Βλέπω για δε βλέπω TVXS;;;;;

http://tvxs.gr/

Είμαι δηλωμένος φαν του Κούλογλου, αλλά όχι και τυφλός δηλωσίας. Παρακολουθώ τον άνθρωπο, αλλά δεν μπορώ να μην κριτικάρω αυτά που δε μ'αρέσουν. Η προσπάθεια, ομολογώ εντυπωσιακή. Μια webTV, με ειδησεογραφία επίκαιρη, υποκειμενική, όπως άλλωστε όλες οι κριτικές, αλλά νομίζω εύστοχη, αφού προκαλεί πολλά σχόλια και μπόλικη forumoκουβέντα. Αυτή είναι η παγίδα βέβαια της διαδραστικής ιστορίας, αφού όλοι μας ανταλλάσσουμε σχόλια, με ψευδώνυμα, ενώ η ειδησεογραφική ομάδα του Κούλ με τα κανονικά τους επώνυμα, φαντάζομαι. Εγώ γράφτηκα για να μπορώ να σχολιάζω ( όπως πάντα απ'τον καναπέ), αλλά νομίζω ότι δεν έχω κάτι να τους πω...Εν ώτα μη ακουέντων.

Διαβάζω τα άρθρα του περί Ομπάμα, αγροτικών μπλόκων, Κούνεβα, Παναγόπουλου αλλά και άλλα θέματα των συνεργατών του. Σε αρκετά απ΄τα θέματα είμαι διχασμένος. Π.χ. αναφέρεται σε θέμα "συνύπαρξης" κατοίκων περιοχής της Αθήνας (Αγ. Παντελεήμονας) με αλλοδαπούς, νέους κατοίκους, προφανώς όχι αποδεκτούς. (Δουλειά του Μάριου Διονέλλη)

Καλό: αφήνει το ρεπορτάζ να κυλά, να ακούγονται οι φωνές των μεν (Ελλήνων διαφωνούντων εξοργισμένων) αλλά και των δε (Ελλήνων πάλι υπερασπιστών των μεταναστών).

Κακό: Φανερά προκατειλημμένος λόγω παρουσίας Χρυσαυγιτών, ο ρεπόρτερ προσπαθεί να πάρει θέση. Γιατί; Δε νομίζω ότι χρειάζεται. Αυτό που βλέπεις, αυτό είναι. Η ανασφάλεια του ανθρώπου και ο φόβος του, υπερβολικός ή όχι, απέναντι σε κάτι που δεν μπορεί να το αποφύγει. Και όσοι προσπαθούν να κερδίσουν κάτι από αυτό. Τα υπόλοιπα είναι κούφια λόγια.

Μιας και το θυμήθηκα, τι πραγματικά σημαίνει ο όρος "αριστεριστής";; Δεν είσαι αριστερών θέσεων (σοσιαλιστικών, κομμουνιστικών) αλλά πλησιάζεις προς τα αριστερά;; Ο αριστεριστής ήταν παλιά αριστερός, αλλά τώρα ντρέπεται να το λέει;; Υπάρχει άραγε δεξιϊστής ή παραείναι γελοίο;

Για να μην μακρηγορώ κ.Πρόεδρε, τελικά βλέπω και διαβάζω TVXS.

Άς όψενται οι τυφλοί που αναδεικνύουν το μονόφθαλμο.

Καλή κι η Παναγιώταινα, τι να πεις.........

Μουδιασμένος (Στα είπα όλα?)

Αρχίζουν τα χέρια μου και μουδιάζουν. Μαζί με το μυαλό μου. Τον τελευταίο καιρό μου 'ρθε μαζεμένος ελεύθερος χρόνος, προσπαθώ να μαζέψω σκέψεις και πράξεις, αλλά δεν μπορώ να τα βγάλω σε κείμενο. Σαν κατάσταση μετά από εγκεφαλικό, σαν πρόδρομος άνοιας, σαν να μπουκώνουν οι λέξεις στο στόμα, λίγο πριν βγουν, σαν να μην έχουν νόημα, σαν μη γίνονται αντιληπτές. Κλασικό πρόβλημα (ενδο)επικοινωνίας.


Κοιτάζω γύρω και προσπαθώ να αφομοιώσω τα γεγονότα, που τα θεωρούμε δεδομένα, εφόσον έγιναν. Δε βγάζω άκρη. Φαντάζομαι έτσι θα κοίταζαν και οι πρωτόγονοι εγκέφαλοι, όπως κοιτάζουν οι βρεφικοί ή οι εγκέφαλοι αναπτυγμένων ζώων. ΔΕΝ ΣΚΑΜΠΑΖΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ!


Η άλλη σφαίρα (εσώτερη), αυτή της ενστικτώδους ανάλυσης, βοηθάει περισσότερο. Εστιάζει στο θυμικό, στη στιγμιαία αντίδραση. Βεβαίως δεν έχει καμμία οργάνωση, γι' αυτό και μετά την πάροδο 3 sec, όλα ξεχνιούνται............................................................



Τι έλεγα;;;;;


Α ναι... Αναρωτιέμαι ποιό το νόημα των επαφών;; Και για να εξηγούμαι ποιό το λογικό νόημα, αφού τα 'παμε, στο θυμικό, τα ένστικτα μυρίζονται και ολοκληρώνουν βιολογικές υποσχέσεις. Αλλά η λογική, πως ξεπερνά τα διάφορα επικοινωνιακά, κωδικολογικά προβλήματα διαδικασιών, όπως π.χ. ένας διάλογος;; Υπάρχουν εγγενή εμπόδια στην απλή ερμηνεία μιάς λέξης από έναν ή περισσότερους ανθρώπους, που μπορεί να μιλούν την ίδια γλώσσα, να έχουν την ίδια προσωπικότητα, να έχουν ίδιο χρώμα, ίδια κοινωνική τάξη, ίδια μόρφωση, να βλέπουν ακριβώς τα ίδια πράγματα, να ζουν και πιθανόν τις ίδιες ζωές, κι όμως να απέχει ο ένας απ'τον άλλον όσο η Γη απ΄τον Μ22 (περίπου 10.000 έτη φωτός).


Και άντε ας πούμε ότι ο διάλογος, ακόμα κι όταν είναι δύο μονόλογοι, αποσκοπεί στο συλλείτουργο δύο εγκεφάλων, που δέχονται τις πληροφορίες με κοινά αισθητήρια. Τα αισθητήρια όμως λειτουργούν, υπηρετούν κι εξυπηρετούν. Με τι κόστος όμως; Το κόστος της μίξης πληροφοριών, που θα αναλυθούν και θα πρέπει να δώσουν λύση. Κάθε ερώτηση χρειάζεται την απάντηση. Αλλιώς μένει μόνο το αίνιγμα, ο γρίφος, conundrum που λεν και στα λατινικά. Το αδιέξοδο είναι μπροστά μας και το αγνοούμε, απλώς για να (συν)υπάρξουμε. Και φυσικά δε χρειάζεται να το πω εγώ, αυτό γίνεται απ΄τις απαρχές του βιολογικού κόσμου. Η κοινωνία, η συγκατοίκηση, η συνένωση έγινε και βασίζεται όχι σε νόμους Λογικής και κοινών Σκέψεων, αλλά αποκλειστικά στα ίδια ένστικτα που κρατούν την αγέλη και το κοπάδι.


Ξαναγυρίζω σε θέσεις μου, που ανέφερα και παλιότερα, περί ανθρώπινης -Μη Λογικής-φύσης, αλλά και ανθρώπινης συμπεριφοράς. Είναι η συμπεριφορά που εξελίσσεται κι όχι η φύση μας. Η φύση μας είναι η ίδια κι απαράλλαχτη. Όπως έβλεπες τον διπλανό να τον καταβροχθίζει ο δεινόσαυρος, με τα ίδια μάτια και τα ίδια συναισθήματα και σήμερα βλέπεις να πέφτουν οι βόμβες στη Γάζα ή να πεθαίνει το βρέφος απ'το AIDS της μάνας του. Τα ένστικτα της κερκίδας (Α ρε Παοκάρα) είναι τα ίδια με του Homo τρέχα γύρευε, το αίμα που σου ανεβαίνει στο κεφάλι όταν σε δει στραβά αυτός που σου τρώει τη θέση πάρκινγκ κουβαλάει το ίδιο ποσό αδρεναλίνης με αυτόν τον κακόμοιρο που έτρεχε για να γλυτώσει απ'τα μαστόδοντα ή τους Νεφελίμ. Δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξουν αυτά. Το 'χουμε επεξεργαστεί, το ΄χουμε δουλέψει και όόόόόόλες τις προηγούμενες χιλιετίες μας έχει βγάλει ασπροπρόσωπους. Όταν μπορείς να ..μήσεις κάποιον, τον ..μάς και τελείωσε. Άμα βρεις κάποιον κάτω, τον κλωτσάς κι εσύ. Όταν πεινάς, θα σκοτώσεις για να φας. Προτιμάς βέβαια το αρνί ή το γουρούνι, αλλά αν δίπλα σου έχεις μόνο ανθρώπους;;



Η ΦΥΣΗ ΞΕΡΕΙ. Και οι αρχαίοι πολιτισμοί μας τα 'παν (ή τους τα 'παν), κι ακόμα αναρωτιόμαστε!


Ο (φοβερός και τρομερός) Αρκάς τα 'πε όλα:


Αμπελοφιλοσοφία τέλος.

Περίεργο!!!! Με την τελευταία φράση, φαίνεται να μου 'φυγε και το μούδιασμα.
Θεραπευτικό blogging ή αυτοίαση μέσω ανακυκλούμενων σκέψεων;;

Ποιός ξέρει;;;;



Στην ουσία, Ποιός αλήθεια νοιάζεται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

Γίνονται κι αλλού μάχες

Δεν είναι σπάνιο, μπροστά στα εξόφθαλμα και εκκωφαντικά πράγματα γύρω μας, να χάνονται στη λήθη στιγμές και άνθρωποι, σιωπηλοί, αλλά με μεγάλη υποδόρια ενέργεια, που θα άξιζε να δείχναμε λίγη παραπάνω προσοχή. Όχι μόνο για αυτούς τους ίδιους, αλλά μπορεί και τελείως εγωϊστικά μόνο για μας. Το κέρδος το δικό μας βλέποντας έναν αγώνα τεράστιο, μια μάχη ηρωϊκή από τύπους που ούτε σου πέρναγε απ΄το μυαλό ότι ήταν τέτοιοι. Για όσους δεν κατάλαβαν, δεν αναφέρομαι σε νίκες ή ήττες, ας προσπαθήσουμε να μη σκεφτούμε με παρόμοιους όρους.

Φυσικά μιλώ για τον αγώνα για την αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια. Τι δύσκολη λέξη. Σχεδόν απάνθρωπη. Γι' αυτό και θέλει τόση ανθρωπιά. Οι πιο πολλοί τη βλέπουν τόσο μακρινή, σαν τα νέφη του Μαγγελάνου, κάτι για να "μαστουρώνουν" οι ρομαντικοί. Ήταν όμως οι ρομαντικοί οι πιο μεγάλοι οραματιστές, και εν τέλει οι πιο πραγματιστές, αφού χάρη στα σχέδια τους εκπληρώθηκαν οι Μεγάλες Προσδοκίες, καθιερώνοντας την περιέργεια ως αρετή.

Επειδή είμαι έτοιμος να ξεφύγω στα αστέρια, καλύτερα να κατέβω στα βαθιά, στα έγκατα των ενστίκτων, ώστε να μιλήσω για αυτό που έχω να πω. Το φόβο του θανάτου και το ένστικτο αυτοσυντήρησης, την απώλεια και την ελπίδα. Τη μάχη που δίνει ένας καρκινοπαθής κάθε μέρα, γνωρίζοντας ή όχι τις διαστάσεις της νόσου.

Κάθε ένας από μας είναι ένας εν δυνάμει ασθενής. Αυτό που ακούγεται ως η "κακιά αρρώστεια"-Θαρρείς και υπάρχει και καλή αρρώστεια- τρομάζει, γιατί όλοι το 'χουμε μέσα μας και δεν το ξέρουμε. Δε θέλουμε να το ξέρουμε. Πρώτο πρόβλημα : η άρνηση. Ως λαός είμασταν και θα είμαστε αρνητικοί, προβληματικοί σε θέσεις και απόψεις, σχεδόν οφθαλμοφανείς. Έτσι και ως ασθενείς, δε θελουμε αυτό που μοιάζει στην αλήθεια, προτιμούμε το ομιλών ψέμα. Ας ακούγεται κι ας μην είναι.

Άρα, ανάμεσα στο συρφετό των αρνητών και των αιθεροβάμονων συμπατριωτών μας, φαντάζουν εξωγήινοι οι "άλλοι", οι "ρεαλιστές", "φυσικά και το ξέρω ότι έχω καρκίνο και θα το παλέψω". Δεν είναι, όπως είπα, η μάχη για να αγκιστρωθώ στη ζωή με κάθε τίμημα, αλλά κυρίως να μείνω ή να φύγω με αξιοπρέπεια. Αυτό που ορισμένοι γιατροί και νοσοκόμοι το λένε "ποιότητα ζωής". Το να μιλήσεις βέβαια και για "ποιότητα θανάτου", εκεί πια είσαι προχωρημένος. Άστο για το τέλος. Κυριολεξία και μεταφορά.

Ξεκινώ από την αξιοπρέπεια και την ποιότητα της μάχης. Μάχη απέναντι πρώτα απ' όλα στον εσωτερικό εχθρό, το φόβο, τη λιγοψυχία, την αρνητική ενέργεια, την απελπισία, που θα σου διαλύσει το ανοσοποιητικό και θα καταστρέψει κάθε ικανό οπλοστάσιο που έχεις. Τα Β-λεμφοκύτταρα. Τα CD 8+, τα CD4+. Μια υποομάδα που λέγεται NKC (Natural Killer Cells). Τι να πεις για το φονιά που 'χεις μέσα σου. Είσαι natural born killer, τελικά και δεν το 'ξερες! Αυτά κρατάν τα καρκινικά κύτταρα αδρανή, τα περιφρουρούν και σε κάθε ψυχολογική σου πτώση χαλαρώνουν και τα αφήνουν ελεύθερα να δράσουν.

Η μάχη συνεχίζεται με τους απ' έξω. Την προκατάληψη των "συγγενών και φίλων", τον οίκτο στα μάτια τους, την έλλειψη επαφής "μην τυχόν και κολλήσουν", την πλήρη αδυναμία να συμπάσχουν και την πλήρη ικανότητα να σε κάνουν "κομμάτια", δείχνοντας πως σε λυπούνται, μιλώντας θαρρείς έχεις κιόλας φύγει. Μετά έρχονται αρκετοί "ανθρωπιστές" ιατρονοσηλευτικοί επαγγελματίες: "Έχετε τρεις μήνες ζωή" "Που το 'μαθες ρε μεγάλε; Στο 'πε ο Λεφάκης;". Οι καθηγητάδες είναι οι χειρότεροι. Άμα τους πληρώσεις, στα δίνουν όλα. Νέες θεραπείες, δηλητήρια πλήρους ίασης, ακρωτηριαστικά χειρουργεία αμφιβόλου αποτελέσματος αλλά βέβαιας αμοιβής, συμπληρώματα αθανασίας και πολλαπλά φούμαρα, σαν να είμαι ντιπ ηλίθιος. Άμα δεν πάρουν φράγκο, είναι πιο αληθινοί μεν, σκληροί σαν παγόβουνα δε. "κάντε διαθήκη τώρα κι άστε με ήσυχο, μπας και τσιμπήσω από κάναν άλλο".

Για τους ανθρώπους που βρίσκονται γύρω-γύρω και ανασαίνουν αυτήν την αγωνία του, υπάρχουν οι "καλοί", οι "κακοί" και οι "αδιάφοροι". Έχω ένα στίχο που θυμάμαι για κάποιον ασθενή όταν τους βλέπει όλους αυτούς:

"Κάπου μέσα στη γωνία, σε μια δροσερή ανία,

ζω εδώ και μήνες, με καλώδια και σωλήνες.

Είναι αυτοί που με βαριούνται, ειν' κι αυτοί που με λυπούνται

όλοι πάντως με φροντίζουν κι από μέσα τους με βρίζουν."

Κάποια στιγμή, τέλος πάντων, ξαναρχίζει η μάχη. Στην πραγματικότητα, είναι μάχη σώμα με σώμα, με το δικό σου ή κάποιο ξένο, του συντρόφου σου, του πραγματικού σου φίλου, που θα κάνει αυτόν τον "ανταρτοπόλεμο" λίγο πιο εύκολο. Θα σε βοηθήσει να κουμαντάρεις τον τρόμο και τους εφιάλτες μιας ατελείωτης νύχτας, λέγοντας σου ανέκδοτα ή κάνοντας σχέδια για ταξίδια που πιθανόν δε θα γίνουν, αλλά σου τα περιγράφει σαν να τα βλέπεις ήδη. Είναι αυτός που θα σου πει : "Πιές ρε κεφάλα και λίγο πράσινο τσάϊ ή σπιρουλίνα, μπας και σκοτώσεις καμμιά μετάσταση", αλλά κρυφά σου δίνει και κανα τσιγάρο, έτσι για το δρόμο.......

Στη δική μου ρουτίνα, όσο μπορώ προσπαθώ, να δίνω αυτά τα πράγματα σε γνωστούς και αγνώστους. Την κουβέντα πριν από ένα τσάϊ, το γέλιο και το σαρκασμό των συμπεριφορών μας, τα φαρμάκια και τα παυσίπονα, για στιγμές νύστας χωρίς πόνο και άγχος θανάτου, μία λέξη θάρρους, μια ματιά "είμαι εδώ και σε ακούω, χωρίς να περιμένω λεφτά", την ελπίδα "στα καινούρια που μπορείς να προλάβεις εάν αντέξεις λίγο ακόμα". Τι κερδίζω εγώ από αυτά;; Μια κουβέντα με τη Μιλάντα, ή το Γιώργο, τον Παύλο και βγαίνω πιο γεμάτος, πιστεύω ότι και εγώ θα τα κατάφερνα, όταν και αν έρθει η δική μου σειρά. Διαβάζω σε ιστολόγια (από τα πιο αγαπημένα http://patientdave.blogspot.com ) ξένες μάχες, με άλλα πυρομαχικά, ίδια όμως ψυχή και κότσια μέχρι τέλους....

Κι αφού το 'φερε και η κουβέντα. Τι τέλος άραγε φαντάζεται κανείς για τη δική του κατάληξη και βέβαια ΠΟΙΟΣ θα του το προσφέρει! Διότι κάποτε θα το δεις μπροστά, σαν βεγγαλικό, σαν

ατομική έκρηξη, περιμένοντας το ωστικό κύμα, το πύρινο κύμα, δεν ξέρω...

Όχι κύριε. Θα αποχαιρετήσω την Αλεξάνδρεια που χάνω, με μια υπόκλιση, με ένα ατουταλέρ έστω, αλλά όχι με την τελευταία χημειοθεραπεία στο χέρι, πεσμένος μέσα στην τουαλέτα, να φωνάζουν οι γύρω "Σώστε τον καλέ". Ω ρε μάγκα ξεφτίλα!! Κάλλιο με ένεση καλίου (αφού η φοβερή ιδέα του να πεθάνεις μέσα στο καμίνι με τα πλαστά χαρτονομίσματα ή στην υψικάμινο με τα ναρκωτικά παραμένει ουτοπία) παρά με μπόλικη "φροντίδα" και περιτύλιγμα κέρδους φαρμακοβιομηχανίας. Φτάνουμε λοιπόν στο ΠΟΙΟΣ. Εσύ ή εγώ;; Εάν εσύ, πότε;; Όποτε στο πω ή όποτε βρεθείς εύκαιρος; Το δεύτερο-πιο πιθανό-σενάριο είναι η πραγματική Τρομοκρατία της Παρηγορητικής Φροντίδας. Άλλη βαρύγδουπη κουβέντα. Η θεία Παρηγοριά, που 'λεγε κι ο Παϊσιος. Είναι ευθανασία, είναι αυτοκτονία με βοήθεια, είναι άρση υποστήριξης (τι χαζός όρος), μπας και είναι συνοικέσιο με τον Άγιο Πέτρο, ραντεβού στα τυφλά με τον Εωσφόρο, ή μια μικρή ώθηση στο πέταγμα, που κάθε σωστός γλάρος δίνει στα μικρά του;;;;;;

Ό,τι και να 'ναι, είναι χέσε μέσα. Άκου ποιότητα στο θάνατο, τι καθόμαστε και λέμε; Δηλαδή σαν τις καραμελίτσες που σου δίνουν οι αεροσυνοδοί πριν την απογείωση; "Εμένα κούκλα δε βουλώνουν τα αυτιά, άλλο θέλει ξεβούλωμα, Θέλεις;;; " να πω και τέλος...

Κάπως έτσι, η μάχη κόβεται στη μέση, μάλλον δεν τελειώνει ποτέ.

Κι όπως λέει ένας στίχος :

" Και σας βλέπω από πάνω, με μια πίκρα παραπάνω"

ή ένας άλλος:

"Και σας βλέπω από πάνω, μα δεν κρατώ κακία,

που τ' άκουσες να δικάζεται, του ανθρώπου η μαλακία;;"

Τον περισσότερο καιρό σωπαίνεις.....

Υπάρχουν αυτοί που έχουν (ή νομίζουν ότι έχουν) κάτι να πουν και υπάρχουν κι αυτοί που συνήθως σιωπούν. Πάντα αναρωτιέσαι εάν δε μιλούν επειδή έχουν "προβατοποιηθεί" ή απλά επειδή δεν έχουν κουράγιο να μιλήσουν. Κάποιος λέει ότι στον κόσμο ελάχιστοι άνθρωποι είναι ξύπνιοι και αυτοί βρίσκονται σε κατάσταση διαρκούς κατάπληξης, άλαλοι.

Ένα μικρό πρόβλημα είναι ότι η αγέλη περιμένει από κάποιους, τους λεγόμενους "πνευματικούς" ανθρώπους ή τους ταγούς, να του πουν, να δώσουν στίγμα εποχής, να καταθέσουν τη γνώμη τους από ένα καναπέ, με την υποτιθέμενη σοφία να βαρύνει στην άποψη. Και μετά εμείς θα "πράξουμε", θα κάνουμε σκέψη και έργο αυτό που μας άρεσε στη γνώμη του.

Δυστυχώς όταν αυτοί που περιμένεις να ακούσεις, σωπαίνουν, τότε ο ηχοχώρος είναι ελεύθερος για πάσης φύσης "φασαρία". Ένας διάλογος βέβαια προϋποθέτει αυτιά κι όχι μόνο στόμα, έχει κάποιο ρυθμό, συχνότητες που δε σε αγχώνουν, δε σε αναγκάζουν σε άμυνα, δε σε νευριάζουν. Όταν αυτά δεν πληρούνται, επικρατούν οι κραυγές. Κραυγές των αδαών, των κλεφτών (εξ ου και "φωνάζει ο κλέφτης"), των απελπισμένων, των κολασμένων.

Πάνω απ' όλα όμως οι κραυγές, τα ουρλιαχτά, τα κλάματα των παιδιών, ως το μόνο μέσο έκφρασης, αποδεικνύουν τελικά ότι : "Κόλαση υπάρχει μόνο για τους ζωντανούς". Κι αν πιστεύεις ότι κλαίνε και ουρλιάζουν επειδή είναι οι ανυπεράσπιστοι, οι "άμαχοι", τα γυναικόπαιδα, νομίζω ότι κάνεις λάθος. Ποιος δικαιούται να θεωρηθεί άμαχος, αμέτοχος, ακόμα χειρότερα ουδέτερος. Από τη στιγμή της γέννησης, με τα πρώτα φωναχτά, δηλώνεις "Παρών", "Εδώ είμαι". Είτε σε γέννησε Παλαιστίνιος είτε Ολλανδός βιομήχανος, είτε γεννιέσαι σε πολυτελές μαιευτήριο είτε στο δρόμο, μπαίνεις στη βίλα ή στο υπόγειο, στην παράγκα ή στο λουξ διαμέρισμα, φοράς κουρέλια ή μοντελάκια, τρως φρέσκο αγελαδινό γάλα ή "τίποτα", είσαι πάντα μια ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΗ. Ένα ΝΟΥΜΕΡΟ. Κάπου κατατάχθηκες, κάπου ανήκεις, κάτι περιμένουν από σένα. Να φορτωθείς τις βόμβες και να πας να ανατιναχθείς σε ένα μαγαζί, να πάρεις τη δουλειά του μπαμπάκα, να σκάβεις μια ζωή τη γή κι αυτή να σε φτύνει, να γίνεις ο grand καλλιτέχνης ή επιστήμονας, ή απλώς να βγάλεις την επόμενη δεκαετία ζωντανός.

Κι όλα αυτά μέσα στη σιωπή, αφού κανένας δε θα μάθει ποτέ για σένα, ένα μικρό νούμερο στον ωκεανό των αριθμών, αλλά μπορεί και μέσα στόν απόλυτο θόρυβο, των ρουκετών που πέφτουν σα βροχή, των κεραυνών που σε χτυπάνε επειδή η στέγη σου τρύπησε, αλλά ίσως και των εκκωφαντικών μουσικών απ'τα πάρτυ που γλεντάς τη ζωή σου.

Κανείς δεν είναι άμοιρος των ευθυνών και των συνεπειών της ένοχης σιωπής. Τα πρόβατα πάνε επί σφαγή μουγκά, ενώ οι κύκνοι τραγουδώντας το άσμα τους. Κι αυτοί στίγμα δίνουν.

Σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά.....

ΣΚΕΨΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ, ΔΡΑΣΕ ΤΟΠΙΚΑ



Το περιβόητο και διάσημο (νομίζω δηλαδή) μότο της Greenpeace ταιριάζει γάντι στα πάντα. Όλα είναι μακριά και όλα είναι εδώ. Η κόλαση και ο παράδεισος. Αυτά που μπορείς να επηρεάσεις κι αυτά που πιθανόν σου φαίνονται απροσπέλαστα.

Και ξεκινώ την ανάπτυξη του θέματος (όόόχι πάλι....)

Σκέφτεσαι την παγκόσμια οικονομική κρίση, λες "μπα δεν έφτασε ακόμα εδώ" και μετά ξανασκέφτεσαι και λες "πρέπει να ανασκουμπωθώ", γιατί και αυτοί που νόμιζαν ότι η θάλασσα απλώς τραβήχτηκε λιγουλάκι, μετά από λίγο τους ήρθε το τσουνάμι στα μούτρα. Άρα η σκέψη για τα διεθνή θέματα, πρέπει να επηρεάζει τοπικά τις πράξεις σου τόσο με το μανάβη της γειτονιάς όσο και με τον οικονομικό σου σύμβουλο (τον κυρ-Γιάννη από το προποτζίδικο απέναντι δηλαδή).



Η Παλαιστίνη και το Νταρφούρ είναι στου Αλλάχ τη μάνα, λες. Εσύ όμως πρέπει ψύχραιμα (εφόσον δεν πέφτουν οι ρουκέτες στο ΔΙΚΟ σου κεφάλι) να κάνεις το ζύγισμα και προφανώς τη μοιρασιά. Δύο φράγκα για κάρτες της Unicef, τρία για κουρδική εφημερίδα, πέντε σε λογαριασμό τράπεζας για ανθρωπιστική βοήθεια. Και εσύ χαίρεσαι την, κατά τα λεγόμενά σου, μίζερη ζωούλα, που μπορείς να βρίζεις και να πετάς μολότωφ όπου γουστάρεις, χωρίς συνέπειες, που μπορείς να κοιμάσαι εκτός καταφυγίου και φυσικά να καταδικάζεις την παγκόσμια βία και καταστολή. Βέβαια, ευχαριστείς και το Γιαραμπή, που δε γεννήθηκες άραβας, να σε ζώνει ο πατέρας σου τα εκρηκτικά, και να σε στέλνει στα μαγαζιά....για ψώνια. Άρα η τοπική σου δράση ρυθμίζεται με το παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Οι πολλές αμερικάνικες ταινίες σου 'χουν καταστρέψει το κριτήριο που αντιμετωπίζεις τα πράγματα. Αυτή είναι η επιτυχία της προπαγάνδας. Φιλτράρεις λοιπόν αυτό που νομίζεις ως παγκόσμια σκέψη και εστιάζεις στο μικρόκοσμό σου, πιστεύοντας ότι εάν κάνεις το "καλό" εδώ, σ' όλον τον κόσμο το 'κανες. Και αντιστρόφως. Εάν τα σκατώσεις εδώ, είναι σαν να τα σκάτωσες παντού (Η φοβερή "Πόλις" του Καβάφη). Φυσικά τραβώντας κάτω στο πηγάδι μαζί σου, όποιον άλλον μπορείς να βρεις, καθώς misery loves company.

Τέλος ανάλυσης με ένα βίωμα. Έχω δύο φίλους. Ο ένας λέγεται Στέργιος, με ατομική ενέργεια όσο 1000 βόμβες υδρογόνου, εμπνέει κόσμο, το βοηθάει να σταθεί όρθιος, χωρίς πολλά-πολλά ευχαριστώ. Έχει γνώμη, δε φοβάται να την εκφράσει, παρακολουθεί αλλά και συνδράμει στα όσα συμβαίνουν γύρω του. Σπάνιος άνθρωπος, έχει σαφέστατα θεϊκό χάρισμα και διαβολική εξυπνάδα. Δυστυχώς για αυτόν έχει μια ταμπέλα χαραγμένη στο μέτωπο του, το γράφει στην ούγια, κάτι σαν άστρο του Ισραήλ. Οι άλλοι που μιλάν μαζί του είναι σίγουροι ότι τον ξέρουν, ότι έχουν καταλάβει περί τίνος πρόκειται, και ότι και να κάνει, παγκόσμια και τοπικά, θα αντιμετωπίζει τη συγκατάβαση, "ε καλά από αυτόν τι να περιμένεις". Η αναστροφή του κλίματος αυτού προφανώς δεν τον αφορά,αλλά το βασανίζει και τον κατατρέχει. Καθώς ζει σε άδικο ντουνιά που αντιμετωπίζει τους ανθρώπους της δράσης ως μπελαλήδες και τους οκνηρούς και τεμπελχανάδες ως Βούδες, γεμάτους με παχύσαρκη σοφία.

Ο δεύτερος φίλος μου λέγεται Μήτσος. Μπόλικη κοσμοθεωρία, γαρνιρισμένη με επιφανειακή συμφεροντολογική θέση. Το παγκόσμιο τον αφορά μόνο ως "άστο να βρίσκεται". Η δράση του θα περιοριστεί στα ποτάκια του γειτονικού μπαρ και στα αφελή κοριτσάκια της μισής κουβέντας πριν το κρεβάτι. Αυτός γενικώς χαίρει εκτίμησης και απολαμβάνει την αφ' υψηλού θέση του με πολύ σαρκασμό και σνομπισμό. Δεν το ρωτώ για σκέψεις και τρόπους αντίδρασης στην διεθνή πραγματικότητα, γιατί συνήθως παίρνω απαντήσεις και σχόλια που δεν είναι πολύ κομψά.



Αν κάποιος μου θέσει το ζήτημα: "Πες μου τους φίλους να σου πω ποιός είσαι", προφανώς θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μάλλον είμαι διχασμένη προσωπικότητα, σχιζοφρενής.
Όμως άλλο είμαι εγώ......και άλλο είμαι εγώ !!!

Κατόπιν απαιτήσεως......

Η κατάσταση σηκώνει χαλάρωση, άρτο και θεάματα.

Κατόπιν απαιτήσεως πολλών μπλογκοθεατών, του εξής ενός, αναρτάται το φοβερό γκολ του Λεονάρντο.........





Με συγχωρείτε, αλλά το να κοιτάς τα ξένα πλούτη κάνει τις δικές σου πενταροδεκάρες ανάξιες λόγου....
Δεν πειράζει βρε, μάζευε (γκολ) κι ας είν' και ρώγες.
Πέρα από τη άδικη σύγκριση, (Λεονάρντο κι ο ένας, Λεονάρντο κι ο άλλος), το δεύτερο γκολ ήταν από αυτά που δικαιώνουν την παρουσία σε ένα γήπεδο.

Περί Παλαιστινιακού

Από όσα δημοσιογραφικά και μη, sites και blogs, έχω δει, δύο που έχω να προτείνω ως κάπως πιο ψύχραιμα, αλλά και λιγότερο προπαγανδιστικά από τα περισσότερα είναι τα παρακάτω:

http://ingaza.wordpress.com
http://shimonzk.blogspot.com

Στο πρώτο, ο blogger μιλάει μέσα από τη Γάζα (αλήθεια γίνεται αυτό;;;), αναφέρει συνθήκες νοσοκομείων, Νορβηγούς γιατρούς που λένε για υπολείμματα θραυσμάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου πάνω σε τραύματα αμάχων, τραυματιοφορείς-paramedics που γίνονται στόχοι-αγνοώντας συνθήκη Γενεύης, 13άχρονα, 15άχρονα, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, γιατί τα ελάχιστα καταφύγια είναι μόνο για τα μέλη της Χαμάς κι όχι για τις "λογικές απώλειες". Οι λέξεις σου σφίγγουν το μυαλό, έτσι όπως στις λέει κάποιος που ζει τώρα αυτή τη ματαιότητα. Κι ότι και να προσπαθείς να εξηγήσεις με τις ιστορικοπολιτικές αναλύσεις ή με αυτό που λέμε διπλωματική κοινωνική επιχειρηματολογία, είναι πολύ λίγα για να αντιληφθείς τον πραγματικό τρόμο στα μυαλά των παιδιών εκεί. Όχι στην αντιμετώπιση του θανάτου, φαντάζομαι αυτός θα ΄χει ξεπεραστεί, αλλά κυρίως στην κούραση της αναμονής, της αναμονής για το νερό, το φαγητό, το αύριο γενικώς.
Εάν και εφόσον πρέπει να βγουν συμπεράσματα από τέτοιες καταστάσεις, μάλλον δεν αφορούν αυτούς που τις βιώνουν. Είναι για όλους τους άλλους, που νομίζουν ότι αν καίγεται το σπίτι του διπλανού, εσύ τη γλιτώνεις απλώς κλείνοντας τα παντζούρια.

Το άλλο blog είναι ενός φιλειρηνιστή (έτσι δηλώνει) Εβραίου, στο Bat Chefer, που προσπαθεί να διαχωρίσει τη Χεβρώνα και τη Δυτική Όχθη από τη Γάζα. Εξηγεί και επιρρίπτει ευθύνες στη Χαμάς, χωρίς να εξαιρέσει τη φιλοπόλεμη πλευρά των συμπατριωτών του. Αναφέρεται στις θρησκείες, στις ρουκέτες, στους εποίκους που εκδιώχθηκαν, στα σχέδια από το '74, σε πυρηνικές ιστορίες, σε κοινή απόφαση των άλλων "αδερφών" Αράβων (Αιγυπτίων, Ιορδανών, κτλ) να ξεμπερδέψουν μια και καλή με το Παλαιστινιακό αγκάθι. Άρα τι μας φταιν οι Ισραηλινοί;; Προφανώς στην Ελλάδα, με βάση τα φιλοπαλαιστινιακά και αντιεβραϊκά μας αισθήματα, είναι δύσκολο να αντισταθείς στην προκατάληψη. Πρέπει όμως να ακούμε! Θα πεις : Ε και;;; Ποιό το νόημα;; Τουλάχιστον for argument's shake.

Η μοίρα ενός ανθρώπου, όλων των ανθρώπων δεν είναι παρά η κοινή συνισταμένη των επιλογών όλων των υπολοίπων. Σίγουρα οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα ή μαθηματικές εξισώσεις, εμπίμπτουν όμως, όπως όλα στη φύση, σε μαθηματικούς νόμους. Και επειδή όσο υπάρχουν οι σταθερές (δεδομένα, status quo, ισορροπίες), άλλο τόσο υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες ή οι κλάσεις Ν- και NL- (για όσους προσπαθούν να ξεπεράσουν εαυτούς διαβάζοντας θεωρίες χωρικής πολυπλοκότητας και δυσεπίλυτων προβλημάτων σχετικοποίησης).

Αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη τώρα, γίνεται ή γινόταν πριν μέρες στην Αφρική, στη Ρουάντα και στη Ζιμπάμπουε, στο Ιράκ, στη Μιανμάρ, στο Θιβέτ και τράβα βρες που αλλού ακόμα....Αυτό που ονομάζουμε διεθνής κοινότητα, κοινώς εμείς, τα πτωματοφάγα όρνια, οι αιμοδιψείς αλλά παντελώς αδιάφοροι θεατές, που περιμένουμε να εκμεταλλευτούμε την ιστορία, μεροληπτικά λειτουργούμε πάντα σε βάρος των απανταχού αδυνάμων. Διαλέξτε πλευρά και είτε ζείστε με τις τύψεις είτε αυτοκτονείστε....