψει σε ειδικό, που το επιβεβαίωσε, δεύτερον η λογική λέει ότι εφόσον τα 2/3 των ιερακόμορφων που βλέπουν ή μάλλον αφήνουν να τα δουν οι άνθρωποι είναι τέτοια και τρίτον, που μ' αρέσει, είναι ότι η φωνή της γερακίνας είναι σαν κλαψιάρικο νιαούρισμα.

Τρία είδα εγώ, το ένα έκρωζε (ή νιαούριζε αν θέλετε), μάλλον το θηλυκό, και τα άλλα δύο -μάλλον αρσενικά- πήγαιναν βόλτες μαζί του εναλλάξ. Κλασική περίπτωση τρίο!!! Το θέαμα από κάτω, με τον ουρανό -νεφελώδη κι έτσι- ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό. Οι κινήσεις τους, να μην πω χορευτικές και φανώ γραφικός, μου φάνηκαν αρκετά φαντεζί, θαρρείς με σχέδιο και οι ελιγμοί τους χαλαροί και σε στυλ παιχνιδιού. Άλλο να τα λέω κι άλλο να τα λέω.

Η Γερακίνα, του γνωστού τραγουδιού, ήταν υπαρκτό πρόσωπο του 1870, το οποίο κατά την προσπάθειά του να πάει νερό στον αγαπημένο της έπεσε στο πηγάδι και ανασύρθηκε νεκρή από αυτόν. Υπάρχει και έθιμο/δρώμενο στη Νιγρίτα Σερρών, με τις ανύπαντρες κοπέλες να βγάζουν νερό από πηγάδι και να ακολουθεί γλέντι.

Πότε βγήκε όμως η κακή φήμη από τα γεράκια;; Τα "γεράκια" της Ουάσιγκτον, λέμε και τρέμει η ψυχή των Ιρακινών. Τι αυτοκρατορικό έχει δηλαδή ο αετός και ξεχωρίζει, ενώ ένα κιρκινέζι ή ένας σφηκιάρης είναι πλέμπα;; Στο κάτω-κάτω, το σαϊνι (ή το διπλοσάινο) και το ξεφτέρι στα ιερακόμορφα ανήκουν. Αμ πως! Στην Αρχαία Ελλάδα, ο αετός ήταν το πουλί του Δία, ενώ το γεράκι του θεού Ερμή. Ο φόνος ενός τέτοιου πουλιού ισοδυναμούσε με ιεροσυλία. Σήμερα, τα κέντρα περίθαλψης άγριων ζώων γεμίζουν με γεμάτα σφαίρες πουλιά αυτών των ειδών, χτυπημένα από ανώμαλους (Η λέξη ασυνείδητος έχασε πια και την αξία της).

Μία φορά να δεις γεράκι να εφορμά σε στόχο, καταλαβαίνεις περίπου πως μπορεί να αισθάνεται ένας ταλαίπωρος χειριστής αεροσκάφους με τον boggie on his tail (κοινώς σε αερομαχία). Για μας τους θνητούς περιπατητές της Γης, το αέρινο περιβάλλον φαντάζει η απόλυτη ελευθερία και ζηλεύουμε όσους το χαίρονται (Εξ'ου και το λαϊκό άσμα "Ζηλεύω τα πουλιά"). Τα γεράκια, εν προκειμένω οι γερακίνες, επιδεικνύουν δύναμη και ταχύτητα, με βλέμμα περήφανο όσο και διαπεραστικό.

Σηκώστε και καμμιά φορά την κεφάλα σας ψηλά στον ουρανό!

Που ξέρεις τι μπορεί να δεις......

Αυτοί είμαστε....όχι άλλοι

ΕΕΕΕ ΡΕΕΕΕΕ ΧΑΛΙΕΣ!!!

Κι όμως υπάρχει κόσμος ατελείωτος που διασκεδάζει κι εκτονώνεται με τα χάλια του άλλου. Από οίκτο;;;; Όχι βέβαια! Από απλή ασχετοσύνη, πλήρη άγνοια και απόλυτη απέχθεια για το αληθινό άθλημα. Δε μιλώ για όσους κάνουν πλάκα, σαρκαζόμενοι το "δήθεν" του όλου θέματος. Αναφέρομαι σε όσους πραγματικά αισθάνονται ότι αυτό που βλέπουν στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι ποδόσφαιρο. Κλωτσόσφαιρο ναι, μπουνιόσφαιρο ναι, ταεκβοντόσφαιρο ναι επίσης, αδιαφορόσφαιρο σίγουρα. Καταλήξαμε να βλέπουμε ούτε σπορ ούτε θέαμα.

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει κ.Πιλάβιε;; Τι βλέπει; Τον εαυτό του, την πλήρη ξεφτίλα του, την απαιδευσιά του, την αμορφωσιά, το μίσος του, την αντικοινωνικότητά του.

Ανοίχτε τα τρελάδικα!!!

Τι να λέμε τώρα; Το παιδί που ανέβασε το βίντεο (να μην αναφέρω ομάδα, όλοι καταλάβατε φαντάζομαι) γράφει επί λέξει : "Αγωνιστικά το παιχνίδι δε μας ενδιαφέρει....". Δηλαδή τρία παιχνίδια τώρα, 90+90+90+30+30=330΄ παιχνιδιού είναι σαν να μην έγιναν. Δε μ' ενδιαφέρει βρε αδερφέ! Το θέμα είναι: Νίκησε ή έχασε;; Θαρρείς εγώ θα πάρω λεφτά. Δηλαδή είτε έγιναν τα παιχνίδια είτε απλώς κοιμόμουν και ξύπνησα λίγο πριν τον Καράμπελα, ένα και το αυτό. Ας μας το'λεγαν από την αρχή, ούτε να κουράζονταν οι ποδοσφαιριστές, ούτε κι εμείς να μην αγωνιούσαμε. Για την ακρίβεια, αυτό πρέπει να ισχύει για όλα τα ελληνικά ματς. Θα γίνεται κλήρωση τη Δευτέρα, θα βγαίνει ένα σκορ, το νικητή τον ξέρουμε όλοι, έτσι;;

Φυσικά το πρόβλημα έγκειται στο ότι υπάρχουν άνθρωποι που παν σε τέτοια ματς και πληρώνουν εισιτήριο. Κι όχι μόνο δεν κλαίνε τα λεφτά τους με μαύρο δάκρυ, μέρες που περνάμε, αλλά είναι και μυστήριοι. Θα χαίρονται κιόλας. "Ήμουν κι εγώ εκεί". Ώπα ρε μεγάλε, ήσουν στο Ελ κλάσικο της Θεσσαλονίκης, μη μου πεις!

Φάσεις θες, fair-play θες, κίνηση θες, τέρματα θες, από αυτά πια σκάσαμε! Όχι άλλα γκολ, φτάνει. 300 λεπτά χωρίς ένας κερατάς να μπορέσει να σκοράρει. Βεβαίως ούτε και με νοιάζει, έχω δει παιχνίδια με σκορ 0-0, να σου σηκώνεται η τρίχα. Με απίστευτο θέαμα, εντυπωσιακές ευκαιρίες, να ξεχειλίζει η αδρεναλίνη από τ'αυτιά. Φυσικά ΟΧΙ στη Ελλάδα.

Κι εδώ πολλά παιδιά θα "σεληνιάστηκαν", όχι πάντως από το άθλημα. Από τις κροτίδες ίσως, ή τα ατελείωτα βρισίδια, αλλά όχι από το θέαμα. Δυστυχώς βλεπουμε αυτό που μας αξίζει, αυτό που θέλουμε. Ποιός θέλει μωρέ να βλέπει το πραγματικό ποδόσφαιρο, ο ΜΠΑΟΚ να κερδάει, και τι με νιάζει..... Όσο για τους άλλους, θα την πέσουν στη Nova, με τη φραπεδιά τους και δε βαριέ-...

Τότε γιατί τόσος ντόρος για δικαιοσύνη στο άθλημα, δηλώσεις να επιστρέψει ο κόσμος στα γήπεδα, προβολή του αθλήματος, να διδάσκεται με καλύτερο τρόπο στις ακαδημίες κτλ, κτλ. Το ψάρι βρωμάει πάντα από το κεφάλι (Μεγάλοι σύλλογοι προβάτων χωρίς εγκέφαλο), αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε σαπίζει και παρακάτω.

Με τι μούτρα να πάω τα παιδιά μου να διδαχτούν ποδόσφαιρο, όταν τα Σαβ/κύριακα οι μπαμπάδες βρίζονται μεταξύ τους ή πωρώνουν τα παιδιά περισσότερο κι από τους αδαείς προπονητές; Ή όταν τυχαίνει να πάμε σε κανα ερασιτεχνικό και τα κλωτσίδια που πέφτουν εν μέσω χειροκροτημάτων και βωμολοχίας μέχρι "..τη μάνα του Μπετόβεν" και "...τον Αντιγαμώσταυρο" (αυτός είναι σα να λέμε τυραννόσαυρος Γαμίκουλους) με αηδιάζουν και μόνο που λέω "Σιγά ρε φίλε, υπάρχουν και μικρά παιδιά".

Αυτό το τελευταίο ακούγεται σαν απίστευτο κι όμως αληθινό. Παιδιά;;; Και τι δουλειά έχουν σε ποδοσφαιρικό αγώνα;;;

Ε βέβαια, μήπως άθλημα είναι;; Μήπως θα κερδίσουν κάτι σε αθλητικό ιδεώδες, βλ. η ατομικότητα που υποτάσσεται στην ομαδικότητα, αλλά και αντίθετα, οι στιγμές που επιβάλλονται οι πρωτοβουλίες που περιμένει η ομάδα;

Όλα αυτά ακούγονται τόσο ουτοπικά και εξωΑνδρομεδικά, ακόμα και σε μένα που τα γράφω. Κι όπως είπε κι ένας φίλος μου εκ Ημαθίας: Δε θα τους συγχωρήσω ποτέ (ποιούς; τους παράγοντες, τους οπαδούς, τους παίκτες-διεκπεραιωτές, τους ιδιοκτήτες-πλυντηριούχους, τους πολιτικούς ) ότι με έκαναν και μίσησα το ποδόσφαιρο, που τόσο το αγαπούσα.

Εγώ το μόνο που θα πω, για τη λήξη, είναι ότι και ποδόσφαιρο θα παίζω με αυτούς που γουστάρω, και ποδόσφαιρο θα βλέπω (δεν είναι κρυμμένο) για να γουστάρω, κι ούτε για να τους φτύσω δεν αξίζει. Κι αυτό από έναν άνθρωπο, που μεγάλωσε με έναν κανονισμό διαιτησίας (λόγω πατρός) στο κομοδίνο, που του μιλούσαν από 3,5 χρόνων για τα "ημιχρόνια" και τα "εντός παιδιάς" και με ατελείωτη αγάπη για το υπέροχο αυτό άθλημα, το καλύτερο άθλημα του κόσμου, το πιο εντυπωσιακό και το πιο συναρπαστικό.

Υ.Σ. Και ποιό είναι το τραγικό φυσικά;;;; Ότι οι περισσότεροι θα δουν μόνο το βίντεο του YouTube κι ούτε θα διαβάσουν αυτά που λέω. Ή κι αν τα διαβάσουν, δε θα τους πουν τίποτα.

Τότε εγώ το βίντεο γιατί το έβαλα;;;;

Η λέξη μπλόκο δεν είναι καλή.....

Τα εύκολα στη ζωή δε σου μένουν. Ότι με κόπο απόκτησες, μόνον αυτό έχει πραγματική αξία και μόνο αυτό είναι που θα αφήσει σημάδι, όταν εσύ θα φύγεις.


Δεν ξεκινώ με φιλοσοφικό στοχασμό, προσπαθώ-όπως πάντα-να σκέφτομαι παγκόσμια, δρώντας τοπικά. Να βλέπουμε ένα δέντρο, πάντα σε συνάρτηση με το δάσος. Έτσι και με τα γεγονότα να θυμίζουν ότι είμαστε για πάντα "στο ίδιο έργο θεατές", θέλω να δω και να κρίνω τις συμπεριφορές μας με βάση το σωστό κοινωνικό πλαίσιο. Κι όταν λέω σωστό, προφανώς εννοώ το λειτουργικό, αυτό που την τσουλάει τη βάρκα, δεν τη βουλιάζει.

Κι εξηγούμαι. Όλοι αναγνωρίζουν ότι δεν είμαστε ίδιοι, αλλά πιθανόν να ΜΗΝ είμαστε και όλοι ίσοι. Καμμιά σχέση με το συλλογισμό του Orwell. Οι φαινομενικά δημοκρατικά ελεύθερες κοινωνίες δεν έχουν μέτρο. Όσο επιτρέπουν εσένα να κλείνεις ένα δρόμο, άλλο τόσο επιτρέπουν εμένα που χάνω λεφτά απ' αυτό να σου κάνω μήνυση. Και λύση δε βρίσκεται. Οι κατά καιρούς Σολομώντες των διαφόρων πολιτισμών δεν μπόρεσαν να καταλάβουν τις στοιχειώδεις αρχές των ανώτερων μαθηματικών και της πολυπλοκότητας. Ένα δισεκατομμύριο φορές να κόψεις ένα καρπούζι στη μέση ένα δισεκατομμύριο φορές ΔΕ θα το μοιράσεις στη μέση. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ!! Δεν χωρίζονται στα ίσα μέρη οι κοινωνίες, οι συντεχνίες, τα λειτουργήματα, οι επαγγελματικές ομάδες, οι άνθρωποι. Πρέπει (στα πλαίσια της νομιμότητας βεβαίως-βεβαίως) να αποδεχτούμε την ανισότητα των τομών, κυριολεκτικά/μεταφορικά. Κάποιο θα φάνε πιο πολύ καρπούζι, κάποιοι λιγότερο.

Η φύση, αν και παρέχει τα απαραίτητα-προς βρώση και πόση-από μόνη της, συχνά θέλει ένα μικρό σπρώξιμο. Η πρώτη μας φύση ήταν η τροφοσυλλεκτική. Και κατ'αυτόν τον τρόπο εξέλιξε και τη συμπεριφορά μας, με απόλυτο σεβασμό, μέχρι θεοποίησης στη Φύση. Στη Μητέρα Φύση, που λένε. Από εκεί, με ένα τεράστιο άλμα στο χρόνο αλα Κιούμπρικ (2001: A Space Oddysey), φτάσαμε να πηδάμε καθημερινώς τη Φύση, να τη βιάζουμε και να πρέπει να μας πληρώσουν γι'αυτό. Ήτοι ο κόπος του αγρότη.

Ως ισοπεδωτής-οδοστρωτήρας, εξισώνω τον παραφύσει παραγωγό-υπάλληλο της Monsanto, βάση στη Μοζαμβίκη, με τον ταλαίπωρο μικροκαλλιεργητή της Σφενδάμης Πιερίας. Και οι δύο πιθανώς να έχουν δικαιολογίες για την καταστρατήγηση των φυσικών νόμων (ο βιασμός επιστημονικά). Πιέσεις έξωθεν και άνωθεν, οι σκληροί καπιταλιστικοί νόμοι του εμπορίου, η ψευδαίσθηση της τροφικής πυραμίδας ως μέσο εξουσίας κτλ... Η ευρύτερη παραγωγή τροφίμων όμως έχει όμως στραγγαλιστεί σε τέτοιο σημείο, που δε φαίνεται να βγαίνει μέλλον σε αυτό που ονομάζεται διατροφή. Ο ακρογωνιαίος λίθος ήταν και παραμένει ο καλλιεργητής της Γης.

Και φτάνουμε στην εστίαση. Πώς μπορώ να δω την αγροτική πολιτική μιάς τρύπας, ανεξάρτητη από τις παγκόσμιες συνθήκες;; Το 1991-92, έαν θυμάμαι καλά, καθότι πιο μικρός, το ΤΙΜΕ έκραζε τη γραμμή Bush πατρός και WHO για τη φοβερή συμφωνία GATT, που "ρύθμιζε" την ισορροπία στην παραγωγή και διακίνηση βασικών ειδών σίτισης ένθεν κι ένθεν του Ατλαντικού. Προ Μάαστριχτ, για όσους δε λοβοτομήθηκαν από τις σημερινές πολιτικές κορόνες, η Ε.Ε. ήταν τόσο αδύναμη-ίσως το ίδιο είναι ακόμα-που έκατσε κι μάσησε μια απαράδεκτη συμφωνία, με ελάχιστο αντάλλαγμα (διατήρηση εδρών πολυεθνικών, συγκράτηση των Κινεζικών συγχωνεύσεων κ.ά μικρά γράμματα για τους μικρούς). Στην ουσία η GATT ήταν ο προπομπός των μεταλλαγμένων και της υπόταξης της παραγωγής σιτηρών (βλ. Ρωσία) στα μέτρα της πείνας για τους αναπτυσσόμενους λαούς. Τότε οι Γάλλοι έριχναν τα μπουκάλια του κρασιού και οι Ολλανδοί τα γάλατα τους μπρος στο κτίριο της Γερουσίας, κι εγώ νόμιζα ότι έβλεπα ταινία του Χόλυγουντ.
Όλα τα "ΚΑΛΑ" όμως αργούν. Κι όταν φτάνουν, ΠΟΝΑΝΕΕΕΕ!!!!

Από την επισιτιστική κρίση από πέρσι, με πολλαπλές αιτίες και 2,6 δισεκατομύρια αποδέκτες-ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ δηλαδή, την κολοσσιαία εδαφική και οικονομική ανάπτυξη των βιογενετικά τροποποιημένων σπόρων έως τον αποκλεισμό της Εθνικής Καβάλας-Ξάνθης, είναι ΕΝΑ και το ΑΥΤΟ.
Προφανώς λίγοι το αντιλαμβάνονται, λίγους τους νοιάζει. Τα ΄παμε αυτά, ο μικρόκοσμός μας, η ψήφος μας, η θεαματικότητά μας, το χωραφάκι μου. Αγρότης εγγενήθηκα, αγρότης θα πεθάνω...

Το ζουμ συνεχίζεται στην πολυδιάσπαση των θέσεων που υποστηρίζονται από τις αντιπροσωπείες. Εάν ήθελα να γίνω κυνικότερος, θα 'λεγα κάτι γι' αυτές τις αντιπροσωπείες των αγροτοπατέρων με το ένα μάτι στους συνεταιρισμούς και το άλλο μάτι στις δημο-νομαρχιακές καρέκλες. Η παραπλάνηση είναι το πρώτο όπλο. Άλλα αντί άλλων, τρεις λαλούν, δυό χορεύουν, πέντε αγραναπαύονται κι ένας ζητάει το δίκιο του. Το ποιό;;;;;;;;
Οι άνθρωποι των γενιών με τις αγορασμένες επί ΠΑΣΟΚ τρακτεριές και τους Αλβανούς παραμάσχαλα κόπτονται για την τροφή του Ελληνικού λαού. Τάζει ο ψηφοθήρας πολιτικός, παραμυθιάζει ο αγροτοκομματάρχης, λιγουρεύεται ο αγρότης. Οι ίδιοι άνθρωποι που στοίβαζαν τους Πακιστανούς στη Μανωλάδα, που βάζαν τους Σκοπιανούς να μαζεύουν τα ροδάκινα και τα σπαράγγια στα Γιαννιτσά και μετά τους κατήγγειλαν, που έχουν τους Κούρδους λαθρομετανάστες για να ψευτομαζέψουν τα τεύτλα και μετά λένε ότι "κινδυνεύουν από τις αρρώστιες και να τους απελάσουν", οι ίδιοι αυτοί Αφέντες της Ελληνικής Επικράτειας βγάζουν τις μούρες τους στα δελτία, να υποστηρίξουν τον έντιμο ιδρώτα τους, τον κόπο τους, τον αγνό αγώνα για το μεροκάματο. ΤΟΝ ΠΟΙΟ;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;



Αλλά ευτυχώς ΔΕΝ είμαι κυνικός! Γι' αυτό το λόγο, θα κρατήσω μακριά από τα προηγούμενα το νέο άνθρωπο με ελπίδα στη βιοκαλλιέργεια, στις εναλλακτικές μορφές και είδη καλλιέργειας (Το εναλλακτικό σημαίνει βιασμό με προφυλακτικό και τζελ) και με αποφυγή των ψευδαισθήσεων για τις τρέχουσες φυσικές αλλά και πολιτικές συνθήκες καλλιέργειας.

Κάθε συντεχνία προσπαθεί να πείσει, η μία την άλλη, ότι αυτή πασχίζει, ότι μοχθεί, ότι κουράζεται για να στηρίξει τον κοινωνικό ιστό. Αλλά πρέπει να διεκδικήσει αυτό που Η ΙΔΙΑ θεωρεί δίκιο της.
Και για να θυμίσω το πως ξεκίνησα, οι άνθρωποι που κουράζονται, συνήθως θα αφήσουν κάτι. Αυτοί που θα βάλουν άλλους να κάνουν τη δουλειά τους, αράζοντας στα καφενεία του χωριού, κυνηγώντας την εύκολη και βουλευτοκινούμενη επιχορήγηση, είναι που δε πρέπει να τους δίνεται ούτε σκαλοπάτι για να μιλήσουν ή μικρόφωνο να ακουστούν. Αμαυρώνουν μια θέση, μια άποψη, ξεπερασμένη μεν, αλλά με δικαίωμα στην ακρόαση.
Δυστυχώς όχι μόνο θα πάρουν τις κάμερες πάνω τους, αλλά θα πείσουν και τους άλλους προβατοειδείς, αδαείς, απληροφόρητους, Ευαγγελατοπροσκυνητές, βαρεμενόπληχτους να κάνουν πράγματα αντικοινωνικά με πλήρη κοινωνική αιτιολόγηση και αποενοχοποίηση.

Η λέξη μπλόκο δεν είναι καλή. Μπλόκα κάνουν οι αστυνομικοί για να σε συλλάβουν, μπλόκα κάναν οι Γερμανοί για να πιάσουν κάνα πατριώτη, κατόπιν υπόδειξης του μαυροκουκουλοφόρου (Τι ειρωνεία!!). Μπλόκα κάνουν και οι αγρότες;;; Έλα πουγκί στον τόπο σου......

Ο κόπος, όταν υπάρχει και αποδίδει, φαίνεται. Δε γίνεται με το ζόρι να βάλεις κάποιον να το δει, να τον εκτιμήσει και να σου δώσει το αντίτιμο. Αν αυτό δε σε καλύπτει, παίρνεις το καπέλο σου και φεύγεις, "σκοτώνεις" τα χωράφια και κοιτάζεις αλλού.

Τελειώνω (κ.Πρόεδρε) με μία και μόνη πρόταση. Αντί για τον αδιανόητο αποκλεισμό, παρατάξτε τα τρακτέρ στις άκρες να φαίνονται, υποχρεωτικά επιβραδύνετε κάθε αμάξι μέχρι στάσης, ώστε να πάρει το φυλλάδιο που θα του δώσετε με τα (δίκαια;;;) αιτήματά σας, και μετά ο καθείς το δρόμο του. Ενημερώστε αυτούς που θα ενδιαφερθούν, αδιαφορείστε για τους αδιάφορους, δε θα λύσουν αυτοί το θέμα.


Υ.Σ Ατάκες των ημερών (από πραγματικούς ανθρώπους, όχι απ'την κεφάλα μου)

-Δεν πα να κόβουν το κάπνισμα από παντού (έλα μωρέ που σκοτώνει), εγώ καπνό έβαζα, καπνό θα βάζω.
-Και τι έγινε που δεν έχω νερό να ποτίσω, θα πλακωθώ με τον Καρδιτσιώτη. Σιγά μην κάνω ορθολογιστική χρήση, φλώροι οικολόγοι....
-Τι κι αν οι επιχορηγήσεις για τα παραμεθόρια δίδονταν αφειδώς για αμάζευτες παραγωγές, εγώ θα το διεκδικήσω το δίκιο μου..

Το ποιό;;;;;;;;;;;;;;;;;

Πρέπει να τα ακούμε κάθε φορά που γκρινάζουμε....

Σε συνέχεια προηγούμενου post (http://oudenoida.blogspot.com/2009/01/blog-post_13.html):

Παραθέτω κείμενο, που το είχα ξαναδιαβάσει και παλιότερα, το ξαναθυμήθηκα και το θεωρώ πολύ ανθρώπινο. Άλλο να τα λέει ο απ'έξω και άλλο ο από μέσα....

“Ονομάζομαι Α. Τ. καρκινοπαθής στο τελευταίο (κατά την Ιατρική) στάδιο μεταστατικού καρκίνου από Θεσσαλονίκη, είμαι αναγνώστρια σας και διαβάζοντας την επιστολή διαμαρτυρόμενου πολίτη με την αργοπορία των γιατρών αναρωτήθηκα για το πόσο θα έπρεπε να διαμαρτυρηθούν για την κατάντια του συστήματος Υγείας οι καρκινοπαθείς, οι άνθρωποι που έχουν συνεχές ραντεβού με τον θάνατο και που οι Γιατροί και οι Υπουργίσκοι, αργούν καθημερινά στο ραντεβού-συνέπειας μαζί τους.Οι καρκινοπαθείς είναι οι ασθενείς που διαμαρτύρονται λιγότερο στις αίθουσες αναμονής των νοσοκομείων.

Η αρρώστια που τους έχει καταβάλει δεν είναι ιάσιμη.

Προσβλέπουν στον Θεό παρά στους ανθρώπους και οτιδήποτε προσφερθεί από τους ανθρώπους και την επιστήμη είναι δώρο που αποδέχονται με ευγνωμοσύνη, ευχαριστώντας, μακριά πια από προσωπικούς στόχους και φιλοδοξίες , για την κάθε στιγμή καλής ή υποφερτής ποιότητας ζωής πού τους χαρίζεται και για την οποία παλεύουν με νύχια και με δόντια.

Τα παιδιά του καρκίνου έχουν υπομονή με τους νοσηλευτές. Γιατί οι νοσηλευτές είναι σύμμαχοι στον αγώνα τους. Εργάζονται με μισθούς πείνας, δεν είναι ενταγμένοι στα βαρέα και ανθυγιεινά και παρασκευάζουν χωρίς να έχουν τον κατάλληλο εξοπλισμό, τα χημειο-θεραπευτικά διαλύματα με κίνδυνο της υγείας τους. Στο τσουνάμι της νοσηλείας εξυπηρετούν διπλάσιο αριθμό αρρώστων από τον προβλεπόμενο διασπείροντας τους αρρώστους και σε άλλα τμήματα άλλων κλινικών εφόσον τα κρεβάτια δεν επαρκούν για όλους. Στην νυχτερινή του βάρδια, ένας νοσηλευτής έχει την ευθύνη ενός ολόκληρου ορόφου-τμήματος, γιατί κανένας υπουργίσκος δεν το πήρε ως προσωπική του υπόθεση να κάνει προσλήψεις νοσηλευτών. Όταν λοιπόν κάποια φορά αστοχήσει το χέρι της νοσηλεύτριας να βρει φλέβα με την πρώτη, της δίνουν κουράγιο λέγοντας της –δεν πειράζει, μη στενοχωριέσαι, ξανατρύπησε τις χημειοκαμένες φλέβες μου, θα βρείς άλλο σημείο.

Τα παιδιά του καρκίνου έχουν υπομονή με τους γιατρούς Δεν γογγύζουν ούτε όταν περιμένουν τις ατέλειωτες πέντε, έξι ,ή επτά ώρες, στην «επί της γης κόλαση», στα «σαλόνια» - αίθουσες αναμονής του Θεαγένειου, με το βαλιτσάκι με τα απαραίτητα για την διήμερη ή τριήμερη νοσηλεία τους για να τους ανακοινωθεί τελικά, ότι δεν υπάρχει κρεβάτι διαθέσιμο. Ξέρουν ότι πρέπει να φύγουν και να ξανάρθουν την επόμενη προετοιμάζοντας τον εαυτό τους άλλη μια νύχτα για την επόμενη μέρα που θα επιστρέψουν έχοντας την ελπίδα να βρούν κρεβάτι διαθέσιμο.
Δεν γογγύζουν, δεν εκφράζουν παράπονα στους γιατρούς τους ούτε στην αίθουσα αναμονής της βραχείας ογκολογικής κλινικής του Παπαγεωργίου, όταν,ώρες ατέλειωτες, περιμένουν υπομονετικά να τους δει ο γιατρός τους και στην συνέχεια να κάνουν την θεραπεία τους, μετά από ώρες ταξίδι, ερχόμενοι από κάποια άλλη πόλη της Βόρειας Ελλάδας. Και εκεί ο γιατρός έχει έρθει στην ώρα του, αλλά θα πρέπει να είναι βιονικός για να καταφέρει να αποφασίσει για την ζωή 80-100 ανθρώπων στα λίγα λεπτά που αντιστοιχούν στον κάθε καρκινοπαθή και να αποφύγει το λάθος. Οταν ο γιατρός καθημερινά αποφασίζει για 100 ζωές, θα το κάνει το λάθος και το λάθος αυτό θα κοστίσει μια ζωή.

Θυμώνουν οι καρκινοπαθείς αλλά δεν τα βάζουν ούτε με τους νοσηλευτές ούτε τους γιατρούς τους γιατί ξέρουν καλά ότι δεν φταίνε αυτοί, που δεν υπάρχουν άλλα τρία Θεαγένεια για να εξυπηρετήσουν τους καρκινοπαθείς όλης της Βόρειας Ελλάδας. Υποπτεύομαι πως οι νοσηλευτές και κυρίως οι ογκολόγοι πλέον στην Ελλάδα, όταν ανήκουν στην κάστα εκείνη των υπαλλήλων, που « δεν τα παίρνουν», μάλλον δουλεύουν για να σώσουν την ψυχή τους. Όπως ο χειρούργος-ογκολόγος της γράφουσας, ό ίδιος με καρκίνο, τελείως καθαρός από δοσοληψίες φακέλων, έδινε την ψυχή του στην πολύωρη εγχείρηση να σώσει αυτό, που άλλοι θεωρούσαν χαμένη υπόθεση, σε ένα κράτος που έχει το θράσος να μιλάει για πολιτισμό ενώ δεν έχει εξασφαλίσει το αυτονόητο - ένα κρεβάτι στον άρρωστο.

Σε ένα κράτος που δεν σέβεται τον γιατρό και τον νοσηλευτή αλλά πάνω από όλα δεν σέβεται τον άρρωστο.Οργίζονται στα ασανσέρ του Θεαγένειου οι καρκινοπαθείς και οι συνοδοί τους, στα δύο ασανσέρ του Θεαγένειου, που χωρούν τόνους πόνου και απόγνωσης και που μέσα τους στοιβάζονται ταυτόχρονα οι βαριά εγχειρισμένοι στα φορεία, μαζί με συνοδούς , με τον κίνδυνο να μολυνθούν. Και δυσανασχετούν, γιατί δεν θέλουν και όμως πρέπει να ανέβουν στο κολαστήριο αλλά δεν χωρούν και φωνάζουν, γιατί εκεί ο φταίχτης έχει πρόσωπο και λέγεται κράτος. Το κράτος που δεν διαθέτει τα απαραίτητα κονδύλια, ώστε να γίνουν καινούργια αντικαρκινικά νοσοκομεία και που δεν κάνει εδώ και πολλά χρόνια προσλήψεις ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.Οι καρκινοπαθείς κάποιες στιγμές όμως χάνουν την υπομονή τους γιατί δεν έχουν ούτε τους γιατρούς σύμμαχους στην αρρώστια τους.

Είναι οι στιγμές που πρέπει να παλέψουν τελείως μόνοι τους, γιατί στο σύστημα υγείας δεν υπάρχουν μόνο οι φακελοφονιάδες αλλά και οι αδίστακτοι ερευνητές γιατροί, «φονιάδες της έρευνας», γιατροί που αδιαφορώντας για την τύχη του δικού τους ασθενή, ισχυριζόμενοι πως οποιαδήποτε θεραπεία θα ήταν μάταιη, τον αποκλείουν από οποιοδήποτε θεραπευτικό σχήμα, (ενώ άλλοι ογκολόγοι διαβεβαιώνουν για το αντίθετο,) αρνούνται οποιαδήποτε διευκόλυνση, ώστε να αναζητήσει ο ασθενής την τύχη του στο εξωτερικό. Και όλα αυτά προκειμένου να τον εντάξουν στην κλινική έρευνα κάποιου νέου φάρμακου, το οποίο όμως όταν θα έχει έρθει, πιθανότατα, να είναι για τον ασθενή πλέον πολύ αργά.
Και όταν τα παιδιά του καρκίνου χάσουν την υπομονή τους αλλά κυρίως την εμπιστοσύνη στους γιατρούς τους, δεν κάνουν καταγγελίες και μηνύσεις. Χάνουν την ελπίδα τους, και όταν χάσουν την ελπίδα τους αποσύρονται από τον αγώνα να κερδίσουν την ζωή τους και αποσύρονται σιγά -σιγά από την ίδια την ζωή.”


Αυτό είναι ολόκληρο το κείμενο επιστολής αναγνώστριας, που δημοσιεύτηκε εν περιλήψει στη στηλη «Πρόσωπα & Προσωπεία» της «Ελευθεροτυπίας".

Ωωω Μπάμ Αααααα !!!!!!!

Ορκίστηκε επιτέλους κι αυτός ο χριστιανός (;; δεν είμαι και πολύ σίγουρος-για το χριστιανός). Όλοι περιμένουν τις κινήσεις του, να ξεχαστεί η εποχή Μπους-λένε. Συγνώμη, αλλά εκλεγμένος δεν ήταν κι αυτός ;; Αν ήταν δικτάτορας, μάλιστα να μιλούσαμε για μεταπολίτευση. Αφού όμως οι πολιτικές γραμμές δεν αλλάζουν εύκολα στις συνεχιζόμενες δημοκρατικές κυβερνήσεις, γιατί να περιμένουμε αλλαγή γραμμής, ορατή και αόρατη;; Επείδή άλλαξε τα πρόσωπα; Κι αυτό συζητιέται (βλ. Γκέιτς στο Εθν. Αμύνης, οι μισοί "Κλιντονικοί", με την εμβόλιμη Χίλαρι). Παρ' όλα αυτά, οι ειδήμονες, οι αναλυτές είναι αισιόδοξοι (λένε) για την πυγμή, που πιθανόν να δείξει σε θέματα οικονομικής κι εξωτερικής πολιτικής. Βλέπε (ή μη σώσει και δεις) --- http://www.tvxs.gr/v3811

Σημειώνουμε τους πρώτους πόντους (εντυπωσιασμού): Απόφαση 1η.

Μείωσε τους μισθούς του προσωπικού του Λευκού Οίκου βάζοντας όριο τα 100.000$ το χρόνο. Ήτοι περίπου 1οο άτομα (Chief of Staff και τοιούτοι), θα αμείβονται με λιγότερα κι απ' τους δικούς μας (λέμε τώρα).

Απόφαση 2η : Aνακοίνωσε ότι οι δημόσιες υπηρεσίες πρέπει να δίνουν στη δημοσιότητα όλα τα δεδομένα των συμβάσεων και των κάθε είδους συναλλαγών τους, αποφεύγοντας την μυστικότητα και τις κωλυσιεργίες. Ούτε στον ύπνο τους, το βλέπουν τα δικά μας υπουργεία να δημοσιοποιούνται οι προμηθευτές τους ή οι συμβάσεις τους.

Εδώ ακούστηκε ότι η Εταιρεία που αναλάμβανε την καθαριότητα στο Μετρό της Αθήνας---και της οποίας μπράβοι-γκάνγκστερ "βιτριόλιασαν"την δύσμοιρη την Κούνεβα, επειδή τόλμησε και μίλησε για τις τεράστιες παρανομίες τους----ανήκει σε μεγαλοστέλεχος του ΠΑΣΟΚ, κι ούτε κιχ ακούστηκε. Τα 'παμε, προέχει ο Παναγό- και τα άλλα παραπλανητικά.....

Τέλος πάντων, όπως λέει κι ο Δήμου, εγώ δηλώνω αντί-αντί. Δηλαδή, άμα ακούω κανέναν (τάχαμου) Αντι-αμερικανό, εκ πρώτοις κουμπώνομαι, καθώς αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι αντιγραφείς της αρπαγής, και εκ δευτέρας περιμένω να δω την πρακτική αντίδρασή του στις πραγματικές προκλήσεις των λεγόμενων αντιαμερικανικών επιλογών. Στα λόγια.......

Άρα ας περιμένουμε και μετά θάβουμε όσο γουστάρουμε.

Δεν ξεχνάμε όμως ότι καμμιά κριτική δεν πρέπει να είναι άμοιτη συνεπειών.

Για ότι λέω (ακόμα κι ανώνυμος) πρέπει να είμαι υπεύθυνος και ακόλουθος των λόγων μου.

Οι πολλοί δε θα το ξέρουν. Το ξέρει όμως πάντα ο ενδιαφερόμενος !!!!!

Αυτάάάάά.......

Ο παλιός είναι ωραίος, κι ο νέος είναι Ναζωραίος

Γείτονας μου ο Παναγιώτης, καλός συζητητής, με γνώση και βιώματα του κοινωνικοοικονομικού γίγνεσθαι της συμπρωτεύουσας. Συχνά προσπαθούμε να συζητήσουμε για τα τρέχοντα, αλλά δυστυχώς κολλάμε στους κώδικες. Εγώ μιλώ εκ του ασφαλούς, ως "άψητος", "απόλεμος", κουραμπιές (Kurabiye=απόλεμος στρατιώτης), αλλά με την κούραση από τα παλιά να με βαραίνει. Αυτός μιλάει απ΄την μεριά του ανθρώπου, που παραλίγο να τον εκπαραθυρώσουν στην επταετία, που πλήρωνε ψευδομάρτυρες για να αθωωθεί ο Διονυσίου, που ξεκίνησε με ένα γαϊδούρι απ'τη Γερακαρού, έγινε πατέρας του εαυτού του. Έβαλε στην μπάντα χαφιέδες και καθεστώτα, αλλά και απαλλαγμένος από ιδεολογίες-σιδερόμπαλες, προχώρησε στην επίτευξη μιας ευημερίας, που πιθανόν να αναζητούν οι περισσότεροι.



Εγώ συνήθως αναφέρομαι στην υποβάθμιση της Πολιτικής σε ένα δεύτερο επίπεδο (Β΄Εθνική), με την ανάδυση αμιγών κοινωνικών πρωτοβουλιών, απαλλαγμένων από οποιαδήποτε πολιτική ανάμειξη. Θέλεις λόγω προηγούμενων αποτυχιών, θέλεις λόγω απογοητεύσεων, θέλεις λόγω κάποιας αναβάθμισης των κοινωνικών ιστών, χωρίς τη συνακόλουθη πορεία ανάλογων πολιτικών δομών, οι ομάδες που μπορούν να βοηθήσουν σε συνολικές λύσεις εξόδου από κάθε κρίση μάλλον δεν μπορεί να προέρχονται από κρατικά, κομματικά ή στενά κυβερνητικά πλαίσια. Η αφύπνιση πιθανόν να γίνει σε ατομικό, ιντερνετικό, παιδευτικό, φιλανθρωπικό, συγκινησιακό επίπεδο, σίγουρα όχι σε ΜΜΕ-διαμορφούμενο πεδίο λειτουργίας. Το να συμμετέχεις στα κοινά, χωρίς να υπάρχει η ανάγκη να ψηφιστείς δημοτικός σύμβουλος, μπορεί να αργήσει, ως εφαρμογή, αλλά τοποθετείται στη βάση μιας διαδικτυακής φόρμας επαφής (μπαρούφα κι αυτή έέ;) που φέρει μια κάποια ελπίδα, μια ανανέωση στη λήψη αποφάσεων.



Ο Παναγιώτης, ως αυτοδημιούργητος επιχειρηματίας, δεν πιστεύει σε ελεύθερη βούληση (free will) χωρίς νομικό, άρα πολιτικό, πλαίσιο. Η δουλειά του στηρίχθηκε στην ανάγκη του ανθρώπου για ιδιοκτησία (Ένα κομμάτι γη να 'χω, αλλά να ξέρω ότι είναι το ΔΙΚΟ μου κομμάτι), γι' αυτό και απέρριψε από νωρίς, όχι μόνο τα αναρχικά (Ιδιοκτησία=κλοπή), αλλά και τα ψευτοκομμουνιστικά για εσωτερική κατανάλωση (Ιδιοκτησία=Ντροπή). Έπαψε να πιστεύει σε "αγνές προθέσεις" οποιασδήποτε ΜΚΟ (Μη-Κυβερνητικής-Οργάνωσης), αλλά και στις λύσεις που μπορούν να προτείνουν. Η Πολιτική, κατ'αυτόν δεν απέτυχε, τα πρόσωπα βγήκαν σκάρτα. Ψάξε-ψάξε μπορεί να βρεθεί κανα διαμάντι, λέει.

Σε κάποια βέβαια συμφωνούμε, όπως π.χ. ο από κάτω πάντα πολύ εύκολα κρίνει τον από πάνω. Εύκολα λες "Κάνε με πρωθυπουργό", όπως λες "Κάνε με προπονητή της Τσέλσι". Δε γίνεται. Όποιος κάτσει σε καρέκλα φακίρη, αυτός μπορεί μόνο να κάνει μαγικά. Οι άλλοι απλώς είναι λιγούρια.


Όπως γίνεται αντιληπτό, οι συζητήσεις δεν καταλήγουν απλώς λήγουν, με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Εγώ μένω να αποδείξω στην πράξη αυτά που φαφλατεύω, αυτός-νομίζω-ότι αισθάνεται ότι δεν έχει πλέον να αποδείξει κάτι στον οποιονδήποτε. Απλώς αναπαύεται στις δάφνες του. Τώρα εγώ -και οι όμοιοί μου- πρέπει να βγάλουμε το φίδι από την τρύπα, έτσι θα σκέφτεται. Άλλο το φίδι που βλέπεις, (οι διάφοροι ....-ισμοί), κι άλλο το φίδι που δε βλέπεις που σε βλέπει (?????), του λέω εγώ.

Υ.Σ. Και για να απαντήσει στην ερώτηση του Κούλογλου :

"Παναγόπουλος-Κούνεβα: η ζωή τους έχει διαφορετική αξία;"
Ψήφοι: 62. Δημοσίευση: 22-01-2009 06:20 από SteliosKouloglou - Ομάδα TVXS. Προβολές: 5340 - Σχόλια: 70 - Κατηγορία: Κοινωνικά Θέματα

διαφωνώντας μαζί μου (πάλι)

-Φυσικά και έχουν. Απ'τον έναν κρέμονται 3-5 ζωές, κι απ'τον άλλον δεκάδες χιλιάδες, που μπορεί να πίνουν νερό στ'όνομά του ή να τον καταριούνται καθημερινώς, πάντως εξαρτιώνται από αυτόν.

Δηλαδή πιστεύει στην ιεραρχία, όχι στην απολυταρχία, στην εμπέδωση αλλά όχι στην ισοπέδωση.

Εγώ πάλι πιστεύω ότι πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά, και του χωρισμού ο πόνος, ας κοιμάται στην καρδιά.

Καθείς με το σταυρό του, Ναζωραίοι, Εβραίοι, παλιοί και νέοι, όλοι στο ίδιο καζάνι θα βράσουμε (έως το 2012). Μετά,......... σούπα.