Περιρρέουσα Τσατήλα

Τον τελευταίο καιρό συναντάμε διάφορες συμπεριφορές. Υπάρχουν κυρίως δύο τρόποι ερμηνείας. Ο ένας λέει ότι όσοι δε διαμαρτύρονται τώρα, όσοι δεν εξεγείρονται, όσοι δε βγαίνουν στους δρόμους, όσοι δεν εξαγριώνονται, είναι ή κλέφτες και φοροφυγάδες ή απλώς λοβοτομημένοι. Αν τώρα δεν έχεις αφορμή να φωνάξεις, να τσατιστείς, πότε θα έχεις;; Τι είσαι;; Ηλίθιος;; Βλαμμένος;;; Δε βλέπεις πού πάει το πράγμα;;;;;;;;

 Ο άλλος τρόπος ερμηνείας υποστηρίζει το Νόμο του Μέρφυ: "Αυτός που φωνάζει έχει άδικο". Όσοι  φωνάζουν και κλαιν και οδύρονται και γκρινιάζουν είναι αναντίρρητα οι πρώην βολεμένοι, νυν αγανακτισμένοι, πρώην τεμπέληδες, νυν συνδικαλιστές. πρώην αστοιχείωτοι, νυν διορισμένοι κηφήνες, πρώην τυχαίοι, νυν κομματόσκυλα. Τυχαίο είναι που στις απεργίες πρωτοστατούν οι Υπάλληλοι των Υπουργείων. Γνωρίζει κανείς μας ποιος είναι ακριβώς ένας μισθός ενός μεσαίου στελέχους Υπουργείου;;; Ορίστε πόθεν έσχες


Ημιτελές. Είπα να το αφήσω έτσι, να θυμάμαι την τσατιλα της εποχής.

Χειρότερα κι από πόλεμο....

Καλό, αν και "κατευθυνόμενο" ντοκυμαντέρ. Λέει πάντως αλήθειες, μισές τις δέχεσαι ή όχι, οι άλλες μισές σε αφήνουν άφωνο. Και πάλι, μπορείς να σταθείς μπλαζέ σε όλα τα τεκταινόμενα που δείχνει, να αποστασιοποιηθείς, θεωρώντας ότι δεν είναι όλα τα δεδομένα μπροστά σου, απλώς αναλύονται αυτά που προκαλούν περισσότερη εντύπωση. Αυτά που βγάζουν το κλάμα και την πίκρα της αδικίας. Ο άνθρωπος που γίνεται υπάνθρωπος όμως, στα μάτια αυτού που θεωρεί εαυτόν υπερ-άνθρωπο, πάντα υπέφερε και απ'ότι φαίνεται θα εξακολουθεί να υποφέρει. Δε χρειαζόμαστε ούτε εξωγήινους, ούτε μικρόβια και ιούς, εξοντωνόμαστε μια χαρά από μόνοι μας, τρώμε τις σάρκες μας, αλληλοσφαζόμαστε, αλληλομαχαιρωνόμαστε.

Ο εβραίος πάντως που ακολουθεί το δρόμο της δικής του γενοκτονίας και συγκρίνει, παραλληλίζει εποχές, ανθρώπινα πάθη, ιστορικές συνθήκες, ίσως δεν μπορεί να αποφύγει την προσωπική προκατάληψη. Φυσικά όλοι με αυτές ζούμε, όλοι σε αυτές καταφεύγουμε για να ορίσουμε ποιοι τελικά είμαστε και το σημαντικότερο, με ποιους ταυτιζόμαστε.

Η Ιστορία και οι ιστορίες κι αν περνούν, είτε γράφονται είτε όχι, είτε παραγράφονται, διαγράφονται, περιγράφονται, το σίγουρο είναι ένα:

Τα πτώματα δε μυρίζουν όταν είσαι σε απόσταση ασφαλείας και άρα δε σε ενοχλεί κάτι. Αν τώρα βρεθείς μέσα, όταν βουτήξεις κυριολεκτικά στο πηγμένο αίμα, τότε αλλάζει το πράγμα.

Δεν ξέρω αν οι γενοκτονίες, οι εθνοκαθάρσεις, οι ξεκληρισμοί, είναι χειρότεροι από τους πολέμους. Αυτό όμως που πιστεύω ακράδαντα είναι ότι δε θα βγούμε ποτέ από τον εφιάλτη του ανθρώπινου μίσους για τον άνθρωπο και τη φύση του. Η αυτοκαταστροφή ήταν μάλλον η λύση του προβλήματος.

Η εκδρομή

Νέο παιδί ο Σταύρος, λεβέντης 27 χρονών, με διαγνωσμένο καρκίνο στα οστά, τελικού σταδίου, κάθεται και γράφει κάτι ποιήματα, να σου φύγει η μαγκιά. Έφυγε ήσυχα, αθόρυβα, δεν πρόλαβε να δώσει το πλήρες στίγμα του στον κόσμο. Η μνήμη του όμως θα διατηρηθεί όχι μόνο στο μυαλό των γονιών και των φίλων του, αλλά και σε όσους θα διαβάζουν αυτές τις γραμμούλες. Ο τίτλος πιστεύω είναι χαρακτηριστικός.
Εκδρομή κάνουμε όλοι, ας τη χαρούμε όσο διαρκεί.

Για το Σταύρο

«Μέσα στο τρένο»

Μετρώ τα μίλια που ταξίδεψα.
Μετρώ τις πόλεις που συνάντησα.
Εικόνες, ήχους, μυρωδιές, μες στο μυαλό που μάζεψα

Μετρώ τα πρόσωπα και τα κορμιά
τυχαία και για μια στιγμή που αγάπησα
Στους δρόμους, στα τρένα, στα καφενεία
παντού άνθρωποι, άνθρωποι, άνθρωποι

Θα γυρίσω πίσω
θα γυρίσω πίσω στο σκοπό
Εκεί που όλα τώρα ξεκινάνε.
Υπόσχομαι να είμαι πίσω

Όταν θ’αρχίσουμε το χρόνο
να μετράμε

Πάντα απορούσα τι γράφει κάποιος όταν ξέρει ότι το τέλος του είναι κοντά, σε ένα-δύο μήνες. Σκέφτεται αμερικανιές στυλ bucket list (να προλάβω να τα κάνω όλα πριν την "κάνω"), έχει πίκρες που δεν τον αφήνουν να προλάβει οτιδήποτε, θέλει κόσμο, δε θέλει να βλέπει άνθρωπο, τι σκέφτεται;; Ποιος ρωτάει τέτοια πράγματα;
Ο Σταύρος πάντως αισθανόταν την "επιστροφή", πιθανόν να αντλούσε από αυτήν κάποια λογική, κάποια δύναμη.

"Μισός χρόνος"
Πρωί ξυπνώ για τη δουλειά
χιλιόμετρα ολάκερα
την ίδια τη στιγμή,
στην πόρτα στρίβεις το κλειδί.

Τόσον καιρό στον ίδιο το ρυθμό
αντέχω, αντέχω κι απορώ.
Φλερτάρω με τον πειρασμό
γίνομαι παιδί χαίρομαι, γελώ.

Τρέχω στο τηλέφωνο
σπίτι σε βρίσκω έτοιμη,
πριν φύγεις στη δουλειά.
Μιλώ σαν τον τρελό
με λέξεις και σενάρια
φουσκώνω το μυαλό.

Κι όμως ξέρω καλά
τι έχω για μαγιά
είναι που δεν ξέχασα ποτέ
πώς είμαστε παλιά.

Τα χρόνια στο κορμί είν' τα σωστά
και της καρδιάς το ίδιο.
Μόνο η τύχη του μυαλού
είν' άχαρη να χάνει το σφυγμό.

Αρχίζω πια να σκέφτομαι
πως θα γυρίσω πίσω
ξέρω πως θέλω πρόσωπα
χαρούμενα να βλέπω.

Το διάλειμμα είναι μικρό
δε θέλει σκέψη πια πολλή
αρκεί η ψυχή να συγχωρεί
λάθη όπως και τούτο.

Καλή αρχή πια στη ζωή.

Δίολκος (αρχαία τεχνολογία)

http://www.naftemporiki.gr/video/video.asp?id=27474&s=0

Να μαθαίνουμε και τίποτα για την αρχαία τεχνολογία. Διότι καλές οι πρωτοπορίες και οι εφευρέσεις του κυβερνοχώρου, αλλά σαν την απλή, παραγωγική και ατόφια ανθρώπινη σκέψη δεν υπάρχει! Το βιντεάκι κρατάει κανα 20λεπτο, είναι αξιοπρεπέστατο ελληνικό animation, δείχνει τη σύλληψη και τη λειτουργία του διόλκου. Πώς δηλαδή τα καράβια "περπατούσαν" στον ισθμό της Κορίνθου για να βγουν στο Σαρωνικό. Αυτό γινόταν για πάνω από χίλια χρόνια. Από τις ιδιοφυείς τεχνολογικές προσπάθειες, που δείχνουν ότι ο δρόμος της απλότητας είναι πολύ δύσβατος και δύσκολος, αλλά και ο αποδοτικότερος.

Όντως δείτε το, μη βαριέστε, αξίζει!

O εικοστός πρώτος και οι μελλοντολόγοι

Δεν πάμε καλά, είναι γνωστό. Αυτό που ζούμε στην Ελλάδα στην τρέχουσα περίοδο ως επίφαση δημοκρατίας πλησιάζει στην πλήρη αντίφαση.

Δημοκρατικά (εκβιαστικά θα έλεγα καλύτερα) εκλεγμένη κυβέρνηση, με τη σημαία του σοσιαλισμού, φορώντας το κοστούμι του απόλυτου οικονομικού φιλελευθερισμού, μειώνει την κρατική παρέμβαση και καταφέρνει το απίστευτο. Να θέτει μια χώρα υπό την επίβλεψη ενός ιδιωτικού φορέα=IMF (κι ας μη γελιόμαστε), που είναι υπεύθυνος μόνο απέναντι στους "μετόχους" του. Πλήρης δηλαδή αμφισβήτηση της νομιμοποίησης μέσω της ψήφου, πλήρης έλλειψη δημοκρατίας. Πώς ρε μεγάλε δηλώνεις προεκλογικά "λεφτά υπάρχουν, θα σας ανεβάσω τους μισθούς τουλάχιστον στα πληθωριστικά μεγέθη κτλ κτλ" και όταν έρθει η ώρα να παραδώσεις τη χώρα στα γεράκια και στους γύπες δε ζητάς ένα κωλοδημοψήφισμα, να πας από κει που 'ρθες, βρωμοΑμερικάνακι;; Που το παίζεις και σοσιάλα; Ξεπουλάς τη χώρα και θα βγεις και από πάνω ως εθνοσωτήρας;;; Που να σου @#$%*&*%&!!!!

Χμμ, συγνώμη παρασύρθηκα, απολογούμαι για τον παροξυσμό! Έλεγα λοιπόν ότι η Ελλάδα ποτέ δεν έμαθε από την Ιστορία της. Δε μαθαίνει ποτέ ούτε από τα δικά της λάθη αλλά ούτε κι από τα λάθη των άλλων. Οι ασιατικοί δράκοι, με τη δική τους τεράστια διαφθορά, τον ανύπαρκτο έλεγχο στα τοπικά τραπεζικά συστήματα, την πτώση της παραγωγής (εξαιτίας της εισροής ξένων κεφαλαίων=αυξητικές τάσεις στην αξία του νομίσματος=επιβράδυνση εξαγωγών) και την επακόλουθη αύξηση της ανεργίας, "έφαγαν" στο κεφάλι την κρίση του 1997 (για όσους θυμούνται και παρακολουθούν), επειδή κλόνισαν την εμπιστοσύνη των επενδυτών ή αν θέλετε επειδή προκάλεσαν το όρια των αγορών σε κερδοσκοπικό επίπεδο. Κι επειδή ακριβώς όλοι γνώριζαν από πάντα ότι η πολιτική του ΔΝΤ είναι να μεταβιβάζει το βάρος της κρίσης στη δανειζόμενη χώρα, άρα στο λαό της, προτίμησαν λύσεις τύπου πτώχευσης, αναδιάρθρωσης χρέους και γενικά διεθνών μορατόριουμ, για πιο δίκαιη ανακατανομή μεταξύ πιστωτών και οφειλετών.

Εδώ σαν Αμερικανάκια ή κουτόφραγκοι ή ας το πιο πούμε ξεκάθαρα πρόβατα επί Παπανδρεοσφαγή, κάναμε "ότι μας είπαν" οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν το σχέδιο για την καταστροφή μας. Τράπεζες, διεθνείς επενδυτές (sic), μεγάλα ταμεία-funds, που δεν υπόκεινται σε κανενός είδους έλεγχο. Αντί να (βρούμε και να) καταργήσουμε τους φορολογικούς παραδείσους, που επιτρέπουν στις τράπεζες το κολοσσιαίο ξέπλυμα βρώμικου χρήματος , αντί να καταπολεμήσουμε τη κερδοσκοπία σε βάρος μας, βάζοντας το απλούστερο μέτρο, το φόρο Τόμπιν (θα πω παρακάτω γι'αυτό), καθόμαστε και συζητάμε ως κακομοίρηδες, απολογούμενοι για τα χρέη μας. Θαρρείς όόόλες οι υπόλοιπες χώρες δεν είναι καταχρεωμένες, θαρρείς δε φταίνε οι προμηθευτές μας, πολεμικού εξοπλισμού (αχρείαστου ας πούμε προσωρινά) για τα τεράστια έξοδα. Αλλά όλα τα προηγούμενα θέλουνΜΕΓΑΛΑ πολιτικά αρχ....ια-που να τα βρεις βρε κακόμοιρε Γιωργάκη!!!!

Ο φόρος Τόμπιν ήταν μια εφεύρεση του Νομπελίστα οικονομολόγου James Tobin, που πρότεινε ένα φόρο σε όλες τις συναλλαγές στην αγορά συναλλάγματος, της τάξης του 0,1%, αντιστρόφως ανάλογο της διάρκειας των συναλλαγών. Δηλαδή, απέτρεπε με αυτή την ιστορία τις βραχυπρόθεσμες τοποθετήσεις, που κερδοσκοπούν εκμεταλλευόμενοι τις διαφορές των ισοτιμιών. Προφανώς αντιλαμβάνεστε ότι προ-εποχής ευρώ, αυτό θα είχε μια αξία, ίσως τώρα μικρότερη, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε θα μπορούσε να δεθεί μια απο-ευρω-κινούμενη ελληνική οικονομία με το όχημα π.χ. του γουάν. Την άποψη δεν τη βγάζω εγώ από την κεφάλα μου, την έχουν διατυπώσει διάφοροι ψιλο-ανεξάρτητοι αναλυτές (που δεν πολυπιστεύω ότι υπάρχουν ακόμη τέτοιοι). Και καταλήγουν, πράγμα που συμφωνώ απόλυτα, ότι ο λόγος που οι περισσότερες κυβερνήσεις έμειναν αντίθετες με τη φορολογική πρόταση Τόμπιν είναι πολύ απλός: Οι πολιτικοί δεν τολμούν να αντισταθούν στα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα -και στους αχυρανθρώπους τους π.χ. Βγενόπουλος-τα οποία κυριαρχούν απόλυτα στην παγκόσμια οικονομία.

Επομένως εφόσον οι (αδαείς περί τα οικονομικά) πολιτικοί ασχολούνται με την οικονομία----είδατε την ξεφτίλα του Παπακωνσταντίνου, κουφάλα Παπαχελά μας ρεζίλεψες κοτζάμ καμάρι του Γιωργάκη---ενώ οι χρηματιστές κάνουν πολιτική, το μέλλον δεν πρόκειται να έρθει ούτε με ΔΝΤ ούτε με Κομισιόν. Νομίζω ενστικτωδώς, χωρίς να μπορώ να επιχειρηματολογήσω, ότι μόνο με ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ανατροπές, εκ των έσω, σε κρατικό/κομματικό επίπεδο, σε χρηματοπιστωτικό/τραπεζικό/επενδυτικό επίπεδο, σε επίπεδο μονοπωλίων/ολιγοπωλίων/επανίδρυσης μικρομεσαίων επιχειρήσεων, σε επίπεδο περιορισμού διαφθοράς και σπατάλης, σε επίπεδο ανύψωσης μιας χαμένης κοινωνικότητας κι αλληλεγγύης, μέσω "ουσιαστικής" 'αμβλυνσης των κοινωνικών ανισοτήτων, που βλέπω να 'ρχονται, ΙΣΩΣ, ΙΣΩΣ λέω να γίνει κάτι. Τέτοιες ανατροπές, τα παλιά (όχι και πολύ παλιά δηλαδή) χρόνια τις περιμέναμε από το Στρατό. Πλέον, που και ο στρατός ευνουχίστηκε (ουουου παλιαδελφές!!!), Η ΛΥΣΗ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ, ΕΣΥ, ΕΓΩ, Ο ΔΙΠΛΑ, Ο ΓΕΙΤΟΝΑΣ, Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ, Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ, Ο ΚΛΗΤΗΡΑΣ, Ο ΜΕΓΑΛΟΑΣΤΟΣ, Ο ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ, Ο ΑΝΕΡΓΟΣ, Ο ΗΜΙΑΠΑΣΧΟΛΟΥΜΕΝΟΣ, ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΟΤΣΙΑ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΜΟΥΤΖΕΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΔΟΤΕΣ, ΚΛΩΤΣΙΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ΚΑΙ ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΣΥΝ-ΕΛΛΗΝΑ.

ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ, έτσι;; Εμμ, ας πούμε κι εμείς καμμιά μεγαλοστομία, μόνο οι παπάρες οι πολιτικοί θα λένε

Τα δύσκολα ή αλλιώς οι γενιές του εικοστού

Μια οικογένεια εκτοπισμένων ποντίων το 1928.
Κι όταν λέμε "εκτοπισμένοι" εννοούμε "στουδιαολουτημανατοπισμένοι". Η φωτογραφία τραβήχτηκε στην Tschita (ή Chita) της Σιβηρίας. Για κοιτάξτε εδώ, να καταλάβετε πού είναι η πόλη.
Δεν μπορεί, δε γίνεται να φανταστούμε εμείς σήμερα, με τις τρελές ανέσεις και την πολυθρόνα κολλημένη στον απαυτό μας, τι σήμαινε αυτή η εκτόπιση (sic) - ευγενικός όρος για το ξεπάστρεμα, το διαολόστελμα του Στάλιν, να γλυτώσει από τους Έλληνες.
Και υπόψη ότι ο παππούς, το μικρό παιδάκι στα δεξιά, στην αγκαλιά του πατέρα του, γεννήθηκε στο Σοχούμι της Γεωργίας, όπου πήγαν κυνηγημένοι από τους Νεότουρκους, όταν έφυγαν από το Σιδηροχώρι (Ντεμιρτσίκιοϊ, τώρα νομίζω το λένε Demirciler), κοντά στην Αργυρούπολη. Κι από την Τσιτά, με το απίστευτο κρύο, με τον υπερσιβηρικό για Μόσχα. Μέρες και χιλιόμετρα πίκρας. Κι από τη Μόσχα με τη μεσολάβηση του προξενείου (στο οποίο συμμετείχε κι ο Καζαντζάκης, όχι όμως ως επίσημο μέλος) επιστροφή στην "πατρίδα". Τα εισαγωγικά έχουν νόημα και είναι διαχρονικά.
Πραγματικά ποιος μπορεί να αποτυπώσει με τα σημερινά μέτρα μια τέτοια διαδρομή, τη ζωή που περπατούσε πάνω σ'αυτήν και την προσπάθεια που απαιτούσε, τον αγώνα που δινόταν μέρα με τη μέρα, σε δύστροπους τόπους, αφιλόξενους, με καχύποπτους ανθρώπους (μέσα στη σταλινοφοβία, οι Έλληνες θεωρούνταν εχθροί της χώρας) και εχθρικούς καιρούς.
Σήμερα μιλάμε για κρίση, για δυσκολίες οικονομικές, επαγγελματικές. Οι βολεμένοι ξεβολευτήκαμε (λίγο), αλλά οι πρόγονοί μας από τους τάφους και τα σύννεφα, γελούν και ξεκαρδίζονται με τη μιζέρια μας και τη γκρίνια μας. Ο εικοστός έφυγε, οι άνθρωποι που υπέφεραν μέσα σ'αυτό το τσουκάλι της προσφυγιάς φεύγουν κι αυτοί, θα ξεχαστούν οι ιστορίες τους, θα ξεφτίσουν οι φωτογραφίες τους,
Εμείς όμως που τους ακουμπήσαμε, τους ακούσαμε, δεν πρέπει να θεωρούμε δεδομένο τίποτα, ούτε τη σιγουριά της καλής ζωής, ούτε την ηρεμία μιας απόλεμης περιόδου. Η φτώχεια και η πείνα που έζησαν οι πατεράδες και οι παππούδες υπάρχει σαν ιδέα στο μυαλό μας, σαν ξεχασμένη σφαίρα από παλιό τραύμα, αδέσποτη.
Μην την ξεχνάμε, ειδικά τώρα ,που και τα πράγματα σκουραίνουν και οι άνθρωποι απομακρύνονται, φοβισμένοι, μην ορμήσει ο ένας στον άλλον.
Ξαναδείτε τα βλέμματα στη φωτογραφία, δείτε την αισιοδοξία και τη σταθερότητα που αποπνέουν και νοιώστε ότι κάτι έχετε και σεις μέσα σας από αυτά τα γονίδια, τα γονίδια που λένε "θα επιβιώσω ο κόσμος να έρθει ανάποδα"........
Κουράγιο καί καλή δύναμη. Όχι γκρίνιες.

Το δακτυλίδι του Αττίλα

Ωραίο, καλό, ενδιαφέρον, μου άρεσε. Με έκανε και ξανάψαξα τα πρώτα εκείνα χρόνια μετά το Μεγάλο Κωνσταντίνο, που δεν ξέραν ακριβώς τι ήταν. Ρωμαϊκη αυτοκρατορία να την πούμε, Βυζάντιο, Δυτική ρωμαϊκή, Πρωτοβυζαντινή εποχή, ρωμαιοχριστιανική, νεογερμανική, ούτε οι ιστορικοί ξέρουν. Οι θεολόγοι της Ορθοδοξίας μας πάντως είναι σίγουροι. Ο "άγιος", ο Μέγας Θεοδόσιος και τα τέκνα του ήταν πιστοί χριστιανοί, ελέω Θεού αυτοκράτορες με την Παναγία παραμάσχαλα! Άσε ρε φίλε!
Το βιβλίο λοιπόν περιγράφει την πορεία του Ρωμαϊκού κράτους-Δυτικού κι Ανατολικού, με τους διεφθαρμένους αυτοκράτορες-ανδρείκελα (βλ.Βαλεντινιανό, Θεοδόσιο Β'), τις γυναίκες-μητέρες-συζύγους (Πουλχερία, Ευδοκία), που δρώντας στα παρασκήνια, κουμαντάρουν τις καταστάσεις, τους στρατιωτικούς-στρατηγούς πιστούς στο εθνόσημο (και στα σκέλια της εκάστοτε βασίλισσας), με τους γείτονες, Βανδάλους, Ούννους, Γότθους, Βησιγότθους, Οστρογότθους, της Παναγιάς τα μάτια δηλαδή...
Κι όλα αυτά μέσα από τα μάτια ενός στρατιωτικού, που βλέπει τα σημεία και τα τέρατα (σκοτώνονται τα παιδιά του, η γυναίκα του, βάφεται στο αίμα εχθρών και φίλων), και στο τέλος αφήνει να δικαιωθεί η Ιστορία, που ως γνωστόν γράφεται από τους νικητές, τους βιαστές, τους αιμοσταγείς σφαγείς των αθώων και γενικά όλους εκείνους των κέντρων λήψης απόφασης, ερήμην των προβατο-λαών, που πιστεύουν σε Θεούς και Δαίμονες.
Το Βυζάντιο, ή αυτό που φανταζόμαστε ότι ήταν το Βυζάντιο, χτίστηκε πάνω στη διαφθορά, στην απόλυτη όμως διαφθορά, στην πλήρη σαπίλα κι αποσύνθεση της ηθικής, στον εξευτελισμό κανόνων και ανδρισμού (οι ευνούχοι δίναν και παίρναν) και αυτοί οι λίγοι με τα παντελόνια, πίναν το αίμα από τα κρανία των αδυνάμων. Ο Αττίλας και οι όμοιοί του. Η ζούγκλα με τους καννίβαλους, και στο φόντο ο Χριστός και η Παναγία, ο Πάπας και ο Πατριάρχης, οι Άγιοι Φωστήρες, με τις δολοπλοκίες τους και τα συγχωροχάρτια τους. Τι εποχές! Νομίζουμε ότι διαφέρουν από τη δική μας (λέμε o tempora o mores), εννοώ είναι τόσο ίδιες, τάλε-κουάλε, σαν δύο σταγόνες, σαν Δυτική Ρωμαϊκή και Ανατολική Ρωμαϊκή, σαν χθες και σήμερα. Τι άλλαξε;;
Οι εποχές και τα άγρια ένστικτα ποτέ δε διέφεραν, απλώς καλύπτονταν. Με το μανδύα της θρησκείας ή του εκλεπτυσμού ή του καλλιτεχνικού πολιτισμού. Οι σάρκες όμως είναι νόστιμες κι εμείς εξακολουθούμε να έχουμε κυνόδοντες