Καλή παρέα και καλή μουσική....

(Χάλια φωτογραφίες αλλά ήμουν και σουρωμένος. Δικαιολογείστε με! )

Τόπος NOBar. Περιοχή Ποσειδώνιο. Νέα μουσική σκηνή, λέει. Τρίχες. Μία τρύπα με αυγοθήκες για ηχομόνωση λόγω κατοικημένης περιοχής. Αν και φωνάζει ροκ, παίζουν και έντεχνοι (Βλ. Κουρσιούμης http://www.youtube.com/watch?v=tgzGHC9GL1U ).

Το συγκρότημα που έπαιζε όταν πήγα εγώ λεγόταν "a capella". Το γνωστό αστείο (a capella=καπέλα) με τα παιδιά να φοράνε καβουράκια και να παίζουν από Frank Nash-Prison song, Σιδηρόπουλο-Μπάμπη φλου, Violent Femmes, έως και δικά τους (πρώτο ταξίδι). Χωρίς φάλτσα, με καλές φωνές, αξιοπρεπείς εκτελέσεις. Επιπλέον, γυναίκα στα keyboards, καλή ovation, η άλλη κοπέλα στα φωνητικά με ωραιότατη χροιά, ο μπασίστας από άλλο συγκρότημα "three for the road" νομίζω, όχι κακός, ενθουσιώδης νέος.

Κι αυτό είναι που μένει. Ο ενθουσιασμός του εραστή της τέχνης. Καλός κι ο επαγγελματίας, αλλά πολύ ψύχρα ρε αδερφέ. Επαγγελματισμός πάει στις επιστήμες, όχι στις τέχνες. Εκεί θέλει πολύ ψυχή, πολύ πάθος, πολύ βαράω-τις-χορδές-και-δε-με-νιάζει, νιάτα και ροκιά, ας είναι και τρία ακόρντα. Μας κούρασαν οι χαϊφιντελιστές. Άσε να παίξει και λίγη "βρωμιά". Τι πειράζει;

Καλή τύχη στα παιδιά, τα πράγματα είναι φτωχικά και με αδαείς ανθρώπους "επί των θεμάτων και των αποφάσεων".

Θα γινόσουν κι ο πρώτος.....

Χθες έβλεπα τις τελευταίες στιγμές ενός ριψοκίνδυνου τύπου. Του Steve Irwin, γνωστού ως κυνηγού κροκοδείλων (Croq hunter), που ενέπνευσε διάφορες ταινίες, σειρές, ντοκυμαντέρ, και γενικώς συγκινούσε τον κόσμο με τις παράτολμες προσεγγίσεις των πιο επικίνδυνων ζώων στη γη. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος, που τα'βαζε με τους αλλιγάτορες του Αμαζονίου, τις τίγρεις της Βεγγάλης και τους πάνθηρες της Κένυας, πέθανε από θανατηφόρο χτύπημα....σαλαχιού. Ναι, από ένα σαλάχι γλυκού νερού και μάλιστα σε ενυδρείο. Θεός σχωρέστον άνθρωπο, μάλλον δεν κατάλαβε από που του΄ρθε.

Και αυτή είναι η ιστορία πολλών από μας.

Σαν απόλυτος συνειρμός, μου έφερε στο μυαλό το φοβερό τραγούδι του Χ. Παπαδόπουλου σε στίχους του ανεπανάληπτου Μανώλη Ρασούλη "Θα γινόσουν ο πρώτος". Το έχω ανεβάσει στο podcast, για όποιον ενδιαφέρεται να το ακούσει. Οι στίχοι είναι παρακάτω.

Μ' αλεξίπτωτο βλέμμα κι αλεξίσφαιρο δέρμα
φαντεζί στις ιδέες προσδοκίες ακραίες.

Στο μυαλό σου μια χάβρα μες στο αίμα σου λάβρα.

Αν δεν ήσουν γαμώτος, θα γινόσουν ο πρώτος.

Νίκησες όλα τα θηρία στη γη,

τίγρεις, σειρήνες, λιοντάρια και φίδια

κι άφησες να σε φαν' οι κοριοί,

δεν μπορώ να πιστέψω πως μπορεί να 'σαι εσύ.

Αλαβάστρινο ύφος κι απροσπέλαστο ήθος,

φωσφορίζουσα ελπίδα ενός θρύλου θρυαλλίδα

απ' το μέλλον μας ήλθες είδες φιν και απήλθες

κι αν δεν ήσουν γαμώτος, θα γινόσουν ο πρώτος.

Δε θυμάμαι άλλο πιο στοχευμένο τραγούδι γι' αυτό το θέμα. Υπάρχουν λαοί και λαοί, άνθρωποι κι άνθρωποι, που ξοδεύουν όλες τους τις ζωές σ'αυτό το θυμικό "ΓΑΜΩΤΟ". Γαμώτο μου ο ένας, γαμώτο μου ο άλλος, συνέχεια μας φταιν οι άλλοι. Κι ενώ μπορείς να υπερέχεις έναντι ακόμα και των πιο δυνατών ομοίων σου, εσύ "την τρως" από τις κατσαρίδες, τους κοριούς, τους ρουφιάνους, τις κοπριές, από αυτούς που δεν υπολόγιζες. Είναι δυνατόν!!!

Κι αυτό εν μέρει εξηγείται. Διότι εξαντλείς τη δύναμή σου στον ισοδύναμο, στον ισάξιο, κι έρχεται ο σκουληκάνθρωπος, σε βρίσκει χαλαρό ή και κουρασμένο, σου "πουλάει" φιλίες και στη φέρνει, σε καθαρίζει.

Αυτά με τους γαμώτους. Προσοχή στα κεντριά των σαλαχιών, που δεν τα περιμένεις.

Υ.Σ. Στο podcast επίσης υπάρχει ένα ακόμα τραγούδι από το δίσκο. Είναι η απάντηση στο παλιότερο "Το τρένο φεύγει στις οκτώ" του Θεοδωράκη. Ο Ρασούλης λοιπόν, αυτός ο μεγάλος και ιδιότροπος στιχουργός, ότι καλύτερο στη στιχοποιϊα του '80, γράφει "Το τρένο φτάνει τελικά αργά στην Κατερίνη". Εμένα μ' αρέσει.

Ρετρό......

Προωθημένο από το φίλο μου Rebajo (αγνώστου συγγραφέα).

Αφιερωμένο σε όσους γεννήθηκαν πριν το 1985.

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν kοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.


Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους.

Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P.

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.


Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Αθάνατο ελληνικό πνεύμα....

Το ελληνοαμερικανικό λόμπι του Ομπάμα έδρασε πάλι!!

ΟΥΔΕΝ ΣΧΟΛΙΟ

Η απεργία είναι υγεία, αλλά να έχει το τίμημά της....

Άλλη μια απεργία, θα πει κάποιος. Ε και;;; Εν τάξει, ε και.

Πες ότι το κάνεις μόνο για σένα, για την αξιοπιστία σου. Είσαι ευχαριστημένος με αυτά που σου επιστρέφουν από την εργασία σου;;

Πιστεύεις ότι δεν αξίζεις κάτι παραπάνω, εσύ, τα παιδιά σου, οι συνάδελφοι σου;;

Αν ναι, τότε (για πολλοστή φορά) σκάσε και κολύμπα. Κάνε μόκο και δέξου αδιαμαρτύρητα όλες τις υποθέσεις, χωρίς μα και μου. Κάτσε και φάτην. Δες στην TV να μιλάν οι άλλοι για σένα.

Αν όχι, βγες έξω! Φώναξε, πες τα στο συνδιαμαρτυρόμενο σου, δείξε την οργή σου, κάνε πως σε νοιάζει έστω και για λίγο αυτό το έρμο κοινωνικό σύνολο. Δε λέω να συνταχτείς με τους εξαρτημένους αργόσχολους εργατοπατέρες, να δεχτείς τα ψεύτικα συνθήματά τους. Πήγαινε στο δικό σου δρόμο της αντίθεσης με τα τωρινά δεδομένα, της άρνησης στην κοροϊδία, της αντίδρασης αλλά με δράση κι όχι απλό αρνητισμό. Μην περιμένεις τίποτα, απλώς κατανάλωσε ενέργεια για να αισθανθείς ότι έχεις ακόμα αντανακλαστικά. Στας Αμερικάς το λένε και "Prove yourself alive".

Και για να έχει αξία όλο αυτό, πρέπει να κοστίσει. Να 'χει τίμημα. Όχι διαδήλωση του καναπέ, ή του καφενείου. Για το Euro και τον Παοκάρηρακλή όλοι βγαίνουν στους δρόμους και ουρλιάζουν, θαρρείς παίρνουν μισθό απ'αυτούς ή εξαρτάται η καθημερινότητά τους από αυτούς. Το στημένο πρωτάθλημα της ζωής μας δεν το βλέπουμε και αρχίζουμε τα ωχαδερφιστικά.

-Που να τρέχω τώρα, λέω μέσα μου.

-Τι διαδηλώσεις μου λες και τρίχες σύριζες. Εδώ η Παοκάρα να κερδίζει και δεν πα να μας πουν Βατοπαιδονία (Γιατί το Μακεδονία δε θα μπορούμε να το προφέρουμε σε λίγο).

Άιντε, άιντε να ξεκουνιόμαστε λίγο, γιατί ο Παυλόπουλος με κοιτάει λίγο περίεργα και πρέπει να μην του δίνω στόχο, εάν κάθομαι ακίνητος. Γι'αυτό μπαινοβγαίνω Δημόσιο-Ιδιωτικό-Δημόσιο-Ιδιωτικό-καμμία φορά και ταυτόχρονα. Πάνε-έλα, πάνε-έλα, δεν είναι εύκολο να σε πετύχουν. Άιντε λέωω. Μην κάθεσαι, δημόσιε-ιδιωτικέ υπάλληλε, εργάτη ανάδελφε, μικρομεσαίε κακόμοιρε και εργαζόμενη μητέρα-καριερίστρια των 730 euro. Οι πιτσιρικάδες με τα κινητά στα χέρια και την ανία στα μάτια βλέπουν, καταγράφουν και αντιγράφουν τις αντιδράσεις σου. Θα γίνουν χειρότεροι από σένα. Ουαί κι αλλίμονό μας.

Δε σου λέω να τα αποδεχτείς. Αλλά τουλάχιστον να ξέρεις τι ζητάν τα συνδικαλιστικά όργανα:

Προστασία του εισοδήματος και αναβάθμιση των αποδοχών μας με ουσιαστικές αυξήσεις
Νέο ενιαίο μισθολόγιο με 1.350 ευρώ Β.Μ.
Δίκαιο φορολογικό σύστημα
Προστασία και αναβάθμιση των Δημοσίων Υπηρεσιών, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και τις ΣΔΙΤ
Επέκταση των ΒΑΕ στο Δημόσιο, προστασία του θεσμού και διεύρυνση ασφαλιστικών δικαιωμάτων και παροχών
Ενιαία μόνιμη σχέση εργασίας στο Δημόσιο. Μονιμοποίηση των εκτάκτων αορίστου χρόνου και όσων καλύπτουν πάγιες ανάγκες.

Εν οίδα

Υ.Σ.απεργοσπαστικός δάκτυλος παλεύει για να μη συμμετέχω αύριο στην πορεία

Ότι κάνει κάποιος, καλό είναι....

Βάλ'το αγόρι μου!!!

Blog Action Day .....και καλά!

Δεν έχω ιδέα πως γίνεται τέτοιο σοβαρό και πρακτικό θέμα να λύνεται με ...συζήτηση και προτάσεις on-line. Παρ'ολα αυτά σήμερα, λέει, είναι η μέρα που όλοι οι μπλόγκερς δηλώνουν σε μια ιστοσελίδα τη συμμετοχή τους, ώστε να ελέγχεται (??) ποιοί κάναν αναρτήσεις για τη φτώχεια. Ε και;;;;;

Τα λέμε, να τ'ακούμε, να τα βλέπουμε...Τα θυμόμαστε για λίγο και μετά στα ίδια. Αν δε μπει ο Πεινασμένος Αφρικανός, ο πεινασμένος Γεωργιανός, ο Πεινασμένος Κούρδος, ο Πεινασμένος Γείτονας, τέλος πάντων, μέσα στο σπίτι σου για να σε "φάει", δεν πρόκειται να καταλάβεις την πείνα του. Το βλέπεις μέσα στην κακομοιριά του και το λυπάσαι. Όταν αρχίσεις όμως πραγματικά να το φοβάσαι, να τρέμεις όταν βγαίνεις από σούπερμάρκετ, από τράπεζα, μέσα στο σπίτι σου, τότε να μιλήσουμε για την πείνα και τη φτώχεια των ανθρώπων. Την πείνα που φέρνει απόγνωση και ξυπνάει το πραγματικό βασικό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Πρέπει να φάω και να ταϊσω τα παιδιά μου, κι αν χρειαστεί σε τρώω ζωντανό.

Διάβαζα κάτι αστειότητες του στυλ : Φάτε λιγότερο και δώστε κονσέρβες στους άστεγους, ή μαζέψτε τα ρέστα του σούπερμάρκετ για τα τοπικά άσυλα απόρων. Θυμήθηκα μια φοβερή λεζάντα του Quino. Δείχνει ένα βιομήχανο με φαλάκρα, γυαλιά και ριγέ κουστούμι, να δίνει πατρικές συμβουλές: "Και να θυμάσαι γιέ μου, η ευτυχία να μοιράζεσαι το φαϊ σου με έναν απλό εργάτη-και δείχνει το βιομήχανο να φέρνει ένα μπούτι κρέας κι ένα μπουκάλι κρασί στη γωνιά του εργάτη με το ζεμπίλι του, ο οποίος εργάτης δείχνει χαρούμενος-γίνεται δυστυχία όταν ο εργάτης είναι αυτός που θέλει να μοιραστεί το φαϊ του μαζί σου"-και δείχνει τον εργάτη αγριεμένα λυσσασμένο να ορμάει με τα ψίχουλά του στο πλουσιοπάροχα λουκούλλειο τραπέζι του βιομηχάνου.

Με λίγα λόγια, αν δεν ξεσηκωθούν όλοι αυτοί οι λαοί, από τη Λατινική Αμερική, την Αφρική, την ΝοτιοΑνατολική Ασία, τα Βαλκάνια, τις χώρες περί την Κασπία, αν δεν ξεσηκωθούν δηλαδή τα 9/10 της Γης, να μπουν στο σπίτι σου, να σου φέρουν το PC στο κεφάλι, το δικό μου, το δικό σου, του κάθε παπαρομπλόγκερ, αν δε βγάλουν χατζάρες και γιαταγάνια, αν δεν πάρουν κεφάλια-"Άσε κάτω το ψωμί ρε"-αν δεν ξυπνήσουν από το θρησκευτικό αποχαύνωμα που βρίσκονται και να ζητήσουν οι ίδιοι αυτά που τους αναλογούν, λυπάμαι αλλά

ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Με ελεημοσύνες και ψιχία, για να βγάζουμε τα σπασμένα του ψευτοανθρωπισμού μας, δε γίνεται να σωθούν τα πεινασμένα παιδιά. Ξεκινήσαμε ως απόγονοι των χιμπαντζήδων και θα καταλήξουμε τη θητεία μας στον κόσμο πάλι ως ζώα, με το δίκιο του ισχυρού να πατάει τον αδύναμο. Αν δεν σε φοβηθεί κάποιος, πως να σε σεβαστεί, να σε ακούσει, να υποχωρήσει, να σου δώσει; Όλες οι ψευτοϊδέες ότι η φύση μας εξελίχθηκε σε κάτι ανώτερο, κάτι ψυχικά υπεράνω σαρκικών αναγκών, είναι απλή θρησκοληψία.

Φτιαχτήκαμε με κυνόδοντες και αδρεναλίνη, όχι με φωτοστέφανα.

Ο πόνος ο δικός μας, μας θρέφει. Όχι ο πόνος του διπλανού.

Όταν θα φοβηθούμε, γιατί πρέπει και θα έρθει η ώρα που θα φοβηθούμε, τότε ξανασυζητάμε για φτώχεια και πείνα και λύσεις "πολιτισμένες".

Καλή όρεξη ....άφοβα