Πρωτάθλημα στον ΠΑΟΚ τώρα....Το ζητά ο λαός!

Προχωράω σε κεντρική οδό. Μπροστά μου, παρέα πιτσιρικάδων, 12-13άρηδες, με τάπες στα παπούτσια και τσάντες προπόνησης στους ώμους. Ο πιο ψηλός ακούγεται "....Μόνο μια ομάδα μπορεί να φέρει κύπελλα στη Σαλονίκη". Ένας κοντούλης λέει "Γιατί ρε κι ο Άρης δεν πάει στο Ουέφα;;". Απαντάει ο ψηλός " Τι λε ρε! Το λέει και το σταυρόλεξο. -Ντροπή της Μακεδονίας με τέσσερα γράμματα. Α-Ρ-Η-Σ.". Ο κοντούλης άμεσα ρωτάει " Κι ο ΠΑΟΚ με τέσσερα γράμματα δεν είναι;;;". Ο ψηλός το σκέφτεται, δεν το περίμενε, με το IQ γνήσιου Παοκτσή ψάχνει απάντηση. Πετάγομαι όμως εγώ και τον προλαβαίνω "Ναι όμως το Μ-Π-Α-Ο-Κ γράφεται με πέντε" και φεύγω.

Ο Σολομώντας μίλησε, η παρεξήγηση λύθηκε.

Έτσι γράφονται τα ανέκδοτα.

Αγώνες χωρίς προοπτική.....

Μετά από μια βδομάδα σιωπής, είπα να ξαναασχοληθώ με τα "αγωνιστικά" στο χρόνο.

Στη δουλειά μου το πρωϊ, είδα ένα συνάδελφο, με κουβέρτα πικέ ριγμένη στην πλάτη, να διαβάζει για την Υπεραξία. "Τώρα με την κρίση" μου είπε, "μπορεί να μου ξαναφανούν χρήσιμα". Βέβαια, έτσι που τον έβλεπα, μόνο η κουνιστή καρέκλα και η γάτα στα πόδια του έλειπε. "Εγώ" του λέω, "τώρα διαβάζω για το ΕΑΜ". "Για κουκουλοφόρο σε βλέπω κι εσένα" μου απαντάει.

Η Ιστορία, όπως γράφεται όχι μόνο από νικητές, αλλά συγκεκριμένα από τους ζωντανούς, δε διδάσκει σε κανέναν τίποτα. Προσωπικά δεν έχω ζήσει πόλεμο (ούτε και θέλω), ότι μυρίζομαι είναι από τα διαβάσματα και τις αφηγήσεις. Ο ένας παππούς μου (για τον οποίον έχω ξαναγράψει http://oudenoida.blogspot.com/2008/07/1908-1994.html και μου έχουν ζητήσει να πω περισσότερα) έζησε αυτήν τη μεταμόρφωση του Επαναστατικού Αγώνα. Δηλαδή αυτήν τη μετάλλαξη από το λαϊκό έρεισμα στην κατευθυνόμενη κομματική διεκδίκηση. Οι άνθρωποι που πολεμούσαν τον κατακτητή στα βουνά και τους κάμπους, με Μ1, με αγγλικές σφαίρες, με τις ξεχασμένες ιταλικές χειροβομβίδες, βρέθηκαν μετά από 3-4 μήνες να πρέπει να οργανωθούν σ'ένα αντάρτικο πόλης, με τους όλμους να ρίχνουν από μπαλκόνια και τους απλούς πολίτες να βρίσκονται σε διασταυρούμενα πυρά, από ακροβολισμένους στα πεζοδρόμια και τα βρεττανικά άρματα μάχης. Ο δικαιολογημένος θυμός για το Γερμανό, για την πείνα του, για το θάνατο των παιδιών του μετατρέπεται σε προσπάθεια ουσιαστικά αντιεξουσίας, καθώς οι ανώτεροι γνώριζαν για τη ματαιότητα του Εαμικού επιχειρήματος (Η Γιάλτα είχε προηγηθεί). Ουσιαστικά, σπάζαν το τσαμπουκά των βρετανο-ταγματασφαλιτο-βασιλοφρονούντων, ότι θα πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους. Σήμερα, παρόμοια "ουτοπική" αντίληψη έχουν αρκετοί, αναρχικοί να τους πεις, κουκουλοτρομοκράτες να τους πεις, πιστεύοντας πως από το χύμα του λαϊκού εκνευρισμού για τα οικονομικά, τα α-πολιτικά, τα σκάνδαλα, παγκόσμια και τοπικά, μπορούν έτσι απλά να εκφράσουν το πνεύμα του Μπακούνιν (Η ιδιοκτησία είναι κλοπή) μέσα στα τυφλά (;;;;) χτυπήματα των βιτρινών και των Μολότωφ. Το ότι τσιμπήσαν ευκολότερα οι -κακά τα ψέμματα χορτασμένοι και μαλθακοί ιντερνετοκινούμενοι μαθητές, εξηγείται απ' το ότι αισθάνονται ότι "δεν έχουν να χάσουν τίποτε". Σαφώς έχουν να χάσουν, αλλά μάλλον το ρισκάρουν.

Ο άλλος παππούς (που τον αγάπησα προς το τέλος) ανήκε στον Εθνικό Στρατό, είχε τραυματιστεί στην 1η επιχείρηση Πυρσός στο Βίτσι, είχε μεταφερθεί στη Θεσσαλονίκη-424 και πάντα πίστευε ότι ο Εμφύλιος ήταν "στοχευμένο" λάθος για τη γενοκτονία μας, χωρίς να μπορεί να κατηγορηθεί κανένας. Μου 'πε ότι όταν είδε πρώτη φορά τις Ναπάλμ να κατακαίνε δάση και ανθρώπους, με τα ουρλιαχτά και τις δαιμονικές φλόγες, πίστεψε ότι ήρθε η Αποκάλυψη (ήταν και πολύ θρήσκος από μικρός). Τα "συντηρητικά αντανακλαστικά του" ήταν τα ίδια με των σημερινών νοικοκυραίων, τους οποίους ειρωνευόμαστε για τον κομφορμισμό τους, αλλά στο κάτω-κάτω αυτοί θα πληρώσουν και τους φόρους, τα πετρέλαια, τις πληθωριστικές πιέσεις, τα τραπεζικά υπερκέρδη από τον υπερδανεισμό και γενικά τα κοινωνικά κόστη κάθε μαλακισμένου αυθορμητισμού.

Πάνω απ'όλα όμως, νομίζω ότι τις μαριονέτες τις κουνάει αυτός που δε φαίνεται. Τότε ήταν αρχικά οι Άγγλοι, ο Τσώρτσιλ, μετά οι Αμερικανοί με τον Τρούμαν. Σήμερα πιθανόν να πληρώνουμε το " Όχι" στο Βουκουρέστι και στο Σχέδιο Ανάν.

Αν καθήσω και πιστέψω τα σενάρια για τα SMS, για τις πληρωμές των μισθοφόρων κουκουλοφόρων και τα ραντεβού μέσω Δικτύου, τότε το μόνο που βγαίνει -εκτός απ'το Ήταν στραβό το (οικονομικό) κλή(ί)μα, το 'φαγε κι ο (ξένος) δάκτυλος-γάϊδαρος- είναι εκείνη η ατάκα απ'το "Ταξίδι στα Κύθηρα" μεταξύ των παλιών αντιπάλων Παπαγιαννόπουλου-Κατράκη (σαν τους παππούδες μου): "Μας έβαλαν και σκοτωθήκαμε. Χάσαμε και οι δύο"

Όπως και τώρα, όπως και πάντα, όπως πάει. Νυν και αεί..

Χαμένοι πάντα στη μετάφραση των Ελληνικών μας. Ανάδελφοι και αδελφοκτόνοι, παιδοκτόνοι, πατροκτόνοι.

Υ.Σ. Ένα παιδί 18 χρονών ακρωτηριασμένο στους μηρούς, παλεύει για τη ζωή του, επειδή έφυγε από το γλυστερό οδόστρωμα με ένα Mazda Rx κάτι, με 170 km/h, ξημέρωμα Σαββάτου.

Εδώ ποιός είναι ο δολοφόνος;;;;;; Θα βγει κανείς να σπάσει βιτρίνα γι' αυτόν;;;;; Αμφιβάλλω.

........................................................................

Απ' το Σάββατο έως πάντα.....................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................................
...................................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................................
.......................................................................................................................................................................
....................................................................................................................................................................
.....................................................................................................................................................................
.........................................................................................................................................................................


ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΟΓΙΑ........................................................................................................................

Καθαρά και ξάστερα, όχι πλαγίως...

η θεούσα : (μειωτ.) για γυναίκα που ασχολείται υπερβολικά με τη θρησκεία και που συνήθως έχει πολύ συντηρητική εμφάνιση και συμπεριφορά: "O κότσος στα μαλλιά είναι βασικό χαρακτηριστικό μιας θεούσας." (Ηλεκτρονικό Λεξικό Κοινής Νεοελληνικής Τριανταφυλλίδης on-line)

Πόσοι από μας βλέπουν καθημερινά δεκάδες θρησκόληπτους ανθρώπους, με τους μεγαλόσχημους σταυρούς τις Κυριακές, τις υστερίες στυλ "τον παπά μας θέλουμε", τους εξορκισμούς και τα αναθέματα σε οτιδήποτε διαφορετικό. Όλα αυτά τα μυξοπαρθενιάσματα από μπρος κι από πίσω τρένα.
Εξ' ορισμού ο θρησκόληπτος είναι υποκριτής. Ο φονταμενταλισμός του λειτουργεί μόνο για τη βιτρίνα, για τη στάχτη στα μάτια. Η πορτοφόλα και ο τραπεζικός λογαριασμός $$$$$€ δεν ξέρει από αργύρια, εάν μπορεί να αρπάξει, θ' αρπάξει. Είτε είναι για τον Εφραίμ, τον Παπαθεμελή, ή τη θεούσα της γειτονιάς, όλοι δουλεύουν για την πάρτη-party. Κάποιοι σίγουρα κρυφοκοιτάζουν από την παρωπίδα, ενώ άλλοι θέλουν αλλά φοβούνται.

Σίγουρα το να χειρίζεσαι θρήσκους-άπιστους, σε πρακτικά θέματα, είναι δυσκολότερο απ' ότι με τους άθρησκους-αλλά με τσίπα.
Στο δεύτερο πας στα ίσια, καθαρά, ντόμπρα, άντε γ..σου.
Ο πρώτος θέλει θεωρία, πλαγιοκόπηση, πληθυντικό, ενώ έχει την π...στιά και τη λιγούρα στο β$λέμμα. Κι εγώ γιός ταχυδρόμου είμαι ρε φίλε, δεν κάνω κι έτσι.

Πάρε τους θεούσους, πέτα τους 2 πεντακοσάευρα, δες τους να γλείφουν τα πατώματα και μετά αγόρασε τη μάνα τους. Στο τέλος όμως, πάντα να λες ..."Δόξα τω Παντοδύναμω Θεώ".
Θα ανεβείς πολύ στα μάτια τους!!!

Κι όμως εγώ δεν παραδέχτηκα την ήττα.....

Μανώλης Αναγνωστάκης. Ωραίος τύπος. Γεννήθηκε το 1925, στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ιατρική στην Θεσσαλονίκη. Ήδη κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην ΕΠΟΝ. Είχε έντονη πολιτική δράση στο φοιτητικό κίνημα, για την οποία φυλακίστηκε το 1948 ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο. Βγήκε από τη φυλακή με την γενική αμνηστία το 1951. Έφυγε στην Βιέννη για να ειδικευθεί στην Ακτινολογία (1955-56). Άσκησε το επάγγελμα του γιατρού στην Θεσσαλονίκη και από τα τέλη του 1978 στην Αθήνα.
Πέθανε το 2005. (el.wikipedia.org)

Έχει γράψει διάφορες συλλογές, γενικώς δεν είναι ο γκραντ γνωστός Έλληνας ποιητής, αναγνωρίστηκε πολύ αργά, τον είχαν κατατάξει στους παρωχημένους στρατευμένους της Αριστεράς. Δε λέω, διατηρεί όλο τον κομμουνιστικό ουτοπισμό και την άρνηση, αλλά πάντα στη σφαίρα των ιδεολογιών κερδίζουν οι αιθεροβάμονες κι όχι οι κομφορμιστές, σαν και του λόγου μου. Έχει γράψει έναν από τους πιο αγαπημένους στίχους.

Κι ἤθελε ἀκόμη πολὺ φῶς νὰ ξημερώσει. Ὅμως ἐγὼ
Δὲν παραδέχτηκα τὴν ἥττα. Ἔβλεπα τώρα
Πόσα κρυμμένα τιμαλφὴ ἔπρεπε νὰ σώσω
Πόσες φωλιὲς νεροῦ νὰ συντηρήσω μέσα στὶς φλόγες.
Μιλᾶτε, δείχνετε πληγὲς ἀλλόφρονες στοὺς δρόμους
Τὸν πανικὸ ποὺ στραγγαλίζει τὴν καρδιά σας σὰ σημαία
Καρφώσατε σ’ ἐξῶστες, μὲ σπουδὴ φορτώσατε τὸ ἐμπόρευμα
Ἡ πρόγνωσίς σας ἀσφαλής: Θὰ πέσει ἡ πόλις.
Ἐκεῖ, προσεχτικά, σὲ μιὰ γωνιά, μαζεύω μὲ τάξη,
Φράζω μὲ σύνεση τὸ τελευταῖο μου φυλάκιο
Κρεμῶ κομμένα χέρια στοὺς τοίχους, στολίζω
Μὲ τὰ κομμένα κρανία τὰ παράθυρα, πλέκω
Μὲ κομμένα μαλλιὰ τὸ δίχτυ μου καὶ περιμένω.
Ὄρθιος, καὶ μόνος σὰν καὶ πρῶτα περιμένω.

Ποιός θυμάται το Μποπάλ;;;;

Πολύ αμυδρά θυμάμαι όταν συνέβη το φοβερό εκείνο δυστύχημα. Η κρατική τηλεόραση έδειχνε λίγες εικόνες από κλαμμένες φυσιογνωμίες, τεράστια σύννεφα σκόνης και φτωχικές συνοικίες. Ούτε που καταλάβαινα περί τίνος πρόκειται. Σίγουρα το είδα σαν κάτι κακό, αλλά πολύ-πολύ-πολύ μακρινό. Σαν το Τσερνομπίλ περίπου, αλλά λιγότερο σοβαρό.

Αυτό που μ'εντυπωσιάζει είναι ότι η Εταιρεία Union Carbide (μετέπειτα εξαγοράστηκε από τη Dow) δεν πέρασε ποτέ από δίκη για τα 22.οοο περίπου θύματα, που σκοτώθηκαν άμεσα, αλλά και για τα 100.000 που νόσησαν εξ'αιτίας του δηλητηριώδους αερίου.

Το Μποπάλ, κλασική Ινδική φτωχόπολη, γίνεται έδρα μιας βιομηχανικής εγκατάστασης της Carbide, πολυεθνικού κολοσσού, εξειδικευμένου στην κατασκευή χημικών ουσιών κάθε φύσης. Το συγκεκριμένο "παράρτημα" έφτιαχνε φυτοφάρμακα, τα οποία θα χρησιμοποιούσαν όχι μόνο στις τοπικές καλλιέργειες αλλά εξήγαγαν και σ' όλη την Ασία (Κίνα κτλ). Η ουσία ήταν ισοκυανικό μεθύλιο. Τα κυανιούχα προξενούν ασφυξία-υποξία στα κύτταρα, καθώς τους στερούν τη δυνατότητα να παράγουν αερόβιο μεταβολισμό, άρα κι ενέργεια. Ο θάνατος όπως και στις ταινίες, όταν ο κατάσκοπος καταπίνει κυάνιο για να μην παραδοθεί, ήταν ακαραίος με τις πρώτες εισπνοές.

Επανέρχομαι στην Εταιρεία, για να πω ότι τότε ο μέσος μισθός του πιο υψηλόμισθου Ινδού εργάτη στο εργοστάσιο ήταν περίπου 3 δολάρια το μήνα (όταν το δολλάριο, αν δεν κάνω λάθος, ήταν περίπου 40-45 δραχμές). Δηλαδή κατασκεύαζε τα δηλητήρια της Γης τους, δίνοντάς τους λιγότερα από ψίχουλα και όταν από ατύχημα σκότωσε χιλιάδες, δε βρέθηκε ΈΝΑΣ διεθνής Οργανισμός Δικαίου να ζητήσει ευθύνες από κάποιους, έστω μια τυπική απόλυση διευθυντή. Καμμία παραπομπή, κανένα ηθικό-δικαστικό-κοινωνικό-ιατρονομικό ζήτημα. Μία αναφορά στα διεθνή δίκτυα και τέλος.

Και τι κάνει η περιβοήτη U.C. Δίνει κατόπιν συμφωνιών 470.000.000 $ στην Κυβέρνηση της Ινδίας για να "ρυθμίσει" το θέμα. Όχι στις οικογένειες των θυμάτων, διότι έτσι θα παραδεχόταν το λάθος, αλλά στους πολιτικούς. Μία πολιτική ζωή που ακόμα δεν είχε συνέλθει από τη δολοφονία της Γκάντι, τον Οκτώβρη. Άρα ένα πολύ γερό λάδωμα, σε ανθρώπους που μέσα στο χάος και την αναμπουμπούλα έφαγαν πολύ καλά. Ποτέ δεν έγινε γνωστό ποιοί από αυτούς τους αποδέκτες των χρημάτων ανήκουν στους σημερινούς Κροίσους της Ινδίας ως Νέα Υπερδύναμη, Μεγαλοβιομήχανους και ΜεγαλοΕπενδυτές blueChips, που τώρα φέρονται να κλαίγονται σε αμερικανικά Οικονομικά κανάλια για την υποτίμηση στέρεων ως τώρα, χρηματοοικονομικών προϊόντων.

Τα πτώματα των "υπανθρώπων" ήταν, είναι και πάντα θα είναι το ιδανικό σκαλί για τη άνοδο στις Υπερεξουσίες όλων, μα όλων, των απανταχού Ισχυρών. Κι όσο δε θα μιλάει κανείς χορτάτος, αφού το στόμα των πεινασμένων είναι στεγνό, τόσο θα γιγαντώνεται η απόσταση μεταξύ αυτών που παριστάνουν τους ανθρώπους και αυτών που ξέχασαν ότι είναι άνθρωποι.

Σήμερα, οι ίδιες Εταιρείες προκαλούν παρόμοια ατυχήματα, πιο "υπόγεια" (Lockheed-Martin υποθαλάσσιες δοκιμές όπλων στην Πολυνησία), πιο "βιολογικά" (Monsanto και δοκιμές μεταλλαγμένων στην Γκάνα), πιο "ανθρωπιστικά" (Pfizer-κλινικές δοκιμές πειραματικών αντικαρκινικών φαρμάκων σε "εθελοντές" της Ζιμπάμπουε). Όλοι κοιτάζουν αλλού.

Τα υπερ-κέρδη να ρέουν κι όσο για τους υπο-....

Η οικονομική αποικιοκρατία αυτή όμως δεν πρέπει να αντέξει πολύ. Ήδη οι πυλώνες της (Παγκόσμιο Τραπεζικό Δίκτυο) λόγω απληστίας, φαίνεται να ακροβατεί. Όταν και εάν ξαναβρεί τις ισορροπίες, θα ξαναβάλει μια μάσκα με ενδιαφέρον για το διεθνές κοινωνικό συμφέρον και θα ξανασυνεχίσει μια παρόμοια πολιτική.

Κάντε αυτό που λέγεται συνέχεια στο Διαδίκτυο: Πάρτε τα λεφτά σας από τις Τράπεζες, κάντε τα μασούρια στα στρώματα, βάλτε τα στα σακούλια, κανένα ρευστό σε χρηματαποθήκη. Εύκολα το λες, όμως είναι δύσκολο για τους χρεωμένους και ελεύθερους μικροεπαγγελματίες.

Άρα η θηλιά είναι καλά δεμένη......Κι όσο σφίγγεσαι, σε αποτελειώνει......

Περισσότερες πληροφορίες για το "Θρύλο" της Μποπάλ,

www.thenation.com/doc/20040524/hertsgaard

1 χρόνος blogger.... Ε και;;

Να ζήσεις oudenoida και χρόνια πολλά, site να γίνεις, να βγάλεις λεφτά.
Παντού να σκορπίσεις της γνώσης το RSS και όλοι να λένε να ένας βερεσές.

1 χρόνος λοιπόν βερεσέ επικοινωνία. Ενημερώνεις (;;) και δεν πληρώνεις. Προφανώς τα τεφτέρια (Echelon) "γράφουν". Άρα κάποτε θα τα πληρώσεις, πως ακριβώς δεν ξέρω κι ούτε θέλω να φανταστώ.

Αλλά τι ενημέρωση, ρε φίλε, σε ποιόν και πάνω απ' όλα από ποιόν;;;;;
Συμμετείχα σε ένα ερωτηματολόγιο του Sync για το ελληνικό blogging, που ρωτούσε για τους λόγους που μπλογκάρεις, τι περιμένεις ως ανταπόκριση, αν ζητάς άδειες για υλικό που αναδημοσιεύεις κτλ κτλ. Διαπίστωσα ότι το μπλόγκινγκ σε μένα λειτουργεί περισσότερο ως τεχνολογικοπνευματικός αυνανισμός κι εκτόνωση, παρά ως διάθεση να "συμμετέχω" στο ενημερωτικό κοινό. Σίγουρα καταθέτω προσωπικές απόψεις για τα κοινά και για τα όχι-και-τόσο κοινά, αλλά αυτό γίνεται γιατί αν αρχίσω και τα λέω live, οι περισσότεροι χασμουριούνται (Πάνω απ' όλα αυτογνωσία), κι όχι επειδή με νοιάζει να μ' ακούσουν πολλοί.

Καλό είναι πάντως που ακούγονται όλες οι φωνές......Μεγάλη μπούρδα είπα, έτσι!
Τώρα είναι που νύσταξα εγώ.
Καληνύχτα και Καλή Τύχη.