Το απολωλός πρόβατο εγώ ειμί

Μια Κυριακή στην εκκλησία, εδώ την παρακείμενη, των Αγίων Πάντων, άκουγα το γνωστό μνημόσυνο " .........την οδόν δια της μετανοίας, το απολωλός  πρόβατον εγώ ειμί, ανακάλεσαι με, Σωτήρ, και σώσον με........." (το ήξερα όλο απ'έξω, τότε που πήγαινα στην Αγία Τριάδα, για να ψέλνω στον Όρθρο και μερικές φορές έμενα μέχρι το τέλος, ---τι χρόνια! πώς με βρήκαν και με κάρφωσαν πισώπλατα τα άτιμα!)

και λέω "ναι ρε φίλε, εγώ είμαι αυτός, για μένα και μερικούς άλλους τα λέει"

και τότε μου έρχεται στο μυαλό ο άλλος γνωστός "ύμνος" (Καλδάρας/Βίρβος)

"Ειμ’ ένα κορμί χαμένο ένας άσωτος υιός
απ’ το σπίτι μου φευγάτος κι απ’ τον τόπο μου μακριά
μέσ' στο βούρκο κατεβαίνω κάθε μέρα πιο βαθιά

Σαν τα μαύρα νυχτοπούλια μέσα στα σκοτάδια ζω
δεν υπάρχει πια για μένα σωτηρία στη ζωή
το φινάλε μου θα είναι σκοτωμός ή φυλακή

Της ζωής τ’ αστροπελέκια δίχως λύπη με χτυπούν
μα εγώ δεν το λυπάμαι το χαμένο μου κορμί
μοναχά μια μάνα κλαίω που την πίκρανα πολύ

Για σένα άπονη αργοπεθαίνω
για σένα έγινα κορμί χαμένο"



Δεν είναι αστεία αυτά, αυτές είναι οι κολάσεις που κυκλοφορούν κάθε δευτερόλεπτο μέσα μας (μου), οι βελόνες που τρυπάν τα μυαλά μου, όταν (δεν) είμαι νηφάλιος. Η καθημερινότητα και η βαρεμάρα της, με βοηθούν να αντέχω τις τσιμπιές και τα πιρουνιάσματα. Ας είναι καλά!
Η σωτηρία δεν έρχεται, ούτε οδό της μετανοίας βλέπω.
Το ότι σβήσαμε τη φωτιά μάγκα, δε σημαίνει ότι το δάσος δεν παραμένει καμένο.......

Το 'λεγα, το έπαιζα στο ακκορντεόν, το τραγούδαγα πολύ παλιά, το χόρευα, 

πού να 'ξερα ότι θα το ζούσα κιόλας.......

Η κυρά Φροσύνη στο Wiesbaden

Χτες παγωμένη, σήμερα χιονισμένη.

Οι γυναίκες είναι σαν τις λίμνες. Δεν ξέρεις αν τις προτιμάς κρύες αλλά διαφανείς, ή χαριτωμένες (παρά το άσπρο της ηλικίας) και να μην ξέρεις τι κρύβεται από κάτω......

Άβυσσος δικέ μου!!!!!

πέρασε κιόλας χρόνος

 Ένας χρόνος, Ο χρόνος ή ο Χρόνος;;;;;
Τι ήμουν πριν, πώς γύρισε έτσι ο διακόπτης, πώς με μετέφερε σε άλλο μέλλον, σε άλλο σύμπαν.
Ήταν ιστορία σε σενάριο πολλαπλών πιθανοτήτων, ήταν ευφάνταστη ιδέα του Γιαραμπή, καλά δεν είμαι κι ο Ιώβ, warum ich;; ρωτάω (φυσικά και δε ρωτάω,  for argument's sake), warum nicht μ'απαντάει. Είχα ή δεν είχα, έκανα ή δεν έκανα, ήμουν εκεί ή δεν ήμουν. Ακόμα και τώρα, ένα χρόνο μετά απορώ. Πώς μπόρεσα, πώς μπόρεσε, πώς μπορέσαμε.
Απλό ακούγεται, δεν είναι όμως, ποτέ δεν είναι.
Κάποτε...θα λέω από δω και μπρος. Ή , τότε που.......
Τι πραγματικά έγινε, κανείς δε θα το εξηγήσει. όλοι θα το υποστούν, άλλοι περισσότερο αδιάφορα, άλλοι λιγότερο. Οι κρίκοι που σπάνε, ένας πάει από δω, δυο-τρεις παν από κει, στη μέση ένα κενό, ένα χάος. Πώς το γεφυρώνεις;; με πηγαινέλα, με σκόρπιες λέξεις;; Η αλυσίδα δεν υπάρχει, δεν σκούριασε, κόπηκε. η ώρα είχε σημάνει για τη ρήξη, το σήμα, το κουδούνι είχε ακουστεί. Τώρα απλά μετράς, ζυγίζεις, υπολογίζεις, το τότε και το τώρα. Και τι μ'αυτό;; ρωτάει ο απέξω. Κοιτάς, πιστεύεις και δεν πιστεύεις συγχρόνως. ο Απόμέσα είναι πολύ υποκειμενικά νωθρός για να αντιδράει πλέον, ό,τι έρχεται, το δέχεται, καθώς και ότι έρχεται το δέχεται.
Είναι πλέον ο Χρόνος και Ο χρόνος, έννοιες σκόνης που εξαφανίστηκαν στη ροή των επερχόμενων συμβάντων, σα στάχτες σε παραλία, όταν θα'χει παλίρροια, κάποτε πάνω, μετά στο βυθό. Κι όταν αποτραβηχτούν τα νερά, δε θα υπάρχει τίποτα να τις θυμίζει στους περαστικούς. στους απέξω..

Αυτός που κάηκε όμως, πάντα θα θυμάται.

Fasching

Όταν λέμε ότι ήταν όλοι verkleidet, εννοούμε κατά 99,9% όλοι!!!
Όσοι δεν ήμασταν, φαινόμασταν σαν τη μύγα μέσα στο γάλα και ξενέρωτοι μαζί.
Εγώ ήθελα! Δεν μπόρεσα όμως! Λόγοι ανωτέρας όχι βίας, ανάγκης και καθήκοντος μαζί.
Οι 4 πρώτες φωτο στο χωριό, η τελευταία στην πόλη, ήθελα να βγάλω κι άλλες, αλλά μου την έσπασε που εγώ δε συμμετείχα ενεργά στο τρελό αυτό πανηγύρι και δεν ήθελα ούτε να τους βλέπω, σαν γεροξινισμένος μπάρμπας του Muppet Show. Να μην ήμουν 10 χρόνια μικρότερος!
Nächstes mal!! Όταν θα ξανανιώσω.........άτιμε Μεφιστοφελή ακούς;;;;

Θάλασσα λυπήσου λίγο πια και μένα

Tountas-Paradosiako from Michael Vassiliadis on Vimeo.

Τραγούδι που χρεώνεται στον Παναγιώτη Τούντα, όπως πολλά άλλα "ορφανά". Κατά μια έννοια όλα αυτά τα παραδοσιακά με τις "θάλασσες τις κακούργες" και "τις ξενιτιές τις πλανεύτρες", στηρίζουν τη διαχρονικότητά τους στον αιώνιο δεσμό της αγάπης και του μίσους του Έλληνα με τα ταξίδια. Από τον Οδυσσέα (τραβάτε με κι ας κλαίω) μέχρι τους Αμερικανοαυστραλούς μετανάστες, το ταξίδι στα ξένα σήμαινε δύο πράγματα. 1) αυτός που φεύγει είναι αναγκασμένος, διωγμένος, χαμένος, πρέπει όμως να φύγει και σταδιακά συνηθίζει και το ταξίδι και την "άλλη γη" και 2) πάντα υπάρχει κάποιος που μένει πίσω, που δεν μπορεί να ακολουθήσει, που περιμένει, οι γέφυρες πίσω μας, που τις κοιτάμε για να νομίζουμε εύκολο το νόστο, γενικά κάτι που χωρίζει και αναμένει την επανασύνδεση κάποτε, κάπου.

Γουστάρω φωνή Μαρκοπούλου, της επονομαζόμενης Σαλονικιάς. Το ίδιο χρόνο που ηχογραφεί αυτό το κομμάτι, το "Αχ βρε θάλασσα κακούργα", το 1935 δηλαδή, ηχογραφεί κι έναν μανέ, σε ραστ νεβά. "Μαράθηκαν τα χείλη μου και μάγκωσαν στο στόμα και λίγο λίγο σέρνομαι στου τάφου μου το χώμα".
Τα κομμάτια αυτά είναι διαμάντια, είναι τα απομεινάρια μας, οι σταγόνες χιλιάδων ζωών, συμπυκνωμένων σε τρεις νότες, σε δύο δρόμους, σε χρατς-χρουτς γραμμοφώνου, σε αλμύρες και πίκρες ανθρώπων που περίμεναν (ή περιμένουν ακόμα) σε προκυμαίες, λιμάνια και κάβους.
Μπορεί ο κόσμος να μίκρυνε, να στένεψε, να βρεθήκαν όλοι πιο κοντά λόγω τεχνολογίας, ένας χωρισμός είναι πάντα όμως ένας χωρισμός, μια απόφαση, μια απόσταση, ένας αποχαιρετισμός.
Κάποιοι μπορούν να αντέξουν, κάποιοι όχι. 

Ο εχθρός

Μια μαγική λέξη. Optimierung, Optimisation για τους αγγλοσάξωνες, βελτιστοποίηση στα καθ'ημάς. Όταν την έγραφα σε κάτι papers, την απέδιδα ολίγον στεγνά, δεν είχα συλλάβει (καθ'ότι μικρότερος και ανωριμότερος) το μέγεθός της.
Στην Ελλάδα των Ολίγων, των Μικρών και Ασήμαντων, το είχαν δει ανάποδα:
"Το Καλύτερο είναι ο Εχθρός του Καλού".
Άκου διαστροφή!
δεν πάμε για τα καλύτερα δηλαδή, γιατί μας αρκούν τα καλά. Καλά και καλάθια!! που 'λεγε και η μάνα μου.
Καλά τώρα, σε μισή ώρα μετά μέτρια, σε 6 μήνες ανεπαρκή.
Η τελειομανία βέβαια των ξένων, να κυνηγάμε σαν τρελοί μια λεπτομέρεια, ή να διυλίζουμε το κακόμοιρο το κουνουπάκι "έχει θέματα".
Όπως και να έχει πάντως,  ΟΧΙ, το καλύτερο δεν είναι εχθρός. Είναι το βήμα μπροστά, είναι εκεί που βλέπεις (αν δεν έχεις μυωπία), εκεί που ελπίζεις. Η φιλική προσέγγιση στην εξέλιξη των ανθρώπων και πραγμάτων βοηθάει την προσπάθεια, δεν την απομονώνει. Δεν την εχθρεύεται, την αποδέχεται, όποια μορφή κι αν έχει. Εχθρός είναι η στασιμότητα, (μην πω η μονιμότητα και με πείτε μνημονιακό), το βάλτωμα, το σάπισμα στις ίδιες ελώδεις συνθήκες, στα ίδια λόγια, στις ίδιες κι απαράλλακτες νοοτροπίες, σε καταστάσεις παρακμής που προσκολλώμαστε, φοβούμενοι μια αλλαγή, ας είναι και αποτυχημένη. Τουλάχιστον θα έχει δοκιμαστεί αυτή η μέθοδος, θα ξέρουμε ότι από δω ....."δεν πάει"!
Καλύτερα από κει!
Για την ακρίβεια, πάντα από κει, ποτέ από δω!! Εδώ το έχουμε δει το έργο, παίχτηκε, τα 'παμε.
Εκεί, μπας και βγουν τα λόγια αλλιώς........

Αυστηρός με τον Εαυτό

Πάντα και διαρκώς, streng mit selbst, να ψάχνει τα λάθη, να διορθώνει, να ζητάει συνεχώς συγνώμη, να θεωρεί όλο το σύστημα δική του αρμοδιότητα, αλλά όχι δική του πλάνη, ήξερε πώς έπρεπε να γίνει, αλλά δεν μπόρεσε να το αποτρέψει, το λάθος έγινε, το έβλεπε, το ήξερε, απλά δεν του "βγήκε" στη σωστή στιγμή.
Είναι άραγε ζήτημα αντανακλαστικών ή ουσιαστική ανικανότητα, να χρησιμοποιηθεί η γνώση, να εφαρμοστεί στη σωστή στιγμή;;
Πού μπορεί να βρει μια χαραμάδα "εε εντάξει, κάνουν και οι άλλοι λάθη!", πώς να χαλαρώσει το σκοινί, το γκέμι, πώς να πιέσεις το φλοιό να δουλέψει στη σωστή συχνότητα,
απλά δε γίνεται.
Τι κάνουν οι περισσότεροι; Από αδιαφορία έως εκτροπή της προσοχής από την αδυναμία σε αυτό που ο θεωρεί ο καθένας "δυνατό του σημείο".
Οι απαιτήσεις, ο πήχης που βάζουμε, είναι που καθορίζει την προσπάθεια, μπορεί να είναι από μια επίδοση σε εξετάσεις μέχρι την πλήρη αναστροφή μιας φυσικής διαδικασίας. Απλά δε γίνεται!
Η αυστηρότητα, κομμάτι της Παιδαγωγικής, και τα συστήματα επίδοσης-αμοιβής, μέσα στη δυαδικότητά τους, χωρίζουν τις ομάδες και τις κοινωνίες σε πρόθυμους να αγχωθούν και σε ανένταχτους, ανέτοιμους να διορθωθούν.
Αν θέλεις βλέπεις το στρες, αν θες βλέπεις μόνο το άγχος, ψυχικά κατατάσσονται μάλλον στην ίδια flight or fight κατάσταση. Κοινωνιολογικά όμως αυτές οι αναλύσεις, έχουν πετάξει άπειρες ποσότητες αδρεναλίνης χυμένης και εξαντλημένης σε αδιέξοδα και καταθλίψεις εκατομμυρίων.
Από την άλλη, είναι ο αυστηρός με τον εαυτό του που θα πειθαρχήσει, που θα αποδεχτεί την ιεραρχία, που θα εκτελέσει μια εντολή άσχετα με περιεχόμενο. Και αυτό είναι που τον κάνει ευτυχή, Fröhlichkeit durch Disziplin. Οι κοινωνίες και οι Άρχοντές τους ψοφάνε για τέτοιους, μέλι στο παντεσπάνι τους. Σ'αυτούς στηρίχτηκαν αιώνες φεουδαρχίας και μεσαιωνικής τυφλής υπακοής, σε μας στηρίχτηκαν όλοι οι απατεώνες και αρχικλέφταροι των τωρινών καιρών, στην εμπιστοσύνη μας και στην εχεμύθειά μας, αλλά και λίγο στη δειλία μας, διότι δεν είναι μόνο αρετή και χάρισμα η αυστηρότητα προς τον εαυτό, δείχνει και κάποια ανασφάλεια, μιας μορφής αλτρουιστικής φοβίας, κάτι δηλαδή που σε κάνει να μη θέλεις να καταδώσεις, μη και σπάσει ο κοινωνικός ιστός, αυτό που υπηρετείς και πρέπει εσύ και μόνο εσύ να το διατηρήσεις.....
Δεν ξέρω βέβαια αν γίνομαι αντιληπτός, πράγμα για το οποίο είναι σίγουρο ότι φταίω εγώ, καθότι  και αυστηρός είμαι και αυτογνωσία έχουμε και τα αδύνατά μας σημεία τα γνωρίζουμε και πήγε και περασμένες 10 και πρέπει να αφήσουμε τα αμπέλια για άλλους φιλοσόφους και να χαλαρώσουμε λίγο από την αυστηρότητα διότι πρέπει να δούμε τι μας περιμένει στο επόμενο ονειρικό επεισόδιο, που το είχαμε αφήσει κάπου προς το τέλος, εκεί που πέφταμε και κρατιόμασταν από ένα σύννεφο και μετά..............................................................