Περί Παλαιστινιακού

Από όσα δημοσιογραφικά και μη, sites και blogs, έχω δει, δύο που έχω να προτείνω ως κάπως πιο ψύχραιμα, αλλά και λιγότερο προπαγανδιστικά από τα περισσότερα είναι τα παρακάτω:

http://ingaza.wordpress.com
http://shimonzk.blogspot.com

Στο πρώτο, ο blogger μιλάει μέσα από τη Γάζα (αλήθεια γίνεται αυτό;;;), αναφέρει συνθήκες νοσοκομείων, Νορβηγούς γιατρούς που λένε για υπολείμματα θραυσμάτων απεμπλουτισμένου ουρανίου πάνω σε τραύματα αμάχων, τραυματιοφορείς-paramedics που γίνονται στόχοι-αγνοώντας συνθήκη Γενεύης, 13άχρονα, 15άχρονα, με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, γιατί τα ελάχιστα καταφύγια είναι μόνο για τα μέλη της Χαμάς κι όχι για τις "λογικές απώλειες". Οι λέξεις σου σφίγγουν το μυαλό, έτσι όπως στις λέει κάποιος που ζει τώρα αυτή τη ματαιότητα. Κι ότι και να προσπαθείς να εξηγήσεις με τις ιστορικοπολιτικές αναλύσεις ή με αυτό που λέμε διπλωματική κοινωνική επιχειρηματολογία, είναι πολύ λίγα για να αντιληφθείς τον πραγματικό τρόμο στα μυαλά των παιδιών εκεί. Όχι στην αντιμετώπιση του θανάτου, φαντάζομαι αυτός θα ΄χει ξεπεραστεί, αλλά κυρίως στην κούραση της αναμονής, της αναμονής για το νερό, το φαγητό, το αύριο γενικώς.
Εάν και εφόσον πρέπει να βγουν συμπεράσματα από τέτοιες καταστάσεις, μάλλον δεν αφορούν αυτούς που τις βιώνουν. Είναι για όλους τους άλλους, που νομίζουν ότι αν καίγεται το σπίτι του διπλανού, εσύ τη γλιτώνεις απλώς κλείνοντας τα παντζούρια.

Το άλλο blog είναι ενός φιλειρηνιστή (έτσι δηλώνει) Εβραίου, στο Bat Chefer, που προσπαθεί να διαχωρίσει τη Χεβρώνα και τη Δυτική Όχθη από τη Γάζα. Εξηγεί και επιρρίπτει ευθύνες στη Χαμάς, χωρίς να εξαιρέσει τη φιλοπόλεμη πλευρά των συμπατριωτών του. Αναφέρεται στις θρησκείες, στις ρουκέτες, στους εποίκους που εκδιώχθηκαν, στα σχέδια από το '74, σε πυρηνικές ιστορίες, σε κοινή απόφαση των άλλων "αδερφών" Αράβων (Αιγυπτίων, Ιορδανών, κτλ) να ξεμπερδέψουν μια και καλή με το Παλαιστινιακό αγκάθι. Άρα τι μας φταιν οι Ισραηλινοί;; Προφανώς στην Ελλάδα, με βάση τα φιλοπαλαιστινιακά και αντιεβραϊκά μας αισθήματα, είναι δύσκολο να αντισταθείς στην προκατάληψη. Πρέπει όμως να ακούμε! Θα πεις : Ε και;;; Ποιό το νόημα;; Τουλάχιστον for argument's shake.

Η μοίρα ενός ανθρώπου, όλων των ανθρώπων δεν είναι παρά η κοινή συνισταμένη των επιλογών όλων των υπολοίπων. Σίγουρα οι άνθρωποι δεν είναι νούμερα ή μαθηματικές εξισώσεις, εμπίμπτουν όμως, όπως όλα στη φύση, σε μαθηματικούς νόμους. Και επειδή όσο υπάρχουν οι σταθερές (δεδομένα, status quo, ισορροπίες), άλλο τόσο υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες ή οι κλάσεις Ν- και NL- (για όσους προσπαθούν να ξεπεράσουν εαυτούς διαβάζοντας θεωρίες χωρικής πολυπλοκότητας και δυσεπίλυτων προβλημάτων σχετικοποίησης).

Αυτό που γίνεται στην Παλαιστίνη τώρα, γίνεται ή γινόταν πριν μέρες στην Αφρική, στη Ρουάντα και στη Ζιμπάμπουε, στο Ιράκ, στη Μιανμάρ, στο Θιβέτ και τράβα βρες που αλλού ακόμα....Αυτό που ονομάζουμε διεθνής κοινότητα, κοινώς εμείς, τα πτωματοφάγα όρνια, οι αιμοδιψείς αλλά παντελώς αδιάφοροι θεατές, που περιμένουμε να εκμεταλλευτούμε την ιστορία, μεροληπτικά λειτουργούμε πάντα σε βάρος των απανταχού αδυνάμων. Διαλέξτε πλευρά και είτε ζείστε με τις τύψεις είτε αυτοκτονείστε....

Πολύ Πίκρα.....

Φεύγει κι ο 2008ος χρόνος μ.Χ, μες στη μαυρίλα. Τι κάθομαι και διαβάζω; Χειρότερα γίνομαι! Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι και οι μη έχοντες TV, ίντερνετ,εφημερίδες, ραδιόφωνο, βιβλία, γείτονες, κτλ κτλ..... Από δω και μπρος, σεξ και παύλα.
Λόγω διαφόρων συνθηκών, τις τελευταίες μέρες του έτους έχω ταράξει τα οικονομικά άρθρα των εφημερίδων, αναλύσεις από τραπεζίτες (εντός, εκτός και επί της Σελήνης: Βλέπε Αράπογλου και Σάλλας), από πολιτικάντηδες και άλλους ιθύνοντες και επαϊοντες, βλέπω Bloomberg Television, μ'έπιασε να διαβάσω και το τελευταίο βιβλίο του "προφήτη" Soros : "Η οικονομική κρίση του 2008", είδα και το Zeitgeist Addendum zeitgeist addendum - Google Video# , ήρθα και έγινα εμπριμέ.
Καπάκι τραβάω κι ένα δίωρο ενημέρωσης για τα τελευταία περί NeBiRu, 2012, Annunakis, αναστροφής των πόλων, φαινόμενα επιτάχυνσης της αντήχησης Schumann, η οποία μετρά τη συχνότητα της γης (Ορίστε???), με αφορμή μια συνέντευξη του Σταμάτη Κριμιζή, αστροφυσικού, νομίζω εν αποστρατεία, της ΝΑΣΑ.
Τα είδα όλα θολερουά, ήρθε η φαιά μου ουσία έβρασε και χύθηκε, σαν καμένο γάλα. Κι έτσι ξινισμένος, κάθομαι και σκέφτομαι:

"ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΤΩΡΑ;;;"
Αγόρασε καλού-κακού 4-5 έξτρα εσώρουχα, λέω στον εαυτό μου. Μη σε βρουν (Ποιοί;;;; Οι Νεφιλίμ;;;;;; Οι ΣΔΟΕ;;;; Οι οικονομικοί δολοφόνοι-hitmen;;;;;;) με τα βρακιά λερωμένα.

Άλαλος, χωρίς τρόπο επεξεργασίας των δεδομένων (Καθ ' ότι όπως προείπα η φαία έγινε καϊμάκι-πέτσα), σήμερα, Κυριακή, βγήκα κι έφτιαχνα χιονανθρώπους με τα πιτσιρίκια. Και μετά τους έβλεπα να λιώνουν. Μου 'ρθε να βάλω τα κλάματα, καθώς τους παρομοίασα με τις ζωές μας. Ντροπή, λέω, μας βλέπουν. Αφού ρίξαμε κανα δυό ακόμα χιονόμπαλες, μπήκα σπίτι και με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος και τι μου λέει .....μώ το φελέκι μου!!!! Όλος αφέλεια με ρωτάει "Ρε συ, μήπως είδες το addendum του zeitgeist, τι λες γι'αυτό το Venus Project, τρελό έεε;;;" Μου 'ρθε να του το κλείσω μαζί με κάτι σχόλια για τη θεία του, αλλά συγκρατήθηκα. "Που τους βρίσκω και με βρίσκουν" σκέφτηκα. "Ναι" του λέω "το είδα και πολύ με εντυπωσίασε. Έτσι μου ήρθε να σηκωθώ από ντιβάνια, καναπέδες, καρέκλες, σαλόνια, κρεβάτια και να πάω να αυτοπυρποληθώ με προσάνναμα τα βιβλία του Λιακό. "
Η συζήτηση μετά πέρασε σε πιο σεξοφιλοσοφομπασκετοαναζητήσεις.

Το γεγονός είναι ένα. Με την απορία θα μείνω (στο αρχικό ερώτημα. Όχι για τα σώβρακα, το άλλο, πιο πριν). Όλα θα έρθουν, αν όχι τώρα-τώρα, σύντομα. Πως θα φύγουν, δεν ξέρω. ΔΕΝ ΞΕΡΩ, είπα. ΔΕΕΕΕΕΝ ΞΕΕΕΕΕΡΩΩΩΩΩΩ !!! Το μόνο που ξέρω είναι ότι φεύγει κι ο 2008ος χρόνος μ.Χ, μες στη μαυρίλα. Τι κάθομαι και διαβάζω; Χειρότερα γίνομαι! Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι...................κτλ, κτλ, κτλ, κτλ, κτλ

Μουσική.....που λέει ο λόγος

Μπιρ Αλλάχ. Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Μουσική: Γιάννης Σταμούλης

Πριν το χάραμα. Στίχοι: Χαράλαμπος Βασιλειάδης, Μουσική: Γιάννης Παπαϊωάννου

Συγχώρεσέ με. Στίχοι: Στέλιος Καζαντζίδης, Μουσική: Στέλιος Καζαντζίδης

Πουλί σε δέντρο αρχοντικό. Στίχοι: Άλκης Αλκαίος, Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας

Προφανώς δεν είμαι επαγγελματίας, ένας μικροερασιτέχνης είμαι, της κακιάς ώρας. Αλλά είπα να εκτονωθώ κι εγώ χρονιάρες μέρες. Ζητώ συγνώμη για την ερμηνεία, αλλά στο κάτω-κάτω εσύ πατάς το play. Εγώ σε προειδοποίησα.

Καλές γιορτές σε όλους και Καλά Χριστούγενα. Φάτε, Φάτε, Φάτε και σκάστε!!!!!

Υ.Σ. Υγείας και Χαιρετίας σε ούλια τα παιδία, τα καλά τα χάταλα, ούϊ τα γουρζουλόσπαχτα.

Για τους Παναήδες.....

Ως Μικρασιάτης (Προύσαλης βέβαια, όχι Αϊβαλιώτης) εντυπωσιάστηκα από το συγκεκριμένο τραγούδι, με την περίεργη ιστορία. Καταρχήν, οι στίχοι-φοβεροί και τρομεροί-είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Πιθανόν βιωματικοί, στηριζόμενοι σε ημι-πραγματικά γεγονότα, θέλουν κι επεξήγηση. Τσαντιρμάδες, κατσιρμάδες ή καντιρμάδες, κοντραμπατζήδες, κιρχανάδες και τα ρέστα, ολοκληρωμένο ρεμπέτικο index. Ο ενδιαφερόμενος ας ψάξει. Έτσι έχει και γούστο. Η ίδια η Παπαγιαννοπούλου δεν τους δημοσίευσε ποτέ εν ζωή, αλλά τους είχε διαβάσει σε κάποια εκδήλωση προς τιμή της.

Τη μελοποίηση την έκανε ο Στεφανάκης, ένας κιμπορντίστας των Πελόμα Μποκιού, το συγκρότημα του Μπονάτσου. Η πρώτη εκτέλεση είναι λίγο ροκάδικη, με ηλεκτρικές κιθάρες, δε μου 'κατσε. Ο τραγουδιστής είναι ο Μιχάλης Ζαμπέτας, γιός του μέγιστου. (Παρεπιμπτόντως, ο Μιχάλης πέθανε φέτος στα 51 του, ακριβώς την ίδια μέρα που πέθανε κι ο πατέρας του, 10 Μαρτίου.)

Η δεύτερη εκτέλεση (που γνωρίζω εγώ) είναι αυτή που ακούτε. Αργυρώ Καπαρού, συγκλονιστική ερμηνεία, μένει στο μυαλό.

COMFORTABLY NUMB.....αιωνίως

pink floyd songs
free Music downloads | free Mp3 downloads

Κάτι (περισσότερο) έχει να πει.....για τη βία

Παραθέτω ατόφιο το κείμενο του Νίκου Δήμου, όχι από λογοκλοπή, αλλά από την υπόκλιση σε ένα πλήρες και συμπυκνωμένο κείμενο, ευθύ, ξεκάθαρο, απολιτικάντικο και ανθρώπινο.

"Το να αντιγράφεις τους μεγάλους είναι επίδραση, το να αντιγράφεις τους μέτριους είναι μίμηση"


Βία – μία αποτυχημένη μαμή
Κυριακή 14 Δεκεμβρίου 2008

O Μαρξ έγραψε: «Η βία είναι η μαμή για κάθε παλιά κοινωνία που εγκυμονεί μία νέα». (Το τσιτάτο συνήθως αναφέρεται λανθασμένα: «η βία είναι η μαμή της ιστορίας»).
Είναι η βία μαμή; Και τι έχει ξεγεννήσει σε νέες κοινωνίες;
Πολύ λίγα πράγματα.
Η Γαλλική Επανάσταση γέννησε την «Τρομοκρατία» (Terreur), τον Ναπολέοντα και την Παλινόρθωση (με τους Βουρβόνους). Χρειάστηκαν εκατό χρόνια για να εφαρμοστούν στην πράξη ορισμένες αρχές της, στην ίδια την χώρα που τις γέννησε.
Η Ρωσική Επανάσταση έφερε τον Στάλιν, τους διαδόχους του, τα Γκούλαγκ και σαράντα εκατομμύρια θύματα. Χρειάστηκαν εβδομήντα χρόνια για να ξαναβρούν οι Ρώσοι την Δημοκρατία όπως είχε αρχίσει να την εφαρμόζει ο Κερένσκυ. Κι ακόμα την ψάχνουν.
Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με τις επαναστάσεις του Μάο ή του Πολ Ποτ.
Αντίθετα αν δούμε πως εξελίχθηκε πολιτικά η Αγγλία ή πως οργανώθηκε η πρώτη σύγχρονη δημοκρατία, δώδεκα χρόνια πριν την Βαστίλη – στις Ηνωμένες Πολιτείες – θα διαπιστώσουμε πως η βία έπαιξε μικρό ή καθόλου ρόλο.
Ως μαμή, η βία δεν τα πήγε πολύ καλά. Ο κόσμος εξελίσσεται, προχωράει και προοδεύει (παρά τις Κασσάνδρες) αλλά αυτό επιτυγχάνεται με συνεχείς μικρές διορθώσεις πορείας, με μεταρρυθμίσεις και αναθεωρήσεις. Η μόνη θεωρία που ισχύει στην πολιτική, όπως και στην επιστήμη, είναι η μέθοδος της δοκιμής και του λάθους. (Trial and error – αγγλοσαξονικά). Οι μεγάλες απότομες αναστατώσεις φέρνουν εξίσου μεγάλες αντιδράσεις – έτσι που οι επαναστάσεις να οδηγούν σε δικτατορίες και απολυταρχίες. Η βία γεννάει βία.
Η αρχική μεγάλη διαμάχη κομμουνιστών και σοσιαλδημοκρατών αφορούσε το δίλημμα: «επανάσταση ή μεταρρύθμιση». Η ιστορία απάντησε. Η προοδευτική, κομμάτι-κομμάτι αλλαγή (αυτή που ο Karl Popper ονόμαζε piecemeal engineering) αποδείχθηκε ο μόνος τρόπος σταθερής και σίγουρης εξέλιξης.
Είναι τότε η βία εντελώς άχρηστη;
Καταρχήν είναι αναπόφευκτη γιατί φαίνεται ότι βρίσκεται μέσα στη φύση μας. Όλοι κάποιες στιγμές ασκούμε βία στον συνάνθρωπό μας, περισσότερη ή λιγότερη ανάλογα με την θέση και την ισχύ μας. Είναι συνηθισμένο μάλιστα αυτοί που υφίστανται βία (από τους ισχυρότερους) να ασκούν περισσότερη (προς τους αδύναμους). Η βία είναι το θηλυκό του βίος – έλεγαν οι παλιοί αναρχικοί.
Όταν η «νόμιμη βία» που ασκεί το εκάστοτε κράτος (o Max Weber όρισε το κράτος ως το μονοπώλιο της βίας) ξεπεράσει τα όρια της νομιμότητας – η αντίδραση της κοινωνίας είναι εύλογα βίαιη. Το ξέσπασμα που ζήσαμε αυτές τις μέρες ήταν αντι-βία, όχι μόνο για τη βία μίας δολοφονίας, αλλά για τις ποικιλότροπες εκφάνσεις βίας που ασκούνται επάνω μας. Αν κάποιος ξέρει να ερμηνεύσει σωστά αυτή την αντίδραση, τότε η βία μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη για την πορεία της κοινωνίας μας. Αν και φοβάμαι πως οι ιθύνοντες δεν κατάλαβαν πολλά…
_____________________________________________________________
"Ελεύθερος Τύπος" 14.12.08

Οι στιγμές που πάντα βγαίνεις χαμένος....(part II)

Επανέρχομαι στο προηγούμενο θέμα (http://oudenoida.blogspot.com/2008/12/blog-post_15.html), με πιο ατομιστική προσέγγιση και λιγότερο κοινωνική.

Υπάρχουν φορές, που ολοένα αυξάνονται στη διάρκεια της ζωής σου, που ότι και να κάνεις, είσαι πάντα λάθος. Είναι εκείνες οι κοινωνικές περίοδοι, που σε σφίγγει ο ντορός (που λέει κι ένας φίλος μου). Για τους μη-κυνηγούς, ντορός είναι τα ίχνη των θηραμάτων, αλλά μεταφορικά, πάω με το ντορό, σημαίνει ακολουθώ τις κρατούσες συνήθειες.

Αυτό που σου συμβαίνει όταν μεγαλώνεις και μαζί σου μεγαλώνουν ευθύνες και υποχρεώσεις, είναι ότι αρχίζεις να μπερδεύεις την ομαλότητα με τη συμβατικότητα. Η θέληση για μια φυσιολογική (;) ζωή γίνεται κομφορμισμός. Η διατήρηση στα πάγια γίνεται έλλειψη φιλοδοξιών. Τότε είναι που γίνεται το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Και δεν πας ούτε μπρος ούτε πίσω. Αν τρέξεις, λαχανιάζεις. Αν σταματήσεις σκουριάζεις. Μιλάς, βραχνιάζεις. Δε μιλάς, ξεχνάς. Ποντάρεις, σε λένε τζογαδόρο. Πηγαίνεις πάσο, σε λένε άτολμο...

Βγαίνεις μπροστά για τη αντεπίθεση, η άμυνά σου μπάζει. Ταμπουρώνεσαι πίσω, σε βρίζει η κερκίδα.

Αντιλαμβάνεσαι ότι αυτές οι συνθήκες δεν αυξάνονται μόνο με την ηλικία, αλλά και με τη θέση στην πυραμίδα. Όσο πιο ψηλά είσαι (και άρα σε βλέπουν και σε κρίνουν όλοι), τόσο λιγότερες οι επιλογές. Ποιος θα σε αναγνωρίσει προφήτη στον τόπο, αλλά και στον καιρό σου;

Βγάζεις τα ΜΑΤ, είσαι φασίστας. Δεν τα βγάζεις, δεν προστατεύεις τον πολίτη. Κάνεις διαδηλώσεις, είσαι κουκουλοφόρος. Κάθεσαι σπίτι σου, καθότι δεν έχει νόημα, είσαι ο κριτικός του σαλονιού και του καναπέ. Μιλάς στο δρόμο με παιδιά, ή παιδεραστής θα'σαι ή καθοδηγητής. Βρίζεις τη νεολαία, είσαι παρωχημένος γέροντας "εμείς στην εποχή μας".

Άσε ρε θείο....

Προτείνω για κουλτουροαυνανιστικές βραδιές με γκόμενες της Φιλοσοφικής, την ταινία του Μπερτολούτσι: "Il Conformista". Όταν την έκανε, ο σκηνοθέτης ήταν 30 χρονών. Ήρωας ο μέσος άνθρωπος (που οι διαφημίσεις λένε ότι δεν υπάρχει. Ρε υπάρχει και παραϋπάρχει), τέλος δεκαετίας '30 στην Ιταλία, με τους συμβιβασμένους του Μουσολίνι. Για όσους (ψευδώς) πιστεύουν ότι οι κοινωνίες προχωρούν με τους επαναστάτες. Θυμίζει-καθώς είναι και κοντοχωριανοί-την "Ιστορία έρωτα και αναρχίας" της Βέρτμυλερ.

Τα βεγγαλικά φωτίζουν τον ουρανό, κρατούν όμως λίγο.

Αν το 'χεις, γίνεσαι πυροτέχνημα και σε θυμούνται.

Αν δε το 'χεις, μένεις να είσαι το σκηνικό, το background, η βάση (το θεμέλιο). Και σε βαριέται ακόμα και το εγώ σου.

Βαριέσαι, δε βαριέσαι, χαμένος είσαι...

Οπότε δε βαριέσαι!!!!!