Die unvermessliche Kraft der Weiblichkeit

https://www.francminhtai.com/

Schwarze Venus Sammlung.

Die Bella Christina

Franc Minh Tai, Frankfurter Künstler. Interessante Aspekte der Schönheit der Weiblichkeit, in jedem von uns. Es hat mir gefallen.

francminhtai.com

Καισάριος Δαπόντες

Περίπτωση ανθρώπου, λογοτέχνη , μεγάλη ιστορία, δεν είχαμε και πολλούς φαίνεται τότε εκεί στο 1730-1780, οπότε ξεχώρισε ο μάγκας. Και φυλάκα μπήκε και αξιώματα πήρε και τραγωδίες έζησε, από τα ψηλά στα χαμηλά που λένε. Και πληθωρικός συγγραφέας ήταν, και χρονογράφος, σα σύγχρονος μπλόγκερ ένα πράμα. και θρησκευτικούς ύμνους έγραφε και μουσική ήξερε και καλόγερος στην Ξηροποτάμου βρέθηκε, πιο πριν ήταν στην αυλή των Μαυροκορδάτων. Και χιούμορ είχε στη γραφή του και θυμόσοφος ήταν.

Ίσως να ήμουν εγώ, παλιά. αν και δεν έχω διαβάσει ούτε ένα κείμενο του (κάπου θα τα βρω, πού θα μου πάνε?) νομίζω τον "έχω". 

Παραδείγματος χάριν>

" Ίξευρε και βεβαίωνε πως σήμερον πεθαίνεις. "

Αυτό που λέω εγώ στον εαυτό μου δηλαδή, καθημερινά, εδώ και δύο-δυόμισι χρόνια.  Τι τέλειο, τι Ντάρμα!

"Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη". 

Σιγά μη σκάσω, σιγά μη χωλοσκάσω, δε θα μας χαζέψουν αυτοί, (οι ποιοί??) , θα τους (ποιούς?) χαζέψουμε εμείς (ποιοι εμείς??) !!!! 

Πες τα κυρ Καισάριε μου, να μην τα λέω εγώ!!

Joaquin Rodrigo

Fantasia para una gentilhombre. Guitar Concert No 1. Κυρίως το δεύτερο μέρος. Ίσως και το τέταρτο, το χορευτικό, Danza de las Hachas, στο σύνολο είναι πέντε μέρη.

Λυρικό, αφήνει να φανεί όλη η γαλήνη (και η σαγήνη) της κιθάρας, ανάμεσα από τα όμποε και τα φλαουτιστικά περάσματα, ανάμεσα στις έγχορδες συνοδείες. 

Έχει εκείνη την ταχύτητα, όχι υπέρμετρη δεξιοτεχνία και το άπλωμα, που χρειάζονται τα σολιστικά μέρη για να αναπνεύσουν πλήρως. 

Μου έφερε λίγο στο μυαλό το Pavane του Gabriel Faure, ίσως το leitmotiv που ακούγεται λίγο απλοϊκό, νατουρέλ, που λεν οι καλλιτέχνες. 

Γραμμένο από τον Rodrigo, τον οποίο-να πω την αμαρτία μου- τον ήξερα μόνο από το Aranjuez και τον είχα μάλιστα συνομήλικο των Tarrega και Albeniz. Αλλά αυτός γεννήθηκε όταν εκείνοι πέθαιναν, ....ωραίο ακούστηκε! προφανώς ειναι η συνέχεια της μουσικής τους στον εικοστό αιώνα.

Βιογραφία, εδώ

Εγώ συγκρατώ ότι γράφτηκε μετά από παράκληση του κιθαρίστα Αντρέ Σεγκόβια, ο οποίος τελικά ήταν και ο gentilhombre / gentleman του τίτλου. Βασίζεται κυρίως σε παλαιότερα τμήματα ενός άλλου Ισπανού συνθέτη του 17ου αιώνα, ονόματι Gaspar Sanz, ο οποίος όντας στο πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, έγραψε τρία μεγάλα συγγράμματα για την μπαρόκ κιθάρα. 

Γράφτηκε το 1954 και πρωτοπαρουσιάστηκε το '58 στο Σαν Φρανσίσκο.

Πού να το ακούσετε; Εγώ θα σας πω; Μεγάλα παιδιά είστε, θα το βρείτε κάπου. Όποιος ψάχνει, βρίσκει. Δε θέλω να σας αναγκάσω, μη σας κάνω κάνα Gaslighting και προσβληθείτε!

Γενέθλια. 51

 Τι ωραία πέρασα! 

Εδώ ανακοινώνω μόνο όσα επιτρέπεται από τον κώδικα Ηθικής. Τα άλλα στο μυαλό.

Βίντεο τραβηγμένο από φίλους, όχι ιδιαίτερα κατατοπιστικό, απλά ως ένδειξη. 

Φάγαμε, ήπιαμε, τραγούδησα, χορέψαμε, τα είπαμε. Στα τοπ Τεν των γενεθλίων. 

Ακούω το Urbanum

 ....ή με ακούει αυτό, όπως το ακούω!

Δύσκολος ο Θανάσης, σου βάζει δύσκολα, εδώ και κάποια χρόνια δηλαδή. Εγώ έφυγα για Γερμανία με τον Ελάχιστο Εαυτό, του '11. 

Μετά από την Πρόσκληση σε δείπνο κυανίου (δεν ξέρω, δεν έχω άποψη, πέρασε μέσα μου και δεν ακούμπησε, ίσως πρέπει να τον ξανακουσω) κι έναν δίσκο λάιβ από 5-6 χρόνια συναυλιών, βγαίνουν το '18 και το '21 μες στην πανδημία δύο δίσκοι με κύριο ερμηνευτή το Σωκράτη (το στόμα που γελά και ο απροστάτευτος). Επίσης μέτριο ενδιαφέρον από μεριάς μου. Είχα αλλάξει κι εγώ βέβαια, στο ενδιάμεσο και δεν είδα αυτό το συνεχιζόμενο γαϊτανάκι στη σκέψη του.

Οπότε με ένα κενό στη δισκογραφία, είπα να ακούσω τον πρόσφατο δίσκο. Το Ουρμπανουμ. εδώ 

Το άκουσα. Δεν την άκουσα.

Το ξαναάκουσα. Μπα.

Όχι. Δυστυχώς για μένα. Αυτός είναι δημιουργός. Εγώ δεν μπορώ να ακολουθήσω. 

Πίσω στα παλιά του. Πίσω στα παλιά μου.

Αντίο Θανάση.

Mit sich im Reinen sein

 Psychotherapeuten wie die Annika, sagen ".....Die Vergangenheit, getroffene Entscheidungen und die Person, die man jetzt ist – alles ist irgendwie in Ordnung....."

Keine Reue! Kein schlechtes Gewissen! Das Beste, das er konnte. Alles in dem Moment war richtig so, wäre nichts anders gewesen. Könnte nicht anders verlaufen. 

Es besteht dennoch keine Ordnung, nix Reines und Feines. Enthusiasmus ist Schnee vom gestern, Pessimismus und Fatalismus sind wie das Blutzoll des Lebens. Dazwischen, gequetscht und erstickend, das Gefängnis der Realität (danke Lampe!) Trotz der Farce findet ein Friedensvertrag statt, das endgültige Kompromiss mit sich selbst. 

Im Reinen, in Ruhe, ein Seufzer. Er gab alles was er konnte. Kein Ding, das Ergebnis war nicht das Erwünschte, gelinde gesagt.

Oder andersrum,  das Ergebnis wurde nicht gesehen, nicht wahrgenommen. Das Publikum hat das Stadium vor dem Ende verlassen. Ohne Frust und ohne Traurigkeit. "It's what it is now" wie Mark Knopfler singt.

Jeder sollte mit sich im Reinen enden. 

Aber...das ist das wahre Ende, nicht wahr?

Wechsel der Dinge

 An einem regnerischen Tag, um 06:15, wie immer, unterwegs für die Arbeit, höre ich ein meiner Lieblingsgedichte von Brecht, mit banalen Worten konstruiert, wiederholt und monoton.

 Jung, alt, traurig, erinnernd, morgen, Abend. 

Geschrieben in 1955.

In einem Jahr war er mit 58 tot.

Wechsel der Dinge

Und ich war alt, und ich war jung zu Zeiten

War alt am Morgen und am Abend jung

Und war ein Kind, erinnernd Traurigkeiten

Und war ein Greis ohne Erinnerung.

War traurig, wann ich jung war

Bin traurig, nun ich alt

So, wann kann ich mal lustig sein?

Es wäre besser bald.

Begr