RHCP-Jethro Tull : 2-3

Δεν ξέρω τι πραγματικά είμαι, στα μουσικά γούστα εννοώ, κρυφοροκάς ή παλιόσκυλο του '80, σίγουρα πάντως ξέρω ότι έχω τρέλα με δύο συγκροτήματα. Όταν λέμε τρέλα βέβαια, υπάρχει κι ένα φάσμα αυτής. Προσωπικά εννοώ την τρέλα του να στέκεσαι σα βλάκας στα παρασκήνια για ένα αυτόγραφο, ή να παίρνεις το τρένο ξημερώματα σε ξένη χώρα και να χάνεις την ανταπόκριση (και φυσικά και τη συναυλία). Jedenfalls, οι επιρροές που κουβαλάμε, μας ακολουθούν για χρόνια, μας στιγματίζουν, κάνουν αυτό που είμαστε. Η μουσική για μένα ήταν πάντα, ίσως όχι πάντα, πάντα is a long time, τον περισσότερο καιρό, ήταν ένας θεός, ένα άγγελος που με κράταγε, με κράταγε μακρυά από κακές συνήθειες και από κακές σκέψεις. Όπως παίζω αυτήν και ακούω αυτήν, έτσι με ακούει και με "παίζει" κι αυτή. 

Βέβαια άσχετα με το "λαϊκό" μου υπόβαθρο, κάπου τέλη του '80, παράλληλα άρχισα να μαθαίνω για δύο συγκροτήματα, ας τα πούμε ροκ, με την ευρύτερη έννοια του όρου, για χάρη της συζήτησης, αυτής εδώ που μιλάω εγώ μόνος μου φυσικά

Είχα ένα φίλο στους προσκόπους, το Σπύρο, του οποίου ο αδερφός ο Νίκος έπαιζε φλάουτο και εξαιτίας του γνώρισα τους Jethro Tull. Τότε ήδη ήταν ψιλοπασέ η φάση, αλλά εγώ τότε τους ανακάλυψα. Wie gesagt, lieber später als nie! Τους άκουγα σαν τρελός, άρχισα να δανείζομαι τις κασέτες του και αργότερα να παίρνω τα CD τους, κατά τας αρχάς του '90 που τότε άρχισαν να πρωτοβγαίνουν. Είχα (και έχω ακόμα) όλη εκείνη την παραγωγή από το 1967 έως το 1978 . Πρόσφατα αγόρασα και το Stormwatch και το ακούω 3 φορές τη μέρα, σα φάρμακο, εκεί μέσα βρίσκεται και το μαδριγάλι του βασιλιά Ερρίκου του 5ου, που θα ακούσετε παρακάτω. Είναι από εκείνα τα κλασσικά βικτωριανά, που όπως το Bourree του Bach, το πήρε ο Anderson και του άλλαξε τα φώτα. (από το 1:45 εώς το 5:18 έχει ένα solo drum του Barlow). Ξέρω ότι ξανάγραψα για αυτούς πρόσφατα, αλλά έπρεπε να ξέρετε ότι οι γέροι όσο μεγαλώνουν, έχουν κολλήματα. Οι παλιοί θα θυμούνται τον εμφύλιο και τη χούντα, εμείς θα θυμόμαστε τα καλά χρόνια με μουσική, ξενύχτια και πολύ ποτό, ελπίζω δηλαδή.....

Ο αγαπημένος μου δίσκος τους, που από τα πολλά φολκ/progressive στοιχεία του, δεν τον ξέρει ούτε η μάνα μου, κυριολεκτικά--είναι ο δίπλα. Δεν ξέρω αν θα θυμάται ο γιος μου, αλλά τον πρώτο του χορό μαζί μου, τον έκανε με το Cup of Wonder. Ήθελα να τους δω στην Αθήνα κάποτε, αλλά έδινα και πανελλήνιες και δεν είχα και λεφτά...Τους είδα μετά από χρόνια, στους Λαζαριστές (ήταν και η αδερφή μου εκεί, δυστυχώς εγώ τότε ήμουν αλλού, sorry sis!!), όπου πήρα αυτόγραφο από τον Martin Barre, που με έβαλε και κουβάλησα τις κιθάρες του !!

Περίπου τα ίδια χρόνια, πρωτοάκουσα (αθάνατο MTV!!!) και το Higher Ground του τιτανοτεράστιου--που λέει κι ο αδερφός---Stevie Wonder, παιγμένο κάπως τρελά από ένα γκρουπ namens red hot chilli peppers. Τότε μου φάνηκαν φανκ, λίγο ντραγκιασμένο φανκ, μολαταύτα χτυπημένο και αρκούντως ανεβαστικό. καπάκι ήρθε την επόμενη χρονιά και το give it away (ω ρε μάνααααα!!!) και εκείνο το και-καλά-μελαγχολικό Under the bridge, που με έβαλε στην πρίζα.

Πέρασαν όμως τα χρόνια, αυτοί πέρασαν από σαράντα κύματα, σαράντα χιλιάδες βελόνες και σαράντα τόνους κόκας, ώσπου να τους ξαναβρώ τέλη του '90. Η κατάσταση σήμερα είναι τραγική. Σαραντάρης εγώ, πενηντάρηδες και βάλε αυτοί, ο Frusciante έφυγε, εγώ αγοράζω το αυθεντικό CD Stadium Arcadium με υπογραφή του Kiedis για το μικρό μου γιό, που έχει εδώ και 4 χρόνια που είναι τρελός (τι σύμπτωση!!) με το συγκρότημα, τραγουδάνε μαζί τα δύο αγόρια το Snow και γω το έχω για ringtone για τρία χρόνια, ο μικρός κοιμόταν με το Californication  στα αυτιά του, από το mp3 του. Παράτησε το βιολί για να μάθει κιθάρα και να παίξει σαν τον Frusci, (δεν πειράζει που τώρα τελευταία ακούει black eyes peas και Boom boom pow, παιδιά είναι, τι να κάνουμε; θα ακούνε και κανα χιπχοπ των εποχών!!!). Βέβαια ακόμα χτυπιέται με το can't stop!!!

Τον Δεκέμβριο του 2011, έπαιζαν στη Wien Stadthalle και εγώ έπρεπε να φύγω ξημέρωμα από Klagenfurt για να προλάβω το τραίνο στο Graz , το οποίο φυσικά και έχασα και σιχτίριζα μια βδομάδα, που ήμουν με γραβάτα σε ένα συνέδριο την άλλη μέρα κι ας παραλάμβανα ένα δεύτερο βραβείο από ένα σημαντικό πρόσωπο της χώρας, εγώ σκεφτόμουν (./..μώ το φελέκι μου, τώρα δε θα τους δω ποτέ ζωντανά και well-kicking) Τα ίδια τρελά που έκανε ο Ιαν τότε, τα έκανε και ο flea, μπάσο, φλάουτο, οι ίδιοι παλιμπαιδισμοί, που μας κρατάν υγιείς και βραζοαίματους

Abschließend lässt sich also festhalten, dass beide συγκροτήματα είναι μέσα στην καρδιά μου. Αλλά το τελικό γκολ το βάζει ο Άντερσον και κερδίζει το ματς. Έχω εισιτήριο να το δω στο Mainz, μέσα Μάη, που θα παίξει το Thick as a brick 2, μαζί με το 1 φυσικά.
Θα μου πεις άμα ξανάρθουν οι RHCP Ευρώπη, και πας να χτυπηθείς, να σε δω μετά τι θα λες....Εεεε τότε θα πούμε ότι έγινε και ο επαναληπτικός. Προς το παρόν πάντως
ο διαιτητής το σφύριξε
2-3
P.S. να ξεκαθαρίσω ότι παραπάνω δε μιλάω για την ποιότητα των συγκροτημάτων με όρους κριτικής, αλλά για μια τελείως υποκειμενική ψυχική/εσωτερική/βιωματική αξιολόγηση και ιεράρχηση, με τον τρόπο που πρέπει να λειτουργεί αυτή η αλληλεπίδραση εξωτερικών ερεθισμάτων και εσωτερικού τρέχοντος κόσμου
(αφιερωμένο, όπως και τα πάντα, στα παιδιά μου)

Wiesbaden-Mainz : 1-2

Είχα τη χαρά και την τιμή να φιλοξενήσω έναν καλό φίλο (ένας φίλος που ήρθε απόψε από τα παλιά) και να (ξανα)επισκεφτούμε Βισμπάντεν και Μάιντς. Δυστυχώς ronsar και Τάσος έλειπαν στα ξένα, στα άλλα ξένα δηλαδή, στα κέλτικα, και έτσι τον περιήγησα εγώ και στις δύο πόλεις, με ότι θυμόμουν και ότι ήξερα και έμαθα.
Ανεβήκαμε Nerobahn, μπήκαμε στην εκκλησία της οσίας Ελισαμπέτας, περπατήσαμε πολύ ανάμεσα στα κτίρια περιόδου Νασάου

είδαμε ωραία πράγματα, όμορφες συνοικίες

θαυμάσαμε τη θέα, τον κόσμο, την αγορά, τον πεζόδρομο

κάναμε ένα διάλειμμα με φραπέ στο Biebrich, που αλλού;; και μετά καρφί Mainz

H αρχικά αρνητική γνώμη για την πρωτεύουσα του Παλατινάτου σιγά σιγά μετεξελίχτηκε και από ισοπαλία, μπήκε το γκολ στο τελευταίο λεπτό, εκεί λίγο πριν σκοτεινιάσει
την ώρα που έβγαιναν οι οπαδοί μετά το ματς με τη Βέρντερ Βρέμης.

Μας επηρέασε ο Γουτεμβέργιος;;;,

τα μικρά κορίτσια της παρέας;;;;, η πιο νεανική ατμόσφαιρα γενικά;;;;, δεν ξέρω

Πάντως μετά και από το Heiliggeist, παλιό νοσοκομείο/εκκλησία και νυν εστιατομπαρ, η ετυμηγορία ήταν σκληρή για το φίλτατο Βίσμπάντεν. 1-2.

Ο φίλος έλεγε "σκέψου πόσα χρόνια, δεκαετίες και αιώνες, θα έχουν αυτές οι πόλεις αυτή τη διαμάχη, ένα ποτάμι να τους χωρίζει, τώρα δύο πρωτεύουσες δύο χωρών" πανεπιστήμιο η μία, λουτρόπολη η άλλη, ανέσεις για τους "κάποιας ηλικίας" η μία, περισσότερο Vergnügen η άλλη.

Εγώ πάω και στις δύο ευχάριστα, φίλους και στις δύο έχω, είναι οι δύο πλευρές του τριγώνου της τωρινής μου ζωής. Την τρίτη πλευρά συμπληρώνει η Φραγκφούρτη, με τα ...προάστειά της.

Ωραία πράγματα, αισιόδοξα, χαρούμενα, ταξίδια και γνώσεις, ξεκούραση δια της ταλαιπωρίας, περιβάλλοντα, φαϊ, ποτό και όμορφες γυναίκες, όχι πολλές, αλλά αυτές φτάνουν, μη είμεθα κι αχάριστοι, πόσες πια;; Η Κύπρος και το τέλος ακινήτων είναι μακριά, όπως πολλά άλλα. Εμείς είμαστε εδώ και σφυρίζουμε αδιάφορα, κλέφτικα, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κέρδισε το Μάιντς μια μάχη, όχι τον πόλεμο. Αυτός συνεχίζεται, σε άλλα χαρακώματα..........

Ο φίλος πάντως πέρασε πολύ ωραία, από ότι μου είπε, μιλήσαμε με Στέλιο και Ειρήνη, στην πατρίδα, όλα καλά, έχει ακόμα κι άλλα να πει....

Nα περνάμε καλά δικοί μου...με λίγη από υγεία, κανα σεντ στην τσέπη, και μπόλικη καρδιά

Τετραήμερο

Ένα υπέροχο τετραήμερο πέρασα, με πολλή ενέργεια, με γέλια, χαρές, φιλιά κι αγκαλιές; kart, magik Park, 3D cinema,  αναρρίχηση, με οικογένεια/παιδιά/αγάπη και ευτυχία, δάκρυα και ξανά γέλια, καινούρια παπούτσια ποδοσφαίρου, αστεία/πλάκες/πειράγματα, τι τέλεια ήταν!!!!!

Θα έβαζα φωτό αλλά θα θύμωνε ο μικρός, οπότε αρκούμαι στην περίληψη. 

ο Έρωτας

Πικρό βασανιστήριο που είναι αυτός ο Έρως
αχ, δύσκολα ξεμπερδεύεται, αν μπλέξει σ' ένα μέρος

Τελευταία πολιορκώ και πολιορκούμαι, κατευθύνω την επίθεση, επιλεγμένα και με σύνεση, αλλά και ορμή, σα σωστός στρατηγός ταυτόχρονα και στρατιώτης. Τα κάστρα μου δέχονται κι αυτά επίθεση, ευτυχώς όχι από τα νώτα (!!, γιατί απορείς συντηρητικέ αναγνώστη, απ'όλους έχει ο μπαξές), με βολιδοσκοπούν, με ζυγίζουν, εγώ απαντώ στα προειδοποιητικά πυρά με πολλή ευρωπαϊκή αρχοντιά και βαλκανική πονηριά, του σαλονιού και του λιμανιού. Από Λιθουανία μέχρι πρώην Γιουγκοσλαβία, κι από Φρανκονία στην Ισπανία μέσω Μάλτας, ένα ταξίδι,
ματιές και αγγίγματα, νύχτες, σκοτάδια αφώτιστα
Ας τάξω πως επιάστηκα σε μιας γυναίκας τρίχα,
έσπασε η τρίχα κι έχασα, εις στον κόσμο ότι κι αν είχα

Ζωή με όλες τις γωνιές ανοιχτές. 

Κατ' απαίτηση των φίλων αναγνωστών

Κατ' απαίτηση φίλων αναγνωστών (του Στέλιου και της dreamy24 δηλαδή)

ΔΗΛΩΝΩ επισήμως ότι ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ, περνάω καλά
και θα κάνω πολύ καιρό να ξαναβάλω απαισιόδοξη/στενάχωρη/πικραμένη ανάρτηση.
Η αισιοδοξία θα ξεχειλίζει από το ιστολόγιο, θα "αμφεταμινιαστεί", θα πάθει αμόκ χαράς και παράκρουση/παραλήρημα ευτυχίας και χαμόγελου.
Zum Beispiel
Ας περιγράψω εν τάχει (και με όσα μας επιτρέπουν από το ΕΣΡ!!)
πώς πέρασα τα γενέθλιά μου, εδώ στα ξένα.
Καταρχήν πήγα στη δουλειά, με κάτι ταψάρες γλυκά, που έγλυφαν όλοι τα δάκτυλά τους. Όλοι μου δίναν συγχαρητήρια, μπράβο που ενώ είχα γενέθλια, προτίμησα να έρθω και να δουλέψω, δεύτερον τρελάθηκαν με τα γλυκά και την ποσότητα (λιγούριαααα!!!) και τρίτον είδα πραγματικά και γνήσια να μου δίνουν ευχές, πέραν της τυπικής χειραψίας, μου έδειχναν ότι το ένοιωθαν. Τι να πω για την Caroline, την Claudia και την Annette, που ενώ ήμουν OP, με έπαιρναν στο τηλέφωνο από την Εντατική για να μου τραγουδήσουν στα αγγλικά το Happy Birthday και στα γερμανικά το Zum Geburtstag viel Glück, για τον Martin τον Leitender OA, που σταμάτησε μετά από τετράωρο Χ/Ο και έψαξε να με βρει για να μου ευχηθεί και μου έσφιξε το χέρι τόσο εγκάρδια, σαν να με είχε φίλο χρόνια, το φίλο Alex, που μου χάρισε 4 CD (Hörbuch) με ανθολογία τεσσάρων αιώνων ποίησης (είχε εντυπωσιαστεί, επειδή του απήγγειλα τον Erlkönig--όχι όλο φυσικά, τέσσερις στροφές--του Goethe, που ήταν το αγαπημένο του, αυτουνού και της κόρης του), τι να πω για τους συναδέλφους που μου πήραν βιβλίο με τα αγαπημένα και διαχρονικά γκατζετάκια ενός άντρα, με κάρτα που μου εύχονταν κάτι όμορφα και συγκινητικά πράγματα, λίγο έλειψε να κλάψω, μου έστειλαν κι από τη διοίκηση μια καταπληκτική ανθοδέσμη (πρώτη φορά μου συνέβη!!) με τέλεια τριαντάφυλλα, τα είδαν οι άλλοι και έπαθαν πλάκα, όλοι έλεγαν "σε εμάς ποτέ δεν έστειλαν λουλούδια", κι έλεγε ο Chef για να τους καλμάρει τη ζήλεια, "είναι που έγινε 40άρης, deshalb".......
Μετά καπάκι πήγα στο Sprachkurs, όπου εκεί...........τα λόγια είναι λίγα!!
Αφού τέλος πάντων, κέρασα στα 4 κορίτσια και στη δασκάλα μας, κάτι ελληνικά γλυκά, μετά τους είπε η δασκάλα, ότι έπρεπε να με συγχαρούν με το γερμανικό τρόπο, να με πετάξουν δηλαδή ψηλά τρεις φορές και επειδή ήταν κορίτσια πράμα, (.....και τι πράμα!!! Ααααχχχχχ Gitaute!!!!)
με σήκωσαν τρεις φορές μαζί με την καρέκλα, όλες μαζί.....Και για να μη νομίζετε ότι σας λέω μαλ$%%^&ίες.....

Τώρα δε θυμάμαι ποιες, αλλά κανα δύο με χούφτωσαν κανονικά και πολύ σκληρά, με μελανιά δηλαδή όχι χαζά, τώρα καταλάθος, επίτηδες, όρκο δεν παίρνω....

Γυρίζοντας, με πήρε τηλέφωνο ο μικρός μου γιος να μου ευχηθεί, με έκανα και δάκρυσα με αυτά που μου είπε.
Και η μέρα μου τελείωσε (ξημέρωσε καλύτερα) με τρόπο που δεν μου επιτρέπει η τρέχουσα ηθική μου να το περιγράψω λεπτομερώς.....πάντως μπορώ να πω ξεκάθαρα και σαφώς ότι ήταν unfassbar und beispiellos, was passiert war. Was zwei Mädchen tun können, wenn Venus günstig ist......απλά δεν υπήρξε!!!!!!!!!!!!!!!

Μπορεί να ήταν και τα καλύτερα γενέθλια των τελευταίων 6-7 χρόνων. Με απογείωσαν!!!
40;;; 40!!!! Ναι κυρία μου, σαράντα. Σαράντα παληκάρια από τη Λιβαδειά, σεράντα μήλα κόκκινα, σαράντα μέρες, σαράντα νύχτες, σαράντα το βερύκοκκο και το κουκούτσι αμύγδαλο.
 Απ'τα σαράντα, στα σαράντα κύματα κι αποκεί......καλά σαράντα. Και σαράντα να είναι οι ώρες εκείνων που μας μισούν και μας ζηλεύουν, δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλες νεκροθάφτες, ζήτω τα παράλογα, ζήτω η Ελλάς, ζήτω μας κι εμάς, θα τους τα πάρουμε τα σώβρακα, είμαστε εδώ, στην καρδιά του κτήνους και τους τρώμε από μέσα, πρέπει όμως να έρθετε κι άλλοι, οι καλοί όμως, όχι οι άλλοι οι χάλια, αυτοί που το "σηκώνουν", που το λεν τα κότσια τους και ο καβάλος τους.......

Εμείς θα ξαναγράψουμε Ιστορία του '40, στα σαράντα.

Θα'ταν 12 του Μάρτη

Τι τραγούδι!!!! "Τον Απρίλη αρρωσταίνεις και το Μάη δε μιλάς" στίχοι Μιχάλης Μπουρμπούλης, σύνθεση ο κυρ Σταύρος, πολύ μεγάλοι καλλιτέχνες αμφότεροι.
Ο Μάρτης, σημαδιακός μήνας προσωπικά, και ο θάνατος. "Μες στο χιόνι που κοιμάσαι"
Για τις Λαϊκές Κυριακές, τι να πω;;; Τα τραγούδια που ακόμα ακούγονται, ακόμα συγκινούν και συνεπαίρνουν, είναι η απλότητα, η νεανική κάψα, τι το διαχρονικό έχουν ούτε μπορώ να καταλάβω.....
Ξέρω ότι η Χαρούλα έπαιξε μεγάλο ρόλο στο να μείνουν αυτές οι μελωδίες και αυτοί στα στίχοι στα μυαλά πολλών από εμάς, που δε μας λέει τίποτα (αλλά απολύτως τίποτα!) μια μόδα, ένα πανηγύρι πρόσκαιρων "χιτ" και γενικά όλες αυτές οι ασημαντότητες της επικαιρότητας.
Τα\παμε και παλιά, είμεθα άνθρωποι λαϊκοί και δεν τραγουδάμε για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο.
Μιλάμε μόνοι μας και σφυρίζουμε σιγανά, να μην ενοχλούμε. Ο καιρός περνάει πάνω μας και απλά μας δίνει ρυτίδες, όχι βάρη στην καμπούρα, ήρωες μας είναι όλα τα καθημερινά, όλα τα μικρά θέματα, στη βιοπάλη και στην μεροκαματιάρικη ζωή μας. Οι φιλοδοξίες μας έγιναν πρωινοί περίπατοι στις λαϊκές μας Κυριακές και τσιγάρα με αναστεναγμούς στα κρύα του χειμώνα.
Ήμουν νιος,γέρασα, αλλά στις 12 του Μάρτη ήμουν και θα είμαι πάντα εκεί.........

Υ.Σ.
Ο συνθέτης έφυγε το Σάββατο 12 του Μάρτη 2005, στα 73 του χρόνια, από ανακοπή καρδιάς. Ήμουν εκεί!!!! Εφημέρευα στην Κλινική, όταν ήρθε για επείγον CABG (bypass, που λένε) και κουφάθηκα όταν κατάλαβα πόσοι λίγοι τον ήξεραν έστω και σαν όνομα. Κρίμα που έφυγε έτσι ...άδοξα να πω;;

Σα σήμερα γεννήθηκε ο Δάσκαλος

11 Μαρτίου του 1921. Εγώ στις 18. παρά μια εβδομάδα, Ιχθείς κι αυτός, πάει πέρασε η εποχή μας. Η εποχή των ρομαντικών, των αιθεροβαμόνων, των αθεράπευτα συναισθηματικών.
Σήμερα "έκλεισα" και το συνδετικό μας κρίκο, σε λίγες μέρες θα έρθει. χωρίς να γίνει σκόπιμα, συνειδητά, αλλά φυσικά το υποσυνείδητο κρύβεται στην Ουσία μας.....
Έζησε επαναστάτης, τόλμησε νεωτερισμούς, τον κυνήγησαν οι συντηρητικοί, οι "παραδοσιακοί". έγινε παγκόσμιος, τον έμαθαν και οι πέτρες, θα ήθελα να τον γνωρίσω, να μιλήσω μαζί του, να ήμουν μαθητής του, ακόλουθος.
Καλή του (μας) ώρα στους δρόμους τους μεγάλους.....
Θα ακούω τη φωνή του και τον αέρα του, θα περνάει από δω, από το Όφενμπαχ, θα βγαίνει από τα παράθυρα, θα καταλήγει στα πουλιά και στον ουρανό

Να ήμουν χτες, να ήμουν τότε.